ไรท์เอ็ม
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ลด 15% เมื่อซื้อเป็นชุด

ไม่ใช่ของเล่นของนาย S1:E4 “ที่ระบาย” (nc)

ชื่อตอน : ไม่ใช่ของเล่นของนาย S1:E4 “ที่ระบาย” (nc)

คำค้น : ไม่ใช่ของเล่นของนาย,yaoi20+,นิยายสนับสนุน,เอ็มม่าฮาร์ทฟีเลีย,ain'tyourtoy

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2561 12:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ใช่ของเล่นของนาย S1:E4 “ที่ระบาย” (nc)
แบบอักษร

เจ็บอ่ะ...

                รู้สึกเจ็บ แต่ก็ไม่สามารถที่จะหาอะไรมารักษาอาการเจ็บนี้ได้เลย

                รู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่มีทางออกดีๆให้ทำ มันดูตันไปหมด คิดอะไรได้ก็มีแต่เรื่องแย่ๆ

                ไม่มีใครอยากให้มันเป็นแบบนี้หรอก...

                ผมก็เช่นกัน

Grim Part_

                เมื่อวานหลังจากที่ไอ้ทอยมันออกไปจากห้อง ผมก็เอาแต่นั่งร้องไห้อยู่คนเดียว นั่งกอดเข่าคิดอะไรไปต่างๆนานา พยายามคิดในแง่บวกแล้วนะ แต่ก็นั่นแหละ... จะเอาอะไรมาคิดให้มันเป็นแง่บวกได้ล่ะ

                วันพฤหัสบดี หลังเลิกเรียน

                “มึงเป็นอะไรรึเปล่ากริม?” คำถามเดิมๆของริกิที่มันถามผมมาตั้งแต่เช้าจนตอนนี้เลิกเรียนดังขึ้น ผมก็ไม่รู้จะตอบมันยังไง ก็ได้แต่บอกมันไปว่าไม่สบาย เพราะผมก็เริ่มพูดน้อยลงด้วยวันนี้ ใครจะมีอารมณ์มาคุยกับมัน ก็คงจะผิดสังเกตแหละมั้ง เพื่อนกันมันจะมองออกก็คงจะไม่แปลก

                “ไปหาหมอไหม?” มันถามผมขึ้นมาอีก

                “กูไม่เป็นไร เดี๋ยวสักพักก็คงหาย” ผมหันไปตอบมัน ก่อนจะหันมานั่งก้มหน้าลง

                “มึงมีอะไรปิดบังเพื่อนอยู่รึเปล่าวะ?”

                “.....” คำถามที่ออกจากปากของริกิมันก็ช่างบีบหัวใจของผมเหลือเกิน ถามว่าผมอยากปิดบังมันไหม ก็ไม่...

                “ไอ้กริม...”

                “ปกติมึงดูสดชื่น ดูร่าเริงกว่านี้นะเว้ย...” มันพูดด้วยน้ำเสียงเครียดๆ

                กูขอโทษ... ผมได้แต่พูดออกมาในใจ

                จะให้ผมมาทำตัวร่าเริงทั้งๆที่ในสมองมีแต่เรื่องให้เครียดก็คงจะไม่ได้

                “กูไม่ชินเลยแม่ง...” มันบ่นออกมา แต่ผมก็เอาแต่นั่งก้มหน้า

                “เฮ้ออออ... ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด”

                “ถ้ามีอะไรก็บอกกูด้วยแล้วกัน”

                “มึงก็เป็นคนบอกเพื่อนเองนะเว้ยว่าอย่าปิดบังอะไรกันอ่ะ” ใช่... ผมไม่ชอบให้เพื่อนมีความลับกับผม มันทำให้ผมรู้สึกคาใจ แต่นี่ผมดันต้องมาปิดบังความลับที่แสนจะเจ็บปวดนี้ไว้ซะเอง...

                “อืม...” ผมหันไปตอบ

                พยายาม...

                คำพูดเดียวที่จะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง พยายามอดทนอดกลั้น เดี๋ยวมันก็คงจะเบื่อเราไปเอง ถึงจะบาปหรือเจ็บปวดมากแค่ไหนก็เถอะ ขอแค่ไม่ถูกเพื่อนตัดทิ้งก็พอแล้ว...

                “มาอีกละ...” เสียงไอ้กิดังขึ้น ผมจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง

                อึก...

                เพียงแค่ผมสบตาเข้ากับสายตาคม มันก็เหมือนมีแรงบางอย่างมาบีบหัวใจของผมไว้จนมันรู้สึกหน่วงไปหมด ก่อนที่ไอ้ทอยมันจะเดินมาหยุดยืนมองหน้าของผม ผมจึงก้มแล้วก็หันหนี แต่ดูเหมือนว่าไอ้กิมันจะลุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับมันแทน

                “มาทำไม?” ริกิมันถาม ผมก็ได้แต่นั่งนิ่งเงียบ

                “วันนี้กริมมันไม่มีอารมณ์มาเถียงกันกับนายหรอกนะทอย” ใช่... ไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียว

                “แล้วทำไมถึงไม่มีอารมณ์?”

                “มันก็ไม่ใช่เรื่องของนาย...” ไอ้กิมันพูด

                “แน่ใจ๊? ว่ามันไม่ใช่เรื่องของกู”

                อึก...

                พรึบ...

                “.....” เพียงแค่ได้ยินคำพูดที่ออกจากปากของมันผมก็รีบลุกขึ้นเดินหนีออกไปทันที

                ทำไม...

                ทำไมไอ้ทอยมันต้องเลวขนาดนี้ด้วย ทำไมต้องเป็นผม มันโกรธที่ผมชอบหาเรื่องมันมากขนาดนั้นเลยเหรอ แค่นี้ผมก็เครียดจะตายอยู่แล้ว เอาผมไปตั้งหลายรอบยังไม่พออีกใช่ไหม? แถมนี่ยังจะมาหาเรื่องผมต่อหน้าไอ้กิอีก

                ทำยังไง?

                ผมควรต้องทำยังไงห๊ะ?

                30 นาทีผ่านไป

                หลังจากที่เดินหนีออกมาผมก็โทรบอกไอ้กิทันทีว่าขอกลับก่อน แล้วก็ขับรถของตัวเองกลับมาที่คอนโดฯด้วยความเร็วสูง ผมขออยู่คนเดียว ผมไม่ต้องการเจอหน้าใครทั้งนั้น

                ก๊อกๆๆๆ

                เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ผมที่กำลังนั่งปวดขมับอยู่บนโซฟาจึงหันไปมอง พลางภาวนาขอให้ไม่เป็นไอ้ทอย ผมรีบลุกขึ้นเดินไปส่องตาแมว

                อึก...

                ใช่มันจริงๆด้วย...

                ทำไม?

                แกร๊ก!

                “มึงต้องการ...”

                พลั่ก!

                ตึ้ง!

                หมับ!

                “อ๊ะ!” ถามยังไม่ทันขาดคำร่างของผมก็ถูกผลักกลับเข้าไปในห้องตามด้วยร่างของมันที่เข้ามาโดยที่ไม่ลืมที่จะปิดประตูเสียงดัง มันดึงผมเข้ามากอดไว้พร้อมกับก้มลงมาไซ้คอ จนผมต้องดันไหล่ของมันออกด้วยแรงที่มีอยู่

Writer Part_

                “อืมมม... หอมจังวะ...” ทอยครางออกมาในลำคอพร้อมกับไซ้ไปที่ซอกคอของกริมไม่หยุด มือหนาข้างหนึ่งสอดเข้าไปในเสื้อยืดสีขาวของร่างบางจนทำให้กริมยิ่งชะงัก แถมยังเลิกมันขึ้นจนเผยให้เห็นผิวขาวเรียบเนียน ที่มันก็ยังมีรอยเดิมอยู่เล็กน้อย

                “ไอ้ทอยหยุด...” กริมพยายามดิ้นไปมาสุดชีวิตแต่ก็ดูเหมือนว่าจะทำให้เสียแรงเปล่า...

                อึก!

                “โอ๊ย! ปล่อย!” ร่างของกริมถูกกระชากให้ตรงเข้าไปในห้องนอนซึ่งมันเป็นห้องนอนของเขาเอง คนตัวสูงไม่รอช้าหลังจากที่เหวี่ยงร่างของคนตัวเล็กขึ้นไปบนที่นอนเขาก็ตามขึ้นไปคร่อมทับทันที

                “อ๊ะ! อื้ออออ...” มือบางสองข้างถูกกดไว้ตามด้วยแรงจูบบดลงที่            ริมฝีปาก จะขัดขืนด้วยแรงมากแค่ไหนมันก็ทำให้เขาเจ็บปวดไปเสียเปล่า ทอยตวัดแลกลิ้นกับกริมอยู่นานสองนาน ก่อนที่เขาจะพอใจแล้วก็ผละออก แต่นี่มันก็เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น...

                พรึบ!

                เสื้อของคนทั้งสองถูกถอดโยนลงไปอยู่บนพื้นห้อง หุ่นหนาที่มีกล้ามท้องเรียงลายปรากฏขึ้น ต่างกับอีกคนที่มีเพียงแค่หุ่นเพรียวราวกับเป็นผู้หญิง

                “กึก... อื้ออออ... อย่า...” มือทั้งสองข้างที่ถูกปลดปล่อยจากการล็อกเลื่อนมาดันไหล่ และก็หัวของคนตัวสูงออกด้วยแรงอันน้อยนิด กริมเบ้หน้าหลับตาหนีด้วยความเสียว ฟันซี่คมขบกัดลงมาที่ยอดอกสีสดของเขามันทำให้เจ็บ และก็ไม่อยากรับรู้ถึงความเสียว

                ทำไมต้องทำแบบนี้กับเขาด้วย

                ทำไม?

                กริมได้แต่เฝ้าถามคนเลวคนหนึ่งที่ไม่มีวีแววว่าจะตอบเขาออกมา

                “อ่าาาห์...” กริมเผลอร้องครางออกมาจนทำให้ทอยรู้สึกพอใจ อย่างน้อยเขาก็ทำให้คนตัวเล็กใต้ร่างครางออกมาได้ ถึงแม้จะรู้ว่ากริมเกลียดเขามากแค่ไหนก็เถอะ...

                ไม่นานทอยก็ผละออกมามองร่างของคนที่นอนหอบอยู่ด้วยความรู้สึกสะใจ ตอนนี้เรือนร่างขาวกำลังนอนหอบพร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาก่ายหน้าผาก กริมรู้สึกเหนื่อยจนอยากจะขอหลับสักหนึ่งวัน แต่เขาก็รู้ว่ายังไงทอยก็คงจะไม่หยุดอยู่เพียงเท่านี้

                “หึ... ครางออกมาเถอะ... ไม่ต้องเกรงใจ” ทอยพูดออกมา กริมก็ได้แต่นอนกัดฟัน เขาไม่มีคำพูดอะไรจะมาพูดตอบโต้คนเลวๆแบบนี้อีกแล้ว ไม่นานทอยก็ดึงกางเกงพร้อมกับชั้นในของเขาลงไปยันหัวเข่า ถึงจะแอบตกใจอยากจะจับมันไว้ แต่ว่ามันก็ไม่ทันเสียแล้ว

                “พร้อมยัง?” เรียวขาขาวถูกยกขึ้นมาพาดบ่า พร้อมกับนิ้วเรียวของมือหนามันค่อยๆเลื่อนไปสัมผัสที่ช่องทางสีสดที่มันเคยผ่านการกระแทกของเขามาก่อน

                “อย่านะไอ้ทอย...” กริมพูดด้วยใบหน้าที่แสนจะน่าสงสารและเห็นใจ แต่มีเหรอที่อีกคนจะเห็นใจความเจ็บปวดของเขา ทอยเพียงแค่กระตุกยิ้มก่อนที่นิ้วเรียวยาวสองนิ้วมันจะถูกเสียบเข้าไปจนสุด

                อึก!

                “โอ๊ยยยย... อึก...” กริมร้องออกมาทันที คนตัวสูงไม่มีวีแววว่าจะผ่อนแรงลงเลย เขาเจ็บปวดจนแทบใจจะขาด...

                สวบ!

                “อื้อออ!!!” ความเจ็บเนื่องจากทอยเพิ่มนิ้วที่สามเข้ามา มันทำให้เขาสะบัดหน้าหลุดออกมาร้องอย่างทรมาน

                “อื้ออ...”

                “เอาเลยนะ...” คนตัวสูงพูด

                “.....” หลังจากที่เอานิ้วทั้งสามออกทอยก็จัดการถอดกางเกงของเขาออกแล้วก็จับไปที่ท่อนลำขนาดใหญ่ที่มันพร้อมจะทำงานมาตั้งนานแล้วก็รูดขึ้นรูดลง

                “ไอ้เลว...” กริมด่าคนที่อยู่ตรงหน้าออกมาเสียงแผ่ว เขาไม่รู้จะด่าทอย ออกมาด้วยคำหยาบคำไหนแล้ว

                “....” ทอยได้แค่ทำสีหน้าเย็นชามองเข้าไปในดวงตาของเขา

                “ถ้ามึงเป็นกู... มึงจะรู้ว่ากูเจ็บปวดมากแค่ไหน...” ร่างบางพูด

                อึก...

                “อื้อออ... เจ็บ...” ทอยกลับไม่ตอบ เขาค่อยๆจ่ออาวุธตรงไปที่ช่องทางตรงหน้าที่ได้เบิกทางไว้ก่อนหน้านี้ ด้วยความที่ท่อนลำของเขามันมีขนาดใหญ่จึงทำให้ลำบากที่จะดันเข้าไป ถึงจะผ่านศึกครั้งที่แล้วมาแล้วก็เถอะ กริมก็พยายามกัดฟันของเขาไว้ แต่ความเจ็บมันก็ทำให้เขาเบ้หน้าหนีพร้อมกับใช้นิ้วจิกผ้าปูที่นอนไว้

                สวบ!

                อึก....

                “อืมมม...” ท่อนลำขนาดใหญ่ถูกแทงเข้าไปจนสุด มันก็ทำให้ทอยร้องครางออกมาเบาๆ แต่ต่างกับอีกคนที่กลับน้ำตาแตกแต่ไม่มีเสียงร้องใดๆออกมา ทอยจะรู้ไหมว่าเขาได้ทำลายความรู้สึกของกริมไปหมดแล้ว

                เจ็บ...

                กริมรู้สึกเจ็บจนหมดเยื่อใย 

                ไม่ใช่แค่เจ็บกาย

                แต่มันเจ็บอยู่ที่ใจต่างหาก...

                “เสียว...” ทอยพูดพร้อมกับเริ่มขยับเข้าขยับออก แต่ช่องทางของกริมมันก็ยังคงรัดเขาไว้แน่นจนมันทำให้เขาเสียวแทบจะเป็นบ้า นี่ขนาดเมื่อวานเอามาแล้วตั้งหลายครั้งนะแต่ยังฟิตอยู่เลย

                “ฮึก... อื้อออ...” คนตัวเล็กตอนนี้พยายามที่จะเข้มแข็งให้มากที่สุดถึงแม้ว่าเขาจะเจ็บจนแทบจะตายทั้งเป็นก็ตาม...

                หมดแล้ว

                ใจดวงนี้มันคงไม่มีอะไรให้รู้สึกมีความสุขอีกแล้ว

                ทน...

                ต้องทนเท่านั้น...

                ทนเป็นของแก้เบื่อของมัน...

                พอเริ่มขยับเข้าออกได้ลื่นขึ้น ทอยก็เริ่มใส่แรงของเขาเต็มที่ ร่างของกริมมันก็ขยับตามแรงกระแทกของคนตัวสูง เสียงครางก็ดังขึ้นมาไม่ขาดสาย

                “ซี้ด... เสียว...” ทอยร้องครางออกมาด้วยความเสียว เขาเสียวมากๆตอนนี้ ถึงจะเคยมีอะไรกับใครมาหลายต่อหลายครั้งก็เถอะ แต่เขากลับรู้สึกพอใจกับคนมึนๆดื้อๆแบบนี่

                อึก!

                “อ่าาาห์... อื้อออ...” กริมร้องครางออกมาไม่เป็นเสียง เขาก็ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้มานอนให้คนเลวๆแบบนี้ที่เคยเป็นแฟนเก่าของเพื่อนของเขากระแทก

                “เกลียดกูเข้าไป... อืมม...” ทอยครางออกมา

                “อื้อออ...” กริมก็ได้แต่นอนคราง ก่อนที่ทอยจะก้มลงมาขบกัดที่ยอดอกของเขาอีกครั้งแต่สะโพกก็ยังคงกระแทกเข้าออกไม่หยุด แขนทั้งสองข้างของเขามันก็ยกขึ้นไปจิกลงที่แผ่นหลังหนา ทั้งด้วยความโกรธและความเสียว...

                เวลายังคงผ่านไปเรื่อยๆจนความเสียวที่มีอยู่มันเริ่มจะอัดอัดเก็บไว้ไม่ไหว

                อึก! 

                อึก! 

                อึก!

                “อ่าาาาห์...” ทอยเริ่มกระแทกแรงขึ้นเรื่อยๆ มือก็จับเอวของคนตัวเล็กไว้พร้อมกับมองลงไปที่ร่างของกริมที่เขากำลังจับกระแทก

                “อื้อออ อ่าาาห์...” ทั้งๆที่ก็ไม่ได้อยากมีอะไรด้วย แถมยังเกลียดคนๆนี้ แต่กริมก็กลับปลดปล่อยออกมา

                “แตกแล้ว...”

                อึก!

                “อ่าาาาาห์....” ทอยกระแทกเข้ามาแรงๆเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่น้ำขาวขุ่นมันจะถูกฉีดเข้าไปในร่างของคนตัวเล็กจนกริมสัมผัสได้

                พรึบ...

                “ฮ๊าาา... ฮ๊าา...” ร่างสูงล้มลงไปนอนทับร่างของกริมไว้ พร้อมกับเสียงหายใจหอบที่ดังออกมาเป็นระยะ

                “ไอ้... เลว...” เสียงแหบของร่างบางดังออกมายังไม่สุด แต่มันก็เงียบไปเสียก่อน ทอยจึงผละออกมามองก่อนที่เขาจะเห็นว่ากริมสลบไปแล้ว เขาจึงค่อยๆถอดท่อนลำออกพร้อมกับลุกลงไปใส่กางเกงบ็อกเซอร์

                แค่นี้เอง...

                เรื่องมันก็มีแค่นี้...

                เขาก็เป็นได้แค่เพียงที่ปลดปล่อย...

ความคิดเห็น