HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่ 11 จบการแสดง

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 จบการแสดง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 616

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2560 21:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 จบการแสดง
แบบอักษร

ตอนที่ 11 จบการแสดง

ความอลหม่านครั้งใหญ่ในการแสดงครั้งแรก KTR 38 คงจบสิ้น ข่าวคงตีเรื่องระบบรักษาความปลอดภัย แต่ประเด็นหลักคงไม่พ้น ผม ....ถ้าไม่ได้ผู้จัดการวง โมริทากะ

เสียงเพลงเดิมดังขึ้นมา สาวๆ เลิกแตกตื่น พวกเธอจับไมค์และร้องท่อนฮุคอีกรอบ

[ถ้านายเป็นผู้ชายสุดเท่แล้วละก็]

[ต่อให้มีคนอื่นเข้ามา]

………………..

หลายคนมองไปด้านหลัง หลายคนกำลังวิ่ง แต่เมื่อบนเวทีมีการแสดง สายตาพวกเขาจึงกลับมาจดจ้องอยู่บนเวทีอีกครั้ง

ทีมงานในฮอลล์ไปเก็บกวาดเศษซากหลอดไฟ

ผมร่วมร้องด้วย

และสุดท้ายคือ ยูกิ ตอนจบเพลง

“ทุกคนขอบคุณมากค่ะ พวกเราTheSister” คุณยูกิเว้นจังหวะให้คนดูตอบรับ “เฮเฮเฮ”

“น้องๆ ของฉัน KTR38” คนดูส่งเสียงต่อเนื่อง “เฮ เฮ K! T! R!”

“สุดท้ายการแสดงอันน่าเตื่อนใจในวันนี้จะไม่เกิดขึ้น ถ้าพวกเราไม่มีพระเอกสุดเท่”

ผมเล่นตามบทยูกิ เดินไปหน้าเวที “ไดอิจิโร่ เท็ตสึยะ ฝากพระเอกของพวกเราด้วยนะคะ”

ผมกระโดดเตะและตวัดดาบไม้ ควับ ควับ ก่อนจะเสียบมันลงข้างเอว

“ฝากพระเอกของเราด้วยนะคะ”

ทุกคนบนเวทีตะโกน

ผู้ชมปรบมือ “เฮ เฮ สุดยอด การแสดงสุดยอด เป็นโชว์ที่สุดยอดอะไรอย่างนี้!”

(ไม่ใช่การเคลื่อนไหวของมนุษย์ หรือว่า...)

(หนีก่อน จะให้ใครรู้พลังของนายไม่ได้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ขององค์กร)

(ครับ .เข้าใจแล้ว...... ฝากไว้ก่อนเถอะ)

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของผู้ชม เสียงคนสองคนคุยกันดังแทรกเข้ามา ผมพยายามมองหาอีกครั้ง คนเข้าคนออกหลังการแสดงจบ มีจำนวนเยอะเกินกว่าเสริมสายตาผมจะเห็นได้ เป็นอีกครั้งที่ผมไม่รู้ตัวคนลงมือ ผมแน่ใจว่าเป็นคนเดียวกับเหตุการณ์พี่เรย์นะ เพราะด้านบนไม่มีใครอยู่ ไม่มีรอยตัด หลอดไฟตกลงมาเองเหมือนถูกไขนอตออก

หลังเวที คุณไอโกะกำลังคุยแกมต่อว่าโมนิทากะ พอผมเดินไปถาม “ปล่อยให้ฉันจัดการเอง นายมีหน้าที่อื่นอยู่ไม่ใช่เหรอ” ถ้าคุณไอโกะบอกว่าจะจัดการให้ ไม่มีอะไรต้องห่วง ข่าวผมไม่จะส่งผลเสียต่อตัวตนที่แท้จริงแน่นอน ว่าแต่หน้าที่อื่น ....

“พี่จ๋า!” คานะเปิดประตูห้องแต่งตัวชาย ซึ่งมีผมอยู่คนเดียว “อย่าพี่จ๋าสิ เดี๋ยวคนอื่น...” เธอไม่ฟังที่ผมบอก วิ่งเข้ามากอดเหมือนเด็กๆ “ขอบคุณค่ะ พี่เป็นปีศาจสีแดง พี่เป็นปีศาจสีแดงให้หนูเสมอ ขอบคุณ ขอบคุณค่ะ”

“คานะจัง ...” จิอากิเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเดินตามเธอมา “ปิดประตูด้วยจิอากิ” เธอหันกลับไปค้อน ข้อความบนหัวเธอขึ้นมาให้ผมขำ “อีกนิดเดียวพี่จ๋าก็จะกอดฉันคืนอยู่แล้ว โธ่” แล้วจะไม่กอดน้องสาวน่ารักอย่างนี้ได้ยังไงจริงไหม

“เดี๋ยวคุณพ่อมารับ เธอกลับกับฉัน” คานะพูด “อืม...แต่ ฉันไม่ได้มาเพราะ...” จิอากิเดินเข้ามา คานะกอดเอวผมแน่นขึ้น จะหวงอะไรขนาดนั้น “เดือนนึง อีกเดือนนึงเลยนะ ที่จะไม่ได้เจอ ขอฉันอยู่อย่างนี้ก่อน”

“คานะ ฉันว่า เธอ....ไม่ต้องเป็น..” ผมพยายามบอกน้องสาว มันอันตรายเกินไปสำหรับเธอ “ไม่ ไม่ ไม่ หนูรู้อยู่แล้ว หนูยอมรับมันเอง พี่จ๋าไม่ต้องมาห้าม หึ่ม”

ปึ้ง! ประตูเปิดออกยูกิเดินเข้ามาอีกคน The sister คงมีคำถามไม่เยอะเหมือน KTR ยูกิเลยได้กลับออกมาจากวงนักข่าวก่อน ล่ะมั้งนะ ซวยสุดๆ “พี่! ….พี่จ๋า....เท็ตจังกับคานาจัง..”

งานเข้าเต็มเบอร์

3ชั่วโมงผ่านไป

บ้านของคุณเรย์โกะ ซึ่งผมอาศัยอยู่กับแม่

ม้าแดงคะนองศึกจอดรถช้าๆ หน้าบ้าน ผมเปิดประตูรถเดินตรงไปเปิดประตูรั้ว

ประตูบ้านเปิดออก ผู้หญิงที่ผมคิดถึงสุดๆ สองคนเดินออกมาพร้อมกัน

“ไอ้อ้วนหมูตอน!” ชุดนอนสีแดงลายปีศาจ หมวกซานตาสีแดง รองเท้าสีแดงมีเขาหวดเข้ามากลางหลัง “อั๊ก!” ฝีมือเฉียบเหมือนเดิม อาศัยจังหวะที่ผมกำลังเปิดประตูรั้วไม่ทันมอง จึงเสียการทรงตัวและทรุดลงกับพื้น

“พะ—พี่เรย์นะ เจ็บนะครับ!” ผมร้องโอดโอย

“คุณเรย์นะ!” เล่นไม่ดูคนที่มาด้วยเลย ความลับแตกแล้วแตกอีกเลยผม “ยูกิ ฟุคุดะ ยูกิ” พี่เรย์นะอ้าปาก

“แก ไอ้หมูตอน ตาย! ตาย! ตาย! ตาย!”

ถ้าคุณแม่ไม่พูดว่าพอได้แล้วเรย์นะ เดี๋ยวคนอื่นจะตื่นกันหมด ผมคงกลายเป็นหมูบดด้วยส้นเท้าพี่ตัวเองอยู่หน้าบ้าน

หลังบ้านหลังจากอาบน้ำทานข้าวพูดคุยกันนิดหน่อยเสร็จ ผมนั่งอยู่กับหญิงสาว 2คน

คุณไอโกะกับคุณแม่เมาหลับไปแล้ว

ช่างคนแก่ปะไร

ข้างกายผมมีสุดยอดสาวงามจากสองวงการประกบอยู่ ฮะ ฮะฮ่า

หลายคนคงอิจฉา แต่อย่าเลย ไม่ได้น่าอิจฉาขนาดนั้นหรอกน่ะ

“น้องชายฉันเอง ต้องขอโทษที่ไปรบกวนนะคะ” พี่เรย์นะกระดกไวน์แดง จากนั้นเธอก้มหัวเล็กน้อยให้ยูกิ

“ไม่หรอกค่ะ ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอบคุณ เท็ตสึยะคุงช่วยฉันไว้หลายเรื่องเลยค่ะ” จิอิกิกอดแขนผมไว้ข้างหนึ่ง พูดตอบพี่เรย์นะ พี่สาวเหล่แขนผมราวกับอยากตัดมันให้ขาดซะเดี๋ยวนี้

“แล้วจิอากิจังรู้หรือยังเรื่องแกกับคุณยูกิ” พี่เรย์นะมองบ่อน้ำตกเล็กๆ มีปลาอ้วนๆ อยู่2ตัวในนั้น ผมซื้อมาให้แม่เลี้ยงฆ่าเวลา แต่มันดันกลายเป็นหมูไปแล้ว

“เห...กับจิอิกิจัง เท็ตจัง เป็น ..ไม่จริงน่ะ” ยูกิกระชากแขนผมเข้าไปจนชนหน้าอกตู้มๆ ผมใช้อีกมือกระดกน้ำชาเข้าปากถ่วงเวลาหาคำแก้ตัว

“คือ ฉันกับ ...จิอากิ เพื่อน ....ไม่สิ ไม่ มากกว่าเพื่อน...น่ะ แต่ยัง” ผมกระดกชาเข้าไปอีกที มันยังไม่ลื่นพอ “จิอากิ ไม่ๆ คือ ยูกิจัง เธอบอกระหว่าง...เรา”

“คุณแม่บอกว่านายจูบกับจิอากิในห้องน้ำ”

“พรวดดดดดดดดดดดดดดด”

หมดกันทั้งปากทั้งจมูกพ่นออกมาหมดเลย “พี่เรย์นะ!”

“ฉันรู้ค่ะ ฉันรู้ตัวอยู่แล้ว .....ฉันถึง ฉันขอแค่ วันนี้ ก่อนฉันจะกลับ ฉันขอแค่วันนี้แท้ๆ”

ยูกิวิ่งตึกๆ เข้าห้องของผมไป .......ใช่ ผมต้องนอนหน้าทีวีห้องกลางเหมือนเคย

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ”

พี่เรย์นะหัวเราะใหญ่เลย

“โธ่ อย่าแกล้งผมแบบนี้สิ อุ๊บ!” ..... พอได้ยินเสียงปิดประตูของยูกิ พี่เรย์นะวางขวดไวน์และเข้ามากอดผมพร้อมลูบหัว “พี่ พี่เดี๋ยว เดี๋ยวสิ เดี๋ยวใครมาเห็น”

“ขอบใจมากนะ”

“ครับ”

ผมกอดพี่เรย์นะตอบ ร่างของพี่เรย์นะบางมาก มากกว่าทุกคนที่ผมเคยกอดมา แต่....ไม่รู้ทำไมแผ่นหลังของเธอถึงเปี่ยมไปด้วยพลัง แผ่นหลังเล็กๆ แบกความเป็นห่วงพี่น้องทุกคนไว้เสมอ “ไดอิจิ”

พี่เรย์นะดันตัวผมออกแขนผมโดนหน้าอกของเธอ พี่เรย์นะไม่ได้สะดุ้งหรือต่อว่า ธรรมดาผมคงโดนเตะพร้อมกับด่าว่า ไอ้หมูตอนหื่นกาม แต่วันนี้ไม่ และผมเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันโดน เธอเรียกชื่อเก่าผม

“ไดอิจิ หลับตาสิพี่มีอะไรจะให้”

หืม......เลยวันเกิดผมมาแล้วนี่หว่า เงินในสมุดผมก็ใช้ไปนิดหน่อยเอง หรือว่าจะยกรถให้ผมแล้ว ฮะๆ

“ครับ”

คำสั่งขอราชาปีศาจถือเป็นเด็ดขาดผมหลับตาลงทันที

“จุ๊บ” ……….เฮ๊ะ “เฟิร์สคิสของฉัน”

“พี่...เรย์..อุ๊บ”

อีกครั้ง ...... “อื๊ม อื๊ม” ครั้งนี้พี่เรย์นะเผยอปากขึ้นด้วย กลิ่นหวานของไวร์แดง รสหวานปากริมฝีปาก

“อื๊มมมม”

เราสองคนผละปากออกจากกัน หยดน้ำใสๆ ที่เชื่อมปากของเราไว้ด้วยกันสะท้อนแสงจันทร์คืนหลังวันพระจันทร์เต็มดวงเป็นประกาย “พี่มีเรื่องจะบอก”

“ครับ แต่เมื่อกี้ .....”

“พี่จะจำจูบนี้ไม่ลืมเลยไดอิจิ ขอบใจนะ”

แขนของพี่เรย์นะยังคล้องอยู่ที่คอของผม

“แต่...ที่พี่มาวันนี้เพราะ..... พี่มีเรื่องสำคัญ”

“เรื่องสำคัญ”

“ปีหน้าพี่ต้องหมั้นกับคาเคชิ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}