HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 Hman - Idol 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 690

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2561 12:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 Hman - Idol 8
แบบอักษร

ตอนที่ 14 Hman - Idol 8

เป็นอีกคืนที่ผมนอนไม่เต็มอิ่ม ผมมีเรื่องมากมายให้คิด เรื่องราวมากมายอยู่ในหัว คุณแม่รู้เรื่องพลังของผม ได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมผมถึงใช้True Heart กับแม่ไม่ได้ หรือว่านั่นพ่อแท้ๆ ของผมโทชิล็อกข้อมูลบางส่วนไว้ เพราะรู้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งจะมีคนมาดู บางทีเขาอาจรู้อยู่แล้วก็ได้ว่าคนคนนั้นคือผม

ถึงคุณแม่จะรู้แต่พ่อเลี้ยงผมไม่รู้ คัทสึรากิ ทาคุยะ ไม่รู้เรื่องพลังของพ่อผมโทชิ คุณแม่ยืนยันเรื่องนี้ให้ แต่มันขัดแปลกๆ กับคำที่โชกุนหุ่นกระบอกพูด การเมืองไม่ใช่เวทีของคัทสึรากิ ทำไมต้องบอกผม และทำไมต้องมาขัดขวางผม

ผมรวบรวมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดเอามาคิดให้ดีอีกครั้ง พลังแปลกๆ ที่ผมเจอเท่าที่เห็น คือควบคุมสิ่งของ ชุดเกราะ ดาบลอยได้ ก้อนหินปริศนา และตุ๊กตาหุ่นเชิด และถ้ามันเป็นอย่างนั้น อุบัติเหตุกับพี่เรย์นะและอุบัติเหตุกับคานะและจิอากิ มันจึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

สงครามเบื้องหลังอีกครั้ง และครั้งนี้ไม่มีพ่อผมโทชิ ถ้าคัทสึรากิเข้าไปในวงการการเมือง

พ่อเลี้ยงผมจะเข้าสู่โลกการเมือง? ไม่ เขาปฏิเสธเรื่องนี้มาเสมอ แต่ความสัมพันธ์กับนักการเมืองทั้ง2ขั้วเป็นเรื่องจริง ถ้าที่โชกุนพูดมาหมายถึงพ่อเลี้ยงผม แล้วทำไมพ่อเลี้ยงผมถึงไม่รู้เรื่องพลังล่ะ

ยากจริงเว้ย

จุดเชื่อมโยงมันคืออะไร คาคาชิ มันต้องรู้ ....ไม่สิ ไม่ ถ้าพูดถึงไอ้คาคาชิ งานหมั้น พี่เรย์นะ ...โธ่เว้ย

ทำไมผมถึงนึกไม่ออกนะ ทำไม!

พวกมันไม่รู้ พวกมันแค่สงสัย ผมนี่มันโง่จริงๆ ไปยืนยันให้มันจนได้

มันใช้ข่าวการหมั้นเป็นกับดักเพื่อพิสูจน์ว่า Hman คือคนของคัทสึรากิ

เวทีการเมืองตะกูลคัทสึรากิ การหมั้นกับลูกชายหัวหน้าพรรคฝ่ายค้าน

ใครกันล่ะที่เสียผลประโยชน์ ใครกันล่ะที่ได้ประโยชน์

“เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดด” เย้ยยยยยยยย

“ถึงแล้ว! ...จะเหม่อไปถึงไหน” คุณไอโกะ “ไม่ต้องห่วง ไหนๆ ฉันก็ต้องไปส่ง ฟุคุดะ ยูกิอยู่แล้วที่เกียวโต ฉันจะแวะไปบ้านใหญ่คัทสึรากิ บางทีอาจจะได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง อย่าเพิ่งคลายความสามารถของฉันแล้วกัน จนกว่าจะเจอกันอีกครั้ง”

คุณไอโกะมาส่งผมหน้าโรงเรียนมัธยมปลายทามะ วันนี้วันจันทร์ และ วันนี้คือวันที่ผมต้องเป็นฟุคุดะ ยูกิ ถ้ามีงานเข้ามา เบอร์มือถือของยูกิตอนนี้อยู่กับผม ผู้จัดการของผมคือเอริกะและเจ้านายของเอริกะก็คือพ่อเลี้ยงผม คัทสึรากิ ทาคุยะ

“เดี๋ยวเธอไม่ต้องลงมาก็ได้ ยูกิ” ระหว่างที่ผมกำลังจะปิดประตูรถ ยูกิก็ดันประตูหลังเดินตามผมลงมา

ฉิบหายผู้หญิงของผมนี่มีแต่พวกชอบเรียกแขกสินะ

“เห้ย! ฟุคุดะ ยูกิ นี่หว่า มากับคุณเท็ตสึยะว่ะ” มีไอ้บ้าคนหนึ่งเปิดประเด็นแล้ว แน่นอนว่าเช้าๆ อย่างนี้หน้าประตูโรงเรียนอย่างนี้

กรี๊ดดดดดดดด

เยี่ยม พวกที่กำลังเดินเข้าประตูโรงเรียน รู้สึกว่าจะหันเหเรดาร์เดินมาทางนี้กันหมดแล้วสินะ

“เท็ตจัง ขอโทษนะ” ยูกิดึงมือผมไว้ขณะผมกำลังจะวิ่งหนีความวุ่นวายเข้าโรงเรียน

“ทั้งๆ ที่เรื่องของคุณก็ยุ่งมากอยู่แล้ว ฉันยังเอาเรื่องของฉันไปให้..”

ถ้ารู้สึกผิดได้โปรดรีบๆ ปล่อยมือผมเหอะครับ ถ้ารูปหลุดออกไป ผมนี่แหละครับที่ต้องเป็นคนแก้ข่าว ทั้งในฐานะตัวเอง และ ในฐานะเธอด้วย อย่าลืมสิ

แชะ แชะ แชะ แชะ

เรียบร้อย ผมยกมือขึ้นกุมหน้า นึกสภาพหลังจากนี้ออกเลย ทั้งรูปทั้งคลิปบนเน็ต ....เห้อ

“ไม่เป็นไรน่ะ ฉันสัญญาไว้แล้ว กลับบ้านดีๆ เดินทางปลอดภัยครับ”

ผมหันมายิ้มเฝื่อนๆ “ดูแลตัวเองด้วยนะคะ จุ๊บ”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด”

“ไปตายซะ ไปตายซะไปตายซะไปตายซะไปตายซะไปตายซะ”

เหอะ เหอะ เหอะ .........ยูกิ ยูกิเว้ย เธอน่าจะรู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่ไงฟะ ว่าถ้าทำอย่างงี้ผลมันจะเป็นไง

โอ้ย โอ้ย โอ้ย ปวดหัวปวดหัว จู่ๆ ยัยนี่เป็นอะไรขึ้นมา ภาพไอดอลสาวมืออาชีพผู้ไม่เคยมีข่าวเสียหายพังทลายในพริบตา ผมอุตส่าห์ไว้ใจในความเป็นมืออาชีพของเธอ นี่อะไร ยังไม่ทันไร ก็สร้างข่าวหน้าหนึ่งให้ผมซะแล้ว

“ดูแลตัวเองด้วยนะคะ อย่าลืมโทรหาฉันด้วยนะคะ จุ๊บ”

ปึ้ง เธอขึ้นรถไปแล้วก็ยังไม่วาย .....

อ่อ อ๊อ อ้อ ข้อความบนหัว เอิ่ม เพราะแบบนี้เองสินะ

{เท่านี้ก็เรียบร้อย ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ดูซิ...ยังจะมีใครกล้าเข้ามาเป็นข่าวกับเขาอีกไหม หึหึ}

บรื้นนนนน เอี๊ยดดดดดดดดดดดด ไปแล้ว ม้าแดงลำพองไปแล้ว

ปริศนาทั้งหมดคลี่คลายแล้วเช่นกัน ฉันขอเอาชื่อเสียงคุณปู่เป็นเดิมพัน!

เหอะ เหอะๆ ผู้หญิงนี่ น่ากลัวชะมัด

เช้าวันนี้ การเดินเข้าประตูโรงเรียนของผม ไม่ต่างจากเดินแบบอยู่บนเวที มีเสียงแชะๆ เป็นดนตรีประกอบ และร้องโดยนักเรียนที่อยู่หน้าประตูโรงเรียน

พักกลางวัน

เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายในโรงอาหาร ผมขอให้คุณแม่ทำข้าวกล่องมาให้ ...ไม่ใช่แค่วันนี้ แต่..ตั้งแต่3เดือนก่อน ตั้งแต่ที่คนในโรงเรียนรู้ว่าผมเป็นนายแบบนั่นแหละ

สถานที่ดีที่สุดเงียบสงบที่สุดในโรงเรียน สถานที่ที่ผมจะได้กินข้าวอย่างสงบมีที่เดียวคือ ชมรมการแสดงของผม ถึงจะมีไอ้พวกฮิเดกิคอยป่วนก็เหอะ แต่อย่างน้องเรื่องราวบ้าๆ ของพวกมันที่โม้ให้ผมฟัง ยังดีกว่าคำถามจากปากของผู้หญิงในโรงเรียน

ผมเปิดประตูห้องชมรม

ฮิเดกิ กับพรรคพวกนั่งรวมกันอยู่ตรงกลางห้องใหญ่เหมือนเคย

“สวัสดีครับ รุ่นพี่” / “สวัสดีครับ!”

“โอ้! สวัสดี”

ผมยกมือกล่าวทักทายเป็นปกติ และเดินเข้าห้องเก็บของซึ่งผมเปลี่ยนเป็นห้องพักในโรงแรม อุปกรณ์สำหรับการนอนอยู่ครบ กินเสร็จแล้วนอนจนกว่าจะบ่ายคือเรื่องปกติของผมในโรงเรียนใหม่

สิบห้านาทีต่อมา

อิ่มแปล้ วันนี้ไม่มีงานด้วย เลิกเรียนรีบกลับไปคุยกับคุณแม่อีกรอบดีกว่า ... บางทีเผื่อได้เรื่องอะไรบ้าง หรือถ้าไม่ได้เรื่อง อย่างน้อยเรื่องงานหมั้นของพี่เรย์นะ คุณแม่กับคุณเรย์โกะอาจพอแนะนำอะไรผมได้หน่อย

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตู

“เข้ามาสิ”

ผมตอบรับ

ฮิเดกิเดินคอตกเข้ามาคนเดียว

“เป็นอะไร ฮิเดกิ มีอะไรหรือเปล่า ก้มหน้าก้มตาไม่สมเป็นแกเลยว่ะ”

ผมถามถึงอาการผิดปกติกับอดีตหัวโจกที่กลายเป็นตัวโจ๊กประจำชมรม

ตึ้ง

มันคุกเข่าเอาหัวโขกพื้นดังตึ้ง

“รุ่นพี่ผมขอโทษ! กระทืบผมทีครับ กระทืบผมเลย!”

อ่าวไอ้นี่ อยู่ดีๆ อยากโดน

“อะไรอีกฟะ พูดจาให้มันรู้เรื่องหน่อย เอาดีๆ ช้าๆ เงยหน้าขึ้นมาก่อน”

ผมลุกออกจากโต๊ะอาหาร เดินไปหาฮิเดกิ

“ไม่ได้ครับ ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ผมไม่อยากให้รุ่นพี่ต้องเดือดร้อน”

ทำไมตูเห็นธงคำว่าฉิบหายขึ้นบนหัวเอ็งทันทีเลยวะ

พูดปักธงแบบนี้ไม่น่ารอด หน้าคุณมัตสึลอยมาเลย

ผมดึงผมกระชากหน้าฮิเดกิขึ้นมามอง

อย่างที่คิด หน้ามันบวมเป่ง โดนใครเขาอัดมาสินะ จะให้ตูไปกระทืบพวกมันให้สินะ

เห้อ........ “ใครทำ พวกไหน นัดมันไว้หรือยัง” สำหรับพวกนักเรียนนักเลง ผมเรียนรู้ได้อย่างหนึ่งจากประสบการณ์ ถ้ายิ่งไปยอม ถ้ายิ่งปล่อยไว้ มันไม่มีวันเลิกง่ายๆ มีแต่ต้องเอาคืนให้มันเข็ดขยาด ถึงจะไม่ใช่เรื่องของผมก็เถอะ แต่ผมก็ได้ฮิเดกิมันช่วยไว้หลายๆ เรื่องเหมือนกัน

“ไม่ครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับรุ่นพี่ ผมแค่อยากได้รับการลงโทษ”

มันหลบตาปี๋ยืนกรานคำเดิม

ทรูฮาร์ท

{จะให้รุ่นพี่รู้ไม่ได้ ว่าผู้หญิงที่เขาพามาแอบถ่ายคลิปที่พวกเรามีอะไรกับนังนั่นไว้}

“เห้ย ......ถ่ายคลิป” ผมเผลอหลุดปาก

“รุ่นพี่รู้ รู้เหรอครับ .......อย่านะครับ อย่าไปนะครับ แฟนนังนั่นมันเป็นยากูซ่า”

อืม อย่าไป แต่บอกหมดเลย ยากูซ่าด้วย อืม บอกมาปักธงแบบนี้ให้ตูนอนกลางวันต่อสินะ 

ฮิเดกิเอ๋ย....เอ็งได้ฉายา.ใหม่แล้ว 

มัตสึหมายเลขสอง!

********************

ประกาศ เนื่องจากเขียน NTR HERO คู่ไปด้วย จึงมีเรื่องมาแจ้ง

1.เรื่องนี้วันละตอนนะหรืิออย่างมากไม่เกิน2วัน 

2.จะเก็บเหรียญเฉพาะตอนNCจนกว่าจะจบบทIdol 

ขอบคุณครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}