sunsunngii

ขอบคุณรีทที่เข้ามาอ่านมากๆนะคะ😘

ตอนพิเศษ 2 ความแฝด [The End]

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 2 ความแฝด [The End]

คำค้น : พอร์ช ต้นหอม พอร์ชผู้เผด็จการ ต้นหอมตัวร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2560 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 2 ความแฝด [The End]
แบบอักษร

"ชูมือขึ้นแล้วหมุนตัว"

LUKPESCH




"รอป๊ากับม๊ามาบอกฝันดีก่อน"

KAWHOM




PORSCH TALK


3 ปีต่อมา


06:30 น.


"เด็กๆ ตื่นกันรึยัง" ผมเปิดประตูห้องนอนของคู่แฝดเข้าไป ก่อนจะเดินตรงไปปลุกทั้งสองที่นอนอยู่บนเตียง "ยังไม่ลุกแบบนี้ตอนเย็นป๊าคงต้องไปรับช้าซะแล้วสิ"


ผมเอื้อมมือไปเขย่าร่างเล็กทั้งสองที่นอนกอดกันอยู่


"ตื่นได้แล้วนะ เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ" ผมพูดขึ้น


"อื้อออ" ทั้งสองคนลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหันมองหน้ากัน


"พีชจะอาบก่อน" ลูกพีชพูดขึ้นก่อนลุกจากเตียง


"อือ อาบก่อนเลย ข้าวจะนอน" ข้าวหอมพูดจบก็เอนตัวลงนอนเหมือนเดิม


"ข้าวลุกขึ้นเลย อย่านอนต่อ เดี๋ยวป๊าตีนะ"


"ป๊าาาา ก็ลูกพีชเข้าอยู่ ไม่ใช่ลูกพีชนอนอยู่ในนั้นหรอ" ข้าวหอมพูดแล้วลุกจากเตียงไปเคาะประตูห้องน้ำ


ปังๆๆ!


"ทำอะไรอยู่!" อืมมมม ตีประตูห้องน้ำคงจะเหมาะกว่าสินะครับ


"อื้อออ พีชพึ่งเข้าเองนะ ลงไปใช้ข้างล่างสิ" "ไม่เอา"


"งั้นข้าวหอมก็รอสิ"


"ข้าวปวดอึแล้ว เร็วๆหน่อยจะราดแล้วเนี่ย" ข้าวหอมพูดแล้วนั่งกุมท้องตัวเอง


เฮ้อออ รู้งี้ผมให้อยู่คนละห้องเลยน่าจะดีกว่านะเนี่ย


"ป๊า มัดผมให้พีชหน่อย" ลูกพีชเดินมาหาผมก่อนจะยื่นหวีกับยางมาให้


"ทำไมหนูไม่แต่งตัวก่อนคะ" ผมรับหวีกับยางมา ก่อนจะถามขึ้น


"..." เจ้าตัวเงียบไป ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบชุดตัวเองออกมาใส่ แล้วเดินตรงมานั่งลงตรงหน้าผม


"เอามัดจุกเนาะ" เจ้าตัวพยักหน้าก่อนจะเงียบไป


 "เสร็จแล้วค่ะ ลงไปหาม๊าข้างล่างนะคะ"


"ป๊า ข้าวอยากถักเปีย" ข้าวหอมที่พึ่งออกจากห้องน้ำ แต่งตัวเรียบร้อยเดินมาหาผม


"ได้ค่ะ นั่งลงนะ เดี๋ยวป๊าถักให้" เจ้าตัวนั่งลงอย่างว่าง่าย ผมจัดการถักเปีย ก่อนจะไล่เก็บของต่างๆที่กระจายอยู่


จริงๆเล้ย บอกว่าใช้แล้วให้เก็บ นี่กลับไม่ยอมเก็บสักอัน แถมแต่ละอันยังใช้คล้ายกันอีก


กางเกงในหนึ่ง สองเสื้อกล้าม ตัวไหนวางอยู่ข้างบนก็ไม่หยิบ ไปเลือกตัวที่มันอยู่ลึกสุดนี่สิ ไม่แปลกใจที่จะหลงกันเลยจริงๆ


โชคดีหน่อยที่ชุดนักเรียนไม่หลง เพราะเรียนคนละที่ ข้าวหอมเรียนโรงเรียนเดียวกับลูกไอ้สกอร์ ส่วนลูกพีชเรียนอยู่อีกโรงเรียน


ทำไมถึงให้เรียนคนละที่น่ะหรอครับ ก็เพราะว่า ถ้าสองแฝดมันอยู่ด้วยกัน มันก็จะสร้างความปวดจิตให้ครูยังไงล่ะครับ


เพราะงั้นเลยต้องจับแยกครับ แค่ที่บ้านก็กวนจนต้องหายามากินกันคนละแผงแล้ว




"ม๊า วันนี้ม๊าจะมารับกี่โมง" ข้าวหอมถามขึ้น


"ม๊าต้องดูก่อนนะ วันนี้ม๊ามีประชุม"


"อ้าว! ลูกพีชหายไปไหนละล่ะ" ผมที่พึ่งเดินลงมาถามขึ้น


"ดูการ์ตูนอยู่ค่ะ" ต้นหอมตอบก่อนจะหันไปทอดไข่ดาว


"ป๊าวันนี้ป๊าไปรับลูกพีชหรอ" ข้าวหอมถามขึ้น


"ป๊าก็ไปรับได้หมดนั่นแหละค่ะ หนูจะกลับกี่โมงล่ะ" ผมหันไปถาม


"อืมมม ไม่ต้องรีบมารับก็ได้ ข้าวจะเล่นกับเพื่อนอยู่" ข้าวหอมพูด


"กรี๊ดดดด!!" อืมมมม รู้สึกว่าลูกพีชจะเจอของที่ชอบอีกแล้วสินะ


"เป็นอะไรลูกพีช" ผมเดินเข้าไปห้องนั่งเล่นก่อนจะถามขึ้น


"พีชอยากได้! พีชอยากได้ตุ๊กตาตัวนั้น!! งื้อออออ" ลูกพีชพูดแล้วชี้ไปที่ตุ๊กตาในจอทีวี


"ป๊าก็นึกว่าหนูเป็นอะไร" ผมแอบถอนหายจเฮือกใหญ่


"งุ้ยยย ก็มันน่ารัก" ลูกพีชพูดแล้วเบะปาก


"ข้าวเช้าเสร็จแล้วนะ" ต้นหอมตะโกนเรียกผมกับลูกพีช


"ปิดทีวีแล้วรีบไปกันค่ะ" ผมพูดก่อนจะยื่นมือให้คนตัวเล็กจับ


"ป๊าก็รีบกิน เดี๋ยวก็สาย" ต้นหอมพูดขึ้น


"จ้าม๊า"




07:00 น.


"ป๊าโรงเรียนลูกพีชบอกให้เอานี่ให้พ่อแม่" ลูกพีชพูดแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา


"ทำไมหนูพึ่งเอามาให้ป๊าล่ะคะ" ผมเอากระดาษแผ่นนั่นมาอ่าน ก่อนจะหันไปถามคนตัวเล็ก


"ก็ลูกพีชลืม"


"ครั้งหน้าต้องรีบให้นะคะ" ผมบอกคนตัวเล็ก ก่อนจะหันไปหาต้นหอม "ม๊าวันเสาร์ที่โรงเรียนลูกพีชมีงาน ม๊าว่างมั้ย"


"วันเสาร์หรอ? ม๊าไปประชุมของโรงเรียนข้าวหอม" ต้นหอมพูดแล้วผูกโบว์ให้ข้าวหอม


"..." ลูกพีชได้ยินอย่างงั้นก็ทำหน้าเศร้า


"ไม่ทำหน้าอย่างงั้นสิคะ ป๊าว่างอยู่ เดี๋ยวป๊าไปเองนะ" ผมพูดแล้วลูบหัวคนตัวเล็ก


"ค่ะ"


"ถ้าร้องไห้ ข้าวจะล้อจนกว่าลูกพีชจะหยุดเลยนะ" ข้าวหอมพูดขึ้น


"ใครจะร้อง พีชไม่ร้องหรอก แบร่!" ลูกพีชพูดจบแล้วแลบลิ้นใส่ข้าวหอม


"เดี๋ยวข้าวตีเลยนะ มาแลบลิ้นใส่ข้าวทำไมเล่า" ข้าวหอมพูดแล้วทำท่าจะตี


"พีชไม่กลัวหรอก" ลูกพีชพูดแล้ววิ่งหนี


"ลูกพีช!" ข้าวหอมตะโกนเรียกชื่อลูกพีชก่อนจะวิ่งไล่


"ลูกดื้อเหมือนพ่อเลยนะ" ต้นหอมพูดขึ้น แล้วมองหน้าผม


"ดื้อเหมือนม๊านั่นแหละ" ผมพูด


"รีบไปส่งลูกแล้วไปทำงานนะ" ต้นหอมพูดแล้วหอมแก้มผม


"คร้าบ" ผมพูดแล้วจุ๊บปากต้นหอม


"....."


"....."


"ลูกพีชหยุดคิดเลยนะ!"


"อะไรเล่า ยังไม่ได้คิดเลย!"


"ดูสายตาเมื่อกี้ก็รู้แล้ว!"


"อย่าว่าพีชคนเดียวนะ ข้าวหอมก็เหมือนกันนั่นแหละ!"


"เด็กๆ ไปโรงเรียนได้แล้ว ถึงเวลาแล้วนะ"


"ค่า"


END PORSCH TALK




LUKPESCH TALK


"ตั้งใจเรียนนะคะ" ป๊าพูดแล้วบ๊ายบายฉัน


"บ๊ายบาย"


"ลูกพีชมาแล้วววว กรี๊ดดดด" อีกแล้ว เล่นอะไรก็ไม่รู้แต่เช้า


"อย่าไปอยู่ใกล้ลูกพีชนะ พ่อลูกพีชน่ะชอบพูดคะ ค่ะ"


"พ่อลูกพีชเป็นตุ๊ดแน่เลย"


"พ่อแม่แกไม่เคยพูดหรอ?" ฉันหันไปถามพวกที่ยืนคุยกันอยู่สนามเด็กเล่น


"พ่อเราไม่ใช่ตุ๊ดนะ จะพูดได้ไง" 


"หรอ" ฉันพูดแล้วเดินหนี แปลกอะไรผู้ชายพูดคะ ค่ะ ขนาดผู้หญิงเค้ายังพูดครับได้เลย




"ลูกพีชจ๊ะ"


"คะ?"


"โดนเพื่อนล้ออีกแล้วหรอคะ" ครูถาม ฉันเลยหันไปมองเพื่อนๆ ดูหน้าแต่ละคนสิ ขาวเลย


"ค่ะ"


"คนไหนคะ"


"จำไม่ได้ค่ะ เพื่อนล้อตั้งหลายคน" ฉันพูด


"ครั้งหน้าบอกครูนะคะ เดี๋ยวครูจัดการให้นะ"


"ค่ะ" ครูพูดแล้วเดินออกไป


"แกฟ้องครูหรอ!" พริ้งเดินมาโต๊ะฉันก่อนจะถามขึ้น


"ไม่ได้ฟ้อง ครูถามเลยบอก" ฉันตอบเสียงเรียบ


"แล้วทำไมแกต้องบอกครู!"


"ก็ครูถาม ทำไมหรอ? แกก็ล้อพีชใช่มั้ยล่ะ" ฉันพูด


"กรี๊ดดดดด" อยู่ดีๆพริ้งก็กรี๊ดขึ้นมา


"พริ้ง! หนูไปกรี๊ดใส่เพื่อนได้ไงคะ!!" ครูเปิดประตูเจ้ามาก่อนจะถามขึ้น


"พีชรังแกหนู" พริ้งพูดแล้วชี้หน้าฉัน


"ครูยังไม่เห็นพีชทำอะไรเลยนะ หนูจะพูดความจริงหรือให้ครูโทรบอกแม่คะ?" พริ้งเงียบไป ก่อนจะพูดขึ้น


"หนูขอโทษ"


"เดี๋ยวตอนเย็นครูจะคุยกับแม่หนูนะ" ครูพูดจบแล้ว พริ้งก็พยักหน้า "ใครล้อลูกพีชอีกครูจะคุยกับคุณพ่อคุณแม่นะ เข้าใจมั้ยคะ?"


"ครับ/ค่ะ" เพื่อนในห้องทุกคนตอบครู


แบบนี้เพื่อนๆจะโกรธลูกพีชมั้ยเนี่ย ส่วนมากที่ล้อก็จะเป็นผู้หญิง เพื่อนผู้ชายโดนด่าไปด้วยเลย


ฮอลลลลล เมื่อไรจะถึงเวลานอนนะ ง่วงแล้วอ่า


เอ๊ะ! ถ้าเรียนอนุบาลจบแล้วขอป๊าไปเรียนกับข้าวหอมดีกว่า คิคิ




เย่! เรียนเสร็จแล้ว จะได้กลับบ้านแล้ว


วันนี้กลับก่อนข้าวหอมมั้ยนะ ป๊าหรือม๊ามารับลูกพีชล่ะเนี่ย


"ลูกพีชคะ กลับบ้านกันเร็ว" ฉันมองหาต้นเสียง ก่อนจะเห็นป๊ายืนอยู่


ฉันรีบวิ่งไปหาป๊า ก่อนจะกระโดดกอด


"อะไรคะ ทำไมรีบวิ่งมากอดป๊างี้เนี่ย" ป๊าถามขึ้น


"ป๊าวันนี้นะ ครูดุเพื่อนๆด้วย"


"ดุทำไมคะ เพื่อนๆทำอะไร" ป๊าจับมือฉันก่อนจะพาเดินตรงไปที่รถ


"เพื่อนๆล้อลูกพีชว่า ป๊าเป็นตุ๊ด เพราะพูดคะค่ะ" ป๊าเปิดระตูให้ฉันก่อนจะอ้อมไปอีกด้าน


"แล้วลูกพีชอายมั้ยที่ป๊าพูดคะค่ะ" ป๊าถาม


"ม่ายยยย ลูกพีชคิดว่าเค้าอิจฉาลูกพีช เพราะพ่อเค้าไม่พูด" ฉันพูด


"ลูกนี่ชอบคิดอะไรไม่เหมือนคนอื่นนะ ลูกใครก็ไม่รู้"


"ก็ป๊ากับม๊าสอนมาอย่างงี้"


"เก่งมากค่ะ เดี๋ยวตอนเย็นให้ม๊าทำของหวานให้กินนะ"


"ค่ะ"


ป๊ากับม๊าเป็นพ่อแม่ที่สอนลูกไม่เหมือนใครเลย และก็เป็นพ่อกับแม่ที่น่ารักมากๆ


ลูกพีชกับข้าวหอมชอบแอบดูตอนป๊าม๊าอยู่ด้วยกันมากๆ ชอบกวนกันเหมือนลูกพีชกับข้าวหอม


แต่ลูกพีชกับข้าวหอมกวนกันแล้ววิ่งไล่กัน แต่ป๊ากับม๊ากวนกันแล้วหอมแก้มกัน


พอแอบดูข้าวหอมก็จะชอบทำตาม แล้วก็โดนลูกพีชตีทุกครั้งเลย ชอบเล่นไม่รู้เรื่อง


ถึงข้าวหอมกับลูกพีชจะชอบกวนกันหรือตีกันแต่เราสองคนก็ไม่เคยทำป๊าม๊าเสียใจนะ และก็จะไม่ทำด้วย


END LUKPESCH TALK




KAWHOM TALK


"ลูกพีชชชชชช" ฉันกลับบ้านแล้วรีบวิ่งเข้าบ้านทันที ก่อนจะตะโกนเรียกคู่แฝด แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ


เย่! วันนี้ข้าวกลับก่อน!!


"เรียกทำไม?" ฉันหันไปหาต้นเสียง แล้วก็เห็นคนที่ฉันคิดว่าจะกลับบ้านช้ากว่า นั่งอยู่บนโซฟาหน้าทีวี


"...."


"แล้วทำไมทำหน้าอย่่งงั้น หน้าเหมือนหมาเลย" ลูกพีชพูดแล้วหันไปดูการ์ตูนต่อ


"ลูกพีช!!!" ฉันวิ่งไปหาลูกพีช ก่อนจะเริ่มสงครามเล็กๆ


มาว่าข้าวหน้าเหมือนหมาหรอ เดี๋ยวเถอะ!!


"อ๊ากกกกก ข้าวหอม! เจ็บนะ"


"สมน้ำหน้า!!"


"จะเล่นใช่มั้ย! ได้!!"


"เด็กๆ!! แยกกันเดี๋ยวนี้!!" ม๊ามาแล้ว.... "เล่นอะไรกัน!!"


แปะ!


ทันทีที่ม๊าพูดจบลูกพีชก็ตีฉันอีกรอบ ฮึ่ย! ฝากไว้ก่อนเถอะ


"ป๊ามาดูลูกไว้เลย ม๊าจะทำอาหารแล้ว" ม๊าพูดก่อนจะเดินเข้าครัว


"เด็กๆเล่นอะไรกัน ทำไมม๊าดูโกรธขนาดนั้น"


"เล่นสงครามป๊า ข้าวหอมแพ้" ลูกพีชพูดขึ้น


"ก็พีชขี้โกง"


"คนแพ้ต้อง ชูมือขึ้นแล้วหมุนตัวสามรอบ" ลูกพีชพูดแล้วทำท่าประกอบ


ฉันเบะปากใส่ ก่อนจะทำตามที่ลูกพีชพูด


ถึงจะขี้โกงแต่แพ้ก็คือแพ้นั่นแหละ ชิส์ ครั้งหน้าตาลูกพีชแน่ จำไว้เลยนะ




21:12 น.


"ข้าวหอมเห็นเสื้อพีชมั้ย" ลูกพีชถามขึ้นขณะที่ค้นลิ้นชักอยู่


"ตัวไหน"


"ตัวสีฟ้าที่มีรูปแมวตรงกลางอ่ะ" ลูกพีชพูดแล้วหันมามองฉัน


"ไม่เห็น ใส่ตัวอื่นก่อนสิ"


"ก็ได้ ตัวอื่นก็ตัวอื่น" ลูกพีชพูดแล้วหยิบเสื้อสีขาวมาใส่ "อาบน้ำแต่งตัวแล้วนอนได้ ฝันดีนะข้าวหอม"


"อือ ฝันดี"


"แล้วไม่นอนหรอ"


"ไม่ รอป๊ากับม๊ามาบอกฝันดีก่อน"


"เฮ้อออ ลำบากคนอื่นอีกแล้ว" ลูกพีชพูดแล้วเดินออกไปนอกห้อง ไปไหนอ่ะ


งื้ออออ ทิ้งให้ข้าวหอมนอนคนเดียวหรอ ไม่เอานะ


"ม๊าเร็วๆ พีชง่วงแล้วจะนอน" ลูกพีชกลับเข้ามาในห้องพร้อมม๊าและก็ป๊า


"โอ๋ๆ ม๊าขอโทษที่มาข้านะคะ จุ๊บ~ ฝันดีนะ" ม๊าจุ๊บหน้าผากฉันก่อนจะกอดหนึ่งที


"ฝันดีนะคะ นางฟ้าของป๊า" ป๊าพูดแล้วลูบหัวฉันเบาๆ


"ไอ้แสบของป๊าหลับแล้วหรอ?" ป๊าพูดแล้วดึงผ้าห่มมาคล่มให้ฉัน ก่อนจะดูลูกพีชที่นอนหลับไปแล้ว


ลูกพีชหัวถึงหมอนทีไรหลับเร็วทุกทีเลย


"ฝันดีนะคนดื้อของม๊า" พูดจบป๊ากับม๊าก็ปิดไฟ แล้วเดินออกไป


"ลูกพีช.." ฉันพลิกไปหาลูกพีช ก่อนจะยกยิ้มขึ้นน้อยๆ "ขอบคุณนะ"


ถึงจะตีกันบ่อยแค่ไหน ยังไงเราก็รักกันอยู่ดี ลูกพีชคอยดูแลฉันตลอดเลย ถึงดูเผินๆแล้วฉันจะดูเป็นพี่ก็เถอะ


แต่คนเป็นพี่น่ะ ลูกพีชต่างหาก ถึงจะเกิดก่อนไม่กี่นาทีก็เถอะ ยังไงก็พี่อยู่ดี


ลูกพีชติดนิสัยขี้เล่น ดูเผินๆเหมือนเป็นน้อง แต่นิสัยขี้เล่นน่ะจริงก็มีความดีปนอยู่นะ ถึงจะน้อยก็เถอะ


ยังไงก็..ขอบคุณนะพี่พีช










100%

_____________________________________

จบแล้ววววววว คอมเม้นท์ด้วยน้าาาา

สวัสดีปีใหม่นะรีทๆ มีความสุขมากน้าาา

ร้ากรีทๆน้าาาาาา❤

ความคิดเห็น