桃林/ฮุ่ยผิง/เถาหลิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : จากไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 762

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2561 11:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จากไป
แบบอักษร

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภูชี้ฟ้า สวยๆ

1 ปีผ่านไป

@ห้างสรรพสินค้า

“อิ่ม อย่าลืมที่นัดกันไว้นะ ที่ว่าจะไปเค้าท์ดาวน์กันที่ภูชี้ฟ้า” 

“จ้า~ ฉันไม่ลืมหรอกย่ะ ว่าแต่แกเหอะ กลับมาไม่อยู่กับครอบครัวของแกให้หายคิดถึงเหรอ ” 

“คุณพ่อกับคุณแม่ติดงานสัมมนาที่เมกา ส่วนพี่ก็ติดงานที่โรงพยาบาลกันหน่ะ ฉันก็เลยไปหาพวกแกให้หายคิดถึงไง” 

 “ฝากเตือนคนอื่นๆในกลุ่มด้วยนะอิ่ม” 

 “ได้ๆ เรื่องนี้แกไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ว่าจะกกผู้อยู่ที่ไหนฉันจะลากคอพวกมันไปให้ได้” 

 “งั้นแค่นี้ก่อนนะฉันต้องไปซื้อของเตรียมไว้ บายยย~” 

 “บายยย~” หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จหญิงสาวก็เดินตรงไปที่ร้านขายอุปกรณ์การตั้งแค้มป์

“พี่คะช่วยหาของตามรายการในนี้ให้หน่อยนะคะ” 

 “ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” 

 -1 ชั่วโมงผ่านไป- 

 “ครบสักที หาข้าวกินแล้วค่อยกลับบ้านดีกว่า”ร่างบอบบางตามสมัยนิยมเดินไปที่รถของตนเองนำของทั้งหมดเก็บใส่ในรถ แล้วก็กลับบ้านไปพักผ่อนหลังจากเดินทางติดต่อกันหลายชั่วโมง 

 _________________________________________ 

 วันรุ่งขึ้น 

 “ลูกไก่ ยูริ เมย์ อึนบี พวกแกไปรถชั้นนะ”อิ่มพูดขึ้น 

 “งั้นถิงถิง ปาล์ม โรส แป้งไปรถฉันละกันนะ”แพรวพูดขึ้นบ้าง

 "โอเค"

 “ไอ้ไหม แกขับไปเองนะ ของก็แบ่งไปใส่หลังรถแกบางส่วน หรือว่าแกอยากจะให้ใครไปนั่งเป็นเพื่อนแกมั้ย” 

 “ไม่เป็นไร ฉันเคยอดนอนสองวันยังไปทำงานไหวเลย ขับไปเองแหละดีแล้ว แต่ฉันขออยู่หลังสุดนะ ไม่คุ้นทางแล้วว่ะ” 

 “ได้ๆ งั้นช่วยกันขนของขึ้นรถแล้วไปกันเลย” พอทุกคนขึ้นรถหมดแล้ว ฟอร์จูนเนอร์สองคันกับรถกระบะอีกคันก็ขับออกจากกรุงเทพมุ่งหน้าสู่ภูชี้ฟ้า 

 หลังจากขับรถติดต่อกันมาหลายชั่วโมงก็หยุดพักล้างหน้าล้างตา สูดอากาศอันบริสุทธิ์ที่คนในเมืองเช่นพวกเขาไม่ได้ค่อยสูดกันจนรู้สึกสนชื่นพร้อมออกเดินทางต่อกัน 

 “อะไรหน่ะ ทำไมหมอกหนาอย่างนี้เนี่ย กรมอุตุก็ไม่ได้ประกาศซะด้วยสิเนี่ย”หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมกับระมัดระวังในการขับรถเพิ่มขึ้น 

 “ไกล้ถึงเวลาของเจ้าแล้ว”อยู่ๆก็ได้ยิยเสียงเหมือนคนแก่กระซิบอยู่ข้างหู 

 “คงจะเหนื่อยละมั้งเลยหูฝาด แต่อีกซักพักก็คงถึงแล้ว เดี๋ยวจะนอนให้อิ่มเลย”

“คงจะไปทางนั้นมั้ง”ว่าแล้วก็ขับรถตามแสงไฟสีเหลืองนวลไปเพราะนึกว่าเป็นไฟเลี้ยวของรถคันหน้าโดยที่เธอไม่มีทางรู้อีกเลยว่านับแต่นี้เป็นต้นไป เธอจะไม่ได้เจอคนเหล่านี้อีก ทั้งครอบครัวที่เธอรัก เพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย

หลังจากนั้นไม่นานก็มีคนพบร่างหญิงสาวที่ตับไตไส้พุงทะลักออกจากร่างกายที่มีสภาพพังยับเยินจากการประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ข้างๆกันนั้นมีกระเป๋าเงินที่ภายในมีบัตรที่สามารถระบุตัวตนของหญิงสาวปริศนา ในนั้นระบุชื่อไว้ว่า น.ส. ปิ่นไหม อัครเดชาสกุล

หญิงสาวใบหน้าสวยหวานผู้เป็นจ้าของร่างโปร่งแสงมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอถึงได้เสียชีวิต ทั้งๆที่เธอยังไม่ได้ขับรถชนกับอะไรเลย แล้วทำไมร่างของเธอถึงได้พังยับเยิน ด้านข้างมีคนนับสิบที่กำลังพยายามช่วยยื้อชีวิตของเธอโดยบอกให้เธอสู้ต่อไป โทรหารถฉุกเฉินต่างๆนาๆ แต่สุดท้ายแล้วร่างนั้นก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว และจากไปอย่างสงบ โดยก่อนตายได้ฝากข้อความถึงคนที่เธอรักทั้งหลายว่า 

“ดูแลตัวเองดีๆนะคะคุณพ่อคุณแม่ ไหมรักท่านทั้งสองมาก ไม่ต้องเป็นห่วงไหม และมีชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข เกิด แก่ เจ็บ ตายเป็นเรื่องธรรมดา พวกเราที่เป็นหมอย่อมรู้ดี”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น