Bonnoy_

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 F.M.F.L : โคนัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 F.M.F.L : โคนัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 496

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2561 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 F.M.F.L : โคนัน
แบบอักษร

วันเปิดภาคเรียน 

โรงเรียนทวีทรัพย์ปัญญา

8:00  

สละเลือดทุกหยาดเป็นชาติพลี เถลิงประเทศชาติไทยทวีมีชัย ชโย 

"สวัสดีครับชาวททป.ทุกคน ผมนาย สุทัศน์ ประธานนักเรียนปีการศึกษานี้สืบเนื่องจากนโยบายที่พรรคของผมได้พูดไว้ว่าจะมีการจัดกิจกรรมพี่รหัสน้องรหัสภายในและวันนี้จะเริ่มกิจกรรมจับน้องรหัสวันแรกของนักเรียนระดับชั้นม.6"

"เเยกย้ายเข้าห้องเรียนได้ครับ" 

"โอ๊ยๆร้อนผิวกูถูกร้ายอีกเเล้ว"เสียงครามของเอ่ยขณะนี้ผมและเหล่านักเรียนทั้งหมดเพิ่งทำกิจกรรมหน้าเสาธงเสร็จ    

"ไอ้ครามเมิงจะสำอางไปไหนคร้าบบเพื่อน"เสียงของเพื่อนร่วมห้อง

"มึงดูดิ๊ สาวๆวิ่งหนีหมด"ครามยื่นแขนให้เพื่อนดู

"ถ้าเมิงดำกูอะไรว่ะไอ้คราม"เพื่อนผู้ชายในห้องเริ่มมารุมคุยรุมตบหัวครามกันสนุกสนาน

"ไอ้สี่ตาชื่ออะไรว่ะ เเมร่งติ๋มสัส"กลุ่มผู้ชายเปลี่ยนมาให้ความสนใจกับไอ้สี่ตาอย่างผม

"เมิงอย่าแกล้งมัน"ครามเข้าป้องตัวผม

"โห้...อารายว้าา"เพื่อนที่กำลังจะแกล้งผมร้องโวยวาย

"แว่นสวยเนอะ"จู่ๆเพื่อนคนนึงก็ขโมยแว่นไปจากผม

"เอามานะ"ผมที่ไม่เคยจะเตะต่อยจะไปสู้อะไรพวกมันได้

"กูบอกอย่าแกล้งมัน เอาแว่นคืนมา" ครามเพื่อนรัก กูรักเมิง

"เออๆ แกล้งนิดหน่อย หวงจังนะเมิง"คนพูดเอ่ยพร้อมกับยื่นแว่นตาให้คราม

"เมิงนั่งกับกูนะ" กลุ่มผู้ชายดึงครามให้ไปนั่งด้านหลัง

"ขอบใจๆแต่กูจะนั่งกับถั่วพู"ครามผละออกจากกลุ่มด้านหลังแล้วมานั่งกับผมที่นั่งริมหน้าต่างด้านหน้าสุด

"ชื่อถั่วพูหรอว่ะ" กลุ่มผู้ชายหันมาให้ความสนใจผมอีกครั้ง

"แค่ชื่อก็ติ๋มแหละ" 

"เออๆ มันก็น่ารักแบบนี้แหละ"ครามเอ่ยก่อนยกยิ้มให้ผม

"น่ารักว่ะ" เห็นกูเป็นของเล่นหรอว่ะ ไอ้พวกหรรมหมา

"เออกูชื่อสิงห์นะ"ไอ้หัวโจกแนะนำตัวเอง

"กูไมค์นะ"คนที่ดูน่าจะเด็กเรียนที่สุดในกลุ่มนั้น

"กูคิงนะ"เอ่อคิงนี้คิงคองใช่ไหมร่างใหญ่ชิปหายโดนต่อยมีหวังได้ไปเกิด

"ถั่วพูกูอยากนั่งกับเมิงว่ะท่าทางจะเรียนเก่ง"ไอ้หัวโจกเอ่ยเข้ามาดึงมือผม

"เอ่ออ...อ"

"ไม่ๆไอ้พูนั่งกับกูครับ"ครามผละไอ้หัวโจกดึงเเขนผมออก

"สัสเอ้ย กูอยากนั่งกับคนเก่งบ้าง" ไอ้หัวโจกโวยวาย

"กูไปนั่งกับไอ้ไมค์ก็ได้"

เเละเเล้วไอ้สิงห์ก็นั่งกับไอ้ไมค์ทิ้งให้ไอ้คิงคองนั่งคนเดียว น่าฉงฉานไอ้คิงคอง  

"ถั่วพูแมร่งน่ารักว่ะ"

"โคตรติ๋ม"

"เชี่ยเงียนว่ะ"

"อยากจัดสักดอกสองดอก"

เสียงคนด้านหลังพูดถึงผมเสียงดังครามทำหน้าบูดทันทีที่ได้ยินแบบนั้นเขาทำท่าจะลุกขึ้นไปหาเรื่องผมจึงรีบดึงแขนเขาไว้ให้นั่งที่เดิม     

"ทำไมว่ะพวกแม่งปากหมาใส่เมิงกูไม่ชอบ"ครามขมวดคิ้วมองผม

"ไอ้เหี้ย"

โป๊ก

"โอ๊ย" 

เหตุการณ์เมื่อกี้เกิดขึ้นเร็วมากจนผมไม่ทันตั้งตัวหันไปอีกทีไอ้พวกปากหมาก็ล้มไปกองกับพื้นแล้ว

"กูจัดการให้แล้วนะ"ไอ้สิงห์เอ่ยพร้อมยกยิ้มให้ผม

"ขอบคุณนะ"ผมเอ่ยพร้อมคลี่ยิ้มให้มัน

"โอ๊ยๆละลายอย่ายิ้มให้กู"ไอ้หรรมหมาแต่ขอบคุณว่ะ

"เป็นเอามากนะเมิง"ไอ้ไมค์พูดพลางตาไปมองไอ้คิงที่กำลังแอบกินขนมในห้องเรียนอย่างอร่อย

"อย่าใครคิดจะแกล้งถั่วพู ถ้าไม่อยากมีเรื่องกับกู" 

เมื่อสิงห์พูดลอยๆขึ้นมาเสียงดัง มั่นใจว่าคนในห้องได้ยินกันชัดเจนแน่ๆ คนทั้งห้องตอนนี้นั่งเงียบไม่มีใครกล้าพูดอะไร พวกด้านหลังก็เริ่มนั่งลงกับที่ตัวเองกันอย่างเป็นระเบียบ

ผมหันไปมองหน้าไอ้สิงห์มันคลี่ยิ้มอุบาตพร้อมกับยักคิ้วใส่ผม

ครูมาแล้ว ~~~

 "นักเรียน!เงียบๆค่ะ นั่งที่ให้เรียบร้อย วันนี้พวกพี่ๆคณะกรรมการนักเรียนมีธุระจะมาคุยกับพวกเรา"คุณครูที่ปรึกษาเดินเข้ามาในห้องพร้อมรุ่นพี่ที่เป็นกรรมการนักเรียนสองคนถือกล่องสีขาว เมื่อครูเห็นว่านักเรียนในห้องนั่งกันเรียบร้อยแล้วก็พยักหน้าให้รุ่นพี่แล้วเดินออกจากห้อง

"เชิญจ้ะ"   

"ขอบคุณครับครู ..สวัสดีครับน้องๆห้องหนึ่งพี่ชื่อพี่อาร์มเป็นประธานนักเรียนส่วนคนนี้ชื่อพี่ขิงเป็นรองประธาน 

เสียงโห่ร้องของกลุ่มผู้ชายเมื่อพี่ขิงสาวสวยแนะนำตัวจบ~~

"ที่พี่สองคนมาวันนี้ตามที่น้องได้ยินประชาสัมพันธ์เมื่อเช้าเลยค่ะ" 

"พวกพี่ทำหน้าที่แค่ส่งคำใบ้เท่านี้ส่วนพี่รหัสน้องคือใครนั้นพี่ไม่รู้นะ"

"ถ้าพี่เรียกชื่อใครยกมือด้วยนะพี่จะได้ส่งคำใบ้ถูกคน"

"มะลิคนไหนครับ"พี่ประธานเริ่มตะโกนเรียกชื่อของเพื่อนร่วมห้อง

"เฟรม" "หนูค่ะ"

"ต้น" "ผมครับ"

"คราม"ผมครับ

"สิงห์"ผมครับ

"ถั่วพู"ผมครับ

พี่ขิงและพี่อาร์มทยอยแจกคำใบ้ที่พี่รหัสส่งมาให้พวกเราจนครบทุกคน 

"T อยากรู้ว่าตัวต่อไปให้ไปหาที่พี่ยามผมจะฝากไว้" ตัวทีอะไรว่ะ

"เมิงได้คำใบ้อะไรว่ะ"ครามก้มอ่านข้อความบนกระดาษของผม

"ตัวทีมันจะเป็นอะไรได้ว่ะ"ครามเอ่ยด้วยความสงสัย

"ชื่อคน สัตว์ สิ่งของ" กูก็ไม่รู้โว้ยยย

"ของเมิงล่ะ" ผมถามคราม

"ถึงผมจะใส่แว่นแต่ผมไม่เนิร์ดนะ" ผมก้มอ่านข้อความบนกระดาษของคราม

"ใครว่ะ ใส่แว่นด้วย" 

"กูก็อยากรู้เหมือนกัน"

"ใครจะได้พี่เสือเป็นพี่รหัสว่ะ"ผมเอ่ยถามคราม เขาคนนั้นคงโชคดีน่าดู

"ไม่รู้โว้ยย ของกูก็ยากชิปหาย คนใส่แว่นยังเป็นร้อยคน"ครามขมวดคิ้วเป็นปม

โคนันอยู่หนายยยมาช่วยไขปริศนาให้ถั่วพูหน่อยยจิ

16:00 

"กลับกับกูไหม"ครามเอ่ยถามผมที่กำลังเก็บเครื่องเขียนใส่กระเป๋า

"เมิงกลับก่อนเลย"ผมตอบรับทันที

"เออๆกลับบ้านดีล่ะกัน" 

"ถั่วพูคร้าบบกลับกับสิงห์ไหม" ไอ้สิงห์เมิงจะมาไม้ไหนอีกเนี้ย

"ขอบคุณนะ เดี๋ยวกลับรถเมล์" ผมตอบรับพร้อมคลี่ยิ้มให้มัน

"โดว..รถเมล์คนเยอะ กลับกับสิงห์นะ" อะไรกันว่ะเนี้ยไอ้สิงห์

"สิงห์กูกลับด้วย"ไมค์เอ่ยแทรก

"เออๆ"

"งั้นพวกกูไปก่อนนะ"ครามเอ่ยลาก่อนเดินออกจากห้อง

"บาย"ผมโบกมือลาพวกมัน

หลังจากเก็บข้าวของสัมภาระเสร็จผมรีบมุ่งหน้าไปยังป้อมยามตามคำใบ้นั้นทันที

"พี่ยามครับ"ผมเอ่ยถามพี่ยามหน้าดุใจดี

"มาหาไอ้นี้ใช่ไหม"พี่ยามหยิบกระดาษในกล่องรับฝากมาให้ผม

"ขอบคุณครับ" ผมยกมือไหว้ขอบคุณ

"พี่ยามใครเอามาฝากไว้ครับ"ผมเอ่ยถามพี่ยามที่กำลังคิดอยู่ว่าจะบอกหรือไม่บอกดี

"ไม่บอกเขาสั่งลุงไว้ห้ามบอก"พี่ยามพูดเด็ดขาด

"ยี่สิบ"ผมเสนอเงื่อนไขเเรก

"ไม่บอก"

"ร้อยนึง"

"ไม่บอก"

"สองร้อย"

"เขาให้ลุงห้าร้อยแล้ว ลุงจะไม่หักหลังเขา" พี่ยามคร้าบบ จะบ้าาาตาย ใครกันนะกล้าทุมเงินห้าร้อยกับเรื่องแบบนี้  เงินห้าร้อยค่าขนมเราทั้งอาทิตย์เลยนะ  

ช่างเถอะ

"งั้นผมกลับล่ะครับ"พูดเสร็จก็หันหลังกลับทันทีกลัวจะไปถึงรถเมล์สายนรกเเล้วไม่มีที่นั่งวันนี้ไม่อยากยืนแล้วด้วย

ยังจำได้ไหมครับว่าผมกับพี่เสือขึ้นรถเมล์สายเดียวกัน บ้านพี่เสืออยู่ไกลจากบ้านผมอีกเพราะคราวที่แล้วผมลงป้ายก่อน        

บรืน บรืน

ผมเดินขึ้นรถเมล์ไปนั่งเก้าอี้ที่ว่างตรงริมหน้าต่างเป็นเก้าอี้แบบนั่งได้สองคนไม่ได้ยืนเว้ยยดีใจจังเลยยย ผมขยับไปนั่งด้านในที่ติดหน้าต่าง

แต่พี่เสืออยู่ไหนล่ะเดินมายังไม่เห็นเลยบนรถตอนนี้ก็ไม่มเห็น เดี๋ยวเขาก็มาแหละ สักพักก็เห็นพี่เสือเดินขึ้นรถเมล์มาเขาเงยหน้ามองหาที่ว่างสักพักก็มาหยุดสายตาที่ผม

ตึก ตึก ตึก ตึก 

บ้าเอ้ย ..ใจจะเต้นแรงทำไมพี่เขาแค่มองหาที่นั่งเอง

ผมจ้องหน้ากับพี่เสือสักพักพี่เขาก็เดินเลี่ยงไปยืนแทน 

เอ๊ะ...ทำไมล่ะ?

เขารังเกียจเราขนาดนี้เลยหรอหรือเราไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ ก็ไม่นี่ เราก็อยู่แต่ในส่วนของเรานะไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวเลยนะ      

หรือเราคิดมากไปรึป่าว...

ช่างเหอะๆๆ 

คำใบ้

คำใบ้

คำใบ้

เกือบลืมไปเลยผมคลี่กระดาษที่ได้จากพี่ยามมาเมื่อกี้มันมีข้อความเช่นเคยมันเขียนว่า..

" i  ที่ยืนอยู่ไม่ได้นั่ง" ไอ แปลว่าฉัน ฉันที่ยืนอยู่ไม่ได้นะ น่าเป็นไปได้ดูมีหลักการ

คำใบ้อะไรว่ะเนี้ย งงชิป โคนันช่วยด้วยสิ ยืนอยู่ไม่ได้นั่งคืออะไร...

คนที่ยืมอยู่หรอ ก็มีแค่พี่เสือนะ... 

หรือว่า...

โคนันยอดนักสืบก็ช่วยแกไม่ได้หรอก มันขึ้นกับไรท์อย่างฉันต่างหาก 55555 

บ่นน้อย_

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}