ไรท์เอ็ม
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ลด 15% เมื่อซื้อเป็นชุด

ไม่ใช่ของเล่นของนาย S1:E3 “เครียด”

ชื่อตอน : ไม่ใช่ของเล่นของนาย S1:E3 “เครียด”

คำค้น : ไม่ใช่ของเล่นของนาย,yaoi20+,นิยายสนับสนุน,เอ็มม่าฮาร์ทฟีเลีย,ain'tyourtoy

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2561 12:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ใช่ของเล่นของนาย S1:E3 “เครียด”
แบบอักษร

ณ คอนโดฯของผม 

                เวลา 15:00 น.

                ไอ้ทอยมันยอมให้ผมกลับมาอยู่ที่ห้องของตัวเองแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลย

                “....” หลังจากที่อาบน้ำเสร็จผมก็มานั่งกอดเข่าคิดอะไรต่างๆนานาไปคนเดียว ทำไมผมถึงรู้สึกเครียดแบบนี้

                “ถ้ากูอยากให้มึงมาหาตอนไหนมึงก็ต้องมา...”

                “ไม่งั้นเพื่อนมึงรู้แน่...” 

                “มึงไม่มีหลักฐานหรอกไอ้ทอย...”

                “มึงแน่ใจ?”

                “......”

                คำพูดจากปากของมันก่อนที่จะกลับไปยังคงทำให้ผมเครียด ไม่เป็นอันจะทำอะไร เรียนก็ไม่ได้ไปเรียน แถมรู้สึกเหมือนไข้จะขึ้นอีก โทรศัพท์แบตก็หมดเลยต้องเอาไปชาร์จไว้ 

                “กูขอโทษริกิ...”

                “อย่างน้อยก็ยังดีที่มึงเลิกกันกับคนเหี้ยๆแบบนี้ไปได้”

                “....” ผมได้แต่บอกตัวเอง

                ผมรักเพื่อนมากนะ เป็นห่วงเพื่อนมากๆ ชอบช่วยเหลือตลอด ถึงจะจริงจังไปหน่อย... แต่ผมก็รักไอ้กิกับไอ้โซ่จริงๆ ถึงใครจะไม่รู้ก็เถอะ... ผมจะชอบถามพวกมันสองคนว่ามีอะไรปิดบังผมอยู่รึเปล่า ผมจะต้องรู้ เพราะผมไม่เคยปิดบังอะไรเพื่อนเลย จนต้องมาเจอกับเรื่องเหี้ยๆแบบนี้...

                ฮึก...

                “กูควรทำไงดีวะ...” อยู่ดีๆน้ำตามันก็ไหลออกมา

                เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้

                ก๊อกๆๆ

                พรึบ!

                เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นจนทำให้ผมสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาจากโซฟา พอมองไปรอบๆห้องตอนนี้มันก็เริ่มมืดแล้ว

                ก๊อกๆๆๆๆ

                เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกหลายๆรอบ จนผมต้องหันหน้าไปมองพร้อมกับขมวดคิ้ว

                “จะเคาะอะไรนักหนา...” ผมพูดก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นเดินไปยังประตูพร้อมกับส่องตาแมว

                อึก...

                พอเห็นเป็นใบหน้าของไอ้ทอยมันก็ทำให้ผมถึงกับชะงัก

                “.....” ทำไงดีวะ ผมได้แต่ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

                “กูรู้ว่ามึงอยู่ข้างใน...” 

                “ถ้านับหนึ่งถึง...”

                แกร๊ก...

                ไม่รอให้มันพูดจบผมก็เปิดประตูออกไปมองหน้ามันด้วยสายตานิ่งๆทันที 

                “มีอะไร?” ผมถามน้ำเสียงที่ออกไปในเชิงไม่พอใจ

                “ผัวมาหาไม่ได้เลยเหรอ?” มันถามใบหน้ากวนๆ

                “ไอ้ทอย...” ผมเรียกชื่อมันพร้อมกับกัดฟัน

                พลั่ก...

                ตึ้ง...

                มันผลักร่างของผมเข้าไปในห้องเบาๆจนผมถอยหลัง พร้อมกับร่างของมันที่เดินเข้ามาโดยที่ไม่ลืมที่จะปิดประตู

                “กูบอกว่าไง?” มันถามเสียงนิ่งพร้อมกับทำสีหน้าโกรธๆ

                “.....” ผมจึงขมวดคิ้ว

                “กูโทรไปทำไมไม่รับ.. ห๊ะ?” มันถามผมจึงหันกลับไปมองที่โทรศัพท์ที่กำลังชาร์จอยู่บนโต๊ะวางโทรทัศน์

                บ้าเอ๊ย...

                ลืมเปิดเสียง...

                โทรศัพท์มันเปิดขึ้นมาแล้ว แต่ผมก็ดันลืมเปิดเสียง

                “กูหลับ...” ผมตอบ

                “หึ...”

                หมับ!

                “โอ๊ย ไอ้เหี้ยทอย!” มันกระชากแขนผมเข้ามาหามันอย่างแรง จนผมต้องร้องด่ามันพร้อมกับยกมือขึ้นมาจับแขนของมันไว้

                “ด่ากูเยอะเกินไปแล้วนะ...” 

                “ก็มึงมันเหี้ย...”

                อึก!

                “อ๊ะ! ปะ... อื้ออออ....” สิ้นสุดคำด่ามันก็ดันร่างของผมไปชิดกับผนังตามด้วยแรงบดจูบ จะร้องด่าแต่มันก็สอดลิ้นสากๆเข้ามาตวัดกับลิ้นของผมอย่างรุนแรงจนรู้สึกแสบไปหมด

                “อื้ออออ...” น้ำใสๆไหลออกมาตามขอบปาก มือของผมก็ไม่สามารถใช้งานได้เนื่องจากถูกมันจับล็อก มันบดจูบแลกลิ้นกับผมอย่างกับคนตายอดตายอยากมาแล้วหลายปี

                Rrrrrrrrr

                “อ๊ะ... ฮ๊าาา...” เสียงโทรศัพท์ของมันดังขึ้นมา มันจึงผละออก ผมก็รีบกอบโกยอากาศเข้าปอดทันที มันมองหน้าผมด้วยสายตาหงุดหงิดก่อนที่จะยอมปล่อยแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และเดินไปกดรับ ผมก็รีบยกมือขึ้นมาเช็ดปากทันที....

                “กูเกลียดมึง...” ผมได้แต่พูดด่าไอ้คนที่กำลังคุยโทรศัพท์ไปด้วยมองหน้าผมไปด้วยในใจ ยืนอยู่สักพักมันก็กดตัดสาย

                “ถ้ากูโทรมาไม่รับสายอีกล่ะก็...”

                “มึงเจ็บตัวแน่...” มันพูดขู่ก่อนที่จะเดินออกไป

                ตึ้ง...

                หลังจากที่ประตูปิดลง ผมก็รีบทรุดตัวนั่งลงด้วยความเหนื่อยทันที...

                “ทำไม...”

                “ทำไมเรื่องเหี้ยๆแบบนี้มันต้องเกิดกับกูด้วย...”

ความคิดเห็น