HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่ 9 Hman-Idol6 ลูกคุณโทชิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 Hman-Idol6 ลูกคุณโทชิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 743

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2560 06:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 Hman-Idol6 ลูกคุณโทชิ
แบบอักษร

ตอนที่ 9 Hman-Idol6 ลูกคุณโทชิ

ภายในห้องจัดเลี้ยงร้านมิโนะอิจิ มีคนดังจากสามวงการนั่งร่วมโต๊ะ ซึ่งผม ผมไม่อยากอยู่ในห้องนี้เลยบอกจริงๆ ผมไม่รู้ว่าจะทนได้นานเท่าไหร่ ผมรู้ต้องทน คานะ จิอากิ อนาคตของพวกเธอ ...ใช่อนาคต

ที่นั่งตรงข้ามของกลุ่มThe Sister คือคนสนิทของผู้ว่าชิบะ ตัวผู้ว่ามันไม่สนอะไรหรอกนอกจากอ้าปากกินอาหารที่สองนางแบบกราเวียร์ป้อนให้ ไอ้คาคาชินั่งอยู่กับพ่อผมตรงข้ามคานะ

“ท่านนั้นคือ” คาคาชิถาม “ไดอิจิโร่ เท็ตสึยะค่ะ ฉันเชิญเขามาด้วยเองค่ะ” เอริกะตอบ

“อ่อนายแบบขายดุ้นคนนั้นสินะ” ดูมันพูด ตึ้ง! “พอ! ใครจะมาก็มา เข้าเรื่องเลย เรียกฉันมานี่ทำไม” พ่อกระแทกแก้วชาลงโต๊ะ ทุกคนสะดุ้งหมด ไอ้คาคาชิชักสีหน้า ผมคิดว่ามันเกรงแต่ไม่กลัว ส่วนไอ้ผู้ว่าหัวหดหน้าซีด

“คือ..ท่านคัทสึรากิ เกี่ยวกับ ย่านการค้าใหม่ผมอยาก...” ผู้ว่ามันพูดกล้าๆ กลัวๆ เรียกพ่อว่าท่าน (ซามะ) ด้วย ผมเริ่มสงสัยตกลงพ่อผมเป็นดาราธรรมดาจริงๆ หรือ ไม่ได้พูดถึงเรื่องการแสดง ข้ามมันไปได้เลย ขนาดคนที่พ่อเกลียดที่สุดอย่างผมนั่งอยู่ พ่อยังไม่มีอาการอะไรให้เป็นที่สงสัย ผมหมายถึงในแง่อำนาจ

“....แผนงาน วันเปิด รายละเอียดร้าน สินค้า ทำเสร็จส่งมา ฉันจะจัดคนไปช่วย” พ่อยกแก้วชาขึ้นดื่ม

“คุณลุงคัทสึรากิครับ คานะตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกครับ ยังไงให้ผมไป..” คาคาชิพูดพร้อมรินน้ำชาให้พ่อ เลียเห็นๆ เลยไอ้ขยะ แต่...คานะ หึ่ม รอฟังมันอีกหน่อย

“ยังไม่ถึงเวลา ถ้าฉันไม่อนุญาต ห้ามเข้าใกล้ลูกสาวฉัน ถึงจะเป็นแก ถึงฉันจะเอ็นดูแกเหมือนหลานในฐานะลูกของเพื่อนเก่า แต่ถ้ามายุ่งกับคนในครอบครัวฉันอีก มันจะไม่จบแค่ขอโทษ” พ่อขบฟันหลังพูดเสร็จ คำว่ายุ่งกับครอบครัวฉันอีก ...ไม่หรอก เขาไม่ใช่คนแบบนั้น พ่อต้องรู้เห็นกับมัน เรื่องพี่เรย์นะ พ่อต้องมีส่วน

“คุณคัทสึรากิคะ ...” คุณไอโกะโค้งตัว “เรื่องของเรย์นะ กับเท็ตสึยะ..”

พ่อยกมือขวาแบมือออก คุณไอโกะโค้งตัวลงนั่งเหมือนเดิม “ตามใจ ฉันไม่ยุ่ง”

ถ้าจุนมาด้วยคงไม่เชื่อที่เห็นแน่ คัทสึรากุ ทาคุยะ ไม่ใช่หนุ่มใหญ่ใจดี ไม่ใช่พระเอกผู้โอบอ้อม เขาไม่ใช่เลย รังสีจากหางตาเวลาที่ตัวเขาเป็นตัวเอง แม้แต่ผมยังไม่กล้ามอง ผมมีความรู้สึก ถ้าผู้ชายคนนี้ต้องการ พวกที่นั่งอยู่ห้องนี้ทั้งหมด จะเล่นตลกให้ผมดูก็ยังได้

คุณไอโกะ เอริกะ ไม่ต้องเตือนผมหรอก สำหรับคนคนนี้น่ะ ผมไม่กล้าสบตามานานแล้ว

“เธอชื่อจิอากิสินะ!” พ่อผมวางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ ตึ้ง! วางแรงจนผู้ว่าละมือจากหน้าอกนางแบบ “ฉันไม่มีเวลาให้ครอบครัว ฉันไม่รู้เรื่องเพื่อนของคานะ ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไงตอนอยู่โรงเรียน แต่ลูกสาวของฉันเป็นคนเลือกเธอ ถ้าเธอเป็นคนที่คานะไว้ใจ ฉันขอฝากคานะด้วย” พ่อก้มหัวให้จิอากิ

“ค่ะ” จิอากินั่งเหยียดหลังและโค้งตัวลงช้าๆ

พ่อมองผ่านเธอมาทางผม สายตาของเขากระแทกหน้าอกจนผมจุก ผมพยายามสู้หน้า ไม่หลบสายตา ถ้าผมมีพิรุจ คนพวกนี้ต้องสงสัยความสัมพันธ์ของพวกเรา “คานะยังเด็ก หวังว่าทุกคนจะช่วยดูแลเธอ” เขาพูดคำว่าทุกคน แต่มองมาทางผม ถึงจะเกลียดผมยังไง แต่ชายคนนี้ รักคานะยิ่งกว่า

“เชิญ” พ่อยื่นมือออกไปทางโต๊ะ อาหารบนโต๊ะไม่อยากจะพูดเรื่องราคา แค่ความงดงามของการจัดแต่ง ผมก็ไม่กล้ากินแล้ว แต่พวกที่นั่งเหยียดหลังตรงเมื่อกี้กล้า มันถอนหายใจยาวๆ และหยิบตะเกียบราวกับรอคำนี้มาทั้งชีวิต

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ” คานะคีบเนื้อลงไปวางบนจานพ่อ “ที่ฟังคำขอของหนู”

“ทำหน้าที่ให้สมกับเป็นคนในตระกูลคัทสึระกิ ไม่ต้องพูด ทำให้ฉันเห็น” พ่อพูดเสียงเข้ม แต่มือของเขาลูบหัวของคานะ เธอโค้งลงตอบรับ

“ท่านคะ คือ” ผู้หญิง1ในสองคนที่นั่งแข็งเหมือนรูปปั้นอยู่ด้านหลังพ่อ เข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับเขา พ่อยกมือ เธอถอยกลับไปนั่งคุกเข่าวางมือไว้บนตักเป็นรูปปั้นเหมือนเดิม

“มีอะไรหรอครับคุณลุง” คาคาชิถาม “พ่อแกทำเรื่องอีกแล้ว หึ.ถ้าถึงยุคแกหวังว่าฉันคงไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้นะ” พ่อตอบ

“ฉันไปก่อน เชิญทุกคนตามสบาย” พ่อลุกขึ้น รูปปั้น2คนด้านหลังลุกตาม “ฉันเอง อีก15นาทีเตรียมนักข่าวไว้ นัดเรย์นะขอลัดคิวให้ฉันด้วย” พ่อยกโทรศัพท์และเดินออกจากห้องไปถึงจะไม่มอง แต่เสียงฝีเท้าของเขาหยุดอยู่ตรงข้างหลังผม 1วินาที ผมรู้ ผมรู้แล้วครับ ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ยังไงผมก็ยังมีความเป็นหลาน ในฐานะลูกของน้องชายที่เขาเกลียด

ผมออกจากตระกูลคัทสึรากิ ผมคือเท็ตสึยะ ใช้นามสกุลแม่ สำหรับเขาแล้ว บางทีผมอาจเป็นคนละคนกับไอ้ลูกชั่วตอนเด็ก หน้าที่ กับ ความรัก สำหรับเขามันคงแยกห่างจากกันพอสมควร เขารักผมไม่ได้ ใช่จะมอบหน้าที่ให้ผมไม่ได้ในฐานะคนในตระกูลเดียวกัน

สำหรับญี่ปุ่นยุคใหม่ คำว่าตระกูลอาจเป็นแค่นามสกุลหรือครอบครัว

คัทสึรากิไม่ใช่แบบนั้น

คัทสึรากิแห่งเกียวโต คือตระกูลนักแสดงเก่าแก่ตั้งแต่สมัยเอโดะ

พ่อเลือกทิ้งบ้านหลังใหญ่จากตระกูลหลัก มาตั้งหลักปักฐานในโตเกียว สร้างชื่อขึ้นมาด้วยตัวเอง จนทุกวันนี้ถ้าพูดถึงคัทสึรากิ นั่นหมายถึงทาคุยะ แต่....เขาไม่เคยทอดทิ้งคนในตระกูลยามมีปัญหา แม้แต่โทชิพ่อแท้ๆ ของผม ถึงจะไม่ถูกไม่ชอบขี้หน้า แต่ลูกของเขาอย่างพี่เรย์นะ คัทสึรากิ ทาคุยะคนนี้ก็รักเหมือนลูกแท้ๆ ถึงจะใช้เธอเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองบ้างก็เถอะ

ถึงบอกว่าความรักกับหน้าที่ สำหรับชายคนนี้ มันแยกจากกันอย่างชัดเจน

“คานะจัง ถึงเวลาแล้ว” เอริกะขยับตัวลุก “ยูกิจังอยู่ต่อใช่ไหม หรือจะให้ฉันไปส่งเธอที่โรงแรมเลย”

“ฉันอยู่ต่อค่ะ” ยูกิตอบ ไอ้ผู้ว่าหน้าเปลี่ยนไปนิดๆ มันจ้องยูกิเหมือนกับแค้นอะไรบางอย่าง

“ถ้างั้น ขอตัวก่อนนะคะ” คานะก้มหัวเดินออกจากห้องตามหลังเอริกะไป

“คานะจังผมไปด้วยครับ” คาคาชิ มันลุกตามคานะไป ถึงเวลาผมแล้วสินะ ผมลุกขึ้นเช่นกัน มึงเตรียมออกท้ายรายการพี่เรย์นะได้เลย ไอ้คาคาชิ

“อย่า! ..ไว้ใจคานะเถอะ” จิอากิเป็นคนห้าม เธอดึงแขนเสื้อผมไว้ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และคลายออกตอนนั่งลง

ครึด ประตูห้องจัดเลี้ยงถูกปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุม

ในห้องเหลือผม ผู้ว่า จิอากิ คุณไอโกะ ยูกิ สองสาวกราเวียร์ กับ เลขาชาย2คนของผู้ว่าชิบะ

“ไม่ไปสินะ หึหึ...กล้าดีนี่ยูกิจัง” ไอ้ผู้ว่าพูด “มานั่งข้างๆ ฉันสิ แล้วฉันจะไม่ถือสาหาความ” ถือสา ยูกิไปทำอะไรให้มัน ...

“ค่ะ” เห้ย ยูกิทำไมตอบรับล่ะ เธอเดินไปนั่งแทนที่สาวกราเวียร์ที่นั่งด้านขวา “ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ปฏิเสธท่านไป” อ่อ อ่อ ไอ้นักการเมืองที่ยูกิพูดถึง หมายถึงมันสินะ ยูกิรินสาเกลงถ้วยยกให้มัน

มันรับมาและยกขึ้น....แต่ไม่ดื่ม .... มัน มันกำลัง “! เท็ตจัง อย่า” แม่งเอ้ย มันเทเหล้าลงหัวยูกิ เธอห้ามฉันทำไม ยูกิ ฉันจะปกป้องผู้หญิงของฉันผิดตรงไหน อะไรนักหนาวะวันนี้

“ฉันหมดเงินไปเท่าไหร่กับแก รู้ไหม CD เพลงแกในวันเลือกตั้ง* กว่า 50%เป็นของฉันแกรู้ไหม” มันพูด หน้ามันเบี้ยวและกำหมัด ผมพร้อมเปิด OC อีกที มันทำอีกที มึง มึง “ค่ะ ขอบคุณที่สนับสนุนฉันมาโดยตลอด” ยูกินั่งคุกเข่าก้มหัว

“แล้วทำไมถึงเมินฉัน ทำไม ทำไมถึงไปหาไอ้ทาคุยะแทนที่จะเป็นฉัน!” มันลุกขึ้น สาวๆ กราเวียร์อีก2คน ถอยห่าง เลขามันเดินมาห้าม “ถ้าไปยุ่งกับคนของท่านคัทสึรากิ..ท่านจะ”

“ขอโทษด้วยค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง” ยูกิพูดอีกครั้งและลุกขึ้นช้าๆ “ตอนนี้ฉันไม่ใช่ ฟุคุดะ ยูกิ กัปตันทีมBแล้วค่ะ”

“ฮึ่มมม ฮึ่มมมม”

ยูกิเดินกลับมานั่งที่ เธอคงตั้งใจจะมาเคลียร์เรื่องค้างคาใจ และ บางทีเธออาจตั้งใจทำแบบนี้เพื่องานของผม ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ผมต้องเป็น ฟุคุดะ ยูกิ

มันนั่งลงทั้งที่โมโหสุดขีด “รอเลือกตั้ง*สมัยหน้าก่อนเถอะแก ไอ้คัทสึรากิ!” หืม...สรุปมันไม่ชอบหน้าพ่ออยู่เหมือนกันเรอะ .. การเมือง วงการที่เน่าที่สุดในประเทศ สมแล้วแหละ แต่พ่อไม่ใช่คนการเมือง

“คุณคือผู้จัดการของ จิอากิใช่ไหม” มันมองมาทางคุณไอโกะ “มาที่นี่..อยากให้ฉันสนับสนุนใช่หรือเปล่า”

“ค่ะ” เดี๋ยวสิเห้ย อะไรกันวะ แม้แต่คุณไอโกะ .. “นี่สัญญาค่ะ” เลขามันมาหยิบหนังสือสัญญาไป

“พูดถึงฉันถ้ามีคนถามเกี่ยวกับคนที่สนับสนุน จัดการแสดงส่วนตัวให้ ปีละ3ครั้ง บัตรเข้าชมทุกการแสดงตลอดระยะเวลาสัญญา เป็นข่าวใหญ่1ครั้งตลอดระยะเวลาสัญญา ค่าแก้ข่าวฉันต้องออก” นี่มันสัญญาห่าเหวอะไรวะ ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย “5%ของทุกสินค้าในนามกลุ่ม 15 %ของทุกสินค้าส่วนตัว”

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ” มันหัวเราะแล้ววางหนังสือสัญญาลงบนโต๊ะ “นี่มันระดับหัวแถวของวงการแล้ว คุณจะบ้าหรือไง เป็นแค่นางแบบมาไม่กี่เดือน จะดังหรือไม่ดังก็ยังไม่รู้ ไม่ล่ะ พอกันทีวงการไอดอล ฉันสนับสนุนพวกกราเวียร์ AV ยังดีเสียกว่า”

มันพูดเสร็จเลขามันเอาหนังสือมาคืนให้คุณไอโกะ คุณไอโกะโค้งหัวรับมา จากนั้นโยนมันเข้าเตาถ่านมุมห้องจัดเลี้ยง .... น่าแปลกที่กระดาษเกือบ10หน้าโดนความร้อนเผาจนไม่เหลือเศษขี้เถ้าแต่มีควันออกมาแค่เล็กน้อยเท่านั้น

“เอ๊า ....” มันหยิบเงินปึกใหญ่ออกมาแล้วโยนมันลงพื้น เลขามันถือมาวางไว้ข้างๆ ตัวคุณไอโกะ

“ฉันให้ส่วนตัวล้านนึง ไม่ต้องคิดอะไร ให้เปล่าถือซะว่าค่าตัวมาทานมื้อเที่ยงให้ฉันเห็น”

“ขอบคุณค่ะ” จิอากิโค้งตัว “ฉันจะจำ นี่คือเงินก้อนแรกจากอาชีพไอดอลของฉัน”

“เอาน่า พยายามเข้า” มันยกมือพอๆ “ปีหน้าถ้าเธอยังอยู่ และยังไม่มีสายเลี้ยง พามาหาฉันใหม่ คุณไอโกะ”

“ค่ะขอบคุณที่เมตตา”

“ ไม่เป็นไรๆ เชิญๆ ทานๆ ขอบใจที่มาช่วยชิบะนะฮ่าๆ” มันยิ้ม แล้วกอดสองสาวกราเวียร์ต่อ “เอ่อ ..ไอ้หนุ่ม” แต่แล้วเหมือนมันนึกอะไรได้

“วงการแต่ละวงการ มันก็มีกฎของมันอยู่ ถ้าแกอยากเข้าวงการสีเทา แกต้องเรียนรู้ให้มาก อย่าทำเหมือนไอ้Hman พูดแล้วโมโห เด็กกี่คนที่เสียโอกาสไปเพราะมัน” มันตบเข่า ถอนหายใจ สัสตูนี่แหละ Hman มีไรไหม

“ไอ้พวกที่หลอกมันก็มีใช่จะไม่มี สีดำน่ะมันมีอยู่แล้ว แต่ไอ้โคโกโร่น่ะ มันไม่ใช่ มันไม่เคยบังคับใคร ข่าวที่ออกน่ะมาจากไอ้เด็กไม่ได้เรื่อง ทำตามเงื่อนไขไม่ได้ ไม่มีความตั้งใจ เงินหมดก็เอาตัวเข้าแลกของาน” ...หืม..มันหมายความว่าไง ก็ผมสืบมาแล้ว ผมใช้ทรูฮาร์ทถามอดีตนักแสดงที่ร่วมงานกับมันมาเลย

“พองานไม่ดีก็ให้ข่าวร้ายๆ วงการนี้ มองข้างหน้าอย่างเดียวไม่ได้หรอก ไอ้หนุ่ม ถ้าแกทำแบบเมื่อกี้อีก แกหมดอนาคตแน่ ถึงแกจะเป็นคนของคัทสึรากิก็เถอะ!” มันมองไปทางเลขา เลขามันรินสาเกแล้วยกมาให้ผม …ตกลงมันเป็นคนดีหรือเลว แล้วไอ้โคโกโร่ ที่ผมจัดการไป...ตกลง มันยังไงวะ งงไปหมดแล้ว

“ฉันว่าแกหน้าเหมือนคนที่ฉันเคยรู้จัก นิสัยเหมือนแกนี่แหละ หุนหัน ใจร้อนรักความถูกต้อง” มันยกแก้วขึ้น มองผม ...หรือว่าจะดื่มให้ผม ยังไงของมันวะ

“แต่ผม...” ผมยังไม่จบ ม.ปลาย กินได้ซะที่ไหน “เอาน่ะ แกเข้ามาในวงการสีเทาแล้ว แหกๆ มันบ้างเถอะไอ้กฎสีขาวน่ะ มันไม่มีหรอกสีขาว ไม่ว่าวงการไหน มีแค่เทากับดำ ดื่ม!”

“คะ—ครับ”

หรือว่านี่จะเป็นสิ่งที่คุณไอโกะ กับ เอริกะ ... พวกเธอสองคนรู้ความลับของผม ยูกิด้วย ...บางทีอาจต้องใช้วิธีนี้บอกคนหัวรั้นอย่างผม..........ผ่านไป30นาที

“ฮ่าๆ แกนี่มันตลกจริงๆ” พอคุยไปได้ซักพักมันคงเริ่มเมาแหละ ผมแค่ตอบรับไปส่งๆ มันเสือกถูกใจผมอีก “คุณไอโกะ มันได้ใครเป็นแม่น้ำล่ะ หล่อๆ อย่างนี้ อย่าบอกนะไม่มี” อะไรคือแม่น้ำ อะไรคือสายเลี้ยง พวกเขาคุยอะไรกัน คุณไอโกะรู้อะไร

“ไม่มีค่ะ” คุณไอโกะตอบ

“ฮ่าๆ เล็งใครไว้ล่ะคุณไอโกะ” ผู้ว่าชิบะมันวางแก้วลง แล้วมองหน้าผม

“หวังว่าท่านจะช่วยแนะนำให้เขาค่ะ” คุณไอโกะก้มหัว

“ฮะๆ งั้นเรอะ งั้นเรอะ แกอยากเป็นอะไร ถ้านักแสดงแกมีคัทสึรากิอยู่แล้วนี่” มันถามผมคราวนี้

“ผมไม่ค่อยถูกกับเขาน่ะครับ” ผมตอบตามตรง

“หือ.....ตระกูลรองสินะ หรือจะเป็นคนนอกตระกูล แต่....ตาไอ้คัทสึรากิตอนมองแก ..ตอนมันพูดถึงหนูคานะ” มันทำท่าคิด... ผมว่าผมไม่ได้ทำตัวมีพิรุจแล้วนะ

“โทชิค่ะ หวังว่าท่านคงรู้จัก”

คุณไอโกะพูดเสร็จมันอ้าปากค้าง

“ละ—ลูกคุณโทชิ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}