นักดองนิยาย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 เปิดเรียนวันแรก (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 เปิดเรียนวันแรก (2)

คำค้น : รีบอร์น สึนะ ฮิบาริ โกคุเดะระ ยามาโมโตะ โคลม เคียวโกะ ยูกิ วองโกเล่ เรียวเฮ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 02:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 เปิดเรียนวันแรก (2)
แบบอักษร

ตอนที่ 3 เปิดเรียนวันแรก (2) 

“ไม่เอาฮิบาริ! ไม่เอาฮิบาริ! ไม่เอาฮิบาริ!” 

ส..เสียงอะไรเนี่ย มารบกวนฝันหวานของฉัน ฉันกำลังฝันว่าได้เรียนห้องเดียวกับพวกสึนะแท้ๆ อ..โอ้ย แต่รู้สึกปวดหัวชะมัด 

“เอ๋..ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” ฉันลืมตามาก็เห็นสาวน้อยหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ดูเธอจะดีใจที่เห็นฉันฟื้นนะ ฉันสังเกตรอบๆ ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นห้องพยาบาล นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย 

“เฮ้ย!” ฉันพอจะระลึกความได้แล้ว เสื้อที่ยังเปื้อนเลือดอยู่นี้ ไม่ได้ฝันไปเหรอเนี่ย 

“เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ ปวดตรงไหนรึเปล่า” เธอถามฉันด้วยความเป็นห่วง แต่เดี๋ยวก่อนผู้หญิงที่ยืนมองฉันอยู่ตรงนั้นมันโคลมไม่ใช่รึไง! ช่างน่ารักจริงๆ*O* อะเฮือก แต่ฉันไม่มีเลือดจะให้เสียแล้วล่ะ ฉันเอามือปิดจมูกไว้ = = 

“ไม่เอาฮิบาริ! ไม่เอาฮิบาริ! ไม่เอาฮิบาริ!” นั่นมันเสียงอะไรน่ะ 

“ดูเหมือนทุกคนจะต่อสู้เพื่อเธออยู่นะ” เสียงจากผู้หญิงอีกคน เธอผมยาว ดูดี ตาเธอเฉี่ยวมาก เหมือนเธอจะแต่งหน้าด้วยล่ะ แต่เอ๊ะ? อะไรนะ? ต่อสู้เพื่อฉัน? เกิดอะไรขึ้น? 

ฉันรีบลุกขึ้นไปดูที่หน้าต่าง นั่นมันม๊อบประท้วงขับไล่ฮิบาริ! นักเรียนชายบางส่วนกำลังสู้กับพวกรีเจนท์ เดี๋ยวสิทำไมล่ะ?! 

“ทุกคนรู้แล้วล่ะจ่ะ ว่าคุณฮิบาริเป็นคนทำร้ายเธอเมื่อเช้า พวกเขารับไม่ได้ที่คุณฮิบาริทำร้ายผู้หญิง พวกเขาเลยรวมตัวกันประท้วงน่ะ” ฮิบาริทำร้ายฉัน!? จะบ้าเหรอ นี่พวกเขาคิดว่าที่ฉันเลือดออกเพราะโดนท่านฮิทำร้ายเนี่ยนะ!! ไม่ใช่แล้ววว 

หวืด...ตึก เด็กตัวเล็ก แต่งคอสเพลย์เป็นคุณพยาบาลโผล่ขึ้นมาจากพื้น 

“ไม่ต้องห่วงหรอก ทางนี้สึนะก็ไปจัดการฮิบาริให้แล้วล่ะ” อย่าบอกนะว่านี่คือ รีบอร์นตัวจริงเสียงจริง! *O* OMG!!!  แต่นี่ไม่ใช่เวลามาตื่นเต้นนะ สึนะสู้กับท่านฮิเพราะฉัน! ต้องรีบไปห้าม! 

“ที่ไหนคะ!!” 

 

[ณ หน้าต่างชั้น3 หลังตึกเรียน] 

“เดี๋ยวสิ! วิ่งมาแบบนั้นไม่เป็นไรเหรอ” เด็กผู้หญิงสองคนและโคลมที่อยู่ในห้องพยาบาลกับฉันเมื่อกี้วิ่งตามฉันมา แต่ไม่เป็นไรหรอกถึงจะปวดหัวหน่อยๆก็เถอะ ที่สำคัญคือเรื่องนี้ต่างหาก 

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันล่ะเนี่ย หน้าตึกเรียนมีม๊อบประท้วงขับไล่ฮิบาริ พวกนักเรียนชายกำลังสู้กับพวกรีเจนท์ หลังตึกเรียนสึนะกำลังสู้กับฮิบาริ 

“หยุดเถอะค่ะ เลิกสู้กันได้แล้ว” ฉันตะโกนบอกสึนะกับท่านฮิ แต่พวกเขาไม่สนใจฉันเลย 

“หยุดเถอะค่ะทุกคน ฉันไม่ได้เป็นอะไร!” ฉันตะโกนบอกกลุ่มคนที่กำลังสู้กันอยู่หน้าตึกเรียน แต่ไม่มีใครได้ยินเช่นกัน 

แอ่กๆ ฉันวิ่งกลับมาหลังตึกเรียนอีกครั้ง เหนื่อยจริงๆ เสียงฉันเริ่มจะหมดแล้วนะเนี่ย 

“หยุดเถอะค่ะทั้งสองคน เลิกสู้กันได้แล้ว” ฉันตะโกนออกไปอีกรอบ ข้างล่างนั่นมีสึนะที่กำลังสู้กับฮิบาริ และโกคุเดะระกับยามาโมโตะที่ยืนดูอยู่ ไม่คิดจะห้ามกันบ้างเหรอ 

“เปล่าประโยชน์น่ะ ถ้าสองคนนั้นลองได้สู้กันจริงจังแล้ว ใครก็ห้ามไม่ได้หรอก” รีบอร์นที่ยืนอยู่ที่ขอบหน้าต่างบอกฉัน มาตอนไหนเนี่ย! 

ดูทั้งสองคนสู้กันจริงจังจริงๆด้วย การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วจนมองไม่ทันของทั้งสองคน นี่มันเป็นฉากที่สุดยอดไปเลยไม่ใช่รึไง *O* เคยเห็นแต่สึนะสู้กับฮิบาริในภาคอนาคต ตอนนั้นฝีมือฮิบาริที่เป็นผู้ใหญ่เหนือชั้นกว่ามาก แต่ถ้าปัจจุบันล่ะ ทั้งสองคนที่ผ่านศึกมาเยอะแล้ว ใครกันแน่ที่เก่งกว่า อยากรู้จริงๆ 

แต่เฮ้ย! ไม่ได้นะ ฉันเผลอจะโดนกิเลสความอยากดูดูดไปแล้ว จะให้ทั้งสองคนมาสู้กันด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้เนี่ยนะ ยอมไม่ได้ ไหนจะคนอื่นๆอีก ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง! 

“นั่นเธอจะไปไหนน่ะ!” เสียงสาวน้อยน่ารักตะโกนตามหลังฉันมา แต่โทษทีนะ ไว้ค่อยอธิบายละกัน 

 

[ด้านสึนะและฮิบาริ] 

“ผมไม่อยากจะเชื่อว่าอย่างคุณจะทำร้ายเด็กผู้หญิงได้ลง” พรืด! สึนะพูดขณะหลบทอนฟาฮิบาริ 

“ผมก็ไม่ได้ขอให้ใครมาเชื่อผมอยู่แล้ว” วุบ! ฮิบาริตอบกลับขณะที่หลบหมัดจากถุงมือของสึนะ 

“เธอทำอะไรผิดเหรอครับ ถึงได้ทำกับเธอขนาดนั้น” หมับ! สึนะจับทอนฟาไว้ 

“ผมบอกไปแล้วว่า ผมไม่จำเป็นต้องตอบคำถามคุณ” ฮิบาริโกรธจัดใช้ทอนฟาอีกด้านฟาดสึนะ แต่สึนะหลบทัน ตอนนี้ทอนฟาของฮิบาริมีไฟดับเครื่องชนธาตุเมฆาออกมา 

“งั้นผมคงต้องหยุดคุณตรงนี้ เพราะการทำร้ายผู้หญิง เป็นเรื่องที่อภัยให้ไม่ได้” 

“กล้าดีหนิ ซาวาดะ สึนะ โยชิ ที่พูดให้ผมโกรธได้ขนาดนี้ แต่ทุกคนที่ทำให้ผมโกรธ ผมจะขย้ำให้ตาย” 

“หมอนั่นเอาจริงแล้วสินะ” รีบอร์นที่ยืนดูอยู่พูด 

“สึนะ คุณฮิบาริ” เคียวโกะรู้สึกเป็นห่วงทั้งสองคน 

“บอส...คุณเมฆา” โคลมก็เช่นกัน 

“สู้ๆ ครับ รุ่นที่สิบ!” โกคุเดะระยืนเชียร์อยู่ ยามาโมโตะยังคงเงียบไม่พูดอะไร 

เคร้ง! ตึก! วุบ! พรืด! ตึก! ชิ้ง! 

“ผมจะถามคุณครั้งสุดท้าย บอกมาสิว่าคุณไม่ได้ทำ” สึนะถามฮิบาริ 

“หึ พูดเหมือนว่าตัวเองจะชนะเลยนะ” ฮิบาริแสยะยิ้ม ตอนนี้สภาพทั้งสองคนสะบักสะบอมพอกัน 

“งั้นก็จบกันตรงนี้เถอะ” หมับ! สึนะพุ่งเข้าไปจับทอนฟาฮิบาริ 

“เดือดทะลุจุดศูนย์ฉบับดัดแปลง” 

“น..นั่น..สึนะ คิดจะใช้ท่านั้นกับฮิบาริเลยเหรอ” ยามาโมโตะตกใจ 

“ง่ายไปนะ ซาวาดะ สึนะ โยชิ” ฮิบาริแสยะยิ้ม 

‘เลิกสู้กันได้แล้วค่ะทุกคน!’ เสียงจากห้องประชาสัมพันธ์กระจายเสียงไปทั่วโรงเรียนในระดับความดังสูงสุด ทำให้ทุกคนชะงัก 

‘ฉันชื่อ นัตสึเมะ ยูกิ! เป็นคนที่เสื้อเปื้อนเลือดเมื่อเช้า! คุณฮิบาริไม่ได้ทำร้ายร่างกายฉันค่ะ!’ 

“เอ๊ะ!” สึนะหยุดใช้ท่าเดือดทะลุจุดศูนย์ ฮิบาริเองก็หยุดฟังเหมือนกัน 

‘ฉ..ฉัน ฉันเป็นโรคแพ้แสงอย่างรุนแรงค่ะ! ><  ทำให้เลือดกำเดาไหลไม่หยุด คุณฮิบาริแค่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเท่านั้นเอง ขอโทษที่ทำให้วุ่นวายนะคะ เพราะฉะนั้น ได้โปรดเลิกต่อสู้กันเถอะค่ะ!’ 

“เอ๋!!!!” แล้วก็เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งโรงเรียน 

[ด้านเอมิ] 

นี่ฉันพูดอะไรไปเนี่ย!! โรคแพ้แสงอย่างรุนแรงเนี่ยนะ >< ถึงมันจะฉุกละหุก แต่ช่วยคิดชื่อที่ดีกว่านั้นหน่อยไม่ได้รึไง  เฮ้อออ อย่างน้อยตอนนี้ม๊อบก็สลายตัวแล้วล่ะนะ แล้วด้านพวกสึนะล่ะ คุณฮิบาริโกรธจัดขนาดนั้นจะเลิกสู้มั้ยเนี่ย 

“แอ่ก” ฉันรีบวิ่งมาหลังตึกเรียน สภาพที่พบ คือ สึนะนอนน่วมอยู่ โดยมีฮิบาริยืนกอดอกเงียบๆอยู่ข้างๆ ท่าทางก็ดูไม่ได้โกรธแล้วด้วย โชคดีไป 

“ขอโทษครับ..คุณฮิบาริ” เสียงสึนะ ตอนนี้โกคุเดะระกับยามาโมโตะก็เข้าไปดูแล้ว คิดว่าคงจะไม่เป็นอะไรมากนะ 

“หึ” 

“แก้ไขสถานการณ์ได้ดีมากนัตสึเมะ” เสียงคุณรีบอร์นที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน เห! มาตอนไหนเนี่ย! 

“ใช่จ่ะ เพราะนัตสึเมะจังเลยนะ ถึงทำให้คุณฮิบาริกับสึนะเลิกสู้กัน” เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนั้นเดินมาจับมือฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 

“ขอโทษจ่ะ ลืมแนะนำตัว ฉันชื่อ ซาซางาวะ เคียวโกะ ^^ ” ค..เคียวโกะ! 

“ฉันชื่อ รีบอร์น ไอ้กระจอกที่นอนอยู่นั่น คือ สึนะ” รีบอร์นแนะนำตัวกับฉัน ฉันหันไปมองสึนะที่นอนน่วมแต่ก็ยังโบกมือให้ฉันอยู่ 

“เกิดอะไรขึ้นเหรอทุกคน!” ผู้ชายผมเกรียน มือพันผ้าขาววิ่งมาเข้ามา 

“หือ! แกไปอยู่ที่ไหนมาเจ้าหัวสนามหญ้า!” โกคุเดะระพูด นั่นคือเรียวเฮสินะ!!! 

“ฉันชื่อ ยามาโมโตะ ทาเคชิ ฝากตัวด้วยนะนัตสึเมะจัง ^^” ยามาโมโตะแนะนำตัวกับฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เบี่ยงความสนใจฉันจากทั้งสองคน 

“หมอนั่นน่ะ รู้จักแล้วสินะ เป็นหัวหน้ากรรมการคุมกฎ ฮิบาริ เคียวยะ” ยามาโมโตะแนะนำฮิบาริที่กอดอกยืนอยู่ไกลๆให้ฉันรู้จัก 

“หึ” 

“ถึงจะไม่รู้อะไรก็เถอะ แต่ฉันชื่อ ซาซางาวะ เรียวเฮ เป็นพี่ชายของเคียวโกะจังน่ะ ส่วนไอ้หัวปลาหมึกนั่นชื่อโกคุเดะระ ฮายาโตะ” 

“หนอย...ไอ้หัวสนามหญ้า ใครใช้ให้แกมาแนะนำตัวแทนฉันฮะ!” 

“เบื่อจริง ลิงทะเลาะกัน ยินดีที่ได้รู้จักฉันชื่อ คุโรคาวะ ฮานะ” 

“อ..เอ่อ...ฉันชื่อ โคลม โดคุโร่ ค่ะ” 

*O* โหววว... นี่มันอะไรกันเนี่ย ตอนนี้ตัวละครหลักๆในเรื่องรีบอร์นอยู่ตรงหน้าฉันเยอะขนาดนี้ ทุกคน!! แสงออร่านี่มันแสบตาเกินจะต้านทานไหวจริงๆ 

“ฉ..ฉันชื่อ นัตสึเมะ ยูกิ ค่ะ ขอโทษที่สร้างความวุ่นวาย ตั้งแต่นี้ไปขอฝากตัวด้วยนะคะ” ก้มหัว...... 

“หันไปทางไหนน่ะยัยบ้า!” 

>///< ขอโทษน้าค้า ก็มันหันไปมองตรงๆไม่ได้จริงๆ แสงส่องประกายระยิบระยับนี้มัน... 

พรูด!! 

“เฮ้ยยยย!!!” 

เอาอีกแล้ว...ดูเหมือนวันนี้จะไม่ใช่การเปิดเรียนวันแรกที่แสนสดใสของฉันแล้วล่ะค่ะท่านผู้ชม เอ๊ะ! หรือว่ามันสดใสเกินไปนะ ฮ่าๆๆๆๆ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}