ECSH

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 ขี้หึงกับขี้แกล้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ขี้หึงกับขี้แกล้ง

คำค้น : เก็บเกียร์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2561 23:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ขี้หึงกับขี้แกล้ง
แบบอักษร

​ตอนที่ 15 ขี้หึงกับขี้แกล้ง

สกาย พาร์ท

เช้า

ผมตื่นมา..ก็พบว่าตัวเองถูกกอดก่ายไว้ทั้งตัว เจ้าของกอดก็ยังไม่ตื่นดี..หลับสนิทเชียว

ผมยกหลังมือแตะหน้าผากเพื่อวัดไข้อีกคน  พบว่าดีขึ้นแล้ว ไม่ร้อนเท่าเมื่อวานแต่ยังอุ่นอยู่ ยังไงก็ทานยาอีกสักวันสองวันคงหายขาด 


ออด ออด 


หือ? ใครมากันครับ  อย่างที่เคยบอกว่าคอนโดนี่ค่อนข้างเข้มงวดอยู่นะ ถ้าคนในไม่พามาเองก็เข้ามาไม่ได้ แล้วนอกจากพี่โฟมที่ผมพาเข้ามา ยังจะมีใครอีกกัน 


ออด ออด

กดไม่หยุดด้วย..ผมพยายามแกะตัวเองออกจากพี่โฟม เพื่อไปเปิดประตู..แต่ออกไม่ได้ 


"พี่โฟม..ปล่อยก่อน" ผมบอกเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงพึมพำจากอีกคน 

"พี่โฟมครับ ผมจะออกไปดูคนเพื่อเขามาผิดห้องจะได้รู้ไง....ปล่อยก่อนครับ" 


"เร็วๆ" เสียงทุ้มนุ่มเหมือนเดิมเอ่ยงัวเงีย และปล่อยตัวจากผม  ทำให้ได้ลุกออกไปดูเสียที ว่าใครมาแต่เช้ากัน


แกรก..

"อะ พี่หมอ สวัสดีครับ"

เพียงเปิดประตูผมก็พบหน้าคนที่ไม่เจอกันมาเกือบปี แต่เป็นคนที่ผมโทรไปรบกวนเมื่อวานนี้เอง


"ไง พี่โทรไปถามพ่อแม่เรา เลยรู้ว่าพักที่นี้...ก็เลยแวะมาหา" พี่หมอ..หรือจะเรียกหมอหนึ่งก็ได้ เป็นผู้ชายวัยเลขสามที่ดูดี หล่อ รวย นิสัยกันเอง เป็นถึงหมอมือหนึ่ง อ่าไม่ใช่สิ! ตอนนี้เป็น ผอ.โรงพยาบาลเอกชน ไปแล้ว 


"เชิญก่อนครับ เดี๋ยวผมเอาน้ำมาให้" ผมบอกยิ้มๆ คือเรารู้จักกันเมื่อสามปีก่อนที่บ้านเกิดก่อนที่พี่หมอจะกลับมารับตำแหน่งเมื่อปีก่อน จากนั้นก็ไม่เจอกันเลย จนตอนนี้ที่อีกคนแวะมา 


ผมเดินเข้าครัว เทน้ำส้มเย็นๆมาวางให้ ก่อนจะนั่งคุยกันซึ่งส่วนมากจะเป็นเรื่องงานของเขา เรื่องเรียนของผม และอีกเรื่องที่ทำให้พี่หมอมาหาผมถึงที่นี่

"แล้วคนป่วยละ" นี่แหละจุดประสงค์การมา

"ก็โอเคขึ้นครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับที่โทรไปกวนเมื่อวานนี้"

"ไม่เป็นไร เราก็เหมือนน้องพี่" 

"หึๆ น้องหรอครับ?" ผมแกล้งถาม ห่างกันแค่สิบสองสิบสามปีก็เรียกน้องได้  แต่ถ้าไม่ใช่น้องละ

"นี่แซวหรือยังไง โตขึ้นก็ดูหล่อทีเดียวนะ" 

"ชมได้ดีครับ..ว่าแต่พี่หมอกินข้าวมาหรือยัง?" ผมถามเผื่อ ว่าจะทำอีกที่

"ยังเลย ว่าจะมาฝากท้องกับเรานั่นแหละ" 

"งั้นดูทีวีรอก่อนละกัน"  ผมบอกก่อนเดินเข้าครัว แต่พี่หมอขอตามมาช่วย..ผมเลยยอมเป็นลูกมือ ให้พ่อครัวใหญ่ทำนำ พี่หมอนอกจากเป็นหมอ เป็นผู้ชายที่ดีแสนดีแล้วยังทำอาหารอร่อยติดปากมาก ใครได้เป็นสามีโคตรโชคดีเลย ฮ่าๆ


"กาย ชิมให้หน่อยเอารสนี้ไหม" พี่หมอถามพลางยกช้อนให้ถึงปาก มือผมเองไม่ว่างหมักหมูอยู่  

"รสนี้แหละ อร่อย" 

"พี่ว่าเข้มว่านี้ก็กว่านี้ดีไหม เอาน้ำตาลใส่ก่อน"  พี่หมอเอื้อมมือผ่านหลังผมเพื่อเอากระปุกน้ำตาล มองผ่านๆเหมือนถูกโอบดีๆนี่เอง  แค่แป๊ปเดียวคงไม่มีอะไร..


เพล้ง! 


"โทษที" เสียงอีกคนดังชัดเจน ให้ผมหันไปมองตั้งแต่เสียงอะไรตกแตกแล้ว 


"ฝากก่อนนะ พี่หมอ"ผมบอก ก่อนจะล้างมือและเดินเข้าไปหาอีกคนที่เก็บเศษแก้ว ไม่ลืมจะถือไม้กวาดที่ตักขยะไปด้วย  

"พี่โฟมถอยออกก่อน..เดี๋ยวบาดเอา" ผมพูด แต่อีกคนยังเก็บเศษอยู่อีก 


จึก!  นั่นไง โดนจนได้..ผมวางอุปกรณ์ก่อนจะลากอีกคนไปนั่งที่โซฟา เข้าห้องนอนค้นกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผล ทั้งล้างแอลกอฮอร์ ยาแดง ปิดพลาสเตอร์ให้เรียบร้อย แต่ก็อดพูดออกไปไม่ได้

"คราวหลังอย่าเก็บอะไรคมๆ ด้วยมือเปล่าอีกนะครับ"

พี่โฟมไม่ตอบอะไร เพียงแต่หันหน้าหนีไปอย่างนั้น เหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง นี่งอนอะไรอีกแล้วครับ 

ผมลุกไปเก็บซากแก้วที่หล่นแตก เอาไปทิ้งถังขยะ ก่อนจะเดินเข้าครัวดูกับข้าว ที่พี่หมอบอกว่าเสร็จแล้วยกไปได้เลย วันนี้พี่หมอพาทำต้มยำกุ้ง แกงจืดสาหร่าย และยำรวมมิตร กับข้าวสวยหม้อใหญ่  ส่วนหมูหมักนั่นมันอาหารเย็นครับ 


"พี่โฟมกินข้าวกันครับ" 

ผมเรียกอีกคน เมื่ออาหารพร้อมหมดแล้ว  พี่โฟมไม่พูดอะไร..สีหน้าเรียบสนิทกว่าตอนที่โกรธเพื่อนเรื่องให้กินยาเสียอีก บรรยากาศรอบๆตัวมาคุแบบแปลกๆ  

"พี่หมอ...นี่พี่โฟม รุ่นพี่ที่มหาลัยครับ..และพี่โฟมนี่พี่หมอหนึ่ง รุ่นพี่ที่ผมเคารพรักและสนิทมาก เมื่อวานก็ได้พี่หมอนี่แหละที่ให้คำแนะนำว่าจะทำยังไงตอนพี่ไข้ขึ้นนะ" ผมแนะนำทั้งคู่  วันนี้เรายังนั่งเหมือนเดิมผิดแค่พี่หมอมานั่งข้างผมเพิ่มเท่านั้น 

"สวัสดีครับ ยินดีที่รู้จักนะครับ" พี่หมอทักอย่างอารมณ์ดี พลางตักต้มยำกุ้งให้ผมไปด้วย ผมกล่าวขอบคุณเบาๆเหมือนที่พี่โฟมจะยิ้มตอบนิดเดียว  ส่วนมื้ออาหารนั่นก็เป็นการพูดคุยผูกขาดระหว่างผมกับพี่หมอ ทั้งเรื่องเคยแกล้งอีกคนจนตกน้ำตกท่า เรื่องวีรกรรมสมัยเด็กมัธยมทำกัน 


ครืด

"ขอตัวก่อน" พี่โฟมผุดลุกและเดินกลับเข้าห้องนอนไป ดูท่าอารมณ์ไม่ดี  ไข้ขึ้นอีกหรือยังไง 


"พี่โฟม..อย่าลืมกินยาละ" ผมตะโกนไล่หลัง คิดว่าคงได้ยินแต่จะทำตามไหม ก็ไม่รู้


"หึๆ.คนนี้หรอ คนของกายนะ" พี่หมอถามล้อ 

"คนของผมมีหลายความหมาย และคนนี้หมายถึงคนในความดูแลไงครับ" ผมตอบเสียงใส 

"งั้นเหรอ? แต่พี่ว่าเหมาะดีนะ ติดจะขี้หึงไปหรือหวงไป"

"ไม่มีหรอกพี่หมอ รุ่นพี่รุ่นน้องกันจะหึงจะหวงกันไปทำไมละ"

"ก็ไม่ใช่ไง กายก็เถอะ..หวงพื้นที่ส่วนตัวจะตาย โลกที่อยู่ก็สูงชะลูด เขาเข้ามาได้แบบนี้ถือว่ามีโอกาสละนะ" 

"งั้นเหรอ" ผมพึมพำถาม ก่อนจะกล่าวอีกประโยคที่คาใจ "พี่ถ้าคบแล้ว..ใครรุกใครรับละ??"

"อือ..ก็ต้องคนนั้นสิ  กายนะรับไปเถอะจะได้ไม่ขัดหน้าตา หึๆ" 

"พี่หมออ่า" ผมว่าติดงอนๆ แต่ไม่ได้จริงจังอะไรมาก 


เรากินข้าวอีกสักพักก็จนหมด..เป็นผมที่เก็บไปล้างเอง ส่วนพี่หมอขอกลับคลินิกก่อน ยังไม่บอกใช่ไหมว่าพี่หมอมีคลินิกรักษาคนทั่วไปสามสาขาแน่ะ คนอะไรหล่อก็หล่อ รวยก็รวย ดีก็ดี ใครได้เป็นสามีละเจริญไปทั้งชาตินะครับ 


"พี่โฟม..ทำไมสระผม?"  ผมถามทันทีที่เดินเข้ามาในห้องนอน มาเจอคนป่วยอาบน้ำแต่งตัว(ด้วยชุดผม)เสร็จเรียบร้อย แต่เห็นผมเปียกลู่ไปกับหน้าเลยละ

"......"

ไม่มีคำตอบจากอีกคน  ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหาผ้าผืนเล็ก ขึ้นเตียงยืนคุกเข่าซ้อนด้านหลังเพื่อ..

"ผมจะเช็ดให้ อยู่นิ่งๆนะครับ" 


ผมเช็ดผมนุ่มให้แห้ง และไม่ลืมนวดตรงขมับเพื่อคลายอาการหน้าตึง คล้ำเครียดจากอีกคนบ้าง แค่เล็กน้อยคงจะดี ผมชอบนะที่พี่โฟมไปไหนมาไหนจะมีรอยยิ้มติดหน้า ดูน่าเข้าหามากกว่าตอนทำหน้าดุๆแบบนี้ 

"สบายไหมครับ?" ผมถามเมื่อเห็นอีกคนหลับตาพริ้มเชียว 

"อือ..สกาย ออกไปดูหนังกัน" 

"เลี้ยงไหมครับ?" ถ้าไม่จะได้ถือเงินไปเยอะหน่อย

"เลี้ยงสิ ไปอาบน้ำเถอะ" 

ผมวางผ้าลงกับมืออีกคน และคว้าเสื้อผ้าวิ่งเข้าห้องน้ำ  จะว่านะผมชอบไปดูหนังที่โรงหนังมากเลยละ แต่ไม่อยากไปกับคนไม่สนิท ตอนนี้มีคนไปเป็นเพื่อนแล้วจะรออะไรละครับ 

.

.

.

"คนรวยนี่ดิเนอะ" ผมว่าลอยๆ ตอนนี้อยู่บนรถคันเดิมของพี่โฟม คันสีน้ำเงิน อนิสงค์จากทางบ้านที่เอามาส่งให้เมื่อไม่นานมานี่เอง 

"แล้วอยากรวยไหม?" 

"อยากสิ" ถามมาได้นะครับ 

"ดีแล้วละ งั้นพี่จะรวยเยอะๆละกัน" 

"ครับๆ" อยากถามว่าเกี่ยวอะไรกัน แต่ง่วงนิดๆ เลยเอนหลังนอนสักหน่อย วันนี้วันเสาร์...ปกติผมนอนทั้งวัน พอออกมาเจอแอร์เย็นๆ เลยง่วงขึ้นมาซะแล้ว 



หลับไปหลับมาตื่นอีกทีก็ตอนถึงห้างนี่แหละ

"อะ จับไว้พี่กลัวเราหลง" คำพูดเหมือนผมเป็นเด็ก และยังมือใหญ่กว่าที่ยื่นออกมาด้วยนี่มัน 

เอาเถอะๆ ตามใจคนป่วยสักวันแล้วกัน   


พี่โฟมจูงมือผมเข้าไปในห้าง วันนี้คนเยอะพอควร กว่าจะเดินไปมา ขึ้นยังชั้นโรงหนัง เราสองคนก็พรุนไปหมดแล้ว มองอะไรกันครับ ผู้ชายสองคนจับมือกันนี่แปลกมากหรือยังไง แต่ว่าคนหล่อเหมือนกันมาทำแบบนี้ใครคงเสียดายแย่เลยเนอะ ผมแกล้งจับมือพี่โฟมแน่นขึ้นอีก 

"ไม่อาย?" พี่โฟมหันมาถาม

"ไม่อ่ะ..พี่โฟมอยากดูเรื่องนั้น" ผมชี้ไปที่หนังออกใหม่และกำลังฉายในอีกไม่กี่นาทีจากนี้   พี่โฟมก็ตกลง ยื่นเินให้ผมซื้อป๊อปคอร์นถังใหญ่ โค้กแก้วใหญ่ไว้กินกันสองคน 


"น้องคะ นั่นพี่ชายเหรอคะ?" พี่ผู้หญิงสวยๆถามผมอย่างไม่แน่ใจ ปรายตามองผู้ชายที่ซื้อตั๋วหนังอยู่ 

"เปล่าครับ"

"รุ่นพี่หรอคะ คือพี่สน..."

"เมียครับ..เมียผมเอง คงยกให้พี่ไม่ได้หรอก ขอตัวนะครับ"  ผมโผล่งออกไป ก่อนจะเดินกลับไปหาพี่โฟม ใช้มือดันไหล่อีกคนให้รีบเข้าโรงหนังสักที 

หึๆ ขอโทษนะครับ พี่สาวคนสวย งานนี้งานคู่ครับ มาแบบโสดๆ กลับไปก็ขอโสดๆเหมือนกัน 



"เป็นอะไรหรือเปล่า" พี่โฟมถาม ผมส่ายหน้าตอบ พลางเอนตัวนั่งนอนอย่างอารมณ์ดี นี่มันโซฟาคู่รักชัดๆ โคตรป๋าเลยครับ มาทั้งทีก็เอาให้คุ้มหน่อย 

"พี่โฟม ถือป๊อปคอร์นหน่อย" ผมส่งขนมในมือให้พี่โฟม ส่วนตัวเองรับผิดชอบน้ำไปครับ 

ตอนนี้หนังตัวเอย่างออกมาเต็มเลย สักพักเพลงสรรเสริญขึ้น เราต่างยืนให้สงบจนจบเพลง หนังก็ได้เวลาฉาย เรื่องนี้เป้นแนวบ้าระห่ำเหมือนกัน ครบรสดี ดูเพลินและยังมีคนป้อนป๊อปคอร์นให้อีก หึๆ 


"พี่โฟม..ขออะไรย่างสิ"

"ครับ?"

"ป้อนผมหน่อย เดี๋ยวผมป้อนน้ำคืน"

"หะ? อือ"

 บทสนทนาสั้นเมื่อสิบนาทีก่อน ผมกินป๊อปคอร์นได้ตลอด แต่น้ำพี่เขาไม่ค่อยดื่ม ผมเลยไม่ได้ป้อนนั่งกินนั่งดื่มอยู่คนเดียวนี่แหละ 


"พี่โฟมสนุกไหม" ผมถามเมื่อตัวเองหยุดโม้เรื่องฉากที่ชอบจบ ตอนนี้ดูเสร็จแล้วครับ กำลังหาที่กินข้าว มีศูนย์อาหารอยู่ชั้นล่าง แต่อีกคนท่าจะเข้าร้านไปเลยมากกว่านะ 

"สนุก.. ครับ" พูดอะไรเมื่อกี้ได้ยินไม่ชัดเท่าไหร่ แต่ผมไม่ได้ใส่ใจนัก 

"กินก๋วยเตี๋ยวไก่มะระไหม?" 


"กินครับ" กินไว้ก่อน เพราะตอนนี้ผมหิว  

"สองถ้วยครับ" พี่โฟมสั่งสั้นๆ ก่อนเราจะหาที่นั่งด้านใน ติดกับโต๊ะพี่สาวสวยคนนั้นไง บอกว่านี่เมียยังจะมองมาอีกนะ พี่โฟมนี่ก็ดีครับ ยิ้มตอบซะน่าลากเข้าโรงแรมเชียว

ไม่กี่นาทีต่อมาก๋วยเตี๋ยวมะระน่ากินก็ส่งมาถึงโต๊ะ หึๆ 


"พี่โฟมครับ ตักผักบุ้งมาให้ผมก็ได้ ไม่ชอบกินนิ" ผมว่าพลางยิ้มหวาน

"เอ่อ ขอบคุณนะ" พี่โฟมว่าอึ้งๆ ก่อนจะตักผักบุ้งใส่ถ้วยผม 

เราต่างคนต่างปรุง และถ้ามีช่องไหนทำอะไรได้ ผมก็ทำ..อย่างเช่น 


"เลอะแล้วครับ" ยกปลายนิ้วแตะที่มุมปากอีกคน เกลี่ยริมฝีปากเบาๆและผละออกมา หลังจากนั้นพี่สาวคนสวยก็เผ่นเช็คบิลหนีไปเร็วๆ 

"ตั้งใจแกล้งเขาเหรอไง หืม?" 

"รู้ตัวด้วยเหรอ" ผมถามพี่โฟมกลับ และยกยิ้มเป็นว่าตั้งใจจริงๆนั่นแหละ


ก็นะครับ รู้ทั้งรู้ว่าผมแกล้ง..พี่มันจะหน้าแดงไปทำไม  ดวงตาคมตื่นตระหนกตอนผมใช้นิ้วนั่นอีก 

น่าแกล้งทั้งเธอคนนั้น..

และ 

ผู้ชายตรงหน้าผมนี่ไงครับ^^



#ฝันดีนะๆ คนอ่านของยาย

ความคิดเห็น