นินนารถ

ขอบคุณที่ติดตามนิยายของนินนารถจ้า ชอบก็ให้คะแนนเค้าด้วยนะ อย่าอ่านแล้วก็ผ่านไปกลับมาให้กำลังใจกันด้วยนะ..ขอบคุณมากๆเลยนะ💖💖💖

อ้อมกอดที่อบอุ่น NC เบาๆ(อัพครบ)

ชื่อตอน : อ้อมกอดที่อบอุ่น NC เบาๆ(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2560 07:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
อ้อมกอดที่อบอุ่น NC เบาๆ(อัพครบ)
แบบอักษร

​ชั่วโมงต่อมา

​พิมพิสากำลังส่งไลน์คุยกับแม่ที่เมืองไทย น่าจะเป็นวิธีการเดียวที่จะสามารถคุยกันได้ แม่มารศรีหมั่นถามเรื่องว่าเธอสบายดีมั้ยครอบครัวอิริคดีกับเธอหรือเปล่า ทั้งพี่สาวพี่ชายบอกว่าถ้าอึดอัดก็ให้กลับบ้าน น้องสาวคนเดียวที่บ้านเลี้ยงได้อยู่แล้ว

"แม่กับพ่อและพี่ๆทุกคนไม่ต้องห่วงนะคะหวานสบายมากค่ะ บายค่ะ"หลังปิดแอ๊พแชตไลน์แบบ vdio call พิมพิสายิ้มเยาะตัวเองเล็กน้อยเมื่อคิดถึงคำพูดเมื่อครู่

"ก๊อกๆๆที่รัก..คุณอาบน้ำแล้วหรอ?"

"ค่ะ..คุณพ่อคุณแม่ว่าไงคะ?"เธอเห็นเขาหน้ามุ่ยเลยอดสงสารไม่ได้

"แม่อยากพบคุณนะ"

"หรอคะ..งั้นหวานขอไปเอาของก่อนนะคะ"

"อะไรหรอดูลึกลับจัง?"

"ความลับค่ะ"เธอฉวยเสื้อคลุมมาสวมแล้วเปิดประตูออกไป

"ลับอีกแล้ว เมียผมนี่ดูลึกลับได้ทุกวันนะเนี่ยแล้วเราจะรู้เรื่องมั้ย?"อิริคเอนตัวลงนอนที่เตียงของหนูหวานเพื่อรอเธอกลับมา แต่ก็ทนความง่วงไม่ไหวเลยหลับไปในที่สุดทั้งทำงานของเขาเลย

​ก๊อกๆๆ

​"เข้ามาจ่ะ"ประตูเปิดกว้างออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวเดินเข้ามา

"นั่งสิจ๊ะ"

"ขอบคุณค่ะ"

"แม่..คือฉะ-ฉัน"

"แม่เขาอยากคุยกับหนูนะ"โรเจอร์บอก

"ค่ะ..คุณแม่มีอะไรจะคุยกับหวานหรอคะ?"

"คือแม่อยากขอบคุณเรื่องของลีเมื่อตอนกลางวัน แล้วยังเรื่องอาหารเย็นอีก"

"ค่ะ..หวานก็อยากขอบคุณๆแม่เหมื่อเหมือนกันที่เข้าใจ และไม่รังเกียจหวาน"

"แล้วก็ยังเรื่องคาสิโน"

"คุณแม่รู้?"

"ตาริคไม่ได้บอกแต่เลขาแม่เป็นคนบอก แย่จริงลูกคนนี้ แล้วทำไมหนูถึงไม่ให้เขาสร้างหนูมีเหตุผลอะไรจ๊ะ?"หวานเลยต้องเล่าเหตุผลต่างๆให้อุบลฟัง พร้อมยกตัวอย่างประกอบ

​"ขอโทษนะที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่มองหนูผิดไปจ่ะ คิดมากคิดไปไกลสารพัดกลัวว่าหนูจะเป็นเหมือนผู้หญิงพวกนั้นของตาริค ที่มาเพราะต้องการแค่เงิน พอได้แล้วก็ไม่โผล่หน้ามาให้เห็นอีกเลย"

​"หวานก็ต้องขอโทษคุณพ่อคุณแม่ด้วยโปรดรับคำขอขมาจากหวานด้วยนะคะ รวมถึงเรื่องที่หวานทำร้ายคุณลีเธอหวานต้องขอโทษด้วยค่ะ"

พิมพิสาล้วงหยิบเอามาลัยพวงเล็กในกระเป๋าเสื้อคลุมมายื่นใส่มือผู้สูงวัยทั้งสอง อุบลรับไหว้เธอ พร้อมกับสวมกอดว่าที่ลูกสะใภ้ไว้ในอ้อมแขนอย่างอบอุ่น โรเจอร์ลูบที่ศรีษะของเธอเบาๆ

"แต่งานกับตาริคนะ แม่พร้อมถ้าหนูพร้อมบอกมาเลย"

"ขอหวานใคร่ครวญอีกหน่อยนะคะ หวานไม่แน่ใจค่ะว่าพี่อิริคเขาเคลียร์สาวๆเขาหมดหรือยัง แต่ถ้ายังมีมาจุ้นจ้านอยู่ล่ะก็ หวานขออนุญาตนะคะหวานจะจัดการพวกเธอเหล่านั้นด้วยวิธีของหวานค่ะ"

"พ่อกับแม่ไฟเขียวจ่ะ"

"ขอบคุณนะคะ งั้นหวานขอตัวค่ะคุณพ่อคุณแม่'

หญิงสาวเดินออกนอกห้องไปแล้ว อุบลถึงกับน้ำตาซึมเพราะไม่คิดว่าจะได้มาลัยดอกมะลิแบบนี้เป็นครั้งแรก ของแบบนี้ต้องได้จากลูกชายหรือไม่ก็ลูกสาวแท้ๆไม่ใช่หรือไง แม้แต่วันแม่ลูกๆทั้งสองคนมักจะให้ของที่เป็นวัตถุ แต่ทำไมมาลัยพวงนี้แค่ราคาไม่กี่บาททำไมมันถึงทำให้เธอน้ำตาซึมไปได้นะ

"ไง..ถึงกับยิ้มไม่หุบเลยหรือไงคุณ?"

"ใช่..ฉันแทบไม่เชื่อว่าหนูหวานจะทนได้กับสภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบ้านเรา"

"เชื่อหรือยังว่าเธอไม่ธรรมดาจริง ผมรู้แล้วว่าทำไมตาริครักเมียเหนือสิ่งอื่นใดในโลกซะอีก"

"ค่ะคุณ"

หนูหวานเปิดประตูห้องนอนเข้ามาต้องส่ายหน้ากับภาพที่เห็น อิริคนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงนอนของเธอ หญิงสาวเดินมาหยุดที่หน้าเตียงค่อยๆคลี่ผ้าห่มมาห่มให้คนตัวโตที่ยังหลับใหลอยู่อย่างเป็นสุข 

หญิงสาวล้มตัวลงนอนข้างๆเขาแต่ร่างหนาก็ไม่ไหวติง เขาคงหลับลึกไปถึงไหนต่อไหนเลยต้องปล่อยเลยตามเลย  เธอไม่สงสัยเลยว่าทำไมเขาจะต้องมีผู้หญิงห้อมล้อมขนาดนี้ เพราะทั้งหล่อทั้งรวยแต่ทำไมเขาต้องมาวุ่นวายกับเธอทั้งๆความสวยก็คงจะสู้พวกเธอเหล่านั้นก็ไม่ได้

"ที่รัก..กลับมาแล้วหรอ?"เสียงงัวเงียของคนข้างกายดังขึ้น แต่ไม่ลืมตาแถมยังรั้งเธอเข้าไปกอดไว้อีก

"หวานทำให้คุณตื่นหรือเปล่าคะ?"

"อื่อ..เปล่าหรอก ผมฟอดดด คิดถึงคุณไปนานเหลือเกินนึกว่าแม่จะกักคุณไว้ซะอีก แล้วแม่ว่าอะไรคุณหรือเปล่า?"

"เปล่าค่ะ"

​"ที่รัก..ผมรู้ว่าแม่เป็นยังไงคุณอย่าปดผมเลยนะถ้าแม่ว่าอะไรคุณ ก็บอกผมมาเถอะ"เธอสอดแขนเข้าไปโอบกอดเขาไว้ ชายหนุ่มกอดตอบไว้

​"อิริคคะหวานจะโกหกคุณทำไม คุณแม่ไม่ได้ต่อว่าหวานเลยสักนิด แล้วยังขอบคุณหวานเรื่องที่ช่วยคุณลี เรื่องคาสิโนของคุณแล้วก็กับข้าวมื้อค่ำ หวานไม่รู้หรอกค่ะว่าคุณแม่ท่านชอบหรือเปล่า หวานก็พยายามนะคะอิริคแล้วจะไม่อาบน้ำก่อนนอนหรอคะ?"

​"ก็รอเมียนานสองนานนี่ผมก็เลยหลับ งั้นคืนนี้ขอนอนห้องคุณได้มั้ย ถึงเตียงจะไม่ใหญ่เท่าห้องผมแต่ถ้ามีคุณอยู่ในอ้อมแขนทั้งคืน รับรองว่าผมหลับยันเช้าแน่"

"ไปอาบน้ำสิคะรออะไรอยู่"

"ครับๆ...จุ๊ฟๆผมรักเมียจัง"

ร่างสูงเผ่นลงจากเตียงอย่างว่องไว นี่เขาจะดีใจจนลิงโลดขนาดนั้นนะ เธอมาคิดดูอีกทีมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่แม่ของเขาจะไม่ชอบเธอ เพราะมีผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ ตามลูกชายเข้ามาอยู่ในบ้าน แถมลูกชายตัวดียังอ้างว่าเธอเป็นเมียเขาอีก

"ฟอดดดด"

"ว้ายยย..อิริคนี่คุณเป็นนักย่องเบาหรือยังไงคะมาเป็นโจรเลย แล้วอาบน้ำแน่นะคะ"

"พิสูจน์ได้เลยทูนหัว"

"ไม่อ่ะ"

"แต่ผมอยากให้คุณพิสูจน์นะว่าผมนะมีเสน่ห์ขนาดไหน?"คนตัวโตยังขี้โม้

"ค่า..หวานเชื่อว่าคุณมีเสน่ห์ไม่งั้นสาวๆทั้งเมืองนี้คงไม่หลงเสน่ห์คุณหรอกจริงมั้ยคะ?..อ้อ!แล้วหวานจะบอกอะไรคุณอย่างนะ เมื่อกี้ที่หวานไปคุยกับแม่ของคุณ ท่านบอกว่าแต่งงานกับตาริคนะถ้าหนูพร้อมเมื่อไหร่บอกแม่"

"จริงหรอที่รัก?"

"ค่ะ..แล้วท่านก็ยังไฟเขียวให้หวานจัดการแม่พวกคู่ขาของคุณเต็มที่ด้วยวิธีของหวานเองค่ะ"

"อะไรนะ?..นี่คุณเอาอะไรให้แม่กินทำไมแม่ต้องยอมคุณขนาดนั้น.."

"อิริคคะ คนเราถ้ามีเจตนาที่บริสุทธิ์แล้วใครๆก็มองออกค่ะ หวานไม่ต้องเอายาเสน่ห์ให้คุณแม่กินหรอกค่ะ แต่ทำให้ท่านเชื่อว่าหวานจะเอาลูกชายจอมเจ้าชู้คนนี้ของท่านอยู่แน่นอน คุณเชื่อมั้ยคะว่าหวานทำได้?"

"ครับ..ผมเห็นแล้วบางครั้งคุณนิ่งจนผมกลัว"

"กลัวอะไรคะ?"

"กลัวว่าน้องชายผมจะไม่ปลอดภัย ที่รักอย่าคิดทำแบบที่เป็นข่าวเป็นอันขาดเลยนะ ผมกลัวถ้าตายไปอวัยวะไม่ครบผมคงอายคนทั้งสวรรค์แน่ๆ"

"คุณแน่ใจหรอคะว่าตายไปแล้วจะได้ขึ้นสวรรค์นะ?"

"เอ้า!ผมเป็นคนดีนะครับ เพราะผมรักเมียคนเดียวไม่เคยไปทำผิดศีลอะไรสวรรค์ต้องเมตตาแน่"

"นอนได้แล้วค่ะพูดเยอะไปแล้ว ทำไมไม่นอนห้องตัวเองล่ะคะเตียงหวานแคบเดี๋ยวดึกหวานนอนละเมอ คุณอาจจะตกเตียงได้นะคะ"

"เห็นผมอาจจะเคยเป็นเพลย์บอยในอดีตแต่ผมก็ชอบอ่านหนังสือนะ เขาบอกว่าเราจะมีเตียงหรือที่นอนกว้างใหญ่ไปทำไมในเมื่อเวลานอน เราก็นอนอยู่นิดเดียว ที่นอนสปริงราคาแพงแต่ถ้านอนแล้วมันไม่มีความสุข มันก็ไม่มีประโยชน์สู้ที่นอนเล็กแต่มีคนข้างกาย ที่ทั้งเป็นผู้หญิงน่ารักเก่งกล้าบ้าบิ่นแบบเมียผมนอนข้างแบบนี้จะดีกว่า ฟอดด"

"พูดมากรู้เยอะนะคุณนะ"

"ใช่..คนเราต้องเรียนรู้ นี่คุณรู้มั้ยผมคิดว่าคุณเป็นแฟนกับนายวิภูนั่นซะอีกนะ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงผมคงเสียใจมากเพราะตั้งแต่เมแนะนำให้รู้จัก ผมยอมรับเลยว่าคนนี้และคือแม่ของลูกผมแน่นอน"

"จริงหรอคะ?..ตาถึงนะเรา"

"นี่กล้าพูดแบบนี้กับผัวหรอเดี๋ยวจะเสกลูกเข้าท้องให้ดูเอาเลยมั้ย?"

"อื้อไม่นะหวานยังไม่พร้อมค่ะ..อิริคหวาน.."

"อะไรที่รัก เมื่อกลางวันคุณก็พูดเหมือนจะบอกอะไรผม แต่ไอ้บ้าไบร์เข้าขัดจังหวะผมเลยอดไม่ได้ฟังเลย ตอนนี้ผมอยากฟังแล้วคนดีพูดมาเลย"

"หวานจะบอกว่าหวานก็ระ-รักคุณเหมือนกันค่ะอิริค อื้อๆ"

กลีบปากสีระเรื่อถูกบดจูบอย่างหนักหน่วง อิริคสอดลิ้นเข้าไปดูดกลืนเอาความหวานจากโพรงปากเล็กนั้นอย่างโหยหา เธอทำให้เขาหลงใหลกับความไม่ประสานั้นเหลือเกิน ใบหน้าหล่อเหลายังซุกไซร้ลงมาที่ซอกคอหอมหวานนั้นอีก เขาสูดดมขบเม้มอย่างหลงใหล อยากฝากรอยรักหนักๆเอาไว้ให้คนเขารู้ว่ามีเจ้าของแล้ว

"อิริคขา"

"ครับคนดี คุณหอมหวานไปทั้งตัวอย่าห้ามผมเลยนะที่รัก"

"แต่ว่าหวาน..คือ"

"อะไรทูนหัวบอกผัวมาเร็ว"

"หวานเป็นวันเบาๆค่ะ..ที่รัก"

"โธ่เอ้ย!..เกือบผ่าไฟแดงแล้วมั้ยล่ะ งั้นก็กอดแบบนี้คงได้นะจุ๊ฟ..ค้างบนยอดไม้เลย"เขายังสูดดมความหอมจากเรือนร่างบางนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

"อิริคคุณโกรธหรอคะ?"

"ที่รักคุณคิดมากอีกแล้ว เรื่องธรรมดาของผู้หญิงนี่ครับ ฟอดดด ไม่โกรธเมียหรอกครับแต่ถ้าผ่านพ้นไปอีก 5 วันผมต้องได้ไฟเขียวนะไม่งั้นไม่ยอมแน่นอน"

"เอาแต่ใจชะมัด"

"ใครบอกล่ะ?..ไม่ใช่ซะหน่อย"

"แบบนี้เขาเรียกเอาแต่ใจ นอนเถอะนะคะหวานอยากให้คุณกอดหวานเอาไว้ หวานอยากได้ไออุ่นจากคุณแล้วเราก็จะไม่ทิ้งกัน สัญญานะคะว่าแม้จะมีเรื่องอะไรก็ตาม เราต้องคุยกันอย่าหนีออกนอกบ้าน เพราะถ้าเคยไปแล้วครั้งแรกครั้งต่อไปก็ต้องมีอีก ถ้าคุณรักหวานคุณต้องเชื่อหวานนะคะ"

"ครับเมียจ๋า..ผมรักคุณ"

"หวานก็รักคุณค่ะ จุ๊ฟราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

"ครับเมีย"

โคมไฟที่หัวเตียงดับลง เขาจุมพิตที่ริมฝีปากบางเฉียบนั้นแผ่วเบา แทบอยากจะจูบเธออยู่แบบนั้นไม่อยากถอนออกเลย เพราะสำหรับเขาแล้วเธอหวานสมชื่อที่สุด อ้อมแขนแข็งแรงของเขาโอบกอดเธอไว้อย่างอบอุ่น เมื่อหญิงสาวเข้าสู่นิทราอย่างเป็นสุข

​ก๊อกๆๆ

​"ลีแม่เองจ่ะ"

"ค่ะแม่.."

"ยังไม่นอนอีกหรอลูก?"

"ยังค่ะแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ?..ลีคุยกับเพื่อนอยู่อ่ะค่ะ"

"ลี.."

"ลีรู้ค่ะว่าแม่จะพูดอะไรเรื่องของหวานใช่มั้ยคะแม่ ป๋ารักเธอเพราะลีมองออกไม่ใช่ความหลงแต่คงเป็นรักแท้มั้งคะแม่ ป๋าอายุมากขึ้นเขาคงคิดได้แล้วเมื่อก่อนเขามีคู่ควงไม่ซ้ำหน้า แต่ตอนนี้ป๋าเปลี่ยนไปตั้งแต่กลับจากเมืองไทย"

"ใช่แล้วแม่ก็เรียกหวานมาคุยแล้ว"

"คุย..หมายถึงว่าคุยกันโดยที่ป๋าไม่ได้อยู่ด้วยหรอคะ?"

"ใช่จ่ะ..เด็กคนนี้ใช้ได้เธอออกจะดูแข็งๆแต่จิตใจลึกๆแล้วอ่อนโยน บางครั้งนิ่งจนน่ากลัว"

"นั่นล่ะค่ะเหมาะกับป๋าที่สุด เพราะเข้าเจอแต่พวกวี้ดว้าย พอมาเจอแบบนี้ป๋าคงหนาวมั้งคะ แล้วนี่คืออะไรคะ?"นาตาลีมองมาลัยพวงเล็กที่มารดาถือมาด้วย

"หวานให้พ่อกับแม่ บอกว่าขอขมาที่อาจทำอะไรไม่ดีไปตลอดเวลาที่มาอยู่ที่นี่ เธอยังฝากขอโทษลูกด้วยนะลี"

"ลีกับเธอคุยกันแล้วค่ะเมื่อตอนกลางวัน เรามองคนจากภายนอกมานานแล้วค่ะแม่ แล้วมองไม่เคยผิดตามที่เราคาดเดาเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้เรามองหวานผิดไป หวานขอโทษลีแล้วค่ะแล้วลีก็ไม่ได้กังวลอะไรแล้วด้วย เราเข้าใจกันแล้วค่ะ"

​"แล้วถ้าเขาสองคนจะแต่งงานกัน"

​"ดีสิคะแม่จะได้อุ้มหลานไงคะ ลีไม่ห้ามเลยค่ะอะไรก็ตามถ้ามันจะทำให้ครอบครัวเรามีความสุขลียินดีเสมอค่ะแม่"นาตาลีดูมีความสุข เพราะสังเกตได้จากรอยยิ้ม อุบลรั้งลูกสาวคนเล็กเข้ามากอดไว้อย่างอบอุ่น

​"ลี ถ้าลูกรักใครชอบใครก็พามาให้พ่อกับแม่รู้จักนะ ถ้าเป็นคนที่ลูกเลือกแล้วแสดงว่าเขาต้องเป็นคนดี แม่ไม่ต้องการคนรวยเพราะมันไม่ได้หมายถึงว่าเขาจะเป็นคนดีนะลูก"

​"เอ๊ะ!วันนี้นายหญิงอุบลมาแปลกนะคะ อยู่ๆจะผลักไสให้ลูกสาวไปแต่งงานซะงั้น เนื้อคู่ลียังไม่เกิดมั้งคะ ลียังชอบชีวิตโสดค่ะแม่มันเป็นอิสระดีไม่ต้องรอใครเวลาจะไปไหนมาไหน มันมีอิสระเสรีที่สุดค่ะ แล้วหวานล่ะคะบ้านเขาทำอะไร?"

อุบลเลยต้องเล่าให้ลูกสาวฟังตามที่อิริคเล่าให้ฟังเมื่อตอนหลังมื้อค่ำ นาตาลีฟังแล้วสนใจเรื่องโฮมสเตเพราะเธอกับเพื่อนเคยเห็นแหล่งท่องเที่ยวของเมืองไทย ที่เป็นบรรยากาศแบบนี้เหมือนกัน 

ตั้งแต่คุณตาคุณยายเสียไป ครอบครัวของเธอก็ไม่ค่อยจะได้ไปเมืองไทยอีกเลย แทบจะนับครั้งได้เพราะแม่กับพ่อ มักจะพาไปทำบุญให้คุณยายที่วัดไทยในซิดนี่ย์

"น่าสนใจนะคะแม่ แต่เอ!ลีว่ามันใกล้ๆบ้านเก่าของคุณยายไม่ใช่หรอคะ?"

"จ่ะ..ตลาดน้ำอัมพวาที่ๆพ่อกับแม่เจอกันครั้งแรกไง"

"จริงหรอคะ?ช่างน่าประทับใจจังค่ะแม่ นานเหลือเกินนะคะที่เราสองคนไม่ได้กอดกันแบบนี้เลย"

"​ใช่แล้ว ถ้าจะกอดให้อุ่นก็ต้องมีพ่อด้วยสิ"

​"พ่อ.."

"ใช่พ่อนะสิก็นายหญิงนายไปนานพ่อก็กลัวว่าจะเป็นลมเป็นแล้งไปเดินตามหาซะทั่วบ้าน ป้ามอสบอกว่าเห็นเดินมาทางนี้ พ่อก็เลยมั่นใจว่าต้องอยู่ในห้องลูก จุ๊ฟพ่อรักลูกนะ"

"ลีก็รักพ่อค่ะ รักแม่ด้วยวันนี้ลูกสะใภ้ให้มาลัยมาแม่เลยยิ้มไม่หุบ งั้นขอแม่นอนห้องนี้นะคะพ่อลีจะได้นอนกอดแม่เหมือนเด็กๆไงคะ?"

"ไม่ได้สิพ่อต้องอยู่ด้วย แต่มันจะดีหรือลูกเตียงลูกเล็กนิดเดียว พ่อว่าเปลี่ยนเตียงดีกว่ามั้ย?"

"ไม่เป็นไรค่ะสิ้นเปลืองเปล่าๆขนากนี้พ่อยังว่าเล็กอีกหรอคะ แต่ห้องที่หวานนอนเล็กกว่าอีกนะคะพ่อ"

โรเจอร์คิดตามที่ลูกสาวพูด ห้องนั้นกว้างก็จริงเอาไว้เวลาเพื่อนๆของลูกสาวมาพัก เพราะนาตาลีไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายในห้องนอนของเธอ

"เออ!ใช่พ่อว่าน่าจะเปลี่ยนให้เขานะ แม่ว่าไงเห็นด้วยมั้ย?"โรเจอร์หันมาถามภรรยา ทุกอย่างต้องได้รับความเห็นชอบจากเธอซึ่งเป็นภรรยาของเขาที่อยู่ด้วยกันมานาน

"​นี่อีกหน่อยห้องนี้จะเป็นห้องหลานสาวแมหรือหลานชายของแม่ ตื่นเช้ามาเขาจะต้องมาเรียกคุณย่าขา/คุณย่าครับหนูตื่นแล้วครับ/ค่ะ"

​"ดูคุณจะมีความสุขเหลือเกินนะ"

"ค่ะเป็นห่วงก็แต่ลีคนเดียวเท่านั้น แม่ว่าไม่ต้องเปลี่ยนอีกหน่อยเขาก็ต้องย้ายไปอยู่ห้องตาริคเอาไว้หลานแม่เกิดก่อน แล้วแม่จะเปลี่ยนใหม่หมดเลย"

"เอางั้นก็ได้ค่ะแม่"

"ฝันดีนะลูก แม่รักลูกนะ"

"พ่อก็รักลูก"

"ขอกอดหน่อยค่ะ คิดถึงตอนเด็กๆนะคะป๋าไปส่งลีที่โรงเรียนตอนนั้นคุณปู่คุณย่า ดุป๋าทุกวันบอกว่าไปรับน้องช้าเพราะมัวแต่เล่น แล้วลีก็ร้องไห้จนครูต้องพามาส่ง คุณปู่คุณย่าอายุสั้นนะคะพ่อ"

"ใช่..แถมพ่อยังเป็นลูกคนเดียว แต่ตอนนี้พ่อต้องบอกตาริคให้มีลูกหลายๆคนซะแล้ว เพราะเราจะได้ไม่เหงานะคุณ"

"ถามเมียเขาด้วยนะคะพ่อกับแม่ แค่คิดค่ะคนทำคือเขานะ"

สามคนพ่อแม่ลูกหัวเราะอย่างมีความสุข โรเจอร์สังเกตเห็นภรรยากับลูกสาวมีรอยยิ้มที่สดใส เขามองเห็นแล้วอนาคตข้างหน้า มองเห็นหลานชายหลานสาวตัวน้อยๆจะได้วิ่งเล่นในบ้านส่งเสียงหัวเราะให้คนแก่มีความสุขได้





​อรุณสวัสดิ์ค่ะ..ไรท์มาแล้วจ้ามาต่อให้อ่านจนจบตอนอีกแล้วเริ่มเห็นแววของความสุขแผ่ซ่านไปทั่วแล้ว..ใกล้ปีใหม่แล้วไรท์เพิ่งไปทำบุญมาทำอาหารไปถวายพระอิ่มบุญก่อนปีใหม่รับบุญไปด้วยกันนะคะ🙏🙏🙏🙏💞💞💞💞

ความคิดเห็น