Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่56 ได้ความรักแทนความเหงา [ตอนจบ]

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่56 ได้ความรักแทนความเหงา [ตอนจบ]

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2561 15:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่56 ได้ความรักแทนความเหงา [ตอนจบ]
แบบอักษร

​หลายเดือนต่อมา~~~


​"ไหนให้มารอตรงนี้ไง...ตัวเองก็ยังไม่มาเลย.."


ผมที่กำลังเหม่อมองท้องฟ้าอย่างหลงใหลคนที่นัดมาจะรู้มั้ยนะว่าผมมารอตรงนี้นานหลายนาทีแล้ว เจ้าตัวที่นัดมายังไม่เห็นหัวเลยทำเอาผมเริ่มเซ็งแล้วละตอนนี้

ท้องฟ้าที่โปร่งใสบวกกับร้านกาแฟที่ตั้งอยู่บนดอยนี่มันก็อากาศดีจริงๆ ไม่ต้องสงสัยครับคือผมน่ะมาเที่ยวที่เหนือนี่แหละครับมาฮันนีมูนน่ะ อีกอย่างผมเองเป็นคนเลือกที่เองด้วยตัวเองเลย อยากจะบอกว่าบนดอยที่บ้านพักนี่อากาศใช้ได้เลยหนาวๆอุ่นๆ​มันเหมาะที่จะมานั่งจิบกาแฟดีออก

"ชิส!...รอนานเกินไปแล้วนะ..."ผมบ่นออกมาเบาๆพลางนั่งจิบกาแฟไปด้วยในขณะที่รอร่างสูงของไอชาย มันนัดผมให้มาที่นี่เองแท้ๆแต่มันยังไม่โผล่มาเลย

ผมตัดสินใจกดโทรศัพท์โทรหามันแทน ตอนแรกไหนว่าจะมาเที่ยวกันไงแต่ปล่อยให้ผมมานั่งรอกันเนี่ยนะ

(ว่าไงคะ...)>>>ชาย

"นี่ไหนบอกว่าจะตามมาไง...ปล่อยให้รอเก้อเลยนะ..นัดเจ็ดโมงไม่ใช่หรอ...นี่มันกี่โมงแล้วรู้มั้ย..."

ทันทีที่ไอชายกดรับสายผมใส่คำถามรัวมันทันทีก็แน่ละนัดเจ็ดโมงผมใองนาฬิกาอีกทีมันเจ็ดโมงครึ่งแล้ว

(โอ๋ๆ...เค้าขอโทษนะเตี้ย...ขอเลื่อนออกไปก่อนนะ..เค้าติดงานอ่ะ..)>>>ชาย

"คราวที่แล้วก็แบบนี้อ่ะ...คราวก่อนนู้นก็แบบเนี้ย..ไหนว่าจะมาเที่ยวด้วยกันไง.."

มันก็จริงอีกเรื่องนึงสิ ที่ผมมาที่นี่ได้ก็เพราะไอชายมาทำงานที่นี่ด้วยหลังจากผมออกจากโรงพยาบาลได้พ่อผมก็ยกบริษัทให้มันบริหารต่อ ไอชายมันงานยุ่งมากในแต่ละวันทั้งๆที่คราวนี้มาด้วยจะไปเดทกันแท้ๆแต่ดันมาติดงานอีกเนี่ยนะ

(อ่าา...เค้าขอโทษนะเตี้ย...ตอนแรกมันก็ว่างอ่ะ...แต่พอดีลูกค้าเค้าโทรมานัดอ่ะ...เลยต้องเข้าเมือง...)>>>ชาย

"ถ้าตัวเองเห็นงานมันสำคัญมากกว่าเราอีกนะ...ที่หลังไม่ต้องชวนเตี้ยมาเลย.."

(แบบนั้นๆได้ไงอ่ะ...เค้าบอกแล้วไงว่ามันกระทันหัน...ยังไงเตี้ยก็ไปเที่ยวก่อนเค้าได้เลยนะ...เดี๋ยวเค้าเสร็จแล้วเค้าจะตามไป...)>>>ชาย

"ไม่ต้องอะ...ไหนพูดกันละ...เห้อออ!...ช่างมันเถอะ...ตัวเองไปทำงานเถอะ..แค่นี้นะ..."

ติ้ด!

ผมกดวางสายทันทีที่พูดจบแต่ไม่ได้ฟังไอชายมันตอบกลับมาหรอกนะ คือ ผมเหนื่อยต่างหากและเกรงใจมันด้วยขืยเอาแต่อ้อนมันมีหวังมันไม่ต้องทำงานการกันพอดี

"เดทคนเดียวอีกแล้วหรอ...เห้อออ...คราวที่แล้วก็คนเดียวนิ..."ผมถอนหายใจเบาๆก่อนจะพูดกับตัวเองพลางมองไปรอบๆคนในร้านกาแฟที่ต่างมาเป็นหลายคู่มีทั้งชายหญิง คู่ชายคู่หญิงก็มีต่างมีคู่ทั้งนั้น แล้วผมละ?....










ผมตัดสินใจวางเงินไว้ที่ร้านกาแฟที่ไปนั่งรอไอชายมาเมื่อกี้ ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับบ้านพักตากอากาศความที่มาพักบ้านตากอากาศนี่มันวิวดีจริงๆและสวยมากด้วย ผมเดินไปเรื่อยๆก็เหม่อมองชมทุ่งดอกลิลลี่สีเหลืองน่าสะดุจตาก่อนจะเดิมมาถึงบ้านพักของตัวเอง

"อ่าวคุณเกล...เป็นไงบ้างคะไปเที่ยวมากับคุณชาย...สนุกมั้ยเอ่ย"ทันทีที่เดินเข้ามาและกำลังถอดรองเท้าที่หน้าประตู หญิงสาววัยกลางคนที่เป็นแม่บ้านก็เอ่ยถามผมและยิ้มแป้น

"ฮะๆๆ...ยังไม่ได้ไปเที่ยวเลยครับป้านวล...โดนทิ้งไว้ที่ร้านกาแฟนู่น..."ผมพูดแล้วหัวเราะให้กับการโดนทิ้งไว้ที่ร้านกาแฟอย่างแหยะๆ มันน่าขำจะตายตอนแรกจะได้ไปเดทแล้วแท้ๆแต่โดนเบี้ยวซะงั้น

"อะ....อ่าว...ทำไมเป็นเเบบนั้นละคะ...คุณเกลเป็นอะไรรึเปล่า...แล้วกลับมายังไงคะเนี่ย..."ป้านวลตกใจทันทีที่ผมบอกว่าถูกเบี้ยวนัดเค้ารีบเดิมมาจับตัวผมและถามทันที

"ผมเดินกลับมาเองครับ...ป้านวลไม่ต้องห่วงผมสบายดี..."

"ตายแล้ว...ทำไมถึงเดินมาละคะ...ร้านกาแฟนั่นอยู่ไกลพอควรเลยนะคะ..."

"ฮะๆๆๆ...แค่นี้เองครับ...ผมเดินไปดูพวกดอกไม้ไปด้วย...ก็เรื่อยๆจนมาถึงนี่แหละครับ..."ผมมองป้านวลที่ส่ายหน้าให้ผมเบาๆเค้าคงเหนื่อยใจและพูดไม่ออกเลยละสิที่ผมสามารถเดินจากร้านกาแฟที่มันอยู่บนดอยนู้นเพื่อกลับลงมาที่บ้านพัก

"ป้าว่าคุณเกลไปพักดีกว่านะคะ...เดี๋ยวป้าจะไปทำงานต่อ...ไปพักให้สบายตัวเถอะค่ะ..."

"ขอบคุณนะครับป้านวล...ผมฝากด้วยครับ..."

ผมก้มหัวให้ป้านวลและส่งยิ้มให้ไปเค้าก็ยิ้มตอบกลับให้ผม ผมหันหลังและเดินขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านพักและเดินเข้าห้องของตัวเองไปและทิ้งตัวนอนลงบนที่นอนนุ่มๆ

"อืมมม...เห้ออออ...ถ้างานมันจะสำคัญขนาดนั้น...ก็ทำไปเถอะ..."

ผมพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงตัดพ้อ ใครกันนะที่ทำได้ลงคอกันแน่ปล่อยให้รออยู่ได้ ในความเป็นจริงผมน้อยใจมากนี่ไม่ใช่ครั้งแรกด้วยซํ้า ผมรู้สึกทำไมถึงเหนื่อยกับผู้ชายคนนี้เหลือเกินแต่ในความเหนื่อยนั้นผมไม่อยากจะหยุดกับเค้าแค่ตรงนี้เลย ไม่เคยมีใครดูแลผมเท่านี้ได้เลยแต่พอมันคิดแค่ตรงนี้ผมก็จะรู้สึกปล่อยวางไม่อยากจะเอามาคิดให้มันเหนื่อยใจเปล่าๆ

ครืดดดดด ครืดดดดดด

ในขณที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปลื่อยเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทำให้ผมต้องคว้ามันมาและดูชื่อบนหน้าจอก่อนจะปัดรับมัน

"ครับแม่...."

(ไงจ้ะ...ลูกสะใภ้แม่...เดทเป็นไงบ้างเอ่ย..เที่ยวสนุกมั้ยลูก...)>>>แม่ชาย

"...."

(เกล...เกลยังอยู่รึเปล่า...ทำไมเงียบไปละ..แล้วตาชายละอยู่ไหน)

คนที่อยู่ปลายสายเอ่ยถามผมด้วยนํ้าเสียงที่เป็นห่วงเเละอ่อนโยน คนปลายสายไม่ใช่ใครอื่นไกลแม่ของไอชายนั่นแหละผมรักท่านทั้งสองมากท่านดีกับผมมากและพ่อแม่ผมก็ดีกับไอชายเหมือนกันคือครอบครัวเรารักใคร่กันดี

"แม่ครับ...ตอนนี้ชายติดงานอยู่ครับ...ตอนนี้ผมนอนอยู่ที่บ้านพักครับ"

(อ่าว...ตาชายผิดนัดลูกอีกแล้วหรอเนี่ย..เห้อ...ตาลูกคนนี้นิ)>>>แม่ชาย

"ไม่เป็นไรหรอกครับ..ชายคงติดงานสำคัญอยู่..."

(ไม่แล้วละลูก...ถึงงานมันจะสำคัญแค่ไหน...ก็ต้องมีเวลาให้คนรักบ้างสิ...)>>แม่ชาย

"ไม่เป็นไรหรอกครับแม่...ผมเข้าใจ..."

(เกล...ฟังแม่นะ...เรื่องแค่นี้มันอาเป็นเรื่องเล็กๆสำหรับคนอื่น...แต่สำหรับตัวเกลเอง...แม่เข้าใจจ่ะ..)>>>แม่ชาย

"ครับแม่...ผมเข้าใจดี...ผมไม่ได้เสียใจหรอกครับว่าชายจะผิดนัดผม...แต่ผมเข้าใจว่าชายทำงานเพื่อครอบครัว..."

(จ่ะ...ขอบคุณมากนะลูกที่เข้าใจ...สู้ๆนะ...รักกันนานๆนะลูก...บ๊ายบ่ายจ่ะ..)

"บ๊ายบ่ายครับแม่..."

ติ้ด!

ผมกดวางสายทันทีที่จบบทสนทนา และพลางหลับตาลงอย่างช้าๆ ถึงใจมันจะเจ็บแปล๊บที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้ง แต่ผมก็จะรอ รอจนกว่าไอชายมันจะมีเวลาให้ผมสักที

.

.

.

.

.

.

​17:30น.

ผมลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ นี่ก็เผลอหลับไปตอนไหยกันละเนี่ยผมยันตัวเองลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบๆห้องที่ว่างเปล่ามีแค่ผมอยู่คนเดียว ผมเดินออกมาจากห้องนอนก่อนจะลงมาด้านล่างก็เงียบสนิทผมมองไปรอบๆบ้านมันก็ยังคงไร้วี่แววร่างสูงที่จะกลับมา

"คุณเกล....ตื่นแล้วสินะคะ..ป้าขึ้นไปเห็นนอนอยู่เลยไม่กล้าปลุกขึ้นมาทานข้าวเที่ยง...หิวรึเปล่าคะ...เดี๋ยวป้าจะทำให้ทาน..."

"ครับป้านวล...ผมหิวพอดีเลย..."

"ค่ะ...นั่งรอที่เก้าก่อนนะคะ..."ผมพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่เก้าและรอกับข้าวที่ป้านวลกำลังทำให้ 

ผมตื่นมาก็ยังคงซึมไม่หายพลางนึกคิดถึงเเต่ไอชายว่าตอนนี้มันจะทำอะไรอยู่กัน ทั้งๆที่ผมหลับไปตั้งแต่ช่วงเช้าจนตอนนี้มันเย็มมากแล้วด้วยมันยังไม่กลับมาเลย

"มาแล้วคะ...ป้าทำแกงส้มกับปลาสามรส...นี่คะข้าวสวย...ทานให้อร่อยนะคะ..."

"ครับป้า...."ผมมองป้านวลที่ยิ้มแป้นให้ผมก่อนที่จะเดินกลับไปทำงานต่อ ส่วนผมเองก็ลงมือทานข้าวไปเรื่อยๆจนอิ่มท้อง

"เอ่อ...ป้านวลครับ...บนดอยที่เป็นสวนปลูกสตอเบอร์รี่อยู่...ขึ้นไปได้มั้ยครับ..."ผมที่ถือจานข้าวและถ้วยกับข้าวเดินเข้าไปเก็บในครัวก็นึกถึงสวนสตอเบอร์รี่ขึ้นมาได้ทันทีเพราะอยากจะขึ้นไปดูมันและพระอาทิตย์ตกด้วย

"ขึ้นไปได้สิคะ...คุณเกลอยากขึ้นไปก็ได้ค่ะ...ลองไปดูพระอาทิตย์ตกไม่ก็ดาวบนนั้นสิคะ...สวยมากเลย..."

"จริงหรอครับ...มีดาวตอนกลางคืนด้วยหรอครับ..."

"ใช่คะ...ป้าแนะนำให้ไปลองดูเลยค่ะ...แค่เดินขึ้นไปประมาณห้านาทีก็ถึงแล้ว...อีกอย่างปลอดภัยค่ะเพราะนั่นสวนเราเอง..."

"ดีจังเลยครับป้า...งั้นผมว่าจะไปดูพระอาทิตย์ตกดินซะหน่อย..."ผมพูดออกมาอย่างดีอกดีใจจนลืมความเศร้านั้นไปเลย แต่ดีใจและตื่นเต้นที่จะเห็นพระอาทิตย์ตกดินมากกว่า

"เชิญเลยค่ะ...แต่ถ้าจะขึ้นไปอย่าลืมใส่เสื้อกันหนาวไปด้วยนะคะ...เพราะตกเย็นอากาศมันจะหนาว..."

"อ่าครับป้านวล...งั้นผมไปเลยดีกว่าเดี๋ยวไม่ทันดู...ผมไปก่อนนะครับ..."

"ค่ะ...ดูแลจัวเองดีๆนะคะ..."

ผมเดินออกมาจากห้องครัวและเดินขึ้นไปบนห้องใหม่ก่อนจะเดินเข้าไปเอาเสื้อกันหนาวเพื่อพกติดตัวไปด้วยตามที่ป้านวลบอก

ผมเช็คความเรียบร้อยเสร็จก็เดินออกมาจากบ้านพักทันทีก่อนจะเดินมุ่งหน้าขึ้นไปบนสวนสตอเบอร์รี่เพื่อจะดูพระอาทิตย์และจะยาวจนไปถึงผมจะดูดาวด้วย การใช้เวลาเดินขึ้นมามันก็นานนิดหน่อยทางขึ้นก็ลำบากแต่ก็พอไหวผมที่เป็นคนอดทนได้อยู่แล้วก็ยังคงเดินขึ้นมาจนในที่สุดก็ถึงซักที

"เห้อออ...กว่าจะถึง...เล่นซะร้อนเลยนะ.."ผมปาดเหงื่อยที่อยู่บนหน้าออกก่อนจะมองไปรอบๆถ้าเดินไปอีกสักห้าเมตรก็จะเจอสวนสตอเบอร์รี่ แต่ผมเดินแยกออกมาอีกทางนึงเพราะจะไปดูพระอาทิตย์ตกดิน

17:52น.

พระอาทิตย์ที่เจิกจรัสส่องสว่างสไหวในยามเช้าของทุกๆวันผู้คนมากมายต่างเห็นมันและบางคนก็อยากจะจ้องมองมันตลอดเวลาเหมือนผมที่เอาแต่นั่งมองมันที่กำลังจะตกดิน

"เสียใจด้วยนะ...พอดีฉันมาดูแกตกดินคนเดียว...แฟนฉันน่ะติดงาน...เค้ามาดูแกตกดินไม่ได้หรอก..."

หลังจากพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วผมก็ยังคงนั่นอยู่อย่างนั้นเรื่อยมาจนเวลาก้มลงมองโทรศัพท์อีกทีก็หกโมงจะทุ่มแล้วซะด้วย

"อ๊ะ!...นั่นดาวนิ...หึ้ย!...ดาวเยอะจัง...ขนาดทุ่มกว่าๆเอง..."ผมตื่นเต้นและดีใจมากเพราะได้เห็นหมู่ดาวมากมายส่องแสงระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าที่กำลังมืดมน มันเหมือนเป็นสิ่งที่ประดับท้องฟ้าให้น่าเชยชมยิ่งนัก

"พวกเเกนี่สวยจังเลยนะ...อยู่กันเยอะแยะเลย..แต่ฉันละ...อยู่คนเดียวอีกแล้ว..."

ผมยกมือขึ้นให้มันเหมือนราวกับว่ากำลังจะจับหมู่ดาวพวกนั้นทำไมพวกมันดูไม่โดดเดี่ยวเลยละพวกมันมีหมู่ฝูงรวมกันเต็มไปหมด ต่างจากผมที่อยู่โดดเดี่ยวในคราวที่เราจะมาเดทกันแท้ๆ

"ทำไม...มันโดดเดี่ยวขนาดนี้นะ..."ผมมองท้องฟ้าและหมู่ดาวพวกนั้น จนมันทำให้ถึงถึงไอชายขึ้นมาเรื่อยเลยผมคิดถึงมันอยากให้มันมาดูดาวกับผม

"เมื่อไหร่จะกลับซักที...กลับมาดูดาวด้วยกันสิ...จะทิ้งกันดื้อๆเลยว่างั้น..."

ทันทีที่ผมพูดขึ้นและเหม่อมองดาวอยู่นั้นหารู้ไม่ว่ามีคนกำลังเดินมาจากด้านหลังของตัวเองก่อนที่จะต้องขมวดคิ้วเพราะมีสร้อยห้อยลงมาจากไหนก็ไม่รู้จนต้องเงยหน้ามอง

"อะ...อะไร?"

"ใครว่าเค้าทิ้งกัน...หือม"ไม่มช่ใครที่ไหนไอชายมันกลับมาแล้วมันกลับมาพร้อมกับสร้อยเส้นนั้น มันค่อยๆนั่งลงข้างๆตัวผมอย่างช้าๆ

"เตี้ยเป็นไรอ่ะ...งอนเค้าหรอ...อย่างอนเลยนะ..อ่ะเค้าซื้อนี่มาให้ด้วยละ..."

"สร้อยหรอ..."ผมทิ้งความงอนของตัวเองเเละมองสร้อยคอที่ไอชายชูขึ้นมามันน่ารักมากมันเป็นสร้อยจี้คอรูปดวาระยอบระยับสีเงินผมเห็นแล้วชอบเป็นอย่างมาก

"เค้าใส่ให้นะ...นี่เค้าใส่ให้แล้ว...เตี้ยต้องดูแลมันดีๆนะ..."ผมพยักหน้าเบาๆก่อนที่ไอชายจะโน้มตัวเข้ามาหาหน้าผมกับมันใกล้กันมากใกล้จนลมหายใจสัมผัสถึงกันได้

"นี่หายไปทั้งวันเพื่อซื้อสร้อยเนี่ยหรอ?"

"เปล่า...เค้ามีไรให้เตี้ยดูด้วยละ...มานี่สิ..."

ไอชายจับมือผมและลุกขึ้นทำให้ผมต้องลุกตามทันที ก่อนมันจะเดินจูงมือผมเดินมาที่สวนสตอเบอร์รี่

"เดี๋ยวๆ...ไหนบอกไปทำงานไง...ทำไมใส่ชุดแบบนี้อ่ะ..."ผมเอะใจขึ้นมาทันทีโดยลืมสนิทไปเลยว่าเวลาไอชายไปทำงานมันจะใส่สูทต่างหากแต่นี่มันใส่แค่เสื้อเชิ้ตธรรมดากับกางเกงยินส์สีดำธรรมดาเอง

"ใครไปจะกัน...เค้าโม้ต่างหากละ..."ผมถึงกับเอ๋อทันทีนี่โกหกกันชัดๆเลยนี่หว่า

ผมพูดกับมันตลอดทางถามนู่นถามนี่ว่ามันไปไหนแล้วไม่ได้ไปทำงานมันจะไปไหนได้ แล้วไปก็ปล่อยให้ผมรอเก้องั้นหรอ ผมถามมันแบบนี้จนลืมไปเลยว่าเดินมาถึงสวนเมื่อไหร่ สวนที่ผมกำลังไปน่ะคนที่เค้าปลูกสตอเบอร์รี่นั้นเค้าจัดทำให้มันเหมือนซุ้มและปล่อยให้สตอเบอร์รี่มันขึ้นทางด้านข้างด้วย

"นี่!...ถามทำไมไม่ตอบอ่ะ...เบี้ยวนัดตลอดเลยนะ...เคยใส่ใจกับบ้างมั้ยเนี้ย...ถ้าไม่พูดงั้นเราเลิก....."

พรึ่บ!!

ผมนี่นิ่งค้างเลยกับภาพตรงหน้า สวนสตอเบอร์รี่ที่ถูกจัดด้วยไฟมากมายลากสีสันทำให้สดุดตาจนแบบอึ้ง ไอชายค่อยๆปล่อยมือผมให้เข้าไปในซุ้มที่จัดประดับประดาด้วยไปและมีเชือกที่ห้อยพูกปล่อยลงมาโดยที่ปลายเชือในแต่ละเส้นมีรูปผมแปะติดอยู่

มันทำให้ผมต้องเดินเข้าไปดูในแต่ละรูปที่มีเรื่องราวต่างๆนาๆ จนต้องไปหยุดอยู่ที่รูปหนึ่งมันเป็นรูปที่ผมกำลังนอนหลับและไอชายถ่ายไว้พร้อมกับเขี้ยข้อความด้านหลังว่า

>>สุขสันต์วันครบรอบนะ...รักเตี้ยมาก_ๆ<<

"ไง...ที่นี่สวยมั้ย...."ผมหันหลังไปมองไอชายก่อนจะกอดมันทันที ผมกอดมันแน่นมากทำไมกัน ทำไมมันถึงทำให้ผมเซอร์ไพรอยู่เรื่อย

"แทนที่จะบอกกันดีๆก็ได้...ไม่เห็นต้องโกหกและหายไปเลยนิ..."มันกอดตอบผมและลูบหัวผมเบาๆผมได้ยินเสียงมันหัวเราะด้วย

"ฮะๆๆ...แค่นี้เอง...เค้าอยากเซอร์ไพรนิ...วันนี้วันครบรอบของเราเค้าจะทิ้งได้ไง...ดูตรงนั้นสิ..."ผมผละออกจากอ้อมอกของไอชายก่อนจะหันไปมองและต้องตะลึงกับอักษรตัวใหญ่ๆที่เขียนว่า "รักเกลมากๆ" 

ตามมาที่ต้องตกใจอีกว่าแอบไปเตี๋ยมกันตอนไหนทุกคนที่ผมรู้จักมากับหมดเลย ทั้งไอแก็งเพื่อนๆของไอชายและไอเฟมเพื่อนรู้ใจผม แค่ภาพนี้มันทำเอาผมหุบยิ้มไม่ได้เลย

"เอาไอชายเว้ยยย!...มึงมีอะไรก็พูดสิวะ!..">>>พี่เบส

"เออๆรีบๆเข้า...น้องเกลเปลี่ยนใจจะแย่เอานะเว้ยย!">>>พี่วี

ผมมองทั้งสี่คนที่ยืนถือป้ายและตะโกนบอกให้ไอชายรีบๆพูดอะไรสักอย่าง จนผมต้องหันหลังกลับไปหามันและเราก็ได้สบตากัน

"เกล...ขอโทษนะที่เคยทำให้เหงามาตลอด...แต่หลังจากนี้เค้าสัญญาว่าจะดูแลเกลให้ดีที่สุด...แต่งงานกับเค้านะ..."

"อะ....ห้ะ!...ตะ...แต่งงาน..."ผมถึงกับเบิกตากว้างนี่ฝันไปรึเปล่า ไม่สิไม่ฝันมันคือความจริง

"อย่าเงียบสิคร้าบบบบ...เพื่อนพี่รออยู่นะเกล....แต่งเลยๆ...">>>พี่ต้น

"แต่งเลย!ๆๆๆๆ"

ผมได้ยินเสียงเชียร์จากด้านข้างมันดังมาก ก่อนที่ผมจะเงยหน้ามองไอชายอีกครั้งและเผยยิ้มให้มัน

"อื้ม!...ตกลง..."ทันทีที่ตอบตกลงไอชายยิ้มแป้นพร้อมกับดึฃตัวผมเข้าไปใกล้ ก่อนที่เราจะประกบจูบกันอย่างเบาๆแค่ริมฝีปากที่แตะกันเท่านั้น

"ฮิ้วววววววว!!...อิจฉาโว้ยยยย...ฮ่าๆๆๆ..."

ผมจูบกับไอชายสักพักก่อนจะผละออกตามด้วยเสียงโหฮิ้วดังสนั่นจากด้านข้าง ผมยังคงกอดไอชายแน่นมันก็กอดผมเช่นกันก่อนที่ผมจะเงยหน้ามองมันอีกครั้ง

"ชายรักเตี้ยนะ....อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปเลยนะรู้มั้ย...."

"แน่นอน...เตี้ยจะอยู่กับชาย...ตลอดไป.."




​จบบริบูรณ์

​{ END }

​ขอบพระคุณอย่างสูงที่ติดตามค่ะ

​และขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดและเม้นให้กำลังใจ ไรท์สัญญาค่ะจะเขียนเรื่องอื่นๆให้ดีที่สุด ขอบคุณค่ะ...^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น