มอมิ้น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part34/35

คำค้น : Ficรักที่ถูกลืมเลือนPart34/35

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2558 18:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part34/35
แบบอักษร

Part34

ย้อนกลับมาที่ร่างสูงอีกร่างที่บัดนี้กำลังนั่งจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์จนลืมไปว่าตนไม่ได้อยู่คนเดียว

เมื่อไหร่จะพากูกลับ

.......อย่าพูดมากได้มั้ยเนี่ย

คนตัวเล็กถึงกับเกิดอาการเหวอเมื่อเจอคำพูดของคนตัวสูง

นี่ลากเขามาแล้วมาทำท่าทางแบบนี้เนี่ยนะ...!

.....ไอ้!...ไอ้ๆๆ...มึงชื่อไรนะ

ตาคมตวัดมองร่างบางของโฟร์นิ่งๆก่อนที่ปากหยักจะเอ่ยประโยคเรียบๆออกมา

ไม่บอกเว้ย

......ไอ้!....

คนตัวเล็กเกือบจะหลุดหวีดร้องออกมาเมื่อมาเจอกับอาการกวนประสาทของคนตัวสูง

....มึงอยู่นี่แหละ

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเรียบๆพร้อมๆกับขายาวที่ก้าวเดินออกไปจากห้อง

*กึก...*

ห้ะ…!”

กว่าคนหน้าหวานจะได้สติ เสียงประตูที่ถูกล็อคจากด้านนอกก็ดังขึ้นมากะทันหัน

อะ...ไอ้เชี่ย!!...อะไรของมึงเนี่ย!!”

#

#

#

สงครามรักที่เพิ่งสงบลงไปหมาดๆ เช่นเดียวกับห้องนอนหรูที่บัดนี้กำลังเละเทะไปด้วยซากเสื้อผ้าและร่องรอยข้าวของที่เสียหาย

...............

ร่างเล็กเปลือยเปล่าที่นอนซมอยู่บนเตียงค่อยๆเม้มปากแน่นอย่างสกัดกั้นอารมณ์เช่นเดียวกับมือน้อยๆที่ปิดปากของตัวเองไว้เพื่อไม่ให้หลุดเสียงครางแห่งความเจ็บออกมา

................

ตาเรียวสวยที่เต็มไปด้วยน้ำใสๆจ้องมองไปยังใบหน้ายามหลับของคนตัวสูงทั้งน้ำตา

*แกร้กกก...*

เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นกะทันหันเป็นเหตุให้คนตัวเล็กถึงกับสะดุ้ง เช่นเดียวกับร่างสูงของเปอร์เซ็นต์ที่ทันทีที่ตาคมสบเข้ากับสภาพห้องนอน ใบหน้าหล่อก็ถึงกับแสดงอาการตกใจออกมาทันที

....ไอติม...นี่พวกมึง...

ร่างน้อยๆที่อยู่บนเตียง พยายามจะส่งสายตาที่บอกกลายๆว่าให้ร่างสูงของเปอร์เซนต์ห้ามส่งเสียงดังเช่นเดียวกับปากอิ่มที่เอ่ยประโยคสั้นๆออกมาเพียงเบาๆ

ออกไปรอข้างนอก....เดี๋ยวกูตามออกไป

ถึงจะไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก แต่ถึงกระนั้นขายาวๆของเปอร์เซนต์ก็ยอมเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

..................

ห้องทั้งห้องที่กลับมาเหลือร่างสองร่างอีกครั้ง บัดนี้กำลังเต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึ้มจนน่าใจหาย

.........

มือเรียวค่อยๆลูบไปตามโครงหน้าคมคายของร่างสูงที่อยู่ในห้วงนิทราอย่างแผ่วเบาเช่นเดียวกับน้ำใสๆที่บัดนี้กำลังเริ่มไหลรินลงมาอีกครั้ง

........

มือเรียวค่อยๆเอื้อมไปหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองที่หล่นอยู่ข้างเตียง ก่อนที่มือน้อยๆจะค่อยๆหยิบรูปแผ่นเล็กในกระเป๋าออกมา

.....เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปงั้นหรอ...เหอะ

ตาเรียวสวยมองประโยคสั้นๆที่อยู่หลังแผ่นกระดาษก่อนที่เสียงหวานจะหลุดเสียงหัวเราะแสนเศร้าออกมา

*แคว่กก.....*

มือเรียวค่อยๆฉีกกระดาษแผ่นเล็กในมือออก เช่นเดียวกับภาพเด็กน้อยสองคนในรูปที่ถูกฉีกออกจากกัน

........มีความสุขกับรักใหม่ให้มากๆนะ

..............

.....ลาก่อน....

เสียงหวานปนสะอื้นเอ่ยออกมาเบาๆพร้อมๆกับคนตัวเล็กที่ค่อยๆพยุงร่างกายบอบช้ำของตัวเองลงจากเตียงไม้

*แกร้กก...*

ประตูห้องนอนถูกเปิดออก พร้อมๆกับคนตัวเล็กที่เผลอทรุดลงกับพื้นห้อง

....ไอติม...!”

ร่างสูงของเปอร์เซนต์รีบวิ่งเข้าไปพยุงร่างเล็กที่เปลือยเปล่าของอีกคนแทบจะทันทีที่ร่างน้อยๆทรุดลงกับพื้น

กูเจ็บวะเซนต์...

ใบหน้าหวานซบลงบนอกแกร่งของเพื่อนตัวสูงเช่นเดียวกับมือเล็กที่เผลอกำเสื้อของอีกคนจนยับ

กูคิดว่า....ไอ้มิวมันจะมีเหตุผลมากกว่านี้...

.....ฮึก..

.......อย่าร้อง

มือหนาลูบเบาๆที่ศรีษะเล็กพร้อมๆกับตาคมที่ก้มมองร่างในอ้อมแขนอย่างเป็นห่วง

เซนต์...ฮือ...กูเหนื่อยแล้ววะ...ฮึก

..................ไปอยู่กับกูนะไอติม

..........?

ไปอยู่ในที่..ที่มีแค่มึงกับกู

#

#

#

แสงแดดที่สาดผ่านผ้าม่านสีทึบเข้ามาเป็นเหตุให้ร่างสูงต้องหลุดออกจากห้วงนิทราอย่างช่วยไม่ได้

หื้อ...

คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันแทบจะทันทีที่ตาคมเริ่มสบเข้ากับความว่างเปล่ารอบกาย

ทั้งๆที่มันควรจะมีอีกร่างนอนอยู่....

กล้าหนีกูหรอสัส..!”

เสียงทุ้มตวาดกร้าวออกมาอย่างไม่พอใจแต่แล้วเจ้าของใบหน้าหล่อก็ต้องชะงักเมื่อตาคมสบเข้ากับเศษกระดาษเล็กๆที่วางอยู่

.............

ร่างเด็กน้อยที่จับมือกันยิ้มให้กล้องปรากฏสู่สายตาของคนตัวสูง

แต่ภาพมันคงจะสวยกว่านี้

ถ้าหากมือที่จับกันอยู่ของคนในรูป ไม่ได้ถูกฉีกออกจากกัน....

.........เหอะ

เสียงทุ้มหลุดสบถออกมาเบาๆเช่นเดียวกับมือหนาที่กำเศษกระดาษในมือทิ้ง

เหมือนกับว่ามันไม่ใช่สิ่งสำคัญอะไร

 

.........คิดว่าจะหนีกูพ้นหรือไง

# # # # #

 

Part35

ตาคมของคนตัวสูงจ้องมองไปยังร่างเล็กของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าแฟนของตัวเองนิ่งๆก่อนที่คนตัวสูงจะเผลอถอนหายใจออกมาอย่างลืมตัว

...เฮ้อ

ถอนหายใจทำไม........หื้ม

ร่างน้อยๆย้ายตัวเองมานั่งบนตักของอีกคนเช่นเดียวกับคิ้วเรียวที่เริ่มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย

ป่าวหรอก....มึงจะยั่วกูหรือไง

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเลห์ แต่ตอนนี้ร่างน้อยๆของโฟร์ไม่แม้จะแสดงอากการเขินอายออกมาเลยแม้แต่น้อย

ตั้งแต่มึงกลับมาจากญี่ปุ่น..มึงดูเปลี่ยนไปนะมิว

เสียงหวานใสเอ่ยออกมานิ่งๆเช่นเดียวกับตากลมโตที่มองใบหน้าหล่อของอีกคนอย่างจับผิด

คิดมากวะ...

เสียงทุ้มเอ่ยออกมายิ้มๆทั้งๆที่ภายในใจของคนตัวสูงมันกำลังสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง

ทั้งๆที่ร่างกายมึงอยู่กับกู...แต่ใจมึงอยู่ไหนมิว

คนตัวสูงถึงกับชะงักเมื่อได้ยินประโยคที่อีกคนพูดเช่นเดียวกับใบหน้าหล่อที่แอบเหลือบมองไปอีกทาง

ทำไมชอบคิดมาก

กูไม่ได้คิดมาก...แต่มึงตางหาก..ที่มัวแต่หลอกตัวเอง

เสียงหวานเอ่ยออกมาสั่นๆเช่นเดียวกับร่างขาวบางของโฟร์ที่ย้ายตนเองลงจากตักแกร่งของอีกคน

*หมับ*

มือหนารั้งเอวอีกคนไว้ พร้อมๆกับใบหน้าหล่อที่ค่อยๆซบลงบนแผ่นหลังบาง

...มึงรู้มั้ย...ว่ายิ่งมึงทำแบบนี้...กูก็ยิ่งเจ็บ.........

...............

ไร้คำตอบจากปากหยักได้รูป มีเพียงแค่แขนแกร่งเท่านั้นที่ค่อยๆกระชับร่างเล็กของอีกคนเข้าสู่อ้อมกอด

........มิว...ฮึก...ยิ่งมึงทำแบบนี้.....

..............

ฮึก..มึงก็จะไม่มีวันได้สมหวังกับคนที่มึงรัก

พูดเอง ก็เจ็บเอง....

แต่ถึงยังดันทุลังคบกันไป

ซักวันมันก็ต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้

...............

อย่าเงียบได้มั้ย!!”

เสียงหวานตวาดลั่นออกมาเช่นเดียวกับมือเล็กที่ออกแรงผลักร่างสูงของมิวสิคออกจากตัว

.........มึงจะให้กูทำไง...ทิ้งมึงไปอย่างงั้นหรอ.......

..........คำตอบมันอยู่ในใจของมึงนั่นแหละมิว

เสียงหวานเอ่ยประโยคสั้นออกมา เช่นเดียวกับขาเรียวเล็กที่ค่อยๆก้าวเดินออกจากห้องของคนตัวสูงทั้งน้ำตา

*ปึก.....*

เสียงประตูห้องปิดลง พร้อมๆกับเจ้าของร่างสูงที่เผลอหลุดถอนหายใจออกมา

.............คำตอบงั้นหรอ....

เสียงทุ้มพึมพำออกมากับตัวเองเบาๆ เช่นเดียวกับสมองที่บัดนี้กำลังนึกย้อนไปยังภาพเหตุการณ์ในอดีต

....กูไม่ได้ผิดเลยซักนิด...

ยิ่งนึกย้อนไปยังวันที่เขาต้องเห็นภาพบาดตาในอดีต คนตัวสูงก็เริ่มกำหมัดเข้าหากันแน่น

ภาพเหตุการณ์เมื่อ3ปีก่อน

#

#

#

3Year ago….

เด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เพิ่งกลับมาจากโรงเรียน รีบวิ่งเข้าไปยังสวนหลังบ้านด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

พี่ไอติมครับ...!....วันนี้เกรดผมออกแล้วนะ...

เสียงที่เริ่มทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับขายาวของเด็กหนุ่มที่ค่อยๆก้าวเดินไปยังสวนของบ้านตนเอง

...............!”

ภาพที่เห็นตรงหน้า เป็นเหตุให้เด็กหนุ่มตัวสูงถึงกับชะงักเช่นเดียวกับมือหนาที่เผลอปล่อยแผ่นกระดาษลงพื้นอย่างลืมตัว

พี่ชายของเขา....

กำลังยืนจูบอยู่กับผู้หญิง...อย่างงั้นหรอ?

...........มิว......

เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างตกใจเช่นเดียวกับร่างเล็กที่รีบผละออกจากร่างของเด็กสาว

และนั้น ก็เป็นอีกเหตุการณ์ที่ทำให้เด็กหนุ่มร่างสูงถึงกับน้ำตาคลอ

เขาคงจะเจ็บน้อยกว่านี้...

ถ้าหากผู้หญิงที่เพิ่งจูบกับพี่ชายของเขา

ไม่ใช่คนที่ขึ้นชื่อว่า

เพื่อนสนิท....

เพื่อนสนิทที่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับคนที่ขึ้นชื่อว่าพี่ชายต่างสายเลือด....

....คือ...มิว..คือว่าน้ำ

.....น้ำกับพี่เรากำลังคบกันอยู่น่ะ

เสียงหวานใสที่เขาหลงใหลเอ่ยขึ้นมาขัดกะทันหันเช่นเดียวกับเจ้าของร่าง

สูงที่ถึงกับต้องกลืนก้อนสะอึก

............งั้นหรอครับ

เด็กหนุ่มเอ่ยออกมานิ่งๆพร้อมๆกับขายาวที่รีบเดินกลับห้องของตัวเองเพื่อที่จะไม่ให้ร่างน้อยๆของพี่ชาย ได้เห็นหยาดน้ำตาที่กำลังไหลลงมา

...........มิว...พี่ไอติม...น้ำขอโทษ..น้ำคือ..น้ำ

น้ำกลับไปก่อนนะ..เดี๋ยวทางนี้พี่เคลียเอง

..เอ่อ...ก็ได้ค่ะ

หญิงสาวเอ่ยออกมาเรียบๆพร้อมๆกับขาเรียวที่ค่อยๆก้าวเดินออกไป

และนั่น  ก็เป็นเหตุให้ไอติมไม่ได้เห็นรอยยิ้มร้ายของเด็กสาว....

.........หื้อ

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยเมื่อตาสวยสบเข้ากับแผ่นกระดาษตรงหน้า

….........

ตาเรียวสวยค่อยๆไล่อ่านแผ่นเกรดเฉลี่ยของอีกคน เช่นเดียวกับร่างน้อยๆที่ถึงกับชะงัก

3.42...งะ..งั้นหรอ..

เสียงหวานเอ่ยออกมาสั่นๆเช่นเดียวกับสมองน้อยๆที่ตนเคยกล่าวมั่นสัญญากับเด็กหนุ่มตัวสูงไว้

..ถ้าหากมิวได้เกรดเฉลี่ยเกิน3...พี่จะยอมเป็นแฟนเลย..จริงๆนะ...

# # # ##

ขอเม้นหน่อยยยย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น