นักดองนิยาย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 เพื่อนบ้าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 เพื่อนบ้าน

คำค้น : ยูกิ รีบอร์น ฮิบาริ โชอิจิ ยุย วองโกเล่ มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2561 21:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 เพื่อนบ้าน
แบบอักษร

ตอนที่ 1 เพื่อนบ้าน

นี่มันเรื่องตลกที่สุดในชีวิตเลย ฉันชื่อ นากาตะ เอมิ อายุ 19 ปี ที่หยุดเรียนมาแล้ว 1 ปีเต็ม เพราะฉันไม่ค่อยถูกโรคกับชีวิตมหาลัยเท่าไหร่น่ะ จึงออกมาคิดว่าค่อยสอบเข้าใหม่ แต่พอออกมาแล้วก็ดันไม่ชอบอ่านหนังสืออะไรที่เป็นวิชาการซะงั้น ฉันเลยอ่านแต่มังงะกับดูอนิเมะ แล้วก็กลายเป็นโอตาคุไปโดยปริยาย ฉันชอบการ์ตูนมาก โดยเฉพาะเรื่องรีบอร์น ฉันเสพแต่รีบอร์น จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉัน

 เอี๊ยด!!! โครม!

มันน่าตลกก็ตรง ฉันตายเพราะโดนรถชน ตอนออกจากบ้านมาซื้อหนังสือ Character Book รีบอร์นที่เพิ่งออกใหม่ ยังไม่ทันจะแกะอ่านเลยด้วยซ้ำ


[กลับมาที่โลกปัจจุบัน]

“พี่น่ะ ป่านนี้ไม่เข้าบ้านเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” เสียงใสแจ๋วของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ทำให้ฉันสะดุ้งจากความคิด ใช่แล้วล่ะตอนนี้ก็ราวๆสองทุ่มได้แล้วล่ะมั้ง อากาศตอนนี้ก็เริ่มหนาวมากแล้วด้วย และฉันที่นั่งงอเข่าอยู่ที่เสาไฟฟ้าหน้าบ้านใครสักคนหลังจากเดินโซซัดโซเซจนเหนื่อยล้า สภาพนี้ก็ homeless ดีๆนี่เอง

“ขอบใจนะจ๊ะ แต่ฉันไม่มีบ้านหรอก” ฉันยิ้มและพูดกับเธออย่างเป็นมิตร ฉันยังคงนั่งงอเข่าเป่ามือเพื่อสร้างความอบอุ่นแก่ร่างกาย ก็ฉันตอนนี้สวมแค่เสื้อยืดกับกางเกงขายาวธรรมดาๆเท่านั้น

“พี่พูดอะไรน่ะ ก็นี่ไงล่ะ บ้านพี่” สาวน้อยพูดและชี้ไปยังบ้านข้างหลังฉัน หมายถึงบ้านที่ฉันนั่งอยู่หน้าบ้านมาตั้งนานเนี่ยนะ - -

แต่เดี๋ยวสิทำไมฉันถึงมีบ้านในโลกนี้ล่ะ?

“เธอรู้จักพี่ด้วยเหรอจ๊ะ” ฉันถามสาวน้อยหน้าตาน่ารักยืนอยู่ตรงหน้าฉันด้วยความสงสัย ดูๆแล้วเธอน่าจะอายุประมาณ 10-12 ปี ท่าทางเธอดูเป็นเด็กที่ฉลาดมาก

“ต้องรู้จักอยู่แล้วสิ ก็พี่ยูกิน่ะ คือคนที่จะมาเป็นเจ้าสาวของพี่โชไงล่ะ” เอ๊ะ! ใครคือยูกิ? ใครคือโช? เจ้าสาว? ฉันงงไปหมดแล้ว แล้วทำไมเธอต้องทำถ้าทางภูมิใจแบบนั้นด้วยล่ะ

“เดี๋ยวเถอะยุย! บอกแล้วว่าอย่าพูดเอาเองแบบนี้!” เสียงผู้ชายใส่แว่น ท่าทางเด็กเนิร์ด เรียกสาวน้อยคนนี้

“ก็พี่ชายน่ะชักช้า วันๆเอาแต่ประดิษฐ์ของแปลกๆนั่นอยู่ได้ เพราะงี้ไง 18 แล้วถึงได้ไม่มีแฟนสักที ไหนบอกว่าพี่ยูกิสวยไง แล้วทำไมไม่รี..” ยังไม่ทันที่สาวน้อยยุยจะพูดจบ ก็โดนพี่โชของเธอปิดปากเอาไว้ซะก่อน

“ฮ่าๆ ผมขอโทษแทนยุยจังด้วยนะครับ” โชคุงบอกฉันด้วยใบหน้าที่แดงแจ๋ ฉันก็ยังงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป

“ปล่อยได้แล้ว หนูหายใจไม่ออก!” แล้วโชคุงก็ปล่อยยุยจังให้เป็นอิสระ

“ทำไมถึงออกจากบ้านมาค่ำๆแบบนี้ล่ะยุย” โชคุงถามยุยจัง

“ก็หนูเห็นพี่ยูกินั่งทำหน้าเศร้าอยู่หน้าบ้านหนิ แถมพอมาถาม พี่ยูกิยังบอกด้วยว่าไม่มีบ้านอีกด้วย พี่ยูกิทะเลาะกับคุณป้าเหรอคะ” ประโยคหลังเธอหันมาถามฉันด้วยสายตาที่เป็นห่วงพร้อมจับมือไปรวบไว้

“อ...เอ่อ”ฉันควรตอบยังไงดีล่ะเนี่ย โชคุงก็ดูจะเป็นห่วงฉันเหมือนกัน

“ไปพักในบ้านพวกเราก่อนเถอะครับ อากาศหนาวมากแล้วด้วย” โชคุงบอกฉัน ดังนั้นฉันจึงถูกลากเข้าบ้านของยุยจังกับโชคุงไป เอาไงต่อดีล่ะเนี่ย ><


“รบกวนด้วยนะค้า” ฉันพูดออกไปเป็นมารยาทตอนเข้าบ้านคนอื่น

“อ้าว ยูกิจังก็มาด้วยเหรอจ๊ะ เชิญเลยจ้า เดี๋ยวน้าเอาของว่างไปให้นะ” รู้สึกเหมือนฉันจะกลายเป็นคนที่ชื่อยูกิซะแล้วสิ  นั่นคุณแม่ของโชคุงกับยุยจังสินะ ดูใจดีจัง

 ฉันถูกลากมาในห้องของยุยจัง เป็นห้องที่สมกับห้องของเด็กผู้หญิงจริงๆ ข้าวของสีชมพู ห้องนอนสีชมพู ตุ๊กตาน่ารักๆ กิ๊ฟน่ารักๆ หนังสือการ์ตูนแนวโชโจว มันเยี่ยมมาก *O*

“หนูดีใจมากเลยนะ ที่พี่ยอมคุยกับพวกเรา แถมยังมาบ้านด้วยกันด้วย หนูน่ะมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่เยอะแยะเลย” ยุยพูดด้วยท่าทางดีใจมากจริงๆ

“เอ่อ แล้วก่อนหน้านี้พี่ไม่คุยกับยุยจังเหรอจ๊ะ” ฉันถามด้วยความสงสัย ไม่คุย? ทั้งที่เป็นเพื่อนบ้านกันเนี่ยนะ

“ แหม ก็แน่น่ะสิ ตั้งแต่พี่ย้ายเข้ามาสองสัปดาห์แล้ว หนูก็หาโอกาสคุยกับพี่ไม่ได้เลย ตอนแรกก็คิดว่าพี่เป็นพวกเก็บตัวซะอีก ถ้าพี่เป็นโอตาคุบ้าการ์ตูน เป็นพวกหมกมุ่น พี่ชายหนูก็แห้วน่ะสิคะ ” เฮือก! เหมือนอะไรแหลมๆบินมาแทงกลางอก นั่นมันฉันโลกก่อนชัดๆ

“ฮ่าๆๆ งั้นเหรอจ๊ะ” ฉันหัวเราะแก้ขัดไป แต่ทำการเก็บข้อมูลทุกอย่าง นี่ฉันเพิ่งย้ายบ้านมาสินะ

“ถึงจะไม่ได้คุย แต่อย่าง อิริเอะ ยุย น่ะ อยากได้อะไรแล้วต้องได้ เพื่อให้พี่ชายได้มีแฟนแล้ว หนูจึงตามสืบเรื่องของพี่ทุกอย่าง เพราะงั้นตอนนี้หนูรู้เรื่องของพี่หมดทุกอย่างเลยล่ะค่ะ พี่ไม่ต้องเกร็งกับหนูแล้วนะคะ^^” เมื่อกี้บอกว่าอะไรนะ ตามสืบเหรอ งั้นแสดงว่ายุยก็พอจะรู้เรื่องของฉันสินะ

แกร็ก! เสียงประตูเปิดออก โชคุงเดินมาเสิร์ฟของว่าง

“ขอโทษนะครับ ยุยได้พูดอะไรแปลกๆไปบ้างรึเปล่าครับ อย่าไปฟังมากนะครับ” โชคุงแอบพูดกับฉันเบาๆ แต่เหมือนว่ายุยจังจะได้ยินนะ

“โถพี่ หนูน่ะเชื่อถือได้นะ หนูรู้เรื่องพี่ยูกิหมดทุกอย่างเลย ให้หนูแนะนำตัวแทนพี่ยูกิ หนูก็ทำได้สบายมาก” โป๊ะเช๊ะ เข้าทางฉันเลย

“ฮ่าๆ งั้นเหรอ งั้นลองหน่อยซิ” ฉันบอกยุยจัง

“ขอมาก็จัดไป อ่ะแฮ่ม พี่สาวสุดสวยคนนี้มีชื่อว่า นัตสึเมะ ยูกิ อายุ 14 ปี ส่วนสูง 155 ซม. น้ำหนัก 39 กก. ย้ายมาจากฮากุบะ นิสัยส่วนตัวเงียบขรึม ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร งานอดิเรก เดินไปเดินมา และชอบทำหน้านิ่งๆ รักแมว ยังไม่มีแฟน เกรดตอนปี 1 คือ 1.00 พอดี จะย้ายมาเข้าเรียนที่โรงเรียนสตรีนามิโมริแต่เขาไม่รับเพราะเกรดต่ำเกินไปและกระโดดข้ามเบาะได้แค่ 3 ขั้น โชคดีที่โรงเรียนนามิโมริสงสารเลยรับไว้ ตอนนี้อาศัยอยู่กับคุณป้าไอโกะ คุณป้าไม่ค่อยมีเวลาให้เพราะทำงานกลางคืนซะส่วนใหญ่ บางทีก็ชอบทะเลากันเสียงดัง แล้วก็พรุ่งนี้พี่ยูกิต้องเข้าเรียนโรงเรียนนามิโมริ ชั้นปีที่ 2 เป็นวันแรก”

ฉันน่ะ...เงิบไปเลย จำเป็นต้องรู้เยอะขนาดนี้มั้ย ดูเหมือนว่าฉันในโลกนี้ก็ไม่ใช่คนที่ได้เรื่องได้ราวเท่าไหร่เลย เฮ้ออ การรับข้อมูลมามากๆก็ทำให้สมองประมวลผลไม่ทันได้เหมือนกันนะ ว่าแต่เมืองนามิโมริน่ะมีอยู่จริงสินะ

“ยุย พูดมากไปแล้ว ขอโทษแทนน้องสาวด้วยนะครับ” โชคุงรีบก้มหัว พร้อมกดหัวยุยให้ขอโทษฉัน

“เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฮ่าๆ” ฉันไม่ได้ถือสาอะไร ออกจะเป็นข้อมูลที่เป็นประโยชน์ด้วยซ้ำ ตอนนี้ฉันรู้สึกหิวมากๆ เพราะไม่ได้กินอะไรเลย ไหนๆก็ไหนๆแล้ว กินของว่างดีกว่า

“เห็นมั้ยล่ะ พี่โชน่ะชอบคิดมาก เอาล่ะ คราวนี้ก็ตาพี่ชายแนะนำตัวบ้างแล้วล่ะ (สารภาพรักไปด้วยเลยก็ได้นะ คิคิ )” วรรคหลังยุยกระซิบกับโชคุงฉันไม่ได้ยินหรอก ไม่รู้พูดอะไร แต่ทำเอาโชคุงหน้าแดงแจ๋

“เอ่อ...สวัสดีครับ ผมชื่ออิริเอะ โชอิจิ ส่วน..”

พรูด!!! ฉันพ่นชาออกมาทางจมูก ทันทีที่ได้ยินชื่อเต็มของโชคุง ว่าไงนะ!

“เป็นอะไรรึเปล่าคะ!” ยุยจังรีบเข้ามาดูฉัน

“อิริเอะ โชอิจิเหรอ! งั้นนายก็รู้จักรีบอร์น สึนะ โกคุเดระ ยามาโตะ ฮิบาริ อี้ผิง แรมโบ้ โคลม เรียวเฮด้วยสินะ” ฉันไม่ทันจะตอบยุย ฉันรีบไปเขย่าตัวโชคุงเพื่อเค้นหาคำตอบ เพราะถ้าทุกคนมีจริงล่ะก็ ที่นี่คงเป็นโลกรีบอร์นอย่างที่ฉันคิดเป็นแน่แท้

“อ..เอ่อ..  รู้จักครับ!” โชคุงที่หลับตาปี๋หลังจากโดนฉันเขย่าอย่างแรง จนไม่ได้จังหวะตอบ ก็ตอบฉันมาเสียงดัง ทำให้ฉันรู้ตัวว่าฉันเขย่าเขาแรงไปแล้ว

“ขอโทษค่ะ พอดีตื่นเต้นไปหน่อย ฮ่าๆๆ” ฉันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดสิ่งที่ฉันใฝ่ฝันมาตลอดก็เป็นจริง ฉันได้มาอยู่ในโลกรีบอร์นแล้ว งั้นหมอนั่นก็ฮิบาริจริงๆสินะ มิน่าล่ะถึงหล่อ แต่ยังไงสำหรับฉัน     ฮิบาริที่เป็นการ์ตูนก็หล่อกว่าอยู่ดี >////< อะไรกันนี่มันสุดยอดไปเลย

 “อ..เอ่อ..ยูกิจังครับ ยูกิจัง ยูกิจัง!”

“ค่า!!!” เสียงโชคุงกับยุยจัง ทำให้ฉันตื่นจากการเพ้อฝัน

“ทำไมยูกิจังถึงรู้จักพวกคุณรีบอร์นล่ะครับ” เฮือก! ซวยแล้ว เพราะตื่นเต้นไปหน่อยเลยลืมคิดเรื่องนี้ จะบอกว่ายังไงดีล่ะเนี่ย ถ้าบอกว่าดูจากอนิเมะ...จะบ้าเหรอ! ใครจะอยากรู้ว่าตัวเองเป็นการ์ตูนกันล่ะ อีกอย่างใครเขาจะเชื่อ โอ้ยคิดสิคิด

“ยูกิ! ยัยหลานไม่รักดี ป่านนี้ยังไม่กลับบ้าน ยูกิ! แกหายหัวไปไหนเนี่ย! ฉันจะไปทำงานแล้ว” เสียงมาจากบ้านข้างๆ

“แย่แล้ว พี่ยูกิรีบกลับบ้านเถอะค่ะ” ยุยบอกฉัน นั่นคงเป็นเสียงคุณป้าที่ยุยเคยบอกไว้สินะ

“งั้นฉันไปก่อนนะ ไว้เจอกันอีก บาย” ฉันรีบลายุยจังกับโชคุง เสียงป้าช่วยชีวิตไว้แท้ๆ แต่ดูท่าโมโหขนาดนี้ อาจจะช่วยชีวิตแค่ตรงนี้แล้วไปตายอีกทีหน้าบ้านก็ได้


เพี้ยะ! เปิดฉากแรกฉันยังไม่ทันพูดอะไรก็โดนตบเลยค่ะ

ฉันโดนคุณป้าที่แต่งตัวสุดแซ่บ เผ็ดเปรี้ยวคนนี้ตบ ฉันมองการแต่งหน้าที่หนาเหมือนกระเบื้องเคลือบนั้นแล้วมิกซ์รวมกับหน้าตอนโมโหตอนนี้ แม่มดชัดๆ

“ยูกิ นี่แกหายไปไหนมา ข้าวเย็นก็ไม่ทำไว้ให้ แกรู้มั้ยฉันต้องลำบากแค่ไหนส่งแกเรียน ทั้งค่าอาหาร ค่าเสื้อผ้า ค่าของใช้ ก็เงินฉันทั้งนั้น แล้วดูแกสิ ทำตัวสำมะเลเทเมา ไม่ได้เรื่อง! อย่าให้เป็นแบบนี้อีก ไม่งั้นฉันจะส่งให้แกไปอยู่กับแม่เลี้ยงแกซะ” คุณป้าพูดฉอดๆแล้วเธอก็เดินออกไป

ทั้งเจ็บ ทั้งรับข้อมูลมาเต็มหัวเลยค่ะท่านผู้ชม แบบนี้จะอยู่รอดมั้ยล่ะเนี่ย - -

หลังจากคุณป้าแม่มดออกไปทำงาน มันจึงเป็นทางสะดวกของฉันที่จะหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวเองให้ได้มากที่สุด โชคดีที่ยูกิจังเป็นคนที่เขียนแดอารี่ ฉันจึงได้รู้เรื่องเกี่ยวกับยูกิตลอดที่ผ่านมา มันทำให้ฉันเข้าใจยูกิมากขึ้น ทั้งเรื่องแม่ที่เสียไป เรื่องพ่อที่มีภรรยาใหม่แล้วภายหลังก็เสียชีวิต ไหนจะชีวิตตอนอยู่กับแม่เลี้ยง แล้วก็เรื่องคุณป้า ถึงแม้ว่าคุณป้าจะพูดไม่ดีจนเธอเผลอทะเลาะด้วยหลายครั้ง แต่เธอก็ยังคิดว่าคุณป้าเป็นผู้มีพระคุณที่สุดสินะ รักคุณป้าสินะ

พอฉันเข้าใจแบบนั้น ก็เริ่มหายแค้นที่โดนตบเมื่อกี้แล้วล่ะ ชิ

แต่เดี๋ยวสิ! ไอ้จดหมายลาตายนี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย!!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}