nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

เรื่องประหลาดภายในถ้ำ

ชื่อตอน : เรื่องประหลาดภายในถ้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2560 07:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องประหลาดภายในถ้ำ
แบบอักษร

บทที่60

เมื่อคนทั้งหมดเดินเข้ามาในถ้ำบรรยากาศก็ดูจะเปลี่ยนไปจากอากาศภายนอกที่ร้อนอบอ้าวกลายเป็นเย็นชื้นกลิ่นมูลค้างคาวฉุนจัดลอยมากระทบจมูก อูซอทำคบเพลิงแบบง่ายๆโดยเอายางไม้มาเป็นเชื้อไฟสองสามอันเพราะไฟฉายที่มีอยู่ถ่านใกล้หมดเต็มทีจึงต้องประหยัดไว้ใช้ยามจำเป็น ทั้งหมดหยุดพักกันที่ปากถ้ำพิมพลอยเข้ามาดูอาการของเกรอะอีกครั้ง ชายร่างเล็กนอนแน่นิ่งชีพจรของเกรอะเต้นช้าลงมาก ใบหน้าและปากซีดเซียวบริเวณแผลที่แขนเปลี่ยนเป็นสีคล้ำและบวมแดง พิมพลอยเกรงว่าแผลจะติดเชื้อจนเกิดการอักเสบยาที่มีก็แค่บรรเทาอาการได้เบื้องต้นเท่านั้น เธออยากจะให้คนป่วยได้ไปถึงมือหมอเร็วๆถ้าช้ากว่านี้เกรงว่าเกรอะจะไม่รอด

"เรารีบออกเดินทางกันเถอะค่ะ อาการของเกรอะไม่ค่อยจะสู้ดีนัก"พิมพลอยหันไปบอกพรรคพวกทั้งหมด

"คุณจะไม่พักหน่อยหรอ ขาคุณยังเจ็บอยู่นิ"

"ไม่เป็นไรค่ะนรินทร์ ฉันเดินไหวแต่เกรอะสิค่ะรอไม่ได้แล้ว"นายทหารหนุ่มเป็นห่วงหญิงสาว เจ้าหล่อนมักเป็นห่วงคนอื่นก่อนตนเองเสมอทั้งๆที่อาการของเจ้าตัวก็ไม่ค่อยดีนัก​ ตัวของเกรอะถูกมัดกับเปลสนามอย่างแน่นหนาเพื่อหย่อนลงในถ้ำช่วงที่เป็นทางลาดลงไปด้านล่างโดยมีคะฉิ่นและอูซอช่วยหย่อนเชือกอยู่ด้านบนและนรินทร์ลงไปรับอยู่ด้านล่าง  การกระทำทั้งหมดเป็นไปอย่างยากลำบากถึงเกรอะจะตัวไม่ใหญ่นักแต่เพราะช่องในถ้ำแคบและเป็นทางลาดชัน

"คุณคิดว่าไอ้ผีดิบมันยังอยู่ข้างในถ้ำไหมคะ "พิมพลอยถามขึ้นเมื่อทั้งหมดลงมายืนด้านล่างกันจนครบหมดหญิงสาวมองไปรอบๆมีเพียงไฟจากคบเพลิงเท่านั้นที่ให้แสงสว่างช่วยให้มองเห็นหนทางเบื้องหน้าแต่ได้ไม่เกินหนึ่งเมตร

"คุณไม่ต้องกลัวนะถ้ามันยังอยู่เราก็จะได้รู้กันไปสักทีว่าผีมันจะเก่งกว่าคนไหม" 

"นรินทร์แต่.. "

" อย่ากังวลไปเลยนะพวกเราทุกคนที่อยู่ที่นี่มาเพื่อช่วยคุณและปกป้องคุณ"นรินทร์ประกาศกร้าวอย่างหนักแน่นช่วยให้พิมพลอยใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง

หนทางในถ้ำยากลำบากแค่ไหนแต่ก็ไม่มีใครปริปากบ่นทุกคนต่างมุ่งหน้าเดินไปในทางแคบๆภายในถ้ำจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง สภาพอากาศในถ้ำที่ออกซิเจนมีน้อยและบางเบาทำให้เหนื่อยได้ง่ายกับความเหนื่อยล้าที่ทุกคนสะสมกันมานานอูซอจึงให้ทั้งหมดหยุดพักก่อน  คะฉิ่นเดินดูรอบๆแล้วรีบวิ่งกลับมาหาทุกคนที่นั่งพักอยู่หน้าตาตื่น

"พี่ๆพี่อูซอตรงนี้ไงตรงนี้"

"อะไรของเอ็งว่ะไอ้คะฉิ่น"อูซอมองอาการลุกลี้ลุกลนของคะฉิ่นที่ชี้มือไปมาด้านหนึ่งของถ้ำ

"พี่รีบมาดูกับฉันเถอะจ้ะ"

โพรงถ้ำเพดานสูงมีกองใบไม้หล่นกองอยู่ด้านล่าง อูซอส่องคบเพลิงเห็นรอยเท้าย่ำเปรอะเต็มไปหมดแล้วหันมามองหน้าคะฉิ่นอย่างสงสัย

"เมื่อตอนที่ฉันโดนใบไม้ดูดฉันหล่นลงมาแล้วเจอกะหมอพิมที่ตรงนี้แหละ"

"แสดงว่าพวกเรามาถูกทางแล้ว"

"ใช่จ้ะพี่แต่จากนี้ฉันก็ไม่รู้แล้วว่าเราจะไปทางไหนยังไงต่อเพราะหมอก็บอกว่าตอนตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ในถ้ำแล้วคงเดินหลงมาเจอฉันเหมือนกัน"

"เดี๋ยวข้าขอปรึกษานายทหารก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

"มีเรื่องอะไรกันงันหรอ"นรินทร์มองคะฉิ่นกับอูซอที่เดินกลับมาด้วยสีหน้าที่แปลกไป

"ไอ้คะฉิ่นมันพาฉันไปดูที่มันโดนใบไม้ดูดลงมาพวกฉันกำลังมาถามนายทหารพบดีว่าเราจะเอาไงกันต่อดีเพราะไอ้คะฉิ่นมันมาถึงแค่นี้"

"ถ้างันแสดงว่าด้านบนต้องเป็นทางในป่าเพลิงมรณะที่เราเดินผ่านมา"

"ใช่ฉันกำลังคิดว่าเราจะขึ้นไปด้านบนนี้หรือเดินต่อไปในถ้ำดี"

"ฉันก็คิดอย่างนั้นแต่ฉันว่าเราควรรอให้มันเช้าก่อนเพราะตอนนี้ก็เที่ยงคืนแล้ว"นรินทร์พลิกมองนาฬิกาที่ข้อมือทุกคนในเวลานี้ต้องการการพักผ่อนคงต้องรอให้เช้าก่อนให้ทุกคนมีแรงกันหน่อย

"นอนกันก่อนเถอะเอามุมถ้ำตรงนั้นแหละเพราะมันเป็นกำแพงหินทั้งสองฝั่งจะได้ช่วยกันพวกเราจากอันตรายได้เปลี่ยนเวรกันเฝ้าคนล่ะสองชั่วโมงแล้วกันคืนนี้เดี๋ยวฉันเป็นพลัดแรกให้"

ร่างของเกรอะถูกย้ายเข้าไปนอนในซอกถ้ำขนาบข้างด้วยพิมพลอยอีกฝั่งคืออูซอและคะฉิ่นกองไฟกองเล็กถูกก่อไฟบริเวณปลายเท้าของคนทั้งหมด โดยมีนรินทร์นั่งเป็นยามเฝ้าอยู่ใกล้ๆ

เป็นเวลานานแค่ไหนไม่ทราบได้นายทหารหนุ่มยกหม้อสนามที่ชงกาแฟไว้ขึ้นมาดื่มแต่มันวางเปล่าเป็นเวลาเดียวกับที่คะฉิ่นลุกขึ้นมาเปลี่ยนเวรพอดี

"นายทหารทำอะไรจ้ะไปนอนได้แล้ว"

"กำลังจะชงกาแฟให้งันคะฉิ่นชงเองนะฉันขอนอนก่อน"

"จ้ะนายทหารนอนเถอะฉันจะเฝ้าต่อเอง"คะฉิ่นยิ้มเดินมานั่งแทนที่นรินทร์ ร่างใหญ่ของนายทหารเอนกายลงนอนข้างภรรยาสาวที่หลับสนิทสอดมือกอดเอวพิมพลอยอย่างหลวมๆแล้วหลับไป

พิมพลอยสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายเห็นแต่ผู้คนที่ถูกเจ้าผีดิบฆ่าตายมาหลอกหลอนและวนเวียนอยู่ใกล้ๆหญิงสาวเหงื่อแตกเต็มใบหน้าเธอยันกายขึ้นนั่งไฟที่ก่อไว้ในกองมอดลงแล้วเห็นเพียงแค่ถ่านแดงๆติดไฟอยู่เพียงเล็กน้อย​ สายตาหญิงสาวมองเลยไปเห็นคะฉิ่นนั่งหลับคอพับพิงผนังถ้ำอยู่​ พิมพลอยมองเข้าไปในความมืดเหมือนได้กลิ่นประหลาดๆลอยมาแล้วมองกลับมาข้างตัวแต่.... 

"นรินทร์ค่ะเกรอะหายตัวไป!!! "พิมพลอยเขย่าตัวนรินทร์สุดแรงเมื่อเห็นร่างของคนป่วยที่ไม่สามารถแม้จะเดินได้ด้วยตนเองกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย


ทักทายทุกคนนะคะหลังจากหายไปนาน ถ้าว่างผู้เขียนจะมาอัพตอนต่อๆไปให้เรื่อยๆนะคะเรื่องราวกำลังเข้มข้นเลยขอคอมเม้นหน่อยนะพรุ่งนี้จะอัพให้อีกสักตอนสองตอนน๊า​ รักผู้อ่านทุกคนขอบคุณนะคะที่ยังรอกัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น