แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -16- ...คำอธิบายครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -16- ...คำอธิบายครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.8k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2557 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -16- ...คำอธิบายครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

ที่ 16

 

 

...คำธิรั้ดีรั้สุท้...

 

 

 

            พรึบ!

 

 

 

            “กลิ่นของไอเดีย....หายไป” รีคอนพูดขึ้นและรีบลุกจากที่นอนพร้อมกับเปิดประตูพรวดออกจากห้องและตรงไปยังห้องของไอเดียก่อนจะพลักประตูอย่างแรงจนประตูหลุด

 

 

 

            “เจ้า!...” รีคอนชะงักเมื่อเห็นแมวดำกำลังนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง

 

 

 

 

            “ท่านไอเดียไปแล้ว” เสียงใสๆดังขึ้น

 

 

 

            “แมวปีศาจ...” รีคอนพูดว่า

 

 

 

            “ท่านไอเดียได้กลับไปหาหัวใจของเขาแล้ว หมาป่าอย่างเจ้าไม่ควรจะมาขัดขวางนะ” เสียงใสๆดังขึ้นอีก

 

 

 

            “หากจะต้องเจ็บตัวสักกี่ครั้งข้าก็จะไม่มีวันยอมให้ไอเดียกลับไปหาพวกเจ้าเด็ดขาด!!” รีคอนตะหวาดลั่น

 

 

 

            “น่ากลัวจังนะ แต่ข้าอยากจะบอกไว้อย่างนึง...ตอนนี้นะ...ไม่ทันแล้ว” แมวดำพูดว่าก่อนที่จะกระโดดหนีไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

            “บ้าที่สุด!...ไอเดีย!!!” รีคอนสบถขึ้นและร้องหาไอเดียอย่างดัง ก่อนจะรีบกระโดดออกจากบ้านพร้อมกับวิ่งไปตามถนนหนทางโดยไม่ได้สนใจบ้านตรงข้ามเลยสักนิดเพราะไม่มีแม้แต่กลิ่นของใครอยู่ในบ้านหลังนั้น

 

 

 

            “ไอเดีย!!!!

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “เจ้าต้องฟังพวกข้าอธิบายก่อนสิ” ลูซพูดว่า ดาร์คจึงจัดการอุ้มไอเดียขึ้นและพาเข้ามาในห้องนอนอย่างรวดเร็ว แสงไฟจากเทียนทำให้ไอเดียเห็นหน้าของลูซและดาร์คถึงแม้ว่ามันจะมองเห็นไม่ค่อยชัดมากเท่าไหร่ก็ตาม แต่ไอเดียก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงใบหน้าอันคมคายของทั้งสอง

 

 

 

            “ฉันไม่ได้ต้องการให้พวกนายมาอธิบายอะไรให้ฟังทั้งนั้น!” ไอเดียพูดว่า

 

 

 

            “ถ้าเจ้าไม่ฟัง เจ้าก็จะหลบหน้าข้าตลอดเวลา แต่ถ้าหากเจ้าได้ฟังความจริงแล้วเจ้าจะโกรธจะเกลียดข้ายังไงก็เชิญ ข้าจะไม่ตอบโต้อะไรทั้งนั้น” ดาร์คพูดว่า ไอเดียนิ่งเงียบก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ

 

 

 

            “มีอะไรจะพูดก็พูดมาซะสิ” ไอเดียพูดว่า ลูซและดาร์คจึงนั่งลงข้างๆไอเดีย

 

 

 

            “เมื่อไม่กี่ปีก่อนมีแวมไพร์ชั้นต่ำ 182 ตน หลุดออกมาจากคุกใต้ดินของปราสาทแบล็คบลูในระหว่างที่พระราชาลีโอเน่อยู่บนโลกมนุษย์จึงไม่มีใครคอยดูแลปราสาท ในพวกแวมไพร์ชั้นต่ำนั้นมีแวมไพร์ชนชั้นสูง 1 ตนที่เป็นผู้นำชายคนนั้นเคียดแค้นพระราชาเป็นอย่างมาก เพราะพระราชาเป็นผู้ที่ลบล้างตระกูลของแวมไพร์ตนนั้นจนหมดแต่เหลือแวมไพร์ตนนั้นเอาไว้เพราะแวมไพร์ตนนั้นยอมฆ่าบิดาอันเป็นที่รักของตนเพื่อที่จะปกป้องอาณาจักรแบล็คบลูเอาไว้” ดาร์คพูดร่ายยาว ไอเดียถึงกับใจหายเมื่อได้ยินว่าแวมไพร์ตนนั้นยอมฆ่าพ่อของตัวเองเพื่อปกป้องอาณาจักรอันเป็นบ้านเกิดของตน

 

 

 

            “แต่แล้วเมื่อข่าวงานแต่งงานของพระราชาลีโอเน่กับพระราชาเร็นโอได้ไปถึงหูของแวมไพร์ชั้นสูงตนนั้น ก็เกิดอาการบ้าคลั่งจนมาถึงวันงานแต่งจู่ๆคุกก็ถูกทำลายพร้อมกับขุนนางและเหล่าปีศาจที่มาร่วมงานที่ถูกฆ่าไปนับหลายตน ตัวข้าและดาร์คก็อยู่ในงานพร้อมกับคนในตระกูล” ลูซพูดว่าต่อมาอีกด้วยแววตาเรียบนิ่ง

 

 

 

            “ในจำนวนคนที่ตายไปมีแม่ของลูซอยู่ด้วยและด้วยอะไรบางอย่างในตัวของพระราชาเร็นโอ ทำให้เจ้าแวมไพร์ตนนั้นถูกฆ่าตายแต่ได้ให้คำสาปแช่งไว้ว่าเมื่อคืนวันคลายวันก่อตั้งอาณาจักรแฟทอล เมื่อทันบรรพบุรุษจะต้องมายึดร่างกายและจิตใจของพระราชาเร็นโอทำให้งานแต่งงานนั้นล้มลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ” ดาร์คพูดว่า

 

 

 

            “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการตายของพ่อกับแม่ฉันละ” ไอเดียพูดว่า ดาร์คจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะมองหน้าไอเดียอย่างจึงจัง

 

 

 

            “เมื่อถึงวันคลายวันก่อตั้งอาณาจักรแฟทอลพระราชาเร็นโอได้เสียการควบคุมตนเองและกล่าวว่าตนเองคือบรรพบุรุษรุ่นแรกและได้ทำร้ายท่านลีโอเน่จนบาดเจ็บสาหัสแต่ไม่รู้เพราะอะไรจู่ๆพวกแวมไพร์ชั้นต่ำที่อยู่ในคุกราว 1250 ตนได้หลุดออกมาและไล่ไล่ฆ่าเหล่าแวมไพร์ แต่เป็นที่รู้กันอยู่ว่าแวมไพร์ชั้นต่ำนั้นสู้แวมไพร์ชนชั้นสูงไม่ได้นั้นแทบจะเป็นประวัติศาสตร์เลยก็ว่าได้ที่มีการกวาดล้างแวมไพร์ชั้นต่ำ 1250 ตน” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “แต่ได้มีแวมไพร์ชั้นต่ำหลุดมายังโลกมนุษย์ 32 ตน ถ้าจำไม่ผิดพ่อแม่เจ้าตายอยู่ที่ทางโค้งของภูเขาสินะ” ลูซพูดถามขึ้นไอเดียพยักหน้ารับ

 

 

 

            “อืม....”

 

 

 

            “นั้นละคือแวมไพร์ตัวที่ 6 ที่อยู่บนโลกมนุษย์” ลูซพูดตอบ

 

 

 

 

            “ประชากรที่ถูกแวมไพร์ชั้นต่ำฆ่าไปราว ๆ 25 คน แต่ทุกคนมีอุบัติเหตุก่อนตายกันหมดจึงไม่มีข่าวน่าสงสัยอะไรหลุดไป” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “แล้วแวมไพร์ชั้นต่ำที่ว่านี้ใช่ แวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อนรึเปล่า” ไอเดียพูดถามขึ้น

 

 

 

            “ไม่ใช่เสียทั้งหมด ในช่วงนั้นมีกฏเหล็กอยู่ว่าห้ามแวมไพร์หรือมนุษย์หมาป่าครองรักกับมนุษย์นะ แต่ก็มีบางคนที่แหกกฏจึงถูกพวกองค์รักษ์ทั้ง 5 ที่มีฝีมือปริชีพทุกคนส่วนเด็กที่เกิดจากมนษย์และแวมไพร์จะถูกนำตัวไปเข้าคุกบางรายก็ตายเพราะถูกแวมไพร์ชั้นต่ำกัดกิน” ลูซพูดบอก

 

 

 

            “แต่ว่าตั้งแต่ที่ท่านลีโอเน่และท่านเร็นโอได้ครองรักกันกฏนั้นก็ถูกทำลาย” ลูซพูดบอก ไอเดียจึงพยักหน้าเข้าใจ

 

 

 

            “แล้วทำไมพวกนายถึงไม่บอกฉันแต่แรกละ” ไอเดียพูดว่าอย่างข้องใจ

 

 

 

            “เพราะว่าข้ากลัวว่าเจ้าจะรังเกียจข้าเหมือนกับตอนนี้ยังไงละ และอีกอย่างเรื่องของเจ้ามันนานมาแล้วแล้วเจ้าเองก็กำลังพยายามลืมมัน หากข้าไปพูดแบบนั้นเจ้าคงจะโทษตัวเองที่เข้ามาใกล้ข้าและจะพยายามทำทุกทางเพื่อไม่ให้เจอกับข้าเหมือนตอนนี้ยังไงละ” ดาร์คพูดขึ้น ไอเดียทำหน้าเศร้านิดๆ จริงๆแล้วไอเดียเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจะต้องเกลียดทั้งสองทั้งๆที่ลูซและดาร์คไม่ได้เป็นคนทำเรื่องเลวร้ายนั้นเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

            “เจ้ายังคงเกลียดพวกข้าอยู่มั้ยไอเดีย” ลูซพูดถามพร้อมกับมองไอเดียอย่างจริงจัง

 

 

 

            “ฉัน...ฉัน...ไม่รู้....” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “งั้นเรามาหาคำตอบกันเถอะ” ดาร์คพูดว่าก่อนจะพลักร่างเล็กๆของไอเดียในนอนไปกับเตียง

 

 

 

            “ดะ...เดียวก่อน...เดียวรีคอนเขา....” ไอเดียพูดขึ้นทำให้ดาร์คกับลูซหน้าบูดทันที

 

 

 

            “ทำไมเวลาเจ้าอยู่กับพวกข้าต้องพูดถึงชายอื่นด้วยนะ” ลูซพูดว่าเสียงงอนๆ

 

 

 

            “กะ...ก็...”

 

 

 

 

            “เจ้านั้นไม่สามารถเข้ามาได้หรอก เพราะข้าให้เดม่อนกางเขตอาคมเอาไว้แล้ว” ดาร์คพูดด้วยรอยยิ้มยียวน

 

 

 

            “รอยที่คอของเจ้ามันทำให้ข้าหงุดหงิดนะ” ลูซพูดว่าก่อนจะขึ้นคร่อมไอเดีย ไอเดียใจเต้นระรั่วเมื่อลูซขยับหน้าเข้ามาใกล้

 

 

 

            “วะ...วันนี้ผมไม่พร้อม...” ไอเดียรีบพูดบอกและใช้มือดันตัวของลูซออก ลูซยกยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อย

 

 

 

            “วันนี้พวกข้าจะไม่ทำอะไรเจ้าก็ได้นะ” ลูซพูดบอกทำให้ไอเดียรอบถอนหายใจออกมา

 

 

 

            “แต่พวกข้าอดอาหารมานานมากแล้วนะ...ถ้าหากเป็นพวกชั้นต่ำป่านนี้คงคลั่งตายไปแล้ว” ดาร์คพูดต่อออกมาอีก

 

 

 

            “เอ๊ะ...” ลูซจัดการดึงให้ไอเดียลุกขึ้นมานั่งบนตักของตนเอง

 

 

 

            “เจ้ากลัวข้ารึเปล่า” ลูซพูดถามเมื่อเห็นแววตาสั่นระริกของไอเดีย

 

 

 

            “เปล่า...ฉันแค่...กลัวเจ็บ” ไอเดียพูดบอก ดาร์คขยับเข้ามาประชิดหลังและขบเม้มใบหูนุ่มนิ่มของไอเดียเบาๆ

 

 

 

            “พูดเหมือนเมื่อก่อนสิไอเดีย แทนตัวเองว่าผม มันดูน่ารักดีนะ” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            แควก!

 

 

 

            “อ๊ะ! ทำอะไรอะ” ไอเดียพูดถามเมื่อดาร์คฉีดเสื้อของไอเดียออก

 

 

 

            “มันเกะกะ” ดาร์คพูดบอกก่อนจะจับไอเดียเอียงคอและใช้ลิ้นเย็นๆ เลียไปที่ลำคอขาวของไอเดีย ไอเดียสะดุ้งเฮือกเมื่อลูซเองก็ทำเช่นเดียวกันแต่เป็นที่ไหลของไอเดีย

 

 

 

            “กลัวรึเปล่า” ลูซพูดถาม

 

 

 

            “นิดหน่อย...” ไอเดียพูดบอกเสียงสั่นๆ

 

 

 

            “งั้นก็หลับตาซะสิ” ดาร์คพูดว่าไอเดียก็ทำตามอย่างว่าง่าย ลูซและดาร์คยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะอ้าปากขึ้นทำให้เห็นเขี้ยวคมๆ ของทั้งคู่

 

 

 

            “โอ๊ย!...” ไอเดียร้องขึ้นเมื่อทั้งคู่กัดลงไปพร้อมกัน เลือดสดๆของไอเดียค่อยๆไหลเข้าปากของลูซและดาร์ค มันเป็นรสชาติที่ลูซและดาร์คิดถึงมาก

 

 

 

            “เจ็บ...” ไอเดียพูดว่า ลูซจึงจับมือของไอเดียเอาไว้ข้างหนึ่งส่วนอีกข้างหนึ่งดาร์คก็จับเอาไว้ ทำให้หัวใจของไอเดียอุ่นวาบอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

            “อ๊ะ!...” ไอเดียสะดุ้งเฮือกเมื่อดาร์คใช้นิ้วมือเขี่ยอกเล็กของไอเดียเล่น

 

 

 

            “ยะ...อย่า...” ไอเดียพูดเสียงสั่นทั้งเจ็บที่ลำคอทั้งเสียวแปล๊บๆที่อก

 

 

 

            “อ๊าส์...” ไอเดียครางแผ่วเมื่อลูซใช้มือข้างที่ว่างจับเข้าที่แก่นกายของไอเดียผ่านกางเกง

 

 

 

            “ไหนบอก...จะไม่ทำอะไรไง...อ๊าส์...” ไอเดียพูดว่า ก่อนจะครางออกมาเมื่อลูซถอนเขี้ยวออก

 

 

 

            “นี้เจ้าคิดว่าพวกข้าจะไม่ทำอะไรเลยหรอหลังจากที่พวกข้าห่างเจ้าไปตั้งหลายวันขนาดนั้น” ลูซพูดว่าก่อนจะกัดเข้าที่แผลเดิมของไอเดีย

 

 

 

            “อื้ออออ...” ไอเดียน้ำตาล่วงเมื่อความเจ็บแสบแล่นเข้าไปทั่วตัว

 

 

 

            “หยุดนะ...อ๊ะ...อ๊า...” ไอเดียพูดว่าลูซและดาร์คจึงถอนเขี้ยวออกมาพร้อมกัน

 

 

 

            “ไม่มีทาง...” ลูซและดาร์คพูดพร้อมกันก่อนจะปิดปากแผลให้ไอเดีย

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สิบหก!!++++++++++

 

 

ความคิดเห็น