นักดองนิยาย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 เปิดเรียนวันแรก (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 เปิดเรียนวันแรก (1)

คำค้น : รีบอร์น สึนะ ฮิบาริ โกคุเดะระ ยามาโมโตะ โคลม เคียวโกะ ยูกิ วองโกเล่

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 02:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 เปิดเรียนวันแรก (1)
แบบอักษร

 

ตอนที่2 เปิดเรียนวันแรก (1) 

‘ ส่งจิตวิญญาณไปสู่สวรรค์ เป็นเครื่องสังเวย อธิษฐานขอความสงบสุขจงมีแก่โลก เทพยดาจงมาบังเกิด เมื่อยามตะวันใกล้ลับฟ้าทิศประจิมแห่งป่าหมอก ณ สถานที่แห่งยอดเขาที่เท่าเทียมกัน คืนที่ไร้แสงจันทรา แสงดาวจะนำพาใจสู่ความเยือกแข็งไร้ที่สิ้นสุด ภาพจริงที่ซ่อนในสิ่งลวงตาหรือสิ่งลวงตาที่ปรากฏบนภาพจริง เรื่องโกหกที่ซ่อนอยู่บนความจริงหรือความจริงที่ซ่อนอยู่ภายในเรื่องโกหก เรื่องราวซ้อนทับเรื่องราวจนมิอาจแยกได้ หัวใจที่บริสุทธิ์เท่านั้นที่จะมองเห็น ผู้ถูกเลือกจะปรากฏ แหวนจากสวรรค์จะจุติ ผนึกแหวนปีศาจจากนรกสูญสิ้นนิรันดร์กาล’ 

นี่คือเช้าวันแรกที่แสนสดใสของฉันในโลกรีบอร์น ตอนนี้ฉันตื่นเต้นสุดๆไปเลย ฉันกำลังจะได้เรียนที่โรงเรียนมัธยมต้นนามิโมริ >///< จะได้เจอพวกรีบอร์นมั้ยนะ ตื่นเต้นจัง แต่ว่าฉันก็มีเรื่องที่ต้องคิดอยู่เหมือนกัน ทั้งเรื่องที่ฉันมาอยู่ที่นี่ ทั้งเรื่องจดหมายลาตายที่อ่านไม่ค่อยเข้าใจของนัตสึเมะ ยูกิ  ฉันยังหาคำอธิบายให้ตัวเองไม่ได้สักอย่าง แต่ระหว่างนี้ฉันก็จะทำหน้าที่แทนยูกิจังไปก่อน จนกว่าเธอจะกลับมา หรือจนกว่าฉันจะกลับไป จะมีวันนั้นมั้ยนะ ฉันก็แอบหวังเหมือนกัน 

เพราะฉะนั้น สำหรับวันนี้ ฉันจะลุยแทนเธอเอง เฮ่! 

“น..นี่มัน....” สวยสุดๆเลยไม่ใช่รึไง! *O* ฉันเพิ่งได้มองตัวเองในกระจกเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาโลกนี้ ไม่อยากจะเชื่อ ว่าฉันมาอยู่ในร่างคนสวยขนาดนี้ ผมสีเงินยาวสลวย ตาโตสีนิลกาฬที่ดูลึกล้ำ ริมฝีปากที่บางอวบอิ่มสีชมพูธรรมชาติ ผิวที่ขาวราวกับหิมะโดนแสงอาทิตย์ยามเช้า สวยสุดๆ แบบนี้มันไม่เหมาะกับฉันเลยนะเนี่ย - - 

[ณ โรงเรียนนามิโมริ] 

*O* ถึงแล้ว! โรงเรียนนามิโมริของจริง แค่เห็นตึกเรียนก็รู้สึกดาเมจเกินจะต้านทานไหว ไม่อยากจะเชื่อเลย ฉันได้มาอยู่ในสถานที่จริงแล้ว อยากลองสัมผัสสุดๆ >////< 

[ด้านฮิบาริ] 

“เธอดูผู้หญิงคนนั้นสิ ยืนลูบเสาต้นนั้นมานานแล้วนะ” เสียงซุบซิบจากนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่ง 

“นั่นสิ ไม่เคยเห็น นักเรียนย้ายมาใหม่เหรอ ” เสียงซุบซิบ 

“หรือว่าเธอเป็นพวกมีอารมณ์กับเสา...หยี” เสียงซุบซิบ 

“จะยืนสุมหัวกันอีกนานมั้ย” 

“คุณฮิบาริ! ค่ะๆ ไปแล้วค่ะ” เสียงฮิบาริกรรมการคุมกฎโรงเรียนนามิโมริผู้ไม่ชอบการสุมหัวทำให้นักเรียนหญิงพวกนั้นแตกกระเจิง และเขาก็ยังคงยืนดูพฤติกรรมของยูกิต่อหลังจากตามดูเธอตั้งแต่เธอเดินเข้าโรงเรียนมาแล้ว เพราะผู้บุกรุกที่สวยเด่นเตะตาแบบนั้นแค่เห็นแว๊บเดียวก็จำได้ขึ้นใจ เขาไม่เคยเห็นเธอที่นี่แสดงว่าเธอคงเป็นนักเรียนใหม่เพราะใส่ชุดนักเรียนนามิโมริ เขาสงสัยว่าเธอเป็นใคร ทำไมถึงไปโผล่ในห้องเขาได้และคิดจะทำอะไรกันแน่ 

[ด้านเอมิ] 

ว้ายยๆได้สัมผัสแล้วล่ะ ฟินนาเล่ >///< 

ฮึ่ม! แต่ฉันจะตื่นเต้นมากไม่ได้ ก็เพราะที่โชคุงถามเมื่อวานฉันยังคิดคำตอบไม่ได้เลย ถึงยังไงมาโลกนี้ฉันก็เป็นแค่ตัวประกอบ ไปยุ่งกับตัวละครหลักคงไม่ดีแน่ ทางที่ดีที่สุดคงต้องหลีกเลี่ยงล่ะนะ เพื่อไม่ให้เนื้อหารีบอร์นต้องถูกทำลาย! เอมิในนามยูกิคนนี้จะปกป้องเอง! เฮ่! 

“คุณน่ะ จะยืนลูบเสาโรงเรียนไปถึงเมื่อไหร่” เสียงชายคนหนึ่งพูดทำให้ฉันตกใจ 

“เฮ้ย!” ไอ้หมอนั่น! นี่เขามาเห็นฉันตอนกำลังเอามือหนึ่งลูบเสา มือหนึ่งกำมือเฮ่ ชูขึ้นฟ้าอยู่เนี่ยนะ 

แต่นี่ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเรื่องเมื่อวานที่อยู่ๆไปโผล่ที่ห้องเขา แล้ววิ่งหนีออกมาต่างหาก แต่พอตั้งสติว่านี่คือท่านฮิบาริที่ฉันหลงใหลได้ปลื้มมาตลอดก็ โห ออร่านี่มันช่างแสบตายิ่งนัก ฉันควรจะอารมณ์ไหนก่อนล่ะเนี่ย อยากหนีก็อยาก อยากยืนดูนานๆก็ด้วย 

“คุณคือผู้บุกรุกเมื่อวานสินะ” ท่านฮิถาม เขาเริ่มเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ จะทำไงดีๆ 

“งั้น...” อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้นะ ก็... 

พรูด!! เลือดกำเดาพุ่ง! ฉันดันไปคิดถึงซิกแพ็คขาวๆที่เห็นเมื่อวานซะได้ ตอนแรกก็ไม่คิดอะไรหรอก แต่พอรู้ว่าเป็นซิกแพ็คท่านฮิบาริน่ะ มัน... 

“คุณ!” ท่านฮิดูตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ฉันทำมือเบรกท่านฮิไว้ อย่าให้เข้ามาใกล้กว่านี้ เพราะมีหวังฉันได้ตายจริงแน่ๆ ฉันจึงถือโอกาสนี้วิ่งหนีออกมา ท่ามกลางสายตานักเรียนหลายสิบคนที่เห็นว่าเลือดทะลักเต็มเสื้อฉัน อะเฮือก! เป็นการเสียเลือดที่มีความสุขจริงๆ 

[ด้านฮิบาริ] 

“ เห็นเด็กคนนั้นมั้ย เลือดทะลักเต็มเสื้อเลย ”เสียงซุบซิบ 

“ฉันเห็นกรรมการคุมกฎเดินตามเธอมาด้วย” เสียงซุบซิบ 

“นี่คุณฮิบาริจัดการเด็กผู้หญิงตั้งแต่เปิดภาคเรียนวันแรกเลยเหรอ” เสียงซุบซิบ 

“แต่ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องเขาทำร้ายผู้หญิงเลยนะ”เสียงซุบซิบ 

“นี่ก็เห็นแล้วไงล่ะ หลักฐานคาตา หือออ น่ากลัวชะมัด สงสารเด็กคนนั้นจัง”เสียงซุบซิบ 

ชิ้ง! สายตาฮิบาริทำให้พวกที่จับกลุ่มนินทาแตกกระเจิงระหว่างนั้นเขาก็คลาดกับเอมิเสียแล้ว และเช้าของวันนั้นเองข่าวเรื่องฮิบาริทำร้ายนักเรียนหญิงก็สะพัดไปทั่วโรงเรียน 

[ณ ห้อง 2-A] 

“เอาล่ะ ทุกคนนั่งที่ แล้วก็ช่วยเงียบหน่อย วันนี้มีเพื่อนใหม่ย้ายมาเข้าเรียนที่นี่” อาจารย์ประจำชั้นบอกนักเรียนทุกคน 

“แนะนำตัวให้เพื่อนรู้จักหน่อยสิ” อาจารย์หันมาบอกฉัน 

“เลือด! ทำไมมีเลือดเต็มตัวเลยล่ะ” ทันทีที่ฉันเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสื้อเปื้อนเลือด ก็มีเสียงฮือฮาดังขึ้น 

“ แต่โห! สวยสุดยอด! น่ารักเป็นบ้า!” 

“ คนนี้นี่เหรอที่ว่าถูกคุณฮิบาริทำร้ายเมื่อเช้า น่ารักขนาดนี้เนี่ยนะ” 

“นี่พวกเธอเงียบหน่อย” อาจารย์ดุเตือนอีกครั้ง 

“น่ารำคาญ!” เสียงจากนักเรียนชายคนหนึ่งหน้าดุดันเหมือนนักเลงแต่ก็จัดว่าหล่อเอาการ ผมสีเงินยาวทรงปลาหมึก แล้วก็การนั่งเก้าอี้แบบเอาเท้ามาไว้บนโต๊ะไม่เกรงใจอาจารย์นั่นอีก ฉันว่าบรรยากาศแบบนี้มันคุ้นๆนะ อย่าบอกนะว่า... 

“โกคุเดะระ ฮายาโตะ! มีมารยาทหน่อย” ใช่เลย!! ชื่อนี้! งั้นที่นี่ก็... 

เมื่อฉันลองมองในห้องดีๆแล้ว ผู้หญิงผมเกรียนที่ดูเหมือนกับ U.M.A. (สิ่งมีชีวิตลึกลับที่ไม่สามารถระบุชนิดได้) นั่งอยู่บนห่วงยางลอยได้นั่น...อย่าบอกนะว่า ซิทพี! ผู้ชายตัวสูงหน้าดี อย่าบอกนะว่า ยามาโมโตะ ทาเคชิ! แล้วนั่น เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ทำผมทรงสับปะรด มีที่คาดตาหนึ่งข้าง อย่าบอกนะว่า โคลม โดคุโร่! งั้นฉันมาโผล่ในภาคไหนล่ะเนี่ย!! ถ้าคิดไม่ผิด ในห้องนี้ก็ต้องมี  สึนะ เคียวโกะ เอ็นมะ แล้วก็ฮานะด้วย โอ้ยไม่ไหวแล้ว ออร่านี้มัน...ใจฉัน... 

“เอาล่ะ นักเรียนใหม่แนะนำตัวได้แล้ว” 

พรูด!!! เลือดกำเดามันทะลักอีกแล้ว... 

“เฮ้ยยยย!” นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน 

[15.00 น. ณ ห้องพยาบาล] 

“นี่เธอยังไม่ฟื้นอีกเหรอ” สึนะถามเคียวโกะที่มาถึงก่อน 

“ใช่จ่ะ จะเป็นอะไรมากมั้ยนะ”เคียวโกะตอบสึนะ แล้วหันมามองเอมิด้วยความเป็นห่วง โคลมกับฮานะที่ยืนอยู่ข้างๆก็เช่นกัน สึนะกับยามาโมโตะที่เห็นดังนั้นก็รู้สึกเป็นห่วง 

“เธอไปโดนอะไรมานะ” สึนะรำพึงกับตัวเองเงียบๆ 

“รุ่นที่สิบครับ! ผมรู้สาเหตุที่เธอเป็นแบบนี้แล้วครับ” โกคุเดะระวิ่งพลวดพลาดเข้ามาบอกข่าวสึนะ 

“อะไรเหรอโกคุเดะระ?”สึนะถามโกคุเดะระ 

“ตอนนี้มีข่าวกระจายไปทั่วโรงเรียนว่าฮิบาริเป็นคนทำร้ายเธอ ” 

“หา!!!” สึนะตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน คนอื่นๆก็ดูตกใจเช่นกัน 

“จะว่าไปก็ได้ยินเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นความจริง” ฮานะที่ยืนกอดอกอยู่ออกความเห็น 

“แต่...ฉันไม่คิดว่าคุณฮิบาริจะทำร้ายผู้หญิงได้หรอกนะ” สึนะพูดแต่แววตาก็ดูเป็นกังวลเหมือนกัน 

“จะไปรู้เหรอครับรุ่นที่สิบ คนโหดๆอย่างไอ้หมอนั่น! จะว่าไปหมอนั่นก็เคยสู้กับอดีลไฮด์ด้วยหนิครับ” โกคุเดะระแย้ง คำพูดของโกคุเดะระทำให้สึนะคิดหนัก 

“ฮ่าๆ เอาหน่าๆ ของแบบนี้ถ้าไม่ลองถามดูให้แน่ใจก็ไม่รู้หรอกนะ” ยามาโมโตะพูด 

หวืด...ตึก! 

“รีบอร์น!!!” ทุกคนตกใจที่เห็นรีบอร์นโผล่ขึ้นมาจากพื้น แถมยังแต่งตัวเป็นคุณพยาบาลสาว 

“ใช่แล้วล่ะ อย่างที่ยามาโมโตะพูด แกเป็นบอส ถ้าสงสัยว่าคนในแฟมมิลี่ทำผิด ก็ต้องไปถามตรงๆให้รู้” รีบอร์นพูด 

“เอ๋!!!” 

[ด้านฮิบาริ ณ ห้องกรรมการคุมกฎ] 

“ไม่เอาฮิบาริๆ” เสียงดังจากข้างนอก 

“ฮิบาริทำร้ายผู้หญิง เราไม่เอา” เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ 

“แย่แล้วครับคุณเคียว ข่าวลือที่คุณเคียวทำร้ายร่างกายเด็กนักเรียนหญิงเมื่อเช้า ทำให้ตอนนี้มีพวกนักเรียนที่ไม่พอใจเริ่มเกาะกลุ่มประท้วงแล้วครับ” คุซาคาเบะเข้ามารายงานสถานการณ์ให้ฮิบาริทราบ 

“ผมเกลียดพวกสุมหัว” ชิ้ง! สายตาฮิบาริที่กำลังโกรธ ทำให้คุซาคาเบะถึงกับสะดุ้ง 

“ค..ครับๆ ผมจะให้คนของเราไปคุมสถานการณ์เดี๋ยวนี้ครับ” คุซาคาเบะบอกและรีบเดินออกไป 

ทันทีที่เปิดประตูก็เห็นสึนะ โกคุเดะระ และยามาโมโตะยืนอยู่หน้าประตู 

“อ..เอ่อ..” สึนะยืนเกร็งอยู่หน้าประตูไม่กล้าถาม แต่จำใจมาเพราะโดนรีบอร์นบังคับ 

“พวกคุณมีธุระอะไร มายืนสุมหัวกันแบบนี้ อยากโดนขย้ำตายรึไง” 

“หนอย..ไอ้บ้านี่!” คำพูดฮิบาริทำให้โกคุเดะระอารมณ์ขึ้น 

“ด..เดี๋ยวก่อนครับ ผมแค่จะมาถามร..เรื่องที่คุณฮิบาริทำร้ายเด็กผู้หญิง นั่นจริงเหรอครับ ><” สึนะถามฮิบาริออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ หารู้ไม่ว่าคำถามนั้นทำให้ฮิบาริที่กำลังโกรธอยู่แล้ว โกรธจัดถึงขีดสุด 

“ผมไม่จำเป็นต้องตอบคำถามคุณ” 

“หลบครับรุ่นที่สิบ!” พรืด! โกคุเดะระดึงสึนะให้หลบทอนฟาของฮิบาริได้ทัน 

“เอ๋!! ทำไม..” สึนะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

“หนอย..แก กล้ามาทำร้ายรุ่นที่สิบ ไม่ต้องถามแล้วครับรุ่นที่สิบ แบบนี้ก็แสดงว่าเรื่องจริงแน่ๆ” 

“ใจเย็นๆก่อนนะทั้งสองคน ค่อยๆคุยกันดีกว่านะ”ยามาโมโตะพยายามห้ามปราม 

พรืด! ฮิบาริฟาดทอนฟาใส่ยามาโมโตะแต่ยามาโมโตะหลบทัน 

“โกคุเดะระ ยามาโมโตะ หลบไป ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะก็ นี่เป็นเรื่องของผมกับคุณฮิบาริ” สึนะที่อยู่ในร่างไฮเปอร์โหมดกล่าวขึ้น 

“ร..รุ่นที่สิบ...” โกคุเดะระอึ้งกับสิ่งที่เห็น 

“สึนะ” ยามาโมโตะก็เช่นกัน 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}