แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -18- ...ความเจ็บปวดของรีคอน...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -18- ...ความเจ็บปวดของรีคอน...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.2k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2558 21:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -18- ...ความเจ็บปวดของรีคอน...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ที่ 18

 

 

...จ็รี...

 

 

 

            เช้าวันต่อมาไอเดียตื่นขึ้นมาราว ๆ ตี 4 เพราะจะต้องรีบกลับเข้าบ้านโดยที่ไอเดียไม่อยากจะให้รีคอนรับรู้ว่าลูซและดาร์คได้มาหาตนเองเมื่อคืนนี้ โดยกำชับไว้ว่าห้ามลูซและดาร์คไปยังบ้านของตนเองในตอนนี้จนกว่าจะถึงตอนเย็นที่ไอเดียจะต้องอธิบายทุกอย่างให้รีคอนฟัง

 

 

 

            “ไปไหนมา” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นในขณะที่ไอเดียกำลังปิดประตูหน้าบ้าน

 

 

 

            “ยังไม่นอนอีกหรอ” ไอเดียพูดถามเสียงติดสั่นๆ

 

 

 

            “เจ้าบอกข้าว่าจะทำงานแต่แล้วเจ้าก็หายไป เจ้าหายไปกับไอ้ตัวดูดเลือดนั้นใช่มั้ย!” รีคอนพูดถามเสียงแข็งพร้อมกับตรงมาบีบแขนทั้งสองข้างของไอเดียอย่างแรง

 

 

 

            “ไม่ปฎิเสธเลยนะ” รีคอนพูดว่าด้วยน้ำเสียงตัดพ้อก่อนที่สายตาของรีคอนจะเหลือไปเห็นร่องรอยบนรอบคอของไอเดีย

 

 

 

            “หึ!” รีคอนหัวเราะในลำคอก่อนจะดึงไอเดียให้เข้ามาหาตนเองอย่างแรงทำให้ช่องทางรักของไอเดียเสียดกันจนไอเดียน้ำตาคลอ

 

 

 

            “โอ๊ย! เจ็บนะ” ไอเดียพูดว่ารีคอนก็เหมือนจะรู้ว่าไอเดียเป็นอะไรจึงจัดการอุ้มไอเดียด้วยท่าเจ้าหญิงเข้าไปด้านแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าห้องลมเย็นๆก็ปะทะเข้าร่างของรีคอน รีคอนหันไปมองทางหน้าประตูบ้านทันทีก็พบลูซและดาร์คยืนอยู่ด้วยสายตาราวๆว่าจะวิ่งเข้ามาฉีกร่างของรีคอนเป็นชิ้นๆ

 

 

 

            “ข้าไม่สนหรอกนะว่าพวกเจ้าจะทำอะไรกับไอเดียไปบ้างแล้ว! แต่ข้าขอประกาศเลยว่าข้าไม่ยอมยกไอเดียให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น!” รีคอนพูดว่า

 

 

 

            “ถึงแม้ว่าตอนนี้ไอเดียจะยังไม่เลือกข้าก็ตาม...” รีคอนพูดขึ้นมาอีกด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา ไอเดียเห็นดังนั้นก็อดที่จะสงสารรีคอนไม่ได้

 

 

 

            “ปล่อยไอเดียซะไอ้ตัวเหม็นสาป” ลูซพูดว่าออกมาแต่รีคอนก็ไม่คิดจะปล่อยไอเดียลง

 

 

 

            “หยุดก่อนสิ พวกนายจะทะเลาะกันทำไม” ไอเดียพูดว่า

 

 

 

            “ก็มันไม่ยอมปล่อย” ดาร์คพูดบอก ไอเดียจึงหันมามองรีคอนด้วยสายตาขอร้องทำให้รีคอนยอมวางตัวไอเดียลงพื้นอย่างแผ่วเบา

 

 

 

            “เจ้าก็รู้ว่าวันนี้ไอเดียมากับพวกข้าแล้วทำอะไรกัน เจ้ายังหน้าด้านหน้าทนจะชิงคนรักของพวกข้าไปอย่างงั้นหรอ” ลูซพูดว่าอย่างเหลืออดเพราะทั้งๆที่รีคอนรู้ว่าไอเดียไปทำอะไรมา และไอเดียรักใครมากที่สุด รีคอนยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนแถมยังประกาศว่าจะพรากดวงใจไปจากเขาอีก

 

 

 

            “ก็เพราะว่าข้ารักไอเดียอย่างสุดหัวใจยังไงละ!” รีคอนประกาศกร้าวทำให้ไอเดียถึงกับอึ้งไปนิดถึงแม้ว่าจะรู้อยู่เต็มอกว่ารีคอนคิดยังไงกับตนเองแต่การที่รีคอนมาประกาศแบบนี้ต่อหน้าลูซและดาร์คมันทำให้ไอเดียอดที่จะอึ้งไม่ได้

 

 

 

            “นี้เจ้า!!” ดาร์คถึงกับเส้นเลือดปูดด้วยความโมโหก่อนที่ดาบเล่มยาวที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนพุ่งตรงมาใส่รีคอนโดยเฉียดเข้าที่แขนข้างขวาของรีคอนไป

 

 

 

            “หยุดนะ!!”ไอเดียรีบมาขวางทางดาบของดาร์คที่ทำท่าจะพุ่งเข้ามาใส่รีคอนอีก

 

 

 

            “เจ้าปกป้องมัน!” ดาร์คพูดขึ้น

 

 

 

            “หยุดบ้าสักที! กลับบ้านไปก่อนเถอะผมขอร้องให้ผมคุยกับเขาเองเถอะ” ไอเดียพูดขอทำให้ดาร์คยอมเก็บดาบไป ดาบเล่มใหญ่ค่อยๆหายไปทำให้ไอเดียถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะคิดว่าจะต้องมีการฆ่าฟันกันซะแล้ว

 

 

 

            “ข้าจะกลับก็ได้แต่คืนพรุ้งนี้ข้าจะมาอีก” ลูซพูดบอกก่อนจะหันหลังเดินออกไปโดยลากแขนของดาร์คออกจากหน้าบ้านของไอเดียด้วย

 

 

 

            “เฮ้อ...” ไอเดียถอนหายใจอีกรอบก่อนจะรับรู้ถึงวงแขนแกร่งของรีคอนที่กอดรัดรอบคอของไอเดียเบาๆ

 

 

 

            “เข้าบ้านเถอะครับ” ไอเดียพูดบอกและค่อยๆจับให้รีคอนลุกไปในบ้านโดยที่เลือดจากแขนของรีคอนหยดตามทางไปเรื่อยๆ

 

 

 

            “เดี่ยวผมทำแผลให้นะ” ไอเดียพูดบอกและลุกขึ้นหมายจะเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผล

 

 

 

            “หมับ!

 

 

 

            “ขออยู่แบบนี้สักพักเถอะนะ” รีคอนพูดขึ้นเมื่อใช้แขนแข็งแกร่งโอบรัดเอวบางของไอเดียเอาไว้และซุกหน้าไปที่แผ่นหลังของไอเดียโดยที่ไอเดียยืนอยู่ด้านหน้ารีคอนนั่งอยู่ที่โซฟา

 

 

 

            “เอ๊ะ..” ไอเดียเบิงตาขึ้นนิดๆเมื่อมีน้ำอุ่นๆเริ่มชื้นที่เสื้อด้านหลัง ไอเดียจึงรีบหันหน้ามาทันที แต่เมื่อหันตัวเข้ามารีคอนกลับรีบซุกหน้าเข้าที่หน้าท้องของไอเดียทันทีเพื่อไม่ให้ไอเดียเห็นน้ำตา

 

 

 

            “รีคอน...” ไอเดียพูดเรียกแต่รีคอนกลับนิ่งเงียบและกอดรัดเอวบางแน่นขึ้นไอเดียจึงยกมือขึ้นลูบเส้นผมเบาบางของรีคอน

 

 

 

            “เป็นครั้งแรกเลยนะที่ข้าได้ยินเจ้าเรียกชื่อของข้าด้วยน้ำเสียงแบบนั้นนะ” รีคอนพูดบอกด้วยน้ำเสียงที่ติดสั่นๆเล็กน้อย ไอเดียนิ่งเงียบและลูบผมของรีคอนไปเรื่อยๆ

 

 

 

            “ข้าเหงานะ...ข้าเป็นห่วงเจ้ามาก...เจ้าหายไปไหนโดยไม่บอกข้า...ข้ารักเจ้ามากนะไอเดีย” รีคอนพูดบอกไอเดียจึงได้แต่นิ่งเงียบเพราะพูดอะไรไม่ออก

 

 

 

            “ถ้าหากเจ้าไม่มีใจให้ข้าก็ทำร้ายข้าสิ...ไล่ข้า...ว่าข้า...และทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ข้าได้เลือดสิ”

 

 

 

            “ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก” ไอเดียพูดบอกก่อนที่ไอเดียจะได้ยินเสียงถอนหายใจของรีคอน

 

 

 

            “เพราะเจ้าเป็นแบบนี้ข้าถึงไม่สามารถออกห่างจากเจ้าได้เลย” รีคอนพูดว่าก่อนจะเงยหน้ามามองไอเดียด้วยสายตาอ้อนวอน

 

 

 

            “ได้โปรดอย่าทิ้งข้า” รีคอนพูดขอด้วยแววตาที่แดงก่ำและยังคงมีหยาดน้ำตาอยู่เล็กน้อย

 

 

 

            “รีคอน...ผมรับรักคุณไม่ได้จริงๆ...แต่เราก็ยังสามารถเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้นะ” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “งั้นข้าไม่ขออะไรมาก...ข้าขอแค่ได้อยู่ข้างๆเจ้าได้มั้ย...ขอแค่ข้าได้ปกป้องร่างกายอันอบอุ่นของเจ้ารอยยิ้มของเจ้าและเลือดอุ่นๆของเจ้า...ข้าคิดภาพไม่ออกเลยว่าหากเจ้ารักกับแวมไพร์แล้วเจ้าต้องเปลี่ยนตัวเจ้าเองให้เป็นแวมไพร์...เจ้าจะรังเกียจข้ามากแค่ไหน” รีคอนพูดว่าด้วยสายตาที่เจ็บปวด

 

 

 

            “ผมไม่มีวันรังเกียจคุณหรอกรีคอน อย่าพูดแบบนั้น อย่าพูดด้วยสายตาแบบนั้น” ไอเดียพูดว่าและอดที่จะร้องไห้ตามไม่ได้เพราะรีคอนทำสีหน้าและสายตาเจ็บปวดมากกับคำพูดของไอเดีย

 

 

 

            “ผมขอโทษจริงๆ” ไอเดียพูดด้วยน้ำเสียงติดสั่นๆ รีคอนจึงยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากหางตาของไอเดียอย่างแผ่วเบา

 

 

 

            “ข้านี้มันแย่จริงๆที่ทำให้เจ้าร้องไห้” รีคอนพูดขึ้นก่อนจะยิ้มจางๆกับความอ่อนโยนในตัวของไอเดีย

 

 

 

            “ผมขอโทษจริงๆ...ฮึก...ผมขอโทษ” ไอเดียพูดย้ำคำอยู่อย่างนั้น

 

 

 

            “อย่าร้องเลย...ยิ่งเจ้าร้องข้าก็ยิ่งเจ็บนะ” รีคอนพูดบอกไอเดียจึงยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออก เขาไม่อยากให้ร่างแกร่งตรงหน้าเจ็บปวดกับการกระทำของตนเอง

 

 

 

            “งั้นผมจะไปเอาอุปกรณ์มาทำแผลให้นะครับ” ไอเดียพูดบอกก่อนจะพลักออกจากอ้อมกอดของรีคอนและเดินไปหยิบอุปกรณ์ประถมพยาบาลก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟาพร้อมกับเลิกแขนเสื้อของรีคอนขึ้นไอเดียเบิงตากว้างเมื่อเห็นบาดแผลของรีคอนมันลึกมากจนมันสมควรจะต้องเย็บแทนที่จะมาปิดบาดแผลเฉยๆ

 

 

 

            “ผมว่าเราไปหาหมอเถอะครับ” ไอเดียพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

            “ไม่จำเป็นหรอก ปล่อยไว้สัก 2 วันก็หายแล้วถ้าเป็นบาดแผลที่มนุษย์ทำแค่ 20 วิมันก็หายเป็นปกติแล้วแต่นี้มันเป็นบาดแผลที่เกิดจากอาวุธของแวมไพร์มันคงต้องใช้เวลานานสักหน่อย” รีคอนพูดอย่างไม่ใส่ใจ

 

 

 

            “แต่บาดแผลอาจจะติดเชื้อก็ได้นะครับ” ไอเดียพูดบอกออกมาอีกด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

            “ไอเดีย...ข้าสู้กับแวมไพร์มาหลายร้อยปีแล้วนะ แผลแค่นี้ไม่ได้ระคายเคืองผิวของข้าหรอก” รีคอนพูดบอกออกมาอีกเพื่อที่จะไม่ให้ไอเดียเป็นห่วงตนเอง ไอเดียบู๊หน้าเล็กน้อยก่อนจะเอาแอลกอฮอล์เทใส่สำลีและค่อยๆเช็ดรอบๆแผลให้รีคอนก่อนจะเริ่มเข้าใกล้ปากแผล

 

 

 

            “อึ่ก..” รีคอนสะดุ้งเล็กน้อยที่แอลกอฮอล์โดนปากแผลทำให้ไอเดียตกใจสะดุ้งตามไปด้วย

 

 

 

            “จะ...เจ็บหรอ...ขอโทษนะ” ไอเดียพูดบอกก่อนจะเป่าแผลให้รีคอนเบาๆพร้อมกับเช็ดแผลให้รีคอนไปด้วย รีคอนกัดฟันเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าของไอเดียที่แสดงสีหน้าตั้งอกตั้งใจที่จะทำแผลให้เขา

 

 

 

            “เสร็จแล้ว” ไอเดียพูดบอกยิ้มๆหลังจากทำแผลให้รีคอนเสร็จแล้ว

 

 

 

            “เจ้าจะไปไหนตอนเช้ารึเปล่า” รีคอนพูดถามไอเดียจึงมองดูนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลา ตี 5 ครึ่งแล้ว

 

 

 

            “อืม ผมต้องไปเรียนนะคุณอยู่บ้านคนเดียวได้มั้ย” ไอเดียพูดขึ้น

 

 

 

            “การเล่าเรียนของมนุษย์สินะ อืมข้าอยู่ได้แล้วเจ้าจะกลับมาตอนไหนละ” รีคอนพูดถามไอเดีย

 

 

 

            “ก็ไปโรงเรียน 7.30 น. กลับก็น่าจะ 17.10 น. นะ” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

 

            “งั้นหรอ...ตอนเย็นเดียวข้าทำอาหารไว้ให้เจ้ากินก็แล้วกันนะ” รีคอนพูดบอกไอเดียยิ้มรับก่อนจะพยักหน้ารับ รีคอนก็ยิ้มรับเมื่อเห็นรอยยิ้มที่จริงใจและไร้เดียงสาของไอเดียที่รีคอนกลัวว่าวันใดวันหนึ่งรอยยิ้มนี้จะหายไป

 

 

 

            “เช้านี้เจ้าจะกินอะไรละ” รีคอนพูดถามด้วยรอยยิ้มที่เหมือนจะฝืนยิ้มเล็กน้อยซึ่งไอเดียก็รับรู้ในข้อนี้ดี ไอเดียนั่งนึกเล็กน้อยก่อนจะยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงตอนที่ไอเดียกินอาหารที่รีคอนทำให้เป็นครั้งแรก

 

 

 

            “งั้นเอาอาหารแบบที่คุณทำให้ผมกินตอนครั้งแรกที่เราเจอกันเถอะ มันอร่อยสุดๆเลยละ” ไอเดียพูดบอกยิ้มๆ

 

 

 

            “แต่บ้านเจ้าไม่มีของสดเลยนะ เอาเป็นว่าตอนเย็นกลับมาค่อยกินแล้วกันเช้านี้ข้าจะทำอาหารที่พอมีวัตถุดิบแล้วกัน เจ้าขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ” รีคอนพูดบอกไอเดียก็ทำตามอย่างว่าง่าย รีคอนจึงเดินไปทำอาหารเตรียมไว้ให้พร้อมกับนึกถึงรอยยิ้มอันสดใสของไอเดียอีกครั้ง

 

 

 

            หลังจากที่ไอเดียอาบน้ำแต่งตัวเสร็จพร้อมกับรีดผ้าจัดกระเป๋าเรียบร้อยก็เดินลงมาทันเวลาที่อาหารเสร็จ อาหารเช้าของวันนี้เป็นข้าวต้มธรรมดาพร้อมกับแกงจืดสาหร่ายเป็นอาหารง่ายๆเพราะบ้านของไอเดียที่ไอเดียไม่ได้อยู่นานหลายวันไม่มีของซึ้อตุนเอาไว้มากมาย พอไอเดียกินข้าวเสร็จก็รอเวลาให้ถึง 7.00 น. เป็นเวลาที่ไอเดียรู้ว่าจะต้องเดินไปรอรถอยู่หน้าบ้านได้แล้ว รีคอนเดินไปส่งไอเดียที่หน้าปากซอยก่อนจะเดินกลับเข้ามาในบ้านที่เงียบสนิทเพราะไม่มีเจ้าของบ้านอยู่ รีคอนเดินขึ้นไปบนบ้านและไปหยุดอยู่ที่รูปภาพ รูปหนึ่งซึ่งเป็นรูปของพ่อแม่และไอเดียสมัยที่พ่อแม่ของไอเดียยังมีชีวิตอยู่เป็นรูปที่ไอเดียยิ้มอย่างมีความสุข รีคอนยกมือขึ้นแตะรูปภาพอย่างแผ่วเบาก่อนจะนอนลงบนเตียงของไอเดียและหลับตาลงช้าๆ

 

 

 

            “อย่าได้พรากรอยยิ้มอันสดใสนั้นไปเลย...” รีคอนพูดว่าก่อนจะหลับลึกทันทีเพราะไม่ได้นอนทั้งคืน

 

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สิบแปด!!++++++++++

ความคิดเห็น