นินนารถ

ขอบคุณที่ติดตามนิยายของนินนารถจ้า ชอบก็ให้คะแนนเค้าด้วยนะ อย่าอ่านแล้วก็ผ่านไปกลับมาให้กำลังใจกันด้วยนะ..ขอบคุณมากๆเลยนะ💖💖💖

ลูกสะใภ้กับแม่ผัว NC นิดหน่อย 👵👧(อัพครบ)

ชื่อตอน : ลูกสะใภ้กับแม่ผัว NC นิดหน่อย 👵👧(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2560 11:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ลูกสะใภ้กับแม่ผัว NC นิดหน่อย 👵👧(อัพครบ)
แบบอักษร

​"แค่นี้หรอคะหวานว่าน่าจะยังไม่หมดนะ"

​"หวานผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฟังเป็นชั่วโมงแล้วนะครับ แค่นี้ยังไม่พออีกหรือไงไม่มีแล้วหมดทุกอย่างแล้ว"คนตัวโตทำหน้างอ หนูหวานเดินไปนั่งกอดอกอยู่ที่โซฟา แอร์ห้องเขาหนาวจนเธอสั่นไปทั้งตัว

"ที่รักหนาวก็ไม่บอก เอาเสื้อนี้ใส่ก่อนนะคนดีแต่ว่าผมกอดคุณดีกว่าอุ่นกว่ากันเยอะเลยนะ"ยังไม่ทันจะได้อนุญาตเลย เขาสวมกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างอบอุ่น มันอุ่นขึ้นจริงหลังจากที่เขาพูดเรื่องของเขาทั้งหมดให้เธอฟัง

​"หวานจ๋า..แล้วคุณล่ะเคยมีแฟนหรือเปล่า"

​"คุณก็เห็นไม่ใช่หรอคะว่าพ่อกับพี่ชายของหวานดุขนาดไหน ใครจะมาจีบหวานต้องพามาพบพ่อกับพี่พัท หวานเลยไม่กล้าแต่หวานก็พาคุณไปหาพ่อ อิริคคุณโกรธหวานมั้ยคะ ดูสิคิ้วคุณเป็นแผลเป็นเลยนะคะ"

"ช่างเถอะมันจะเตือนสติผมว่าได้ให้สัญญาอะไรไว้กับพ่อตาแม่ยายบ้าง เวลาผมทำอะไรจะได้ระลึกเสมอว่าพ่อตาได้ให้ความทรงจำอะไรบ้าง"

"แล้วจะทำอะไรผิดหรอคะ?"

"เปล่านี่ครับก็แค่พูดเผื่อไว้"

"ถ้าพูดเผื่อไว้ก็แสดงว่าจะทำใช่มั้ยคะ?"

"หวาน..ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมเลิกหมดแล้วเพื่อคุณผมทำได้หมด ที่รักคนเราก็ต้องมีอดีตด้วยกันทั้งนั้นและน่า"เขาซบหน้ากับไหล่เธอ

"ช่างเถอะค่ะ เรื่องราวในอดีตเราคงจะไปเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ขอให้ปัจจุบันคุณมีหวานคนเดียวก็พอเพื่อเป็นข้อพิสูจน์ว่าคุณรักหวานจริงไม่ได้หลอกหวาน และทุกๆคนรวมทั้งเพื่อนหวานแล้วก็เพื่อนคุณด้วยค่ะ อิริค.."

"ครับเมีย"

"เป็นเมียตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

​"ทุกคนในบ้านรู้หมดแล้วว่าคุณคือภรรยาของอิริค คาร์เลนซ่านะ"เธอเอนตัวหนีจากคนเจ้าเล่ห์ชายหนุ่มยังถือโอกาสนอนหนุนตักนุ่มนั้นซะเลย

"คุณบอกเขาหรอคะ?"

"ก็ใช่นะซิครับ"

"โอ้ยย!หวานจะทำยังไงกับคุณดีนะ คนบ้าเอ้ยพูดอะไรไม่ค่อยคิดเลย หวานเสียหายนะคะเจอผู้ชายแค่ไม่ถึง 3 เดือนจะเป็นเมียเขาไม่ใจง่ายไปหน่อยหรอคะ..แต่หวานก็ผิดตั้งแต่ตามคุณมาแล้วล่ะค่ะไม่น่าเลยไอ้หวานเอ้ยแก?"

"​ทำไมเป็นเมียผมมันเสียหายตรงไหน หน้าตาก็หล่อ พ่อรวย ตรงไหนที่บกพร่องบอกมา"

​"คุณนะเพอร์เฟคทุกอย่างค่ะ ผู้หญิงถึงอยากให้คุณลากขึ้นเตียงไงคะ"

"ก็ช่างเขาสิใครคิดยังไงก็ช่างเขาแต่คนเดียวที่ผมอยากอุ้มเธอขึ้นเตียง คือคุณคนเดียวเท่านั้นพิมพิสา ที่รักอย่าใจร้ายกับผมนักเลยนะ ผมรักคุณนะหวาน"เขาจุมพิตมือนุ่มๆข้างที่สวมแหวนของเขาอยู่หนักๆ สูดหอมผมนุ่มสีน้ำตาลนั้นเบาๆ

"อิริคคะ..แต่แม่คุณยังไม่ยอมรับหวานเลยนะคะ เพราะฉะนั้นเราก็คงจะอยู่ด้วยกันลำบากแน่ค่ะ"

"ผมพอมีวิธี"

"อะไรคะ?"

"ต้องกระซิบ ฟอดดด เราต้องมีหลานให้แม่ครับคนดีนะเชื่อผม"

"คนบ้า..เชื่อคุณก็ออกลูกเป็นลิงสิคะหวานรู้แล้วค่ะว่าต้องทำไง"

"อะไรหรอ?"

"เป็นความลับค่ะ งั้นคุณทำงานเถอะค่ะถ้ามีอะไรที่ช่วยได้หวานจะช่วยคุณนะคะดีมั้ย?"

"ครับเมียจ๋าดีมากเลยทีเดียว จุ๊ฟแต่แค่มีคุณข้างๆผมอยากได้ไออุ่นจากคนนี้คนเดียวก็พออยากกอดคุณ อยากจูบคุณ อยากหอมคุณ ตลอดเวลา"

"อย่ามาอ้อนไปทำงาน แล้วเรื่องคาสิโนหวานขอนะคะอิริค ถ้าคุณรักหวานถือว่าเป็นของขวัญแต่งงานของเรา หรือว่าคุณไม่คิดเรื่องแต่งงาน"

"ใครบอกไม่คิดๆตลอดเราจะแต่งงานกันที่นี่ก่อนแล้วไปแต่งอีกทีที่บ้านคุณโอเคมั้ย?"

​"ไม่ค่ะ"

​"หวาน!อะไรอีกที่รักผมพูดอะไรผิดหรือคุณไม่ได้รักผมเลย ใช่มั้ย?"

"ใครบอกคะ..หวานก็แค่อยากให้เราไปจัดงานแต่งที่บ้านหวานก่อน ส่วนจะมาเลี้ยงเพื่อนของคุณที่นี่ก็ได้ค่ะหวานเห็นด้วย แต่ตอนนี้ให้แม่ผัวยอมรับลูกสะใภ้คนนี้ให้ได้ก่อนดีมั้ยคะ?"

"แล้วคุณจะทำไงครับคนสวย"

"ก็ว่าที่สามีต้องช่วยไงคะ"

"บอกมาเลยผมเต็ม 100 เพื่อเมียกับแม่จะได้เป็นพันธมิตรต่อกัน แล้วผมก็เคยได้ยินนะคะเรื่องของแม่ผัวกับลูกสะใภ้นี่ ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้กันไปหมดนะไม่เข้าใจเลยจริงๆ"

อิริคสงสัยอย่าว่าแต่เขาเลย เธอเองก็ไม่เข้าใจเพราะตำนานนี้มีมานานแล้ว แต่ครอบครัวของเธอกลับไม่ใช่แบบนี้ ถ้าลูกชอบใครรักใครแมก็โอเคตามนั้น

"อย่าสงสัยเลยค่ะทำงานไป สักวันคุณจะเข้าใจค่ะ"

"คุณเล่าหน่อยสิ"

"เดี๋ยวก่อนนอนค่อยเล่าค่ะตอนนี้ทำงานก่อน"

​"ก่อนนอนค่อยเล่างั้นก็แสดงว่าคืนนี้เราจะนอนห้องเดียวกัน แล้วห้องไหนห้องคุณหรือห้องผมครับคนดี?"

​"นี่หวานพูดผิดหรอคะ?"

"ไม่ผิดผมถือว่าคุณสัญญาแล้วนะ"

"ไม่ค่ะ..หวานไม่สัญญากับคนเจ้าเล่ห์อย่างคุณแน่นอนค่ะ อื้อ อ้ะ"เธอลอยหน้าลอยตาพูดต่อหน้าเขา มันแสดงถึงการหยามราชสีห์อย่างเขามากเลยทีเดียว คนตัวโตรั้งเอวบางมานั่งลงที่ตักเขา ก่อนจะฉกจูบหนักหน่วงลงมาที่ปากบางอย่างดูดดื่ม 

"อื้อๆ"เสียงอู้อี้ดังอยู่ในลำคอของเธอ เมื่อเขาบดริมฝีปากจูบเธออย่างดูดดื่มมันเนิ่นนานกว่าจะปล่อยเธอเป็นอิสระ

"ระวังหน่อยนะคนสวย แบบนี้เขาเรียกว่าท้าทายแต่ผมชอบ"หญิงสาวหน้าแดงเป็นลูกตำลึงปากหวานนุ่มนิ่มบวมเจ่อจนเห็นได้ชัด เธอทุบอกแกร่งเขาเป็นพัลวัล

"อะไรอ่ะ?..เขินหรอ ฟอดดด ผมรักคุณที่สุดมันไม่ง่ายที่จะบอกรักใครสักคน คุณอาจจะบอกว่ามันเร็วไปมั้ยที่ผมพูดแบบนี้ เพราะคุณคงรู้ว่าผมมีผู้หญิงเยอะแยะ แล้วผมพูดแบบนี้หรือเปล่าผมไม่เคยพูดกับใคร แต่กับคุณคนแรกและคนเดียวเท่านั้น"

"หวานต้องภูมิใจใช่มั้ยคะ?"

"แล้วแต่เมียเลยครับ"

"หวานก็..."

​ก๊อกๆๆๆ

​"ใครว๊ะ?ไม่รู้หรือไงผัวเมียเขากำลังพรอดรักกัน"พิมพิสาลงจากตักเขามายืนข้างๆ แต่อิริคยังโอบเอวเธอเอาไว้

"ขออนุญาตครับนาย"

"อะไรแกพูดเหมือนจะแกจะลาออก"

"มิได้ครับนายแต่ว่านายหญิงให้เชิญไปที่ห้องทำงานครับ"

"เดี๋ยวตามไป"

"ต้องไปเดี๋ยวนี้ครับนาย"

"แกสั่งฉันหรอไบรอัน"

"นายหญิงสั่งครับ"

"โอเค..ที่รักไปแล้วเราก็กลับบ้านเลย เอ้า!ยืนเซ่อหอบแฟ้มไปใส่รถ"

"ผมขับใช่มั้ยครับ?"

"เออ!..แล้วไง"ไบรอันยืนนิ่ง

"พี่ไบรอันคะ หวานอยากไปซื้อของที่ตลาดสดที่มีอาหารไทยขาย พาไปได้มั้ยคะ?"

"ครับนาย"

"อุ้ย!พี่ไบรอันเรียกหวานเฉยๆก็ได้ค่ะ อย่ามากเรื่องเลยนะคะ"

"ครับคุณหวาน"

"รีบไป..แล้วรอฉันที่รถอ้อ!ปิดห้องให้ด้วย..ไบรอันแกงอนฉันหรือไง?"

"ไม่มีใครกล้างอนเจ้านายหรอกครับ"

"ประชดๆที่รักไปเร็ว"

"ค่ะ..อิริคอย่าแกล้งพี่ไบรอันแบบนี้อีกนะคะถ้าเป็นหวานๆจะลาออกแล้วไปหางานที่อื่นทำค่ะ"

"แค่ล้อเล่นน่า"

"ความรู้สึกเขาล่ะคะคุณเป็นถึงผู้บริหารนะคะจะพูดอะไรต้องคิดก่อนพูดเสมอค่ะ แต่ไม่ตัองเชื่อหวานก็ได้ค่ะ ถือว่าหวานไม่ได้พูดแล้วกันนะคะ"

"เมียบอกก็ต้องเชื่อสิคะ..ไม่รู้ว่าแม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับเรานะหรือว่าคิดถึงลูกสะใภ้นะ"

​ครึ้ดๆๆๆ

​"ครับแม่"

[พอดีแม่ต้องไปธุระข้างนอกแล้ว ไว้คุยกันหลังอาหารเย็นแล้วกัน บอกลีให้กลับบ้านเร็วๆเราจะกินมื้อเย็นพร้อมกัน]

"ครับแม่"อิริควางหูจากมารดา ก่อนจะหย่อนมือถือเครื่องหรูลงในกระเป๋ากางเกง

"มีอะไรหรอคะ?"

"แม่บอกว่าค่อยกลับไปคุยกันที่บ้าน สงสัยจะมีเรื่องคุย"

"งั้นไปบอกคุณลีสิคะ เราชวนเธอไปเดินตลาดดีมั้ยคะ?"

"อืมม!เอาสิคุณเป็นเพื่อนกับเธอแล้วนี่ เมียผมนี่เก่งสุดยอด คุณได้ใจผมไปเต็ม 100 พ่อก็ด้วยแล้วน้องสาวจอมเหวี่ยงของผมอีก ที่รักผมลุ้นนะว่าสักวันแม่ต้องยอมรับคุณเต็มหัวใจ"

"หวานก็หวังอย่างนั้นค่ะ..งั้นหวานจะไปบอกคุณลีเองนะคะ"

"ครับ"

พิมพิสาเดินตรงไปที่ห้องทำงานของนาตาลีโดยมีอิริคยืนรออยู่ด้านนอก เขาอยากให้สองคนนี้ลืมเรื่องที่มีอคติต่อกันไปซะที ครอบครัวจะได้อบอุ่นเหมือนเดิม

​"มาแล้วค่ะ ไปเลยนะคะ"

​"ลี!"

"คะป๋า"

"แน่ใจนะ?"

"ทำไมล่ะคะ?วันนี้เราจะทำมื้อเย็นให้แม่กับพ่อกิน แล้วให้ป้ามอสเป็นลูกมือนะหวาน"

"ค่ะ"

ทั้งสามคนลงลิฟท์มาด้านล่างสุด พนักงานโค้งให้อย่างนอบน้อม อิริคเคยบอกว่าพนักงานต้อนรับที่นี่มีคนไทยอยู่ด้วย บางครั้งที่นี่ก็รับพนักงานพาร์ทไทม์ที่ส่วนมากแล้ว จะเป็นนักเรียนต่างชาติที่มาเรียนช่วงเลิกเรียนก็มาทำงานเพื่อเป็นค่าขนม

"ลีไม่เคยรู้เลยนะว่าตลาดจะมีของขายเยอะขนาดนี้ แล้ววันนี้เราจะทำอะไรกันหรอ?"

"ถึงบ้านก่อนค่อยคิดแล้วกันนะคะ ตอนนี้หวานขอคิดเมนูก่อนค่ะ"

"ได้สิ แล้วทำกับข้าวเป็นหรอ?"หนูหวานสบตาคนข้างกายทันทีที่นาตาลีถามเธอ

"ก็พอทำได้ค่ะคุณลี"

"งั้นลีช่วยทำนะ"

"ค่ะ"

ไบรอันแอบยิ้มเมื่อมองกระจกส่องหลัง เห็นคุณหนูจอมเหวี่ยงของบ้านกับพี่สะใภ้คุยกันอย่างสนิทสนม เพราะตั้งแต่พิมพิสาเดินทางมาจากเมืองไทย เขาก็พอจะรู้อยู่บ้างว่าสองคนนี้เกาเหลากันอยู่แต่ก็เป็นเรื่องของเจ้านาย

"​ป้ามอสวันนี้หวานทำเอง แต่ป้ามอสต้องช่วยนะคะแล้วทำอาหารไทยได้มั้ยคะ?"

​"ได้ค่ะ..ป้าเคยอยู่ดาร์เลนซ่า โฮเทลมาก่อนนะคะคุณหวาน"

"งั้นดีเลยค่ะ วันนี้หวานจะผัดเห็ดน้ำมันหอยแล้วก็ปลาราดพริก ไข่เจียวปู แล้วคุณลีจะเอาอะไรเพิ่มมั้ยคะ?"

"อืมม!ลีขอแกงจืดเต้าหู้ไข่นะคะ แต่ลีขอใส่สาหร่ายด้วยนะ"

"ค่ะงั้นลงมือเลยนะคะ"

"​ที่รักคุณทำได้แน่นะ"อิริคถามแฟนสาวเพราะเป็นห่วง

​"เมื่อกี้หวานโทรฯหายัยเมแล้วค่ะเพื่อนหวานแนะนำแล้ว หวานจะทำให้สุดฝีมือค่ะอิริค อย่างมากคุณแม่ก็แค่คายทิ้งแต่ยังไงหวานก็จะสู้ค่ะ"

"จุ๊ฟ ยังไงเมียผมก็ทำได้อยู่แล้ว"

"งั้นคุณไปรอข้างนอกนะคะ"

"ไม่อ่ะผมจะคอยให้กำลังใจคุณ"

​"ป๋า..แกะผักกาดแบบนี้นะคะเมื่อกี้ลีอ่านมาแล้วเดี๋ยวจัดการเอง"

​"ได้ๆ..ป้าวันนี้คงเหนื่อยหน่อยนะ"

"ทำไมคะ?"

"ก็ครัวอาจจะเละเทะมากๆเลยล่ะครับ"ทุกคนฟังแล้วหัวเราะขำๆ แต่หวานกับลีก็ตั้งใจทำจนสุดฝีมือโดยมีป้ามอสหญิงวัยกลางคนคอยช่วยอยู่ไม่ห่าง

"​แค็กๆ นี่แกงจืดเต้าหู้ทำไมมันเค็มแบบนี้ล่ะป้ามอสฝีมือตกไปนะ"

​"แม่คะ..อันนี้ลีทำเองค่ะแม่"

นาตาลีทำท่าจะร้องไห้เมื่อมารดาตักน้ำแกงจืดเข้าปากไม่ถึงนาทีต้องคายทิ้ง หวานเลยต้องโอบไหล่เธอแล้วลูบหลังเพื่อให้กำลังใจ ตอนแรกก็ไม่กล้าทำ แถมนาตาลียังหันมาซบหน้ากับไหล่พี่สะใภ้

"ถ้าลูกจะทำเดี๋ยววันหลังแม่จะสอนให้นะ แล้วนี่ผัดเห็ดกับถั่วลันเตาหรอหน้าตาน่ากินจัง ต้องชิมซะหน่อย"

พิมพิสาลุ้นทุกอย่างที่อุบลแม่ของแฟนหนุ่มตักเข้าปาก ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยหวั่นใจแบบนี้มาก่อน

"อร่อยรสชาดกลมกล่อมดีจัง ทำให้ได้แบบนี้ทุกวันนะป้ามอสปลาราดพริกนี่ถึงเครื่องดี ฉันชอบอาหารไทยแบบนี้ล่ะ"

"นายหญิงคะวันนี้อิฉันแค่เป็นลูกมือค่ะ คุณหวานเธอทำทุกอย่างเองหมดเลย บอกว่าอยากให้นายกับนายหญิง ได้ทานอาหารที่ดีต่อสุขภาพ อย่างเห็ดนั่นก็ช่วยต้านมะเร็ง ปลาก็ช่วยฟื้นฟูความจำค่ะ"

"งานนี้พ่อขอกินอย่างเดียวนะ แล้วแกงจืดของลีพ่อก็ชอบแต่ต่อไปต้องลดเค็มนะลูก เดี๋ยวความดันพ่อขึ้นสูง"

"ค่ะพ่อ"

อาหารมื้อค่ำเริ่มมีความเป็นกันเองมากขึ้น อุบลยังอดชมไม่ได้ว่าอาหารอร่อย แม้จะแอบกั๊กอยู่เรื่องไม่ค่อยถูกใจสะใภ้อยู่ก็ตาม แต่เธอก็ยังรู้มาจากลูกสาวมาอีกว่า เมื่อกลางวันหวานช่วยดูแลเครื่องคอมฯให้ จนใช้งานได้เป็นปกติแต่ยังต้องดูกันไปอีกนาน

"ตาริคเลขาบอกว่าลูกจะสร้างคาสิโน ทำไมเรื่องนี้พ่อกับแม่ไม่รู้"หลังมื้อเย็นผ่านไป อุบลกับสามีเรียกลูกชายเข้ามาคุย ในเรื่องที่เธอได้ยินมาจากเลขาส่วนตัว

"แม่ครับผมก็แค่คิด แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้วครับแม่เพราะเมียผมเธอไม่ให้ทำ แล้วยังขอห้ามเด็ดขาดครับ"

"ทำไมล่ะ?"

"เธอบอกว่าเงินทุกบาทที่ได้จากคนที่นำมาถลุงในบ่อนเป็นเงินบาปครับแม่ พอเล่นเสียไปลูกเมียเขาก็ต้องลำบาก เธอไม่ต้องการให้ผมเป็นมาเฟียบ่อนคาสิโน เธอไม่ต้องการสินสอดที่เป็นเงินมาจากบ่อนการพนัน ถ้าผมยังจะทำเธอจะเลิกกับผมครับแม่"

​"พ่อว่าก็จริงของเธอนะเจ้าของคาสิโนก็ต้องมีลูกน้องเยอะแยะ ดูๆไปก็เหมือนมาเฟียนับว่าสะใภ้ของพ่อความคิดความอ่านเขาใช้ได้ทีเดียว พ่อยังไม่รู้เลยว่าที่บ้านหนูหวานเขาเป็นไงบ้างตาริคเล่ามาสิพ่ออยากฟัง"

​"หวานเป็นลูกคนสุดท้องครับ พ่อเป็นนายทหารยศพันโท พี่ชายก็เป็นทหารน่าจะเป็นผู้กองนะครับพ่อ แล้วที่บ้านยังปลูกมะพร้าวน้ำหอม แล้วก็มีโฮมสเตไว้ให้คนมาพักค้างคืน เพื่อมาดูหิ่งห้อยแถวๆตลาดน้ำอะไรนะ.."

"อัมพวาใช่มั้ยลูก"

"ครับแม่..ใช่ๆๆแถวนั้นและฮะแล้วทำไมแม่รู้ล่ะครับ?"อิริคถามมารดาเพราะสงสัย

"เรื่องนี้พ่อต้องเล่า พ่อไปเที่ยวกับเพื่อนๆที่ตลาดน้ำแล้วก็ไปเจอแม่ของลูกที่นั่น ก็มะพร้าวน้ำหอมนี่ล่ะเป็นเหตุตลาดจะวายแล้ว พ่อก็อยากกินมาพร้าวก็เลยไปซื้อบังเอิญเหลืออยู่ลูกเดียว พ่อก็เลยเสียสละให้แม่เขาไง เขาก็เลยขอบคุณพ่อแล้วเราก็เลยรู้จักกันตั้งแต่วันนั้น พ่อก็เทียวไล้เทียวขื่อจนคุณยายของลูกยอมให้เราแต่งงานกัน แล้วแม่เขาก็เลยย้ายตามพ่อมาอยู่ที่นี่ไง ตอนแรกคุณยายกลัวว่าพ่อจะเป็นฝรั่งขี้นก"

"ขนาดนั้นเลยหรอครับพ่อ"

"ใช่..จนคุณย่ายกขันหมากไปสู่ขอ พ่อกับแม่ก็ได้แตงงานกันตอนที่แม่เขาตามพ่อมาอยู่ที่นี่ คุณยายก็มานะ อยากมาให้เห็นกับตาว่าลูกสาวไม่ได้ถูกหลอกมา"

"แม่!..ร้องไห้ทำไมครับ?"

"ก็คิดถึงความหลังนี่ลูก แม่ไม่ควรรังเกียจหนูหวานใช่มั้ยพ่อ"

"ใช่แล้วคุณ หรือคุณอยากได้แม่อลิซนั่นเป็นสะใภ้ล่ะ คุณผ่านโลกมาเยอะแล้วคุณไม่รู้หรือไงว่าใครดีไม่ดี หนูหวานเหมาะกับคุณที่สุด เธอฉลาดรู้จักคิดผมว่าลูกเลือกคนไม่ผิดเลยนะ ลบอคติหน่อยเถอะความสุขของลูกคือสิ่งที่คุณพูดทุกวัน"

"แต่ฉัน.."

"อาย..เพราะต้องขอโทษเขาใช่มั้ย จะไปยากอะไรก็หอบสินสอดไปสู่ขอเขาสิ เขาเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ขัดสนอะไร คุณคิดแต่ว่าเขาจะมาสูบเลือดสูบเนื้อคุณ ผู้หญิงไม่เหมือนกันทุกคนหรอกเชื่อผม"

"จริงๆแล้วหวานสอบเรียนต่อปริญญาโทได้นะฮะแต่ผมดันไปพาเธอมาก่อน เธอก็ต้องสละสิทธิ์พร้อมกับเมทัล เมียนายแวนน์นะครับพ่อ"

"งั้นแม่อยากคุยกับหวานนะลูก แต่แค่พ่อกับแม่นะตาริคไปพาเธอมาหาแม่หน่อยสิ"

"ครับแม่"

อิริครับปาก เขาภาวนาให้แม่ของเขายอมรับว่าที่สะใภ้ให้ได้โดยเร็วที่สุด เพราะเขาเองจะได้แต่งงานกับเธอสักที รอแค่แม่ยกขันหมากไปสู่ขอเธอเท่านั้นเองทุกอย่างเขาพร้อมแล้ว




มาอัพให้แล้วค่ะมาได้เรื่อยๆนะมาอัพจนจบตอนอีกแล้ว ดูสิว่าแม่สามีจะเรียกสะใภ้ไปทำไมมาลุ้นกันตอนหน้านะท่าทางสนุกแน่ ฝากแก้คำผิดด้วยนะ แอบมาส่องเราบ่อยๆแล้วกันบายๆ💖💞💞💞

ความคิดเห็น