Faddist/ปอฝอ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ที่สุดของหัวใจ 100%

ชื่อตอน : ที่สุดของหัวใจ 100%

คำค้น : กลรัก กลรัรกรุ่นพี่ กลรักวีมาร์ค Love Mechanics ดราม่า วาย มหาลัย จบ เปิดจอง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 131.1k

ความคิดเห็น : 304

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2560 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ที่สุดของหัวใจ 100%
แบบอักษร

** **

-****33-

ที่สุดของหัวใจ

**[**Mark Masa]



          จบคำพูดของผม ผมก็กดริมฝีปากลงกับริมฝีปากของพี่วีที่กำลังเผยอออกด้วยความตกใจ ผมสอดลิ้นเข้าไปเล่นกับเรียวลิ้นของพี่เขา พลิกจูบไปมาอยู่นานจนคนที่อายุมากกว่าส่งเสียงเบาๆ ในลำคอ พี่วีสอดมือเข้ามาเสื้อของผมและถอดมันออก ผมเองก็ยอมให้เขาถอดออกง่ายๆ ผมไม่ได้สนใจมันสักเท่าไหร่หรอก ปากพี่วีมันหวานเกินกว่าที่ผมจะสนใจสิ่งอื่น

          “อืมมม” ผมแนบริมฝีปากจนชิด จมูกขอเราเบียดกันไปมา สายตาหวาบหวามถูกส่งให้กันแล้วพี่มันก็ผงกหัวขึ้นและกดคอผมลงไปจูบ

          “มาร์ค…” ผมรู้ว่าคนข้างล่างอยากจะพลิกตัวขึ้นมาใจจะขาด และวันนี้ผมจะทำให้พี่วีมีความสุขแบบใจจะขาดเอง

          “ผมทำให้” ผมกระซิบลงข้างหู ขบใบหูแล้วแลบเลียเบาๆ

          “อือ…” พี่วีครางในลำคอก่อนจะผลักผมออก พี่เขาถอดเสื้อด้วยตัวของเขาเองและมองมาที่ผม สายตาที่บอกว่าจะไม่ทน สายตาที่บอกว่าหิวกระหายแค่ไหน พี่วีไล่มองตั้งแต่เอวผม หยุดจ้องที่หน้าอก ปาก และมองเข้ามาในดวงตาของผม

          “กูยอมให้มึงทำจนมึงพอใจเลย” เสียงแหบพร่าเอ่ยเบาๆ อย่างยั่วยวน มือเรียวสวยลูบวนไปมาที่เอวผม

          “อืม…ผมก็จะทำจนพี่พอใจ”

          พี่วีส่งมือมาทักทายด้วยการสัมผัสไปทั่วส่วนบนของผม พี่มันลูบวนในจุดที่รู้ว่าผมจะต้องเสียว บีบเค้นตรงที่ผมจะต้องคราง เป็นผมที่ทนไม่ไหวต้องเงยหน้าขึ้นสูดเอาอากาศ

          พี่วีลุกขึ้นนั่งและไม่ยอมให้ผมลงจากตัก มือข้างหนึ่งพี่เขาเท้ากับเตียงเพื่อพยุงเราทั้งสองคน ส่วนมืออีกข้างวางอยู่บนเอวผม ผมวาดมือลงบนแผ่นอกหนาๆ ของพี่วี ลูบมันเบาๆ สัมผัสมาเรื่อยๆ และหยุดอยู่ที่ลาดไหล่ ตาคมของคนพี่วีมองมาอย่างหวานเชื่อม เรายิ้มให้กันและประกบปากเข้าหากันอีกครั้ง

          “อืมมม”

          “อือ…จุ๊บ~” เสียงดูดปากดังผะแผ่วทุกครั้งที่ปากเราสัมผัสกัน เราทำอย่างงนั้นซ้ำๆ ผละออกมามองตาจูบกันใหม่ ไม่เหน็ดเหนื่อยและไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพัก

          ผมผละปากออกจากริมฝีปากของพี่วี เลื่อนมาจูบคอสวยที่คนถูกจูบก็เอียงให้จูบ ผมจูบตามเส้นลือดสีเขียวที่นูนขึ้นมา พี่วีหอบและครางในลำคอซ้ำๆ ไม่ต่างจากผมที่ส่งเสียงพอใจกับความหวานของพี่มัน

          “อืมมมม”

          “อา…” เมื่อเห็นว่าผมไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พี่วีก็เอียงคอให้ผมจูบต่อ ตอนนี้คอขาวๆ ขอพี่มันคงขึ้นรอยแดงเต็มไปหมด คนตรงหน้าไม่ได้ว่าอะไร เหมือนจะยินยอมพร้อมใจไปกับผมด้วยซ้ำ

          “มาร์ค…” ผมผละออกมามองเมื่ออีกคนเอ่ยเรียก

          ”หืม?” ผมส่งเสียงลำคอเมื่อเห็นว่าคนที่เรียกไม่ได้พูดอะไรต่อ พี่วีแค่มองหน้าผม มอง…แล้วก็ยิ้ม

          “จะทำอะไรกูนะ?” คนที่ยอมให้ผมนั่งตักเอ่ยถามพลางเลิกคิ้ว เราสบตากันอีกครั้งและผมเห็นประกายวาววับในดวงตาคม

          “ทำให้พี่มีความสุข” ผมตอบเบาๆ เท่าที่เสียงแหบๆ ของผมจะส่งเสียงออกไปได้ พี่วีกระตุกยิ้มแล้วเท้าแขนทั้งสองข้างไปทางด้านหลัง

          “ทำสิ” คนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนโดยมีผมนั่งทับอยู่ส่งสายตาท้าทายมาให้หลังจากนั้นเสียงกระเส่าถูกส่งออกมาจากลำคอแดงๆ

          “ทำไมชอบท้าทาย” ผมขยับหน้าเข้าหาพี่วี จมูกของเราชนกันและพี่มันก็ยิ้มอย่างพอใจ

          “เอาให้ความสุขมันจุกอกกูเลยนะ” ปากสวยพูดอย่างนั้น ผมก้มลงปิดมันด้วยปากของผมเพราะความหมั่นเขี้ยว เราจูบกันอีกครั้งและอีกครั้ง

          ผมผละออกมาและจูบลงตามลำตัวของพี่วี พี่มันกึ่งนั่งกึ่งนอนและยอมให้ผมทำแบบที่ผมพอใจอย่างไม่ขัด ผมจูบลงที่แผ่นอกหนาๆ พี่มันแค่แอ่นขึ้นและส่งเสียงครางออกมาเบาๆ

          “อือ~” ผมแลบลิ้นชิมเม็ดสีสวยบนหน้าอกนั่น พี่วีครางออกมาเมื่อผมสะกิดถี่และแรงขึ้น มือที่เคยเท้าอยู่กับที่นอนเลื่อนขึ้นมาลูบเอวผม และพี่เขาเองก็ทิ้งตัวราบลงกับเตียง

          “อื้อ~” ผมครางเมื่อมือซุกซนอีกข้างเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกับแผ่นอกผม พี่มันบีบและสะกิดเบาๆ เพียงแค่เท่านั้นผมก็เสียวจนแทบจะลืมทุกอย่าง

          “จูบหน่อย” ผมขยับขึ้นไปจูบเมื่อคนข้างล่างเอ่ยขอ ทุกจังหวะทุกสัมผัสมันทำให้แผ่นอกของผมกับแผ่นอกของพี่วีเสียดสีกันเบาๆ เพียงแค่เบาๆ แต่ตัวเรากลับร้อนเหมือนไฟ ลำตัวที่เคยนิ่งสงบในกางเกงยีนส์ตอนนี้มันขยายจนรับรู้ได้ถึงขนาดของกันและกัน ทั้งๆ ที่มีผ้าขวางกั้นอยู่ผมยังรู้สึกได้เลยว่าอารมณ์พี่วีมันเป็นแบบไหน

          “อื้มมม~” ผมตองส่งเสียงครางในลำคอ เมื่อมืออุ่นๆ ของพี่วีทาบทับกับก้นของผม พี่มันขยำแรงๆ ก่อนจะเลื่อนมาปลดซิปที่ด้านหน้า ปากของเรายังบดเบียดกันไม่ห่างไปไหนเพราะพี่วีไม่ยอมปล่อยผม

          เสื้อผ้าของเราไม่เหลือติดตัวแล้วสักชิ้นด้วยฝีมือของพี่วี ต่างคนต่างหอบหายใจและสำรวจกันและกัน เราหัวเราะออกมาพร้อมกันเมื่อรู้ทันอีกฝ่าย

          “มึงนี่…”

          “อะไร?” ผมถามติดจะงอนเมื่ออีกคนพูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้น ทำไมต้องทำเหมือนตัวเองเก่ง ทำไมชอบทำเหมือนผมเป็นเด็ก

          “อยากได้กูเหรอ?” เสียงท้าทายกับสายตาเชิญชวนที่พี่มันส่งมาให้ทำให้ผมต้องรวบรวมความกล้าแล้วมองตอบด้วยสายตาไม่ต่างกัน

          “ให้ไหมล่ะ?” ผมถามเสียงกระเส่า พี่วีหรี่ตามองก่อนจะหัวเราะออกมาน้อยๆ แล้วขยับส่วนล่างอย่างเชิญชวน

          “อื้อ~” ผมครางแล้วก้มลงมองท่อนเอ็นที่กำลังเบียดกันไปมา

          “ได้สิ” คนตัวสูงที่นอนอยู่ด้านล่างขยับขึ้นมาขบติ่งหูผม “กูเองก็อยากได้มึงจนจะขาด”

          คำพูดล่อแหลมมาพร้อมกับแรงดูดที่ซอกคอ พี่วีจูบอยู่อย่างนั้นและผมก็ครางไม่ขาดเสียง พี่มันนอนราบลงเหมือนเดิมพร้อมกับดึงผมลงมาด้วย มือเรียวฟอนเฟ้นที่เนื้อนุ่มด้านล่าง สะกิดที่ร่องของผมเบาๆ แต่ทำเอาผมสะท้าน

          “พะ…พี่วี…” ผมครางเรียกชื่อเขา เมื่อมือข้างนั้นผละออก พี่มันเลื่อนมอมากอบกุมด้านหน้า ขยับให้ผมกับตัวเองเบาๆ

          “อา…”

          “อืมมม” เสียงแหบทุ้มครางแข่งกันในลำคอ พี่วีช้อนสายตาขึ้นมามองผม ปากสวยขบเข้าหากันก่อนจะแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปาก

          “พะ…พอ” ผมเอ่ยบอกแล้วหยุดขยับเอว ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมขยับตามจังหวะมือของพี่มัน รู้แค่ตอนนี้ส่วนหัวของผมปริ่มน้ำไม่ต่างจากท่อนเอ็นใหญ่ๆ ของพี่วีเลย

          “ทำไม?”

          “ก็…” เสียงผมหายเมื่อมองลงไปเห็นส่วนนั้นที่ขยายเต็มที่ของพี่วี ผมกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะมองกลับมาที่หน้าหล่อๆ “บอกว่าจะทำ” ผมพูดพร้อมกับใช้มือกุมส่วนนั้น ลูบขึ้นลงและจงใจสัมผัสกับส่วนที่ปริ่มน้ำ

          “อือ…มาร์ค…” ผมกระตุกยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ต้องการจากคนตรงหน้า พี่วีสูดปากครางเรียกชื่อผม ตาคมหรี่มองผมอย่างยั่วยวน หางตาปริ่มน้ำคล้ายว่าทรมาน แต่ผมรู้ว่าพี่มันชอบแบบนี้จนไม่อยากให้มือผมผละไปไหน

          “ทำนะ?”

          “อื้อ!” พี่วีครางเสียงดังเมื่อผมก้มลงไปดูดเอาแท่งร้อนเข้าปาก คนที่ต้องการอยู่แล้วเจอแรงดูดดุนและความร้อนของโพรงปากเข้าไปต้องละลายแน่ๆ ผมเหลือบตาขึ้นมองคนที่เอื้อมมือมาขยุ้มผมของผม มือข้างหนึ่งของพี่วีสอดเข้ามาไม่ต่างจากอีกข้าง หน้าหล่อเชิดขึ้นครางอย่างทนไม่ไหว ภาพตรงหน้าเป็นเหมือนไฟที่ทำให้ผมขยับปากรัวเร็วไม่หยุด

          “อือออ” ผมส่งนิ้วเข้าไปในปากของพี่วี พี่มันดูดจนชุ่มผมจึงเอาออกมา วาดมือลงไปข้างหลังและเตรียมพร้อมให้กับตัวเอง

          “มาร์ค…” พี่วีครางเมื่อเห็นผมทำแบบนั้น มือสวยทั้งสองข้างเลื่อนไปบีบแก้มก้นของผม ผมคายแท่งร้อนที่อยู่ในปากออก ใช้มือข้างที่ว่างเท้ากับขาพี่วี ยกตัวขึ้นเล็กน้อยและสอดนิ้วตัวเองเข้าไปจนสุด

          “อืมมม” ผมกัดปากคราง หรี่ตามองคนตรงหน้าที่มองมาอย่างไม่เคยเห็น พี่วีขยำก้นผมแรงขึ้นและส่งเสียงในลำคอ

          “เอาเถอะ…ยอมแล้ว” พี่วีว่าพลางเอาส่วนนั้นถูกับช่องทางของผม ผมถอนนิ้วออกแล้วควานหาถุงยางในกระเป๋ากางเกงของพี่วี หยิบมันอออกมาสวมให้กับคนตรงหน้าแล้วส่งยิ้มให้

          “อ่ะ…อืมมม” ผมนั่งทับพี่วีและพยายามสอดตัวพี่เขาเข้าไปในตัวของผม มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด อีกอย่าง…มันเจ็บกว่าปกติด้วย

          “ใจเย็นเด็กดี…” เสียงทุ้มเอ่ยปลอบแล้วถอนตัวเองออกมา ผมก้มลงไปจูบพี่วี ขยับช่องทางของตัวเองให้สัมผัสกับส่วนใหญ่ตัวนั่น

          “อื้อ~” ผมครางเมื่อพี่มันดูดที่คอผม เราผละออกจากกันและผมก็เริ่มใหม่

          มือข้างที่วางอยู่บนแผ่นอกของพี่วีเริ่มเกร็งเมื่อผมเริ่มกลืนกินพี่วีอีกครั้ง เพียงแค่ครึ่งเดียวแต่ผมก็ต้องฟุบลงกับอกกว้างอย่างหมดแรง คนที่นอนอยู่ด้านล่างยกก้นผมขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเป็นฝ่ายกดตัวเองเข้ามาจนสุด

          “อา…”

          “อือออ” เรายังนิ่งอยู่อย่างนั้น น้ำตาหยดหนึ่งของผมหยดลงบนแผ่นอกของพี่วี มือข้างหนึ่งของพี่มันเลื่อนขึ้นมาลูบหลังเพื่อปลอบ

          “ไหว…ไหม” เสียงกระท่อนกระแท่นเอ่ยถาม ความรู้สึกและอารมณ์ตอนนี้คงไม่ต่างจากผมมาก จุก เจ็บและคงเสียวไม่ต่างกัน

          “อ่ะ…อยากขยับ” ผมว่าแล้วลองขยับเอว ความเจ็บแล่นขึ้นมาทั่วตัว พี่วีก็คงไม่ต่างกัน

          “อ่า…ดะ เดี๋ยว อืมมม” พี่มันขยับตามเมื่ออะไรๆ เริ่มดีขึ้น

          “อื้อ…อ่า…”

          “อืม…” เสียงครางของเราดังสลับกันไม่รู้เสียงใครเป็นเสียงใคร ผมซบหน้าลงกับต้นแขนของพี่วี หันกลับไปมองจุดที่เชื่อมเราสองคนไว้ด้วยกัน พี่มันขยับและผมเองยังขยับ

          ท่อนร้อนๆ ของพี่วีนั่นสัมผัสผนังผมจนรู้สึกแน่นไปหมด ไม่ว่าจะขยับช้าหรือขยับเร็วผมก็รู้สึกเสียวจนแทบจะขาดใจตายอย่างที่พี่มันเอ่ยขอจริงๆ คนตรงหน้าก็คงไม่ต่างกันมาก แขนที่โอบผมอยู่ชื้นเหงื่อไปหมด มือเรียวเลื่อนลงไปช่วยผมเพื่อให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย หน้าหล่อเชิดขึ้นครางอย่างสุขสมไม่ต่างจากผมที่ครางอยู่ข้างหูพี่มัน

          “มาร์ค…อื้อออ”

          “อืม…อื้อออ”

          “รัก…บอกรักกูหน่อย” ผมจูบแก้มชื้นเหงื่อของคนที่เอ่ยขอเบาๆ กระตุกยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อคิดอะไรบ้าๆ ออกมา

          “ไม่บอก” ผมตอบกลับอย่างนั้นแล้วขยับส่วนล่างให้เร็วขึ้น ยื่นลิ้นเข้าไปเลียในใบหูอุ่นๆ แล้วขบเบาๆ

          “อือ…เด็กดื้อ”

          “อ้า!” ผมครางเสียงดังเมื่อพี่วีกระแทกเข้ามาสุดแรง ผมรู้ว่าพี่มันอยากเอาคืนแต่แบบนี้มัน… “อื้อ…พี่…พี่วี” ผนังด้านในของผมบีบรัดตัวพี่มันแน่นขี้น ขมิบตอดรัดจนรู้สึกถึงความอุ่นร้อนด้านใน

          “มาร์ค…อ่า”

          “อืมมม อื้อ…พี่…”

          “อา…” ตัวผมกระตุกและพี่วีเองก็กระตุก เราปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาพร้อมๆ กัน ผมผละตัวออกจากพี่วีและค่อยๆ ถอนตัวออกมา ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำของพี่มันเยอะแค่ไหน ได้แค่นอนหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอยู่ตรงนี้

          “ไหน? ใครบอกจะให้กูทำจนกว่าจะพูดว่ารัก” คนที่ถอดถุงยางเสร็จลุกขึ้นนั่งแล้วมองมาที่ผม

          “ไม่เอาแล้ว…” ผมส่ายหัวให้พี่มันช้าๆ นี่ขนาดผมคุมเองยังเหนื่อยขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นจังหวะของพี่วี…ผมไม่อยากจะคิด

          “หึ…ยอมกูยัง?” คนหล่อขยับเข้ามาถาม

          “ยะ…ยอมแล้ว” ผมว่าเบาๆ หลบสายตาหวาบหวาวนั่นเพราะหน้าร้อน

          “บอกรักกูสิ” เสียงทุ้มเอ่ยขอแล้วจับคางผมให้หันกลับไปมองพี่เขา “พี่วีรักน้องมาร์ค…น้องมาร์คบอกรักพี่วีหน่อยสิครับ” ถ้าจะมองแบบนั้นและถ้าจะพูดแบบนี้ก็ทำให้ผมตายลงตรงนี้เลยเถอะ

          “…” มือเรียวยื่นขึ้นมาเช็ดเหงื่อให้ผม ปากสวยยิ้มให้และรอให้ผมพูดตอบ ผมเองก็พยายามจะพูดออกไปแล้วนะ แต่ใครๆ ก็รู้ว่าสายตากับสีหน้าของพี่วีมันมีผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจผมมากแค่ไหน แค่คุมจังหวะหายใจยังยาก จะมาให้ผมคุมเสียงไม่ให้สั่นตอนบอกรักพี่มันได้ยังไง

          “มาร์ครักพี่วีไหมครับ?” คนหล่อเอ่ยถามอีกรอบ หน้าผมมันคงร้อนจนไหม้ไปหมดแล้ว ผมทำใจกล้าแนบมือกับแก้มสีสวยของพี่วี มองตาคมที่หวานกว่าดวงตาคูไหนแล้วพูดออกมาเบาๆ

          “มาร์ครักพี่วีครับ” พี่วียิ้มกว้างก่อนจะก้มลงมาจูบผม เราจูบกันอีกครั้งและครั้งนี้นานกว่าครั้งไหนๆ

          “มีความสุขที่สุดในโลกเลย” พี่วีพูดหลังจากที่ถอนจูบออก เรายิ้มให้กันและขยับเข้าหากันอีกครั้ง จูบกันซ้ำๆ และผมคิดว่าคืนนี้เราคงหยุดจูบกันไม่ได้แน่ๆ

          ก็จูบแล้วมีความสุขที่สุดในโลก จะให้หยุดได้ยังไง

          แสงที่ส่องลอดเข้ามาในห้องทำให้ผมต้องขยับเปลือกตา อยากซุกหน้าลงกับไหล่ของพี่วีแต่แดดแรงขนาดนี้คงสายมากแล้ว ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นสำรวจรอบห้อง คนตัวสูงที่เคยนอนกอดไม่ได้อยู่ตรงนี้ ผมอยากจะบิดตัวเพื่อไล่ความเมื่อยแต่ถ้าทำอย่างนั้นผมคงเจ็บมากกว่าเดิม

          “ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มเดินทักทายพร้อมกับกลิ่นหอมๆ ของโกโก้ พี่วีวางมันลงข้างหัวเตียงแล้วเอามือมาอังหน้าผากผม

          “ไม่ได้เป็นอะไร” ผมบอกเบาๆ แอบหน้าร้อนนิดหน่อยแต่พี่มันคงไม่รู้หรอก

          “ก็เห็นตื่นสาย…” พี่วีว่าแล้วขยับออกห่าง มือสวยจับเข้าที่แก้วใบใหญ่แล้วส่งมาให้ผม

          “กี่โมงแล้วอ่ะ…” ผมถามแล้วจิบโกโก้

          “สิบโมง…”

          “ห้ะ!”

          “ทำไม?” พี่มันถามและตาสวยก็เบิกขึ้นด้วยความตกใจเมื่อผมส่งเสียงอย่างนั้น

          “ก็ผมมีเรียน” ผมตอบพลางคิดถึงวิชาเรียนที่ไม่ควรขาด

          “กูก็มี ยังไม่ไปเลย” คนหล่อที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดอย่างไม่ใส่ใจ

          “ผมต้องไปอ่ะ มันสำคัญ” ผมว่าแล้วพยายามจะลุก

          “มึงไปไม่ได้อ่ะ เชื่อกู” อีกคนก็เอ่ยขัดแล้วดันตัวผมลง

          “ผมไม่ได้เจ็บขนาดนั้น ผมไหวอยู่” ผมบอกพี่วีแล้วดันแขนยาวๆ ที่จับไหล่ผมออก ยอมรับว่าเมื่อคืนมันเจ็บมากแต่พี่วีก็ดูแลผมดู ผมไม่ได้รู้สึกทรมานหลงจากนั้นเพราะพี่มันทำความสะอาดให้ ผมจึงรู้สึกสบายตัวมากกว่า

          “ถึงมึงตีลังกาได้มึงก็จะไม่ไปอ่ะ” พี่มันว่าอย่างนั้นแล้วโยนโทรศัพท์ให้ผม ผมเองก็รับมางงๆ เปิดดูหน้าต่างที่ค้างอยู่แล้วต้องอ้าปากค้าง

          ไอจีของพี่วีอัพรูปผู้ชายคนหนึ่งเมื่อหนึ่งโมงที่แล้ว ผู้ชายคนนั้นผมยุ่งเหยิงนอนคว่ำซุกหน้าเข้าหมอน ในรูปมันเห็นแค่ผมสีเข้ม เพราะถูกผ้าห่มปิดไปเกินครึ่ง แต่ถึงแม้จะไม่เห็นหน้าชัดๆ ใครต่อก็ใครก็ต้องรู้ว่าไอ้หัวยุ่งๆ นั่นเป็นใคร

          ก็ไอ้คนที่อ้าปากมองรูปอยู่บนเตียงนี่แหละ

Vee Vivis

ถูกใจ 2,810 คน

Vee Vivis My M is My everything

          ก้มลงดูยอดไลค์ ยอดคอมเมนต์ยิ่งทำให้ผมอึ้งไปใหญ่ แค่ชั่วโมงเดียวทำไมคนรับรู้เยอะขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะรูปหรือเพราะคำบรรยายใต้รูปก็ได้ ผมหันกลับไปมองพี่วีที่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจอยู่ข้างๆ

          “อย่าโกรธ” พี่มันว่าแล้วนั่งลงชิดกับผม “กูขอนิดเดียว”

          “พี่…” ผมไม่รู้จะตอบอย่างไร ทุกสิ่งทุกอย่างมันตีรวนไปหมด

          “หรือกูทำอะไรผิด? มึงยังไม่หายโกรธกู?” พี่มันเอียงหน้าถาม หน้าหล่อที่รื่นเริงหม่นลงเล็กน้อย

          “เปล่า…” ผมกัดปากแล้วก้มลงมองมือถือ

          “แล้วทำไมทำหน้าอย่างนั้น มีคนคอมเมนต์ด่าเหรอ?” พี่มันว่าแล้วชะโงกมาดูกับผม

          เรื่องคอมเมนต์ผมไม่ได้สนใจสักเท่ไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็นของเพื่อนพี่เขาตามด้วยเพื่อนผม มันไม่ได้น่าห่วงอะไรขนาดนั้น แต่ที่ผมเป็นอย่างนี้เพราะผมไม่คิดว่าพี่มันจะทำแบบนี้

          “พี่วี…” ผมเรียกแล้วหันไปมองอีกคน

          “หืม?...อื้อ~” ผมกดริมฝีปากกับปากเรียวสวย จูบพี่มันแรงๆ ก่อนจะผละออกมา

          “หมั่นไส้” ผมพูดแค่นั้นแล้วปล่อยให้อีกคนเหวออยู่กับการกระทำของผม ก้มหน้าลงซ่อนรอยแดงๆ บนแก้ม ทำเป็นอ่านคอมเมนต์ทั้งๆ ที่ไม่ได้เข้าใจมันมากนักหรอก

          Pond Paweeบ้านกูเรียกอวดเมีย

Future Forfunนั่นรูปใครเหรอ? ดูไม่ออกเลยอ่ะ

Tonklaกูก็ดูไม่ออก นั่นรูปใครอ่ะ? หึ!

Yiwaaกูเกลียด เหอะ!

ตุ๊ดซี่ลี่นี่เรียนเครื่องกล กูตื่นมาเจออะไรแบบนี้เหรอ? ได้ๆ ความรักมันสวยงาม กูจะเข้าใจเพื่อนค่ะ

Pandoraถ้าเปิดการ์ดไม่ได้เป็นอะไรกันกูจะตบ

Nnorthh เกลียดด้วยคน

James Sเดี๋ยวเขาก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน

I am Winเป็นทุกอย่าง…แปลไม่ออกเหรอ**@James S**

          ผมเบ้หน้าเมื่ออ่านคอมเมน์ต์ของเพื่อนตัวเอง เหลือบตาขึ้นไปอ่านคำบรรยายภาพอีกรอบแล้วก็เขินอีกที พี่วีมันก็นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ หน้าหล่อขยับเข้ามาใกล้ ไล่อ่านไปพร้อมๆ กับผม คางแหลมวางลงที่ไหล่และแขนยาวนั่นก็โอบรอบเอวผม

          ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้…แต่ตอนนี้ผมรู้สึกดี

          “กูชอบเวลาที่มึงเป็นแบบนี้จัง” พี่มันว่าแล้วยื่นนิ้วมาเขี่ยโทรศัพท์

          “แบบไหน?” ผมเองก็เลื่อนนิ้วหลบแล้วก้มหน้าลงเรื่อยๆ

          “แบบเมื่อกี้” พี่มันเอียงหน้าเข้าหาผมแล้วตอบ

          “แล้วแบบอื่นล่ะ?”

          “กูชอบทุกแบบ แต่แบบเมื่อกี้เพิ่งเคยเห็น ใจเต้นโคตรแรงอ่ะ” พี่มันว่าซึ่งก็ไม่ได้ผิดไปจากความจริงสักนิด จังหวะตึกตักที่กระทบแผ่นนหลังผมอยู่ตอนนี้มันเร็วระรัวมากจริงๆ

          “ทำอะไรไม่เคยบอก” ผมว่าเบาๆ หาวิธีเปลี่ยนเรื่องแก้เขินแต่ก็ทำอะไรได้ไม่มาก

          “เราก็เหมือนคนคนเดียวกันแหละ”

          “พี่นี่…”

          “หรือจะเถียง?” เสียงทุ้มเอ่ยถามอยู่ข้างหู และก่อนที่ปากผมจะตอบความคิดที่บอกว่าพี่มันถูกก็ผุดขึ้นมา 

          “…ไม่เถียง” ผมก้มหน้าลงแล้วตอบเบาๆ ได้ยินเสียงหัวเราะจากคนที่นั่งซ้อนหลังอยู่ แค่เสียงทุ้มๆ นั่นทำไมผมถึงร้อนขนาดนี้

          “มึงแม่งโคตรน่ารักอ่ะ” มันจะมีสักกี่คนกันที่ชมผมว่าน่ารัก

          “ผู้ชายเขาให้ชมว่าน่ารักเหรอ?” ผมกะจะหันไปว่าให้พี่วี แต่พอหันไปจมูกผมก็ชนกับจมูกพี่มันพอดี คนหล่อยิ้มแล้วกดจมูกเข้ากับจมูกผมเบาๆ

          “สำหรับกูมึงไม่ใช่ผู้ชาย…” พี่เขาผละออกเล็กน้อยแล้วพูดเบาๆ

          “พี่วี” หน้าผมเริ่มจะตึงและเสียงก็นิ่งเป็นอัตโนมัติ พี่วียังยิ้มหล่อแล้วกดจมูกลงมาเหมือนเดิม

          “มึงเป็นทุกอย่างของกูแล้วไง” ปากสวยขยับทั้งๆ  ที่จมูกเรายังชนกัน “จะเป็นอะไรก็เป็นทุกอย่างของกูอยู่ดี”

          “พี่แม่ง…” ผมด่าได้แค่นั้น ขยับออกจากหน้าหล่อแล้วหันกลับมาเล่นไอจีเหมือนเดิม

          “ก็เป็นทุกอย่างจริงๆ นี่ จะเศร้าจะเสียใจหรือมีความสุขก็เพราะมึงทั้งนั้น” พี่วีว่าพร้อมกับกระชับกอดผม “จริงๆ นะ”

          “รู้แล้ว…” ผมก้มลงมองมือขอพี่วีที่ประสานอยู่ที่หน้าท้องของตัวเองแล้วตอบออกมาเบาๆ

          “อืม…” พี่มันรับคำในลำคอแล้วหันหน้าเข้ามาหาผม “รู้แล้วต้องทำยังไง” เสียงทุ้มถามเบาๆ ริมฝีปากเฉียดแก้มผมทุกครั้งที่ขยับ

          “ทำยังไง?” ผมหันกลับไปถาม คนหล่อยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะยื่นปากเข้ามาหา ผมยิ้มน้อยๆ แล้วยื่นปากเข้าไปจูบพี่มันเร็วๆ

          “น่ารักว่ะ” พี่มันว่าแล้วหัวเราะเบาๆ

          “รักว่ะ”

          “หืม?” ผมหลบสายตาเมื่อพี่วีส่งเสียงถามในลำคอ “พูดอีกทีหน่อย”

          “รักไง” ผมตอบเสียงนิ่งๆ แต่หน้ากลับร้อนและอีกคนก็คงจะสัมผัสได้เพราะหน้าเราอยู่ใกล้กันมาก

          “รักใคร?” พี่มันถามต่อพร้อมกับดึงผมให้ชิดอกกว้างแล้วจับมือผมที่วางโง่ๆ อยู่บนเตียงมากุมไว้ด้วยกัน

          “…” ผมยังไม่ตอบอะไรได้แต่มองปลายนิ้วที่ถูกสัมผัสด้วยมืออุ่นๆ ของพี่วีทีละนิ้วๆ

          การตื่นขึ้นมาแล้วมีเจอกับอะไรแบบนี้ผมยอมรับว่าผมมีความสุขมาก การที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอรอยยิ้ม คำทักทายและความอบอุ่นแบบนี้เป็นสิ่งที่ผมหามาตลอด และตอนนี้ผมเจอมันแล้ว

          “รักพี่วี…” ถ้าพี่มันอยากฟังผมก็จะพูดให้ฟัง เพราะผมรู้ว่าการที่ได้ฟังคำนี้จากคนที่รู้สึกเหมือนกันมันทำให้แต่ละวันสดใสแค่ไหน การที่ได้ฟังคำว่ารักจากคนที่เรารักมันมีความสุขมากเท่าไหร่…ผมจะทำให้พี่มันมีความสุขมากเท่านั้น

          “พี่วีก็รักมาร์ค…” เพราะผมเองก็มีความสุขไม่ต่างกันเวลาที่พี่มันบอกกลับมา




-END-

29/12/2017

          จบลงแล้ววววว จบแบบหวิวๆ สวยๆ ตอนแรกกะจะยังไม่อัพ แต่ถือเป็นของขวัญส่งท้ายปีไปเลยแล้วกันค่ะ เพราะปีนี้ไม่มีตอนพิเศษปีใหม่น้า~

          อยากขอบคุณทุกคนมากๆ ที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนจบ รอคอยและตามอ่านมาตลอดๆ ขอบคุณทุกคนมากๆ นะคะ ขอบคุณที่ตามจิก ตามด่า ตามมาม่าใบบัวบกมาด้วยกัน ความจริงแล้วก็อยากให้ทุกคนเข้าใจทุกตัวละครเลยค่ะ แป้งพยายามจะดึงทุกความรู้สึกของแต่ละตัวออกมาแล้ว อาจจะยืดเยื้อหรือไม่ถูกใจบ้าง แต่ทุกคนก็ยังอ่านมาจนจบ ขอบคุณมากๆ เลยยย ตอนสุดท้ายแล้วเราจะด่าพี่วีว่าอะไรดี หมั่นไส้เวอร์วังอลังการ น้องมาร์คนี่ก็น้องมาร์คจริงๆ พี่บาร์สอนมาดีเหรอ

          ตอนนี้แป้งก็จะยุ่งๆ กับเรื่องทำเล่ม แป้งแก้คำผิดอีกรอบแล้วแต่ไม่ได้ลงในนี้ให้ ขอบคุณที่ช่วยตรวจนะคะ ใครที่ยังอยากได้ก็ถามเข้ามาได้เรื่อยๆ เลยค่ะ ทุกเรื่องเลยค้า~

รักคนเมนต์ รักคนอ่าน

ความคิดเห็น