จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 (50%)

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2561 13:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 (50%)
แบบอักษร

ตอนที่ 20






“ฮ่ะๆๆๆ ในที่สุดลูกก็วางยาฆ่ามันได้แล้วท่านพ่อ” ชิงหนี่ว์ตะโกนออกมาลั่นบ้านของตนหลังจากที่เธอรีบเก็บข้าวของหนีมาเมื่อหยุดยาพิษลงไปในชามข้าวต้มที่อู่เค่อต้องกิน หญิงสาวไม่รีรออะไรอีกต่อไป

“ดีมาก เจ้าทำดีมาก ทีนี้พวกเราก็แค่รอเวลาให้เจ้านั่นมันตาย เสี่ยวติงจะได้หันมาหาเจ้าเสียที ฮ่ะๆๆๆ” สองพ่อลูกต่างหัวเราะกันลั่นราวกับคนเสียสติ ยิ่งนึกถึงทรัพย์สมบัติที่ควรจะเป็นของพวกเขาหลังการแต่งงานก็ยิ่งเห็นแววความละโมบภายในภายในดวงตาทั้งสองคู่นั้น

โดยไม่นึกเลยว่าจะมีเสี่ยวติงพังประตูเข้ามาในตอนนั้นเอง!

“ทะ ท่านพี่!/เสี่ยวติง!” สองพ่อลูกหันมาสบตากันในทันที

“เจ้า!” ร่างสูงที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นตรงดิ่งเข้ามาจับลำคอเพรียวระหงของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นอดีตคู่หมั้นของเขาพร้อมบีบเต็มแรง!

“อ๊ะ! แค่กๆ” ชิงหนี่ว์ตาเหลือก เธอพูดอะไรไม่ออกมือข้างที่ห้อยไว้ตามลำตัวราวกับว่าไม่มีแรงแม้แต่จะผลักคนที่กำลังทำร้ายร่างกายออกไป

“ปล่อยลูกข้าเดี๋ยวนี้นะ!” เสี่ยวติงได้ยินพ่อของอีกฝ่ายพูดเช่นนั้นเขาจึงบีบเต็มแรงอีกหนพร้อมผลักร่างบอบบางที่หน้าเขียวไปหมดลงพื้น!

“เลวทั้งพ่อทั้งลูก! เจ้ากล้าดียังไงมาวางยาเมียข้า!”

“ขะ ข้าเปล่า” พ่อของชิงหนี่ว์รีบรุดเข้าไปดูอาการลูกสาวของตนที่ตอนนี้สลบไปแล้ว เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาลูกของเพื่อนสนิทเพราะเมื่อกี้เสี่ยวติงดูน่ากลัวในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“เจ้ายังกล้าโกหกอีกงั้นหรือ! ทั้งคำพูดเมื่อกี้ข้าก็ได้ยินหมดแล้ว ซองยาที่อยู่ในห้องนังอสรพิษนั่นอีก!”

“ขะ ข้า...ข้าขอโทษ อภัยให้ข้าด้วย” ร่างของชายแก่กอดร่างของลูกสาวไว้แน่นพร้อมเอ่ยปากผงกหัวไปมา

“เจ้าต้องไปหายาถอนพิษนั่นมาให้ได้ มิฉะนั้นพวกเจ้าไม่ได้มีลมหายใจต่อไปแน่!”

“ตะ แต่นั่นเป็นพิษที่ร้ายแรง ไม่เคยมีใครทำมาก่อนดังนั้นยาถอนพิษมันจึงไม่มี...”

“เจ้าไปหามาเดี๋ยวนี้! ถ้าภายในคืนนี้ข้ายังไม่ได้มันมา เจ้าคงนึกออกใช่ไหมว่าถ้าฮ่องเต้รู้เรื่องที่มีคนบังอาจวางยาพิษกับอู่เค่อ อดีตองครักษ์ประจำพระองค์และยังเป็นผู้ที่พระองค์ทรงประทานสมรสให้ มันจะเป็นยังไง?”

“ขะ ข้าจะหามาให้ได้ ได้โปรดละเว้นข้าด้วย”

“อย่ามัวแต่พูดมาก รีบไปเดี๋ยวนี้ ส่วนนางงูพิษนี่ข้าจะเอามันกลับด้วย ถ้าเจ้าหามาได้ค่อยมาเอาลูกสาวของเจ้าคืน!” ร่างสูงพูดจบก็ตะโกนสั่งข้ารับใช้ที่ตามมาให้แบบร่างที่ไร้สติของชิงหนี่ว์ออกจากบ้านของเธอไป

เหลือทิ้งไว้แต่ชายแก่ที่ตอนนี้พยายามหาทางรอดของตนและลูกอยู่ด้วยความกลุ้มใจ!











“เขาเป็นอย่างไรบ้าง” เสี่ยวติงรีบมาดูอาการของอู่เค่อทันที ใบหน้าที่เมื่อกี้เต็มไปด้วยความน่ากลัวกลับแปรเปลี่ยนเป็นความห่วงหาคนรักทันทีที่เห็น

“ท่านอู่เค่ออาการแย่ลงเจ้าค่ะ ตัวเย็นลงเรื่อยๆ บ่าวป้อนยาถอนพิษไปเกือบทุกชนิดแล้วแต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้นเลย ถ้าไม่ได้ยาภายในคืนนี้ บ่าวกลัวว่า...” เพ่ยจูหยุดพูดทันทีเมื่อรู้สึกว่าน้ำตากำลังจะไหลออกมาอีกครั้งแล้ว หญิงแก่ปล่อยให้คนรักอยู่กันตามลำพัง ส่วนเธอนั้นก็ลงไปต้มยาถอนพิษชนิดถัดไปต่อ เสี่ยวติงให้พวกข้ารับใช้ไปสรรหายามาทุกชนิดหวังว่าอู่เค่อจะดีขึ้น

หากแต่ก็ไม่...

“โธ่ อู่เค่อข้าจะทำอย่างไรดี นี่เป็นความผิดของข้า ถ้าข้าไม่ให้นางงูพิษนั่นเข้ามาในบ้านเจ้าก็คงไม่...” เสี่ยวติงน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เขาไม่เคยต้องหลั่งน้ำตามาก่อน หากแต่เมื่อเห็นความเป็นความตายของคนที่เขารักแล้วมันก็พาลออกมาได้ง่ายๆนัก

“ข้าสัญญาว่าจะหาทุกวิถีทางมารักษาเจ้าให้ได้ ข้าสัญญา” เอ่ยพลางบีบมือที่เคยนุ่มแต่บัดนี้กลับแข็งค้างราวกับว่าเป็นก้อนหิน

“อยู่กับข้าก่อนนะ อย่าทิ้งข้าไปไหนเลย ได้โปรด”

จูบซ้ำๆย้ำๆอยู่กับริมฝีปากม่วงคล้ำนั่นเรื่อยถึงแม้จะรับรู้ได้ถึงความเย็นเยียบนั้นหากแต่เมื่อก้มลงเอาหัวไปแนบหน้าอกของคนที่นอนนิ่งก็ยังคงแสดงการเต้นของหัวใจอยู่

ถึงแม้จะแผ่วเบาแค่ไหนก็ตาม...

            “ข้ารักเจ้า ข้าจะยอมเจ้าทุกอย่าง เพียงแค่เจ้ายอมตื่นมาอยู่กับข้าอีกครั้ง”

            “ตื่นมาเป็นความอบอุ่นที่ใจข้าต้องการเถอะนะ อู่เค่อ”

ความคิดเห็น