nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

เผชิญหน้า​กับความกลัว

ชื่อตอน : เผชิญหน้า​กับความกลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.3k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2560 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เผชิญหน้า​กับความกลัว
แบบอักษร

บทที่61

ทุกคนสะดุ้งตื่นขึ้นหลังจากได้ยินเสียงของพิมพลอยแต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้วเพราะมีบางอย่างที่ประสงค์ร้ายกำลังคืบคลานในความมืดคะฉิ่นรีบถอยกลับเข้ามารวมกับพวกนรินทร์คว้าปืนที่อยู่ข้างตัวขึ้นมาปลดเชฟ

"ไอ้เกรอะนั้นเอ็งใช่ไหม"อูซอร้องถามออกไปในความมืดถึงจะรู้คำตอบรู้แล้วว่าไม่ใช่

"พี่จะเป็นไอ้อูซอได้ยังไงขนาดยืนมันยังยืนไม่ได้เลย"คะฉิ่นตอบแทนทำลายเงียบมือก็ส่องไฟฉายสาดไปมาซ้ายขวาหาสิ่งแปลกปลอม

กลิ่นสาปสางของบางอย่างเข้ามากระทบโสตนาสิกนรินทร์กดลำไฟฉายลงต่ำเพื่อหาที่มาของกลิ่นเงาประหลาดสีดำทะมึนไหววูบวาบหลบลำไฟฉายของนายทหารหนุ่มไปเห็นเพียงช่วงท้ายๆของลำตัวมันเท่านั้น

"ไอ้หมานรกนั้นมันตามพวกเรามา"นรินทร์กัดกรามแน่นดันพิมพลอยไปอยู่ด้านหลังตนจนชิดผนัง

"ตัวอะไรนายทหารไหนมันอยู่ไหน"คะฉิ่นรีบร้องถามกวาดไฟฉายไปมารอบๆแต่ไม่พบตัวมัน

"ไอ้หมาที่มันเล่นงานพวกฉันกับไอ้เกรอะเมื่อคืนน่ะสิ"อูซอตอบกลับมาเจ้าสุนัขปีศาจยังตามเล่นงานพวกเขาไม่เลิกหรือว่ามันไม่ได้มีแค่สองตัว

"หรือว่าไอ้เกรอะถูกมันลากไปกินแล้วพี่"

"ไม่หรอกถ้ามันจะลากไปกินทำไมมันไม่ลากคะฉิ่นไปก่อนล่ะในเมื่ออยู่ใกล้กว่า"

"มันอาจจะเลือกคนไม่มีทางสู้อย่างไอ้เกรอะก็ได้นะนายทหาร"

"แต่ว่า.. "

"หยุดค่ะอย่าเพิ่งเถียงกันนั่นไงตัวมัน"เสียงพิมพลอยดังกลบบทสนาเมื่อครู่ 

แสงของไฟฉายทั้งหมดสาดไปที่จุดเดียวกันเผยให้เห็นร่างสุนัขสีดำตัวใหญ่ขนดำเงาวับเขี้ยวยาวเต็มปากน่าสยดสยองแต่ที่ทำให้พิมพลอยถึงกับตื่นตะลึงจนแทบจะหไม่เชื่อสายตาคือผ้าพันแผลที่ขาของสุนัขตัวนั้นและเศษเสื้อผ้าบนตัวมันซึ่งเป็นของ... เกรอะ

"นายทหารยิงสิยิง"เสียงของใครสักคนตะโกนดังลั่นขึ้นปลุกพิมพลอยให้ตื่นจากภาพตรงหน้า

"ไม่อย่ายิงนั่นมันเกรอะ"

ปัง! เสียงกระสุนดังขึ้นจนแสบแก้วหูยิ่งอยู่ในถ้ำเสียงมันสะท้อนก้องไปมาทั่วทุกทิศทางหัวกระสุนแหวกตัดอากาศขึ้นไปด้านบนกระทบเพดานถ้ำจากแรงปัดปลายกระบอกปืนของอูซอฝุ่นหินสีขาวหล่นกระจายทั่วไปหมดทุกอย่างดูชุลมุนวุ่นวายเป็นจังหวะที่เจ้าเกรอะในร่างสุนัขตัวโตสีดำกระโจนพรวดเข้ามา

กรี๊ด!! 

ปัง ปัง ปัง! พิมพลอยกรีดร้องเมื่อเห็นร่างของสุนัขที่กระโดดเข้ามาใกล้เกือบจะถึงตัวทุกคนแต่กลับโดนกระสุนปืนปะทะร่างจนลงไปนอนชักดิ้นชักงออยู่ที่พื้นแล้วสิ้นใจไป

"ทุกคนเป็นอะไรไหม"เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นในความมืดอีกฝากหนึ่งของถ้ำก่อนค่อยก้าวออกมา

"ไอ้กรณ์"นรินทรพูดขึ้นอย่างดีใจเมื่อเห็นร่างสูงของปกรณ์ปรากฎขึ้น

"ครับพี่นะผมเอง"ชายผิวขาวหน้าหวานตอบปกรณ์เดินเข้าไปเขี่ยซากสุนัขที่นอนตายจมกองเลือดอยู่ใกล้ๆทุกคนก็ต่างเข้ามาพิจารณาดูซากของสุนัขตัวนั้นและก็จริงดังพิมพลอยว่า สุนัขตัวนั้นคือเกรอะที่กลายร่างเพราะบริเวณช่วงท้องและช่วงล่างมีลักษณะเป็นขาของมนุษย์และที่ยืนยันได้ดีที่สุดคือรอยแผลที่ถูกใบมีดร้อนๆนาบบริเวณแผลที่พิมพลอยทำไว้ยังคงอยู่

"ไม่น่าเชื่อทำไม่เกรอะถึงกลายเป็นเจ้าหมาปีศาจนี้ไปได้"

"หรือว่าจากแผลที่โดนมันกัดเหมือนพวกพิษสุนัขป่าหรือมนุษย์หมาป่า"

"ก็อาจเป็นไปได้"

ทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ คะฉิ่นยยืนดูซากศพครึ่งคนครึ่งสุนัขของเกรอะอย่างปลงสังเวรและสยดสยองก่อนจะดึงผ้าห่ามาคลุมศพไว้กันอุจาดตา​ ทุกคนนิ่งเงียบไม่มีใครปริปากพูดอะไรแต่ที่เงียบที่สุดและยังไม่ได้พูดอะไรกับใครอีกเลยคืออูซอที่จมอยู่กับห้วงความคิดของตนเองและลูบแผลถูกกัดที่ตนขาเบาๆเพียงลำพัง


ความตื่นเต้นมากันอีกแล้วเสียคนไปอีกหนึ่งแล้วนะคะรายต่อไปจะเป็นใคร พวกของนรินทร์จะออกจากป่าได้หรือไม่ ถ้าอยากอ่านต่อขอคอมเม้นสัก50ข้อความพอไหวกันไหมค่ะคุณพูดอ่านทั้งหลาย​ ถ้าถึงเร็วจะรีบปั่นลงให้ด่วนๆเลยค่ะ เม้นยาวๆกันเลยนะคะผู้เขียนรออ่านอยู่ สวัสดีปีเก่าค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น