นินนารถ

ขอบคุณที่ติดตามนิยายของนินนารถจ้า ชอบก็ให้คะแนนเค้าด้วยนะ อย่าอ่านแล้วก็ผ่านไปกลับมาให้กำลังใจกันด้วยนะ..ขอบคุณมากๆเลยนะ💖💖💖

ฉันเป็นเจ้านายนะ! (อัพครบ)

ชื่อตอน : ฉันเป็นเจ้านายนะ! (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2560 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ฉันเป็นเจ้านายนะ! (อัพครบ)
แบบอักษร

​คาร์เลนซ่า โฮเทล สัปดาห์ต่อมา

​อิริคพาพิมพิสามาทำงานที่โรงแรมในตำแหน่งเลขาส่วนตัวเป็นวันที่สอง ซึ่งเธอไม่ได้ต้องการงานในตำแหน่งนี้เลยแม้แต่น้อย แต่อยากจะอยู่ฝ่ายไอทีมากกว่า แต่อิริคก็ให้เหตุผลว่าเขามีเจ้าหน้าที่ด้านนี้อยู่แล้ว และที่สำคัญเขาไม่อยากให้เธอไปอยู่ไกลหูไกลตามากกว่า

"ต้องการพนักงานนวดไหล่ 1 อัตรา"

"คุณสมบัติล่ะคะ"

"สุภาพสตรีสาวสวย และที่สำคัญเธอ-ต้อง-เป็นเมียผมคนเดียวเท่านั้น เงินเดือนเท่ากับที่ผัวมีอยู่ทั้งเดือน แถมตัวให้นอนกอดฟรีทั้งคืนไม่คิดตังค์"

"แหวะ!อันหลังนี้ไม่เอาได้มั้ยคะ อิริคขาหวานอยากทำงานที่ตำแหน่งเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์นะคะ"

"อย่าเลยที่รักคุณต้องอยู่ใกล้สามีสิ เดี๋ยวมีใครมาฉกไปไม่รู้ด้วยนะ"

"ใครจะเอาคุณไปก็เอาไปเถอะค่ะ คุณไม่มีบัตรเครดิต ไม่มีเงิน ไม่มีรถทุกอย่างเป็นของหวานดูสิว่าจะมีใครอยากได้คุณอีกมั้ย?"

"เมียใจร้าย ยึดหมดเลย"

"แต่อย่าให้รู้นะว่าแอบซ่อนเงินไม่งั้นกลับไปนอนห้องตัวเองเลย แล้วคุณให้หวานมาทำอะไรคะคุณบอกว่ามาเป็นเลขา แต่จริงๆแล้วมานั่งอิงแอบกับเจ้านาย พะเน้าพะนออยู่แบบนี้อันนี้เขาเรียกสมภารกินไก่วัดนะคะ"

"นี่มานั่งนี่เลย ก็ไก่วัดน่ากินขนาดนี้ จะปล่อยที่อื่นได้ไง ฟอดดด ทั้งหอมทั้งหวานใครจะปล่อยเมียไปที่อื่นได้ จุ๊ฟ"เผลอไม่ได้ต้องแอบหาเศษหาเลยอยู่เรื่อยๆ

"ช่วยทำอันนี้ก็ได้ช่วยดูแฟ้มทุกหน้านะว่าผมเซ็นต์ครบยัง แล้วจะได้ส่งให้ลีนำไปที่ห้องเบิก"

"ให้ใครเอาไปคะ?"

"เดี๋ยวพนักงานมาเก็บเองครับ"

"หวานถือไปให้ได้นะคะว่างอยู่"

"ใครว่าง..คุณจะไม่มีวันว่างที่รักนวดไหล่เร็วเมื่อย"

"คิดชม.ละ 100 เหรียญ"

"ให้พันเหรียญเลยครับ ..อืมม!นุ่มดีจังผมชอบที่รักผมนวดให้คุณบ้างก็ได้นะ"

"หวานไม่ใช่คนขี้เมื่อยเหมือนคุณนี่คะ พอแล้วค่ะหวานเมื่อยมือแล้วไม่มีแรง กล้ามเนื้อคุณแข็งมากหวานกดไม่ลง"เขาพิงศรีษะกับอกนุ่มของเธอ

"แม่กำลังหาฤกษ์งานแต่งของเรา ผมอยากแต่งงานกับคุณที่สุดเลยรู้มั้ย?"เขารั้งเธอมานั่งตักแกร่งของเขา หญิงสาวหน้าแดงแก้มแดง คนบ้าชอบทำแบบนี้เรื่อยเลย

"ปล่อยหวานเถอะค่ะเดี๋ยวใครมาเห็นเข้านะคะ"

"หอมก่อนตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้แล้วก็ตรงนี้ด่วน"

"จุ๊ฟๆๆๆๆ พอแล้วค่ะเซ็นต์หรือยังคะหวานจะถือแฟ้มไปเอง เพราะหวานมีเรื่องจะคุยกับคุณลีเธอค่ะ ให้หวานไปนะคะ"

"ก็ได้ผมจับเวลานะครึ่งชั่วโมงอย่าเลยเถิด"

"ค่ะ"เธอหยิบแฟ้มมาหนีบจั๊กแร้ไว้ก่อนจะหันมาจุ๊ฟที่ปากบางของเขา 1 ทีก่อนจะเดินนวยนาดออกไป

พิมพิสาเดินมาถึงห้องนาตาลี เป็นจังหวะเดียวกันที่พนักงานหญิง ท่าทางจะเป็นเอเชียวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าห้องทำงานของนาตาลี

​ก๊อกๆๆๆ

"มีอะไรหรือคะ?"

"หนูจะมาพบบอสค่ะ"

"เชิญค่ะ"พิมพิสาเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปพร้อมพนักงานสาวคนนั้น

"เบลล่ามีอะไรหรอดูหน้าตาตื่นเลย?"

"บอสคะคุณอามมีเรื่องกับแขกอีกแล้วค่ะ"

​"นายอามอีกแล้วหรอ..มันเรื่องอะไรกัน?"

​"เชิญบอสไปดูเถอะค่ะ"

"จ่ะ..หวานไปด้วยกัน"

"ค่ะคุณลี"

หวานกับนาตาลีลงลิฟท์เดินมาถึงห้องครัว อยู่ชั้นล่างสุดตามที่เบลล่าบอก พอเดินมาถึง'อาม'ที่เบลล่าพูดถึงคือชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม คงจะเป็นคนไทยเพราะเขาพูดภาษาไทยได้ กำลังยืนประจันหน้าอยู่กับแขกฝรั่ง ในจานน่าจะเป็นสเต็กหมู

​"มีเรื่องอะไรอีก ทำไมต้องมีเรื่องทุกวันไปพบฉันที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้ เบลล่าให้ชาร์ลเปลี่ยนสเต็กจานใหม่ให้แขกเลย"

​"ค่ะบอส"

"คุณลี..ใจเย็นๆนะคะ"

"หวานกลับไปห้องป๋าเถอะลีขอจัดการเรื่องนี้เองนะ"

"แต่ว่า.."

"เอาน่า"

"ค่ะ"

หนูหวานเดินเข้าลิฟท์ไป พรางคิดเธอเหมือนเคยเห็นหน้าคนที่ชื่ออามที่ไหน แต่ก็นึกไม่ออกเหมือนกัน แล้วก็คงจะเคยสร้างวีรกรรมแล้วเพราะเธอได้ยินนาตาลีพูดคำว่า'อีกแล้วหรือ'

​"นั่งสิ"

​"ผมรีบถ้าบอสจะไล่ออกก็พูดมา ผมมาทำงานเป็นผู้ช่วยกุ๊ก ไม่ได้มาให้ใครโขกสับเล่นๆ แขกไม่มีมารยาทแบบนั้นต้องสั่งสอนซะบ้างจะได้รู้ว่าไม่ควรที่จะดูถูกคนเขาไปทั่ว"ชายหนุ่มไม่ลดละ

​"ฉันเป็นเจ้านายของนายนะ แต่นายก็ไม่เคยฟังฉัน ฉันบอกนายกี่ครั้งแล้วว่าแขกแต่ละคนไม่เหมือนกัน ไม่งั้นมันจะมีปัญหาหรือไง แล้วคราวนี้มันเรื่องอะไรบอกมา"นาตาลีเสียงอ่อนลง

​"ก็ปัญหาเรื่องสเต็กตอนแรกบอกไม่ต้องสุกมากก็ยกไปให้ เสร็จแล้วก็เปลี่ยนใจจะเอาสุกๆ ทำอยู่ 3 ครั้งก็ไม่พอใจ แล้วผมต้องทนหรือไง?"

"แต่นายรู้มั้ยว่านายก่อเรื่องมากี่ครั้งแล้ว ทำไมไม่อดทนบ้างเล่า?"

​"บอสอย่าเสียเวลาเลย อยู่ได้ก็อยู่ๆไม่ได้ก็ออก คับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยากผมมาทำงานพาร์ทไทม์ มาหารายได้พิเศษอยากทำงานเองไม่อยากรบกวนพ่อแม่ แต่คนกลับมองว่าเป็นคนขัดสนผมทนไม่ได้กับคำพูดนี้"

​"อามใจเย็นๆนะ นายต้องรับปากว่าจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิิดขึ้นอีกนะ"

​"บอสแคร์ผมหรือไง?"

"ฉันแคร์พนักงานทุกคน เพราะเราต้องพึ่งพากันอามนายนั่งก่อนนะใจเย็นๆ ค่อยๆคิดค่อยๆแก้ปัญหา ฉันเคยใจร้อนวู่วาม เคยพูดไม่ดีกับคนอื่นอย่างที่นายกำลังทำอยู่ แต่มันก็ไม่สร้างประโยชน์อะไรเลย นายนั่งพักก่อนสบายใจเมื่อไหร่ค่อยกลับไปทำงานต่อ"

"ครับบอส"

ชายหนุ่มล้วงกระเป๋ากางเกงเดินไปเดินมาอยู่ภายในห้องทำงานของเจ้านายสาว แอบมองเธอบ้างบางครั้ง เขาทำงานที่นี่มาเกือบ 6 เดือนตั้งแต่เดินทางมาเรียนต่อที่ออสเตรเลีย อามเป็นชายหนุ่มอายุราวๆ 28 ปีจากการสัมภาษณ์เขาเรียนต่อปริญญาโทด้านอินทีเรียที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ซิดนีย์

"ว่าไง"

"ขอตัวฮะ"

"อาม...สู้ๆนะ"

"ครับบอสขอบคุณฮะ"

หลังจากอามเดินออกจากห้องทำงานของนาตาลีไป หญิงสาวก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไม่ให้เขาออกไปซะ แต่ก็คงเสียดายเพราะอามใช้ภาษาได้ดีมาก แถมขยันทำงานแต่ใจร้อนเป็นที่หนึ่งเลย

​"พี่ไบรอันมาพบลีที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

​[ครับคุณหนูลี] หลังวางมือถือไม่นาน ไบรอันก็มายืนตรงหน้านาตาลี

​"ลีอยากได้ประวัติของผู้ชายคนนี้ ลีอยากได้เดี๋ยวนี้ต้องการด่วน รีบไปหามาถ้าช้าลีจะฟ้องป๋าว่าพี่ไบร์อู้งาน"

​"ครับคุณหนู"ไบรอันรับเอกสารจากนาตาลีพร้อมเดินออกจากห้องไป

​"นายเป็นใครกันแน่นะนายอาม อีกครั้งเดียวฉันไม่เก็บนายไว้แน่ หยิ่ง จองหองชะมัด"

​ก๊อกๆๆ

​"เชิญค่ะ"

"คุณหนูได้เรื่องแล้วครับ ข้อมูลทุกอย่างอยู่ในนี้หมดแล้วครับ"ไบรอันวางเอกสารทุกอย่างที่โต๊ะทำงานของนาตาลี

"ทำงานเร็วนะคะ"

​"พอกันเลยทั้งพี่ทั้งน้องชอบแกล้งผม"

​"เอาน่าถือว่าช่วยกันนะคะพี่ไบร์ นี่ข้อมูลของเขาหรอคะทำไมมันเยอะขนาดนี้ล่ะ?"

"อยู่ในนั้นทั้งหมดและครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

"ขอตัวนะครับคุณหนู"

"ค่ะ"

นาตาลียังอ่านข้อมูลตามที่ไบรอันให้มา แล้วยังเสิร์ซหาข้อมูลเพิ่มเติมอีก 

'ที่อยู่ 42 ถนน ดาร์ลตั้น 'อิทธิพงษ์ วิริยะไพศาล อายุ 28 ปีพ่อแม่เป็นเจ้าของโรงแรมทางภาคใต้หรอ แล้วมาทำงานทำไมกันบ้านก็มีฐานะนี่นา แต่ว่านาสกุลนี้มันทำไมคุ้นจัง'

นาตาลีเริ่มค้นหาเพื่อนรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยที่เธอเรียนมา เหมือนจะเคยได้ยินเพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นคนไทย แต่ก็หาไม่เจอจนเริ่มจะเหนื่อยเลยต้องนั่งพิงเก้าอี้หลับไปทั้งที่เอกสารยังวางอยู่ที่โต๊ะ

"กลับมาแล้วค่ะ อิริคอยู่ไหนคะ?"

"อยู่นี่ฮะ..เมียไม่ดูแลนี่ครับก็เลยต้องหาอะไรดื่มเอง ผมง่วงนั่งคนเดียวก็แบบนี้ล่ะ ก็เลยจะหากาแฟขมๆดื่มซะหน่อย"

"แล้วได้ยังคะ"

"ได้แล้ว..น่าจะขมมากเลยล่ะ"

"นอนไม่หลับแน่เลยคืนนี้กาแฟดำขนาดนั้นค่ะ"

"ทำไมไปนานจังครับ ผมให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมงเดินไปแค่นี้ แต่นี่รู้อะไรมั้ย?เมียผมไปนานมาก ผมนึกว่าคุณกลับบ้านไปแล้วซะอีก"อิริกยกกาแฟขึ้นดื่มแล้วทำตาหยี คงจะขมน่าดู

"ขมหรอคะ?"

"มาก"

"ใส่น้ำตาลหน่อยมั้ย"

"ไม่อ่ะ..เมียผมหวานอยูแล้วครับ จุ๊ฟคิดถึงยังไม่ตอบเลยทำไมไปนานจัง"เขายังไม่เลิกสงสัย

"รู้สึกว่าคุณลีจะมีปัญหาอ่ะค่ะ ผู้ช่วยเชฟมีปัญหากับแขกค่ะเรื่องสเต็ก"อิริคพยักหน้ารับรู้แต่ไม่ถามต่อ

"อิริค..คุณไม่ถามต่อหรอคะ?"

"ที่รัก..ก็มันเกิดอยู่บ่อยครั้ง บางครั้งแขกก็หาเรื่องเด็กเสิร์ฟ บางครั้งก็เรื่องมากอาหารไม่อร่อยบ้างล่ะฯลฯ หลายเรื่องลีจัดการเอง แม้ว่าจะมีผู้จัดการอยู่ก็ตามแต่ทุกอย่างลีต้องรับรู้"เขาบอกเธอ

"สงสารเธอนะคะ"

"ลีเก่งกว่าผมอีกเธอใจเย็น ผมทำไม่ได้หรอกแบบนั้นมีหวังพวกงี่เง่าโดนต่อยตาแตกแน่"

"หวานเคยเห็นแล้วค่ะ ไม่ใช่แค่ตาแต่หน้าแหกด้วย"

​ก๊อกๆๆ

​"เข้ามา"

ผู้มาใหม่โค้งให้เจ้านายอย่างนอบน้อมหวานเองก็ไม่รู้หรอกว่าใคร เพราะพนักงานเยอะเหลือเกิน

"คุณแวนนิชมาพบเจ้านายรออยู่ที่ห้องรับรองค่ะ"

​"เม..มาด้วยแน่ๆเลยใช่มั้ยคะ?"

​"ค่ะมีเด็กผู้หญิงน่ารักมาด้วยค่ะ"

พิมพิสาดีใจจนออกนอกหน้า อิริครู้เพราะแฟนสาวรบเร้าอยู่บ่อยๆว่าอยากไปหาเพื่อน เธอเองก็คงจะเหงาอยากมีเพื่อนคุยด้วย

"​ฮาร์ลี่..น่ารักที่สุดมาหาน้าหวานเร็ว ฟอดดดหอมจัง เฮียแวนน์หวัดดีค่ะ"

​"ครับ"

"งั้นเราไปเดินตรงโน้นดีกว่านะคะ เมเร็วมีเรื่องจะคุยด้วย"

"จ่ะเพื่อน..แล้วสบายดีมั้ย?"

"หนูไปบอกแด้ดดี๊นะคะว่าเดี๋ยวหนูมานะเราจะไปกับน้าหวานค่ะลูก"

"ค่ะมามี้"หนูน้อยวัยสองขวบเดินไปเกาะขาพ่อแวนนิชอุ้มลูกสาวกลับมาคืนให้ภรรยา เพราะเด็กน้อยสื่อสารไม่เข้าใจ คุณปู่คุณย่าสอนให้พูดภาษาอังกฤษ

"ที่รักลูกพูดงุ้งงิ้ง ฟังไม่ออกอะไรหรอ?"

"เมจะไปข้างล่างค่ะ"

"งั้นไปรอพี่ที่ห้องอาหารก็ได้นะเรายังไม่กินมื้อเที่ยงเลย เดี๋ยวตามไปนะ"

"ค่ะไปเร็วคนเก่งน้าหวานให้ขี่หลังเอามั้ยคะ?"

"ค่ะ"

เด็กน้อยหัวเราคิกคักอย่างมีความสุข หวานพาเพื่อนรักกับหลานสาวตัวน้อยลงมาที่ห้องอาหารของโรงแรม

"เม..รุ่นพี่ที่คณะเรามีคนชื่ออามมั้ย?"

"อืมม!มีสิทำไมหรอ?พี่อามผิวคล้ำๆเข้มๆบ้านอยู่ทางใต้พ่อเป็นเจ้าของโรงแรมไง"เมทัลบอก

"งั้นก็ใช่แน่ๆเลยเม เพราะฉันเจอเขาที่นี่"

"ที่นี่หรอ?"

"ชู้ววว์..อยู่ในห้องอาหารนี่และเป็นผู้ช่วยกุ๊กลองสั่งมั้ยเขาทำสเต็ก"

"เอาสิ..ขอเป็นทีโบนนะเนื้อติดมันหน่อยๆ"

"ได้สิ..แล้วหนูล่ะคะจะรับอะไรดีคะ?"

"เอานม"

"ว้า..จะกินแต่นมมีมั้ยคะคุณแม่นมนะ"

"เตรียมมาอยู่แล้วจ้า..คนเป็นแม่ต้องเตรียมพร้อมเสมอต้องดูลูก ดูแลสามีรู้มั้ยจ๊ะ?มันเป็นสิงที่ต้องทำ"

"อยู่ยากเนอะ?"

"ไม่หรอกถ้าทุกอย่างลงตัวก็ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วล่ะ"เมทัลพูดไปยิ้มไปหวานพลอยมีความสุขไปด้วย

"แล้วซาร่าล่ะจ๊ะ"

"อืมม!ไปเรียนนะพอเลิกเรียนพี่อีชานไปรับต้องตรงเวลาเพราะติดฮาร์ลี่ แทบจะแฝดกันเลยล่ะ"

"ก็น่าติดหรอกดูสิน้ารักซะขนาดนั้นนะ"

​"มาแล้วครับทีโบนสเต็ก ทานให้อร่อยนะคะระวังร้อนนะครับน้องหนู น่ารักจัง"

​"พี่อาม..พี่อามจำเมกับหวานได้มั้ยคะ?"

"เม..เมทัลใช่มั้ย แล้วนี่ก็คงจะเป็นหนูหวานแต่ถ้าพี่จำไม่ผิด หวานอยู่กับบอสเมื่อตอนสายๆ"

"ใช่ค่ะหวานก็นึกว่าหวานจำคนผิด แล้วพี่อามทำงานที่นี่นานแล้วหรอคะ?"

"เกือบ 6 เดือนแล้วล่ะ..แต่เมื่อตอนสายคือมันมีเรื่องนิดหน่อย แล้วเมมาทำอะไรที่นี่?..แล้วหนูน้อยคือ?"

"ฮาร์ลี่ค่ะ..ลูกจ๋าขอบคุณคุณลุงสิคะที่ทำสเต็กให้ลูกไง"

"ขอบคุณค่ะ"

"น่ารักจัง"

"แล้วพี่อามต้องทำงานด้วยหรอคะ ที่บ้านก็มีโรงแรมยังมาทำงานโรงแรมอีกหรอเนี่ย?"

"ว่างมากมั้ง พี่มีเรียนอาทิตย์ละ 3 วันอีก 4 วันว่างก็เลยทำงานจะดีกว่า ว่าแต่หวานรู้จักกับบอสหรอ?"อามถามกลับดูท่าทางก็ไม่น่าใจร้อน

​"ค่ะคุณลีเป็นน้องสาวของอิริคแฟนหวานค่ะ แล้วเขาก็ยังเป็นเพื่อนกับสามีของเมค่ะพี่อาม คือเรากำลังจะแต่งงานกันเชิญพี่อามด้วยนะคะ"

​"ได้สิแต่งที่เมืองไทยมั้ย?"

"ค่ะ"

"งั้นพี่ขอตัวนะ พอดีมีลูกค้าสั่งสเต็กต่อนะ"

"พี่อาม"

"ครับ"

"ใจเย็นๆสู้ๆนะคะ"

"สู้ๆค่ะ"ฮาร์ลี่ชูกำปั้นน้อยๆให้ ชายหนุ่มหยิกแก้มฮาร์ลี่อย่างเอ็นดู

"เม..ฉันอยากให้พี่อามกับนาตาลีชอบกัน"

"จะเป็นไปได้หรอ?"

"นั่นสิ..แต่หวังนะ"

"มามี้แด้ดดี๊มาค่ะ"

"โอ้!..แม่เจ้าลูกสาวแด้ดดี๊ทานสเต็กด้วยหรอคะ..อร่อยมั้ยลูก?"

"อร่อยค่ะ"

"นี่แกต้องรีบมีลูกโว้ย..ตอนนี้ฉันกำลังปั๊มคนที่สองอยู่แต่ขอเป็นหญิงอีกนะ ชอบน่ารักจริงๆใช่มั้ยคะ"เมทัลหญิกสามีที่พูดแบบนี้ต่อหน้าลูก

"เฮียลูกอยู่ด้วยนะคะ"

"ลูกต้องคิดเหมือนแด้ดดี๊เชื่อสิ..สั่งอะไรกินหน่อยมั้ย? เดี๋ยวซาร่ากลับมาไม่เจอหลานพาลจะหงุดหงิดเอา"

"เออ!ใช่..ฉันว่าจะถามอยู่เลย"

"เธอไปเรียนนะ มีบอดี้การ์ดส่วนตัวรับส่ง"

"อีชานล่ะสิ"

"ใช่เช้าต้องไปส่งที่มหา'ลัยก่อน แล้วก็เลยไปทำงานพอเย็นต้องไปรับ วันหยุดขลุกอยู่กับหลานทั้งวันตอนนี้นะฉันแทบไม่ได้แตะลูกเลย ทั้งแม่ทั้งน้องไม่รู้ฮาร์ลี่เป็นลูกใครกันแน่"แวนนิชพูดทำนองน้อยใจ

"ลูกมามี้ค่ะ"

"จริงหรอคะ?"

"จริงค่ะ"

"งั้นคืนนี้นอนห้องน้าหวานดีกว่านะ พรุ่งนี้ค่อยไปส่งตอนเช้าเลยดีมั้ยคะ?"เด็กน้อยส่ายหัว

"ไปกับมามี้ค่ะ"

"กินเลอะแล้วค่ะ"

อาหารมื้อกลางวันถูกสั่งมาเต็มโต๊ะ โดยมีนาตาลีลงมาร่วมโต๊ะด้วย ไม่ต้องแนะนำให้รู้จักเพราะเมทัลกับสามีมาบ่อย

"เฮีย!ขอไปเลี้ยงได้มั้ยเนี่ยเด็กคนนี้"นาตาลีเอ่ยขอ

"ลูกนะไม่ใช่ผักใช่ปลาจะมาขอกันง่ายๆไปมั้ยคะลูกสาวแด้ดดี๊?"

"ไม่ไปค่ะ"

"ชัดมั้ยลี?"

"ชัดมากค่ะ"

อาหารมื้อกลางวันถูกรับประทานจนเกลี้ยงจาน นาตาลีขอกลับไปทำงานเพราะเธอยังมีงานค้างอยู่ แต่ไม่ใช่เรื่องอื่นน่าจะเป็นเรื่องสืบประวัติคนมากกว่า

อิริคกับแฟนสาว พาเมทัลกับสามีและลูกสาวเดินย่อยอาหารแถวสระว่ายน้ำของโรงแรมก่อนจะขอตัวกลับไป หวานยังถ่ายรูปกับฮาร์ลี่เก็บเอาไว้เพราะเธอเป็นเด็น้อยที่อารมณ์ดีที่สุด

"อยากได้ใช่มั้ย?"

"ค่ะ..เธอน่ารักที่สุด"

"งั้นคืนนี้ผมทำให้ เอาให้น่ารักที่สุดดีมั้ยครับเมีย?"

"ทะลึ่ง..เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าน่าอายนะคะ"

"อะไรพูดกับเมียสองคนใครจะมาได้ยินครับ ที่รักนี่ซิดนีย์นะครับ ไม่ใช่เมืองไทยซะหน่อยมาจับมือไว้เราไปด้วยกัน เราจะจูงมือกันแบบนี้ตลอดไปจะไม่ปล่อยมือจากกันนะครับ"

"ค่ะ..เราจะไม่ทิ้งกันถ้าคุณทิ้งหวานนะหวานจะฆ่าคุณ..จำไว้นะคะ"

"ครับเมียจ๋า..อยากจะนอนที่สุดเลย"

"งานไม่เสร็จ อย่ามาพูดคำนี้นะคะไปทำงานเร็วพรุ่งนี้วันหยุดหรอคะ?"

"ครับ..วันพุธแห่งชาติครับเมีย"

"หวานนึกว่าวันเสาร์นะคะ"

"เหนื่อยหรอ ที่รักผมว่าคุณตื่นสายก็ได้นี่เราออกสายๆหน่อยก็ได้ไม่มีใครว่าหรอกครับ"

"ไม่ได้หรอกค่ะ เราเป็นเจ้าของควรจะตื่นเช้านะคะ ไม่งั้นพนักงานก็มาสายสิคะจริงมั้ย?"

​"ครับเมียถูกเสมอ..นั่นคือเรื่องจริง"

​พิมพิสายกนิ้วโป้งให้ เมื่ออิริคพูดจบเขาเข้าใจถูกต้องเราแสดงว่าเขาเข้าใจนสัจธรรมข้อนี้ดีที่บอกว่า'เมียถูกเสมอ

​หนูน้อยฮาร์ลี่ หรือซารีน่า ซานดิเอกา วัยสองขวบ(ขอบคุณภาพจาก google ด้วนะคะ




​เข้ามาอัพเพิ่มให้จบตอนแล้วนะขอบคุณfc ทุกคนที่ติดตามอ่านนิยายของนินนารถ ยังมีคนรออยู่มั้ยนะ ฝากแก้คำผิดด้วยนะคะเจอกันใหม่ค่ะบายๆ💆💆💆💆

ความคิดเห็น