nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

เรื่องน่าสังสัย

ชื่อตอน : เรื่องน่าสังสัย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.9k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2561 20:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องน่าสังสัย
แบบอักษร

บทที่62

หลังจากเหตุการณ์ตื่นเต้นผ่านพ้นไปทุกคนต่างมานั่งรวมกันอีกครั้งมีเพียงอูซอที่ยังยืนนิ่งมองดูศพของลูกน้องอยู่เงียบๆเป็นเวลาเนิ่นนาน

"แกมาที่นี่ได้ไงว่ะไอ้กรณ์"นายทหารหนุ่มถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนรุ่นน้องนั่งลงพิงผนังถ้ำอย่างเงียบๆ

"พอผมหายป่วยผมก็รู้ว่าพวกพี่มาตามหาคุณพิมพลอยผมเลยรีบตามมา"

"แล้วแกมาคนเดียวหรอ"

"ครับคนเดียวอูเลยังไม่หายดีส่วนถ้าจะรอไอ้ยศก็ไม่รู้ว่ามันจะกลับมาเมื่อไหร่ผมเป็นห่วงเลยรีบตามมา"

"ยังไงก็ขอบใจแกมานะไอ้กรณ์ครั้งนี้ถ้าไม่ได้แกคงแย่"

"ใช่ค่ะขอบคุณคุณกรณ์มากนะคะที่ตามมาช่วยพวกเรา"

"ไม่เป็นไรครับผมเต็มใจ"ปกรณ์ยิ้มมุมปากในความมืดโดยที่ไม่มีใครสังเกตุเห็น

"แต่ฉันสงสัยอยู่อย่างในทหารมาอยู่ในถ้ำนี้ได้ยังไง"เสียงขออูซอดังขึ้นหลังจากเงียบไปนาน

"เออ..คือผมวิ่งหนีหมูป่าที่มันไล่กรวดผมเข้าหลงมาน่ะ"

"จริงหรอกรณ์แสดงว่าแกก็ต้องรู้ทางออกสิ"นรินทร์เอ่ยขึ้นอย่างดีใจ

"ครับคิดว่ารู้แต่ตอนที่ผมวิ่งหนีไฟฉายหลุดมือหายไปไหนไม่รู้ผมก็คลำทางมาจนมาเจอกับทุกคนนี้แหละ"

"แสดงว่าทางในถ้ำนี้ไม่ได้ลึกลับสับซ่อนมากขนาดแกยังมาเจอพวกฉันได้ งันเดี๋ยวรอให้เช้ากว่านี้อีกหน่อยพวกเราค่อยออกเดินทางต่อเพราะเราคงไม่ต้องรีบกันมากเหมือนเดิมแล้ว" นรินทร์พูดจบก็หันไปมองร่างไร้วิญญานของเกรอะแล้วก็นึกกลัวเพราะไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าต้องเจอกับอะไรอีก

เวลาใกล้ย่ำรุ่งถึงนรินทร์จะบอกให้ทุกคนพักผ่อนแต่ไม่มีใครหลับได้ลงเลยต่างคนต่างเงียบตกอยู่ในภวังค์ห้วงความคิดของตนเองจะมีก็แต่คะฉิ่นที่แอบงีบไปบ้างเป็นพักๆ พิมพลอยสงสัยถึงการกลายร่างของเกรอะมันเกินกว่าที่เธอผู้ที่ศึกษาด้านวิทยาศาสตร์และกายวิภาคในโลกที่เจริญสุดขีดมาจะเชื่อได้ มันไม่มีทางเลยที่คนจะกลายเป็นสุนัขได้แบบนั้นความคิดในหัวของหล่อนตีกันไปหมดอีกใจก็บอกว่าในป่าแห่งนี้คงไม่มีเรื่องอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

อูซอลอบนั่งมองปกรณ์อยู่เงียบๆเขามีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นตั้งแต่เจอนายทหารหนุ่มในถ้ำแห่งนี้อีกครั้งเหมือนมีบางอย่างบอกเขาว่าอันตรายกำลังมาถึงและเขาจะอยู่ปกป้องและรับมือมันได้ไหมในขณะที่เขาเป็นแบบนี้ อูซอลูบแผลที่ขาแล้วเหม่อมองไป

"พี่เป็นอะไรทำไมพี่ดูเงียบๆกังวลเรื่องพวกลูกน้องพี่ที่ตายหรือจ๊ะ"

"นั่นก็เรื่องนึงแต่ถ้าต่อไปนี้ข้าไม่อยู่แล้วฝากเอ็งดูแลหมอด้วยนะ​"

"พี่พูดอะไรแบบนั้นจ๊ะ"

"ข้าพูดจริงไม่มีใครรู้ล่วงหน้าหรอกยิ่งในป่าแห่งนี้ด้วยแล้ว"

"พี่อย่าพูดแบบนั้นเลยฉันไม่ชอบมันเป็นลาง"

"เออๆงันเอ็งไปเตรียมตัวเถอะเดี๋ยวสักพักก็ออกเดินทางแล้ว"อูซอตัดบทเอนกายลงนอนดึงผ้าขาวม้าขึ้นปิดหน้า

นรินทร์​พลิกนาฬิกาข้อมือเวลาแล้วค่อยๆปลุกภรรยาสาวที่เผลอหลับไปบนตักของเขา​ พิมพลอยตื่นขึ้นงัวเงี่ยขยี้ตาน้อยๆนายทหารหนุ่มมนั่งมองอย่างนึกเอ็นดูโขมยหอมแก้มใสของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว พิมพลอยหลบตาคมที่จ้องมาอย่างเอียงอายชายหนุ่มช่างไม่รู้จักเวลาลเวล่ำเวลาเสียเลยคนตั้งเยอะแยะ คะฉิ่นลอบมองแอบอมยิ้มนึกถึงเมียสาวของตนบ้างป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างคะฉิ่นได้แต่ถอนหายใจไม่รู้อีกนานแค่ไหนจะได้กลับไปถึงหมู่บ้านสักที

ทั้งคณะเริ่มออกเดินทางในเวลาเช้าของวันแม้จะไม่เห็นแสงอาทิตย์แต่นาฬิกาที่ข้อมือยังบอกเวลาได้ดีเสมอการจัดขบวนเดินทางได้มีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยเนื่องจากเสียเกรอะไปคนนึงแล้วตอนแรกทุกคนปรึกษากันว่าจะเอาศพเกรอะกลับบ้านด้วยแต่ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรอูซอจึงให้เผาศพไว้ทีนี่ซะเพราะถ้าเอากลับคนในหมู่บ้านอาจตกใจกับศพที่ผิดปกติของเกรอะได้ เมื่อไม่มีเปลสนามแบกหามแล้วการเคลื่อนที่ก็ทำได้คล่องตัวขึ้นทั้งเร่งเดินให้เร็วขึ้นโดยการนำทางของปกรณ์ตามด้วยนรินทร์และพิมพลอย ปิดท้ายขบวนด้วยคะฉิ่นและอูซอ 

หนทางเบื้องหน้ายากลำบากมากกว่าที่นรินทร์คาดคะเนไว้บางครั้งต้องลุยน้ำบางครั้งต้องปีนป่ายมีอยู่ช่วงนึงซึ่งมีสะพานหินแคบๆแค่หนึ่งวาพาดผ่านเหวลึก​ นรินทร์ให้ทุกคนผูกเชือกรัดเอวไว้เหมือนเครั้งที่อยู่ในป่าเพลิงมรณะพื้นที่​เท้าที่พึ่งย่ำน้ำมาทำให้ลื่นพิมพลอยเสียหลักแต่นรินทร์และอูซอคว้าแขนคนล่ะข้างไว้ได้ทันเล่นเอาหญิงสาวใจหายใจคว่ำปกรณ์​เดินนำไปถึงทางแยกเขาหยุดเล็กน้อยหันกลับมามองนรินทร์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"หยุดทำไมว่ะไอ้กรณ์"

"ผมไม่แน่ใจว่าทางไหน"

"จำไม่ได้หรือว่ะ งันลองดูรอยเท้าเก่าของเอ็งสิ"ทั้งหมดรีบส่องไฟฉายที่พื้นหารอยเท้ามีเศษดินติดพื้นอยู่ที่แยกทางซ้าย

"ไปทางนี้แหละ"ปกรณ์​เดินนำไปที่ทางแยกด้านซ้ายไม่นานนักทางในถ้ำก็ลาดชันขึ้นจนต้องปีนป่ายกันพอพ้นมาได้ก็มีแสงสว่างส่องลอดผ่านมาจากซอกหินทั้งหมดแทรกตัวทะลุผ่านแล้วภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนก็คือวิหารหินโบราณรูปทรงคุ้นตาและเมื่อมองไปด้านล่างก็เห็นลานกว้างและป้อมร้างที่พวกเขาพึ่งจากมาหรือว่าพวกเขาเดินวนกลับมาที่เดิม

**สวัสดี​ปีใหม่ค่ะทุกคนมาตามสัญญาแล้วนะคะเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไปอย่าลืมเม้นกันมาเยอะๆนะคะผู้ ขอให้ผู้อ่านทุกคนมีความสุขมากๆเริ่มต้นปีใหม่ดีๆไปด้วยกันนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น