มอมิ้น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part31/32

คำค้น : Ficรักที่ถูกลืมเลือนPart31

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.3k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2558 18:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part31/32
แบบอักษร

Part31

ร่างสองร่างที่กำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียงถึงกับต้องชะงัก เมื่อจู่ๆเสียงสั่นของเครื่องมือสื่อสารก้ดังขึ้นมากะทันหัน

มิว..โทรศัพท์

เออ....รู้แล้ว

มือหนาเอื้อมหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงของตัวเองพร้อมๆกับปากหยักที่กรอกเสียงเรียบๆไปยังปลายสาย

ครับ??

[เดี๋ยวพรุ่งนี้แกบินมาญี่ปุ่นหาฉันด่วนเลย]

หื้อ...อะไรอีกครับ

[มาจัดการปัญหาของตัวเองให้เสร็จ...อย่าปล่อยค้างคา!]

........โทรมาก็สั่งๆๆ...แม่เป็นไรมากปะครับ

[ไอ้มิว...!]

เสียงหวานเหี้ยมที่ดังลอดออกมาจากปลายสายทำเอาร่างขาวบางของโฟร์ที่ได้ยินถึงกับชะงัก

อืม...เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปหา...เคลียเรื่องมหาลัยแล้วใช่มั้ยครับ

[ถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่เห็นหัวแกนะ....โดนดีแน่]

*ตี้ด*

เสียงตัดสายดังขึ้นพร้อมๆกับคนตัวสูงที่เผลอหลุดถอนหายใจออกมา

อะไรหรอมิว

พรุ่งนี้...กูต้องไปญี่ปุ่น

คนที่ได้ยินถึงกับชะงัก กับชื่อประเทศที่ร่างสูงเอ่ยออกมา

....ญี่ปุ่นงั้นหรอ...

เสียงหวานพึมพำออกมาเบาๆเช่นเดียวกับใบหน้าหวานที่เริ่มแสดงอาการกังวลเมื่อสมองน้อยๆนึกไปถึงร่างเล็กของใครอีกคน

ไม่ไปไม่ได้หรอมิว....

......มึงจะไปกับกูก็ได้นะ

ทันทีที่ร่างสูงเอ่ยจบประโยคใบหน้าหวานของโฟร์ก็รีบพยักรับด้วยรอยยิ้ม

อืม...งั้นนอนเหอะ..พรุ่งนี้เช้าก็จัดของทัน

อืม

คนตัวเล็กค่อยๆเอนตัวลงบนเตียงพร้อมๆกับใบหน้าหวานที่ซุกลงบนอกแกร่งของอีกคน

กูอยู่กับมึงได้แค่อาทิตย์เดียว..ฮึก...

......

ตัวจริงของมึงเขาก็มาทวงแล้วหรอวะ...

เสียงหวานเอ่ยออกมาเศร้าๆพร้อมๆกับตากลมโตที่ปล่อยน้ำตาลงมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ทั้งๆที่พยายามจะไม่คิดมากแล้วแท้ๆ...

......อย่าคิดมากสิวะ

.......

แค่มึงเชื่อใจกูก็พอโฟร์

#

#

#

คนตัวเล็กที่กำลังจ้องมองหิมะขาวบริสุทธิที่ร่วงลงมาจากฟากฟ้าค่อยๆเผลรอยยิ้มออกมาทั้งๆที่บัดนี้ในดวงตาเรียวสวยกำลังคลอไปด้วยน้ำใส

*พี่ติมๆ...หิมะตกแล้ววววว*

*หื้อ...ไหนๆ...วู้ว..สวยเนอะน้องมิว*

*555+....เนอะๆ..เดี๋ยวทุกต้นฤดูหนาว..เรามานั่งกอดกันดูหิมะอีกนะ*

*อื้ม...สัญญานะ...น้องมิวห้ามทิ้งพี่นะ*

*ครับ...น้องมิวสัญญา...ว่าไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น...น้องมิวก็จะรักแค่พี่ติม*

เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงพร้อมๆกับน้ำใสๆที่ค่อยๆไหลรินลงมาจากหางตาเรียวสวย

ฮึก...ไอ้เหี้ย...มึงก็ผิดสัญญาเหมือนกันนั่นแหละวะ

เสียงหวานเอ่ยกับตัวเองเบาๆพร้อมๆกับมือเรียวที่ค่อยๆหยิบแท่งนิโครตินที่วางไว้อยู่ข้างกายมาคาบไว้ในปาก

........

ตาเรียวสวยจ้องมองกลุ่มควันที่ล่องลอยอยู่บนอากาศอย่างเหม่อๆแต่แล้วร่างน้อยๆก็ต้องชะงักเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงกอดรัดจากด้านหลัง

เซนต์...อะ...อะไรวะ

ไร้คำตอบจากร่างสูงเจ้าของชื่อ มีเพียงมือหนาที่หยิบแท่งสารพฺษออกจากปากสีสดของอีกคนเท่านั้น

กูขอกอดมึงหน่อย...ได้มั้ย

หื้อ...กะก็ได้

คนตัวเล็กเอ่ยออกมาเบาๆพร้อมๆกับตาเรียวสวยที่จ้องมองไปยังวิวของกรุงโตเกียวยามค่ำคืนนิ่งๆ

....เซนต์...มึงเป็นอะไร

กูแค่คิดว่า...มึงควรจะยอมรับความจริงอะไรบางอย่างได้แล้ว

คิ้วเรียวเริ่มขมวดเข้าหากันเช่นเดียวกับใบหน้าหวานที่เริ่มแสดงอาการสงสัยออกมา

มึง...หมายถึงอะไร

แล้วพรุ่งนี้...มึงจะรู้ทุกอย่าง

เสียงทุ้มเอ่ยบอกไว้แค่นั้นพร้อมๆกับขายาวที่เดินก้าวออกจากคนตัวเล็ก

อะไรวะ....

คนหน้าหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆพร้อมๆกับร่างน้อยๆที่ค่อยๆทิ้งตัวเองลงบนพื้นระเบียง

เฮ้อ...สวยจังวะ

มือเล็กเอื้อมออกไปรับเกล็ดหิมะที่โปรยลงมาเช่นเดียวกับตาเรียวสวยที่จ้องมองปุยน้ำแข็งที่อยู่ในมือนิ่งๆ

ถ้าหากมีใครอีกคนมานั่งดูด้วย...ก็คงจะดีกว่านี้เนอะ

#

#

#

-ตอนนี้เนื้อเรื่องมันหายไปอ่ะ หาไม่เจอ ฮืออออ คือ จิ้นกันต่อไปเองนะครับ เพราะว่ามิวกับโฟร์จะมาญี่ปุ่น แล้วเซนต์ก็จะพาไอติมไปพบมิวเหมือนกัน-

 

Part32

ความเงียบเริ่มโรยตัวเข้ามาภายในห้องเช่นเดียวกับบุคคลทั้งสี่ที่ยังคงยืนนิ่งโดยไม่มีใครคิดจะทำลายความเงียบ

.......พวกมึงมากันทำไม

และในที่สุดก็เป็นเจ้าของเสียงทุ้มของมิวสิคที่เอ่ยคำถามออกมาเรียบๆ

......เซนต์...กลับเหอะ...มึงพากูมาทำไม

เสียงหวานเริ่มสั่นคลอเล็กน้อยเช่นเดียวกับมือเรียวของไอติมที่พยายามจะดึงร่างสูงของเพื่อนสนิทตัวเองออกจากห้อง

........พวกมึงรีบเคลียห์กันได้แล้วสัส

.......

ส่วนมึงอะออกมานี่....

ร่างขาวบางของโฟร์ที่นั่งอยู่เงียบๆถึงกับแสดงอาการไม่เข้าใจออกมาเมื่อจู่ๆร่างกายของตนก็ถูกเจ้าของร่างสูงแปลกหน้าลากออกจากห้อง

อ้ะ!....อะไรของมึงเนี่ย!!”

*กึก...*

เสียงโวยวายของคนหน้าหวานของโฟร์ดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงประตูห้องที่ถูกกดล็อคจากด้านนอก

*ปึงๆๆ!*

เชี่ยไรเนี่ย...มึงพาไอ้โฟร์ไปไหนวะนั่น!....

มือหนาของมิวสิครัวทุบประตูห้องพร้อมๆกับเสียงทุ้มที่แสดงอาการโวยวายออกมาอย่างไม่พอใจ

อะไรของเพื่อนมึง...!”

คนตัวสูงหันมาโวยวายใส่ร่างเล็กอีกคนในห้องเช่นเดียวกับใบหน้าหล่อที่บัดนี้กำลังแสดงอาการไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

.......

เป็นใบ้หรือไงห้ะ!”

มือหนากระชากคอเสื้อของคนตัวเล็กเข้ามาหาตัว พร้อมๆกับตาคมที่จ้องมองใบหน้าหวานของไอติมนิ่งๆ

.......

สัสเอ้ย!...เพื่อนมึงจะเอาไอ้โฟร์ไปไหน!!”

เจ้าของเสียงทุ้มตวาดใส่คนตัวเล็กตรงหน้าด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์

ยิ่งคนหน้าหวานเงียบ...

คนตัวสูงก็ยิ่งไม่พอใจ

...รักกันมาก....ก็ไปตามเอาเองสิ...

เสียงหวานเอ่ยออกมาเรียบๆเช่นเดียวกับตาเรียวสวยที่จ้องมองไปยังใบหน้าหล่อของอีกคนอย่างตัดพ้อ

อย่ามากวนประสาทกูนะไอติม....

ใบหน้าหวานค่อยๆก้มมองลงบนพื้นเช่นเดียวกับน้ำใสๆที่เริ่มไหลรินลงมาจากหางตาเรียวสวย

......มึงเคยคิดถึงกู..ฮึก..บางมั้ย

คนตัวเล็กเอ่ยออกมาทั้งน้ำตาเช่นเดียวกับปากอิ่มที่เริ่มเม้มแน่นเข้าหากันอย่างสะกัดกั้นอารมณ์

*ปึก....*

มือหนาออกแรงผลักคนตัวเล็กตรงหน้าจนเจ้าของร่างขาวบางถึงกับเซล้มลงกับโซฟา

......อย่ามาไร้สาระกับกู

เจ้าของใบหน้าหวานถึงกับหลุดร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อได้ยินประโยคที่แสนเฉยชาของคนตัวสูง

...........อื้ม...กูเข้าใจแล้วแหละมิว

มือเล็กเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าตัวเองพร้อมๆกับริมฝีปากอิ่มที่ยกยิ้มเศร้าให้คนตัวสูงบางๆ

......

ถ้าไอ้เซนต์มาเปิดประตูให้ตอนไหน...ก็กลับโลกใครโลกมันแล้วกัน

เสียงหวานเอ่ยออกมานิ่งๆเช่นเดียวกับตาเรียวสวยที่เหลือบมองทัศนียภาพด้านนอกผ่านกระจกของโรงแรมสูง

......หึ

เสียงหัวเราะเย้ยๆดังมาจากคนตัวสูงด้านหลัง และหลังจากนั้นความเงียบก็เริ่มโรยตัวเข้ามาอีกครั้ง

.......

เข็มนาฬิกาเดินเวียนไปราวสามชั่วโมง แต่ห้องทั้งห้องก็ยังคงประดับไปด้วยความเงียบ เช่นเดียวกับคนตัวเล็กที่บัดนี้กำลังซบหน้าลงกับขอบโซฟา

เพราะอากาศภายนอกที่เริ่มเย็นและบรรยากาศที่เริ่มมืด จึงเป็นเหตุให้คนตัวเล็กเข้าสู่ห้วงนิทราได้ไม่ยาก

.......

เจ้าของร่างสูงค่อยๆย้ายร่างตัวเองไปยังข้างๆเจ้าของร่างเล็ก ก่อนที่มือหนาจะค่อยๆไล่เกลี่ยตามแก้มเนียนของไอติมเบาๆ

....อื้อ....

เสียงครางเพราะความรำคาญหลุดดังออกมาจากลำคอระหง เช่นเดียวกับใบหน้าหวานที่เริ่มงอเข้าหากัน กิริยาของร่างน้อยๆตรงหน้าทำเอาริมฝีปากหยักของมิวสิคถึงกับหลุดยิ้มออกมาอย่างลืมตัว

นานเท่าไหร่ ที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้...

........!.....

ตาคมถึงกับต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อจู่ๆคนตัวเล็กตรงหน้ากลับกำลังมีน้ำใสๆประดับอยู่ที่หางตา

.................

ตาคมจ้องมองไปยังร่างของอีกคนนิ่งๆ แต่มือหนากลับเอื้อมไปเช็ดคราบน้ำตาของคนตัวเล็กออกอย่างแผ่วเบา

...หื้อ

คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันแทบจะทันทีที่ตาคมสบเข้ากับรอยแดงจ้ำสีกุหลาบที่ลำคอระหงของคนตัวเล้ก

ถึงรอยมันจะจางจนยากจะสังเกต

แต่เขาก็ไม่ได้ใสซื่อถึงขนาดไม่รู้ว่าสิ่งตรงหน้าคืออะไร...

เหอะ....

เสียงทุ้มหัวเราะในลำคอเบาๆพร้อมๆกับมือหนาที่ผละคนตัวเล็กออกจนเจ้าของร่างน้อยๆหลุดออกจากห้วงนิทราอย่างช่วยไม่ได้

....อะไร!”

คนที่ยังคงสะลึมสะลือตะเบ็งเสียงถามร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่พอใจ เช่นเดียวกับมือเล็กๆที่ขยี้ตาของตัวเองอย่างงัวเงีย

เมื่อกี๊ยังร้องห่มร้องไห้อยู่เลย...แต่ทำไมคราวนี้กร่างนักหละ..หื้ม

เสียงเย้ยๆที่ดังมาจากคนตัวสูงทำเอาใบหน้าหวานของไอติมถึงกับเริ่มแสดงอาการไม่สบอารมณ์

....มึงจะเอายังไงกับกูกันแน่มิว

เปล่า...แต่กูก็แค่จะบอกมึงว่า...

...............

รอยที่คอน่ะ...หาอะไรปิดไว้บ้าง..อย่าโชว์ความร่านของตัวเองนัก

# # # # #

 

 แหะๆ ขอเม้นหน่อย-0-

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น