Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่53 ความฝันกับความจริง

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่53 ความฝันกับความจริง

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2561 09:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่53 ความฝันกับความจริง
แบบอักษร

​​​"ฟื้นขึ้นมาสักทีสิ..."


ร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ภายในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ผมพูดออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะเฝ้ามองร่างเล็กที่นอนนิ่งมีแค่เสียงลมหายใจที่เข้าออกตามปกติ

ทำไมร่างเล็กถึงมานอนตรงนี้ได้น่ะหรอ? 

ทันทีก่อนหน้านี้ผมเตรียมวางแผนกับพวกเพื่อนๆอย่างดีก่อนจะหาพวกยกกำลังสมถบไปอีกและบุกไปช่วยร่างบางที่โกดัง แต่ทันทีที่เข้าไปภาพตรงหน้ามันบาดใจผมเหลือเกินสติแตกทันทีเมื่อผมเห็นร่างเล็กนอนควํ่าอยู่บนโต๊ะและแน่นิ่งไปแล้วก่อนจะมีผู้ชายนับสิบเดินมุ่งไปที่ร่างเล็กผมเลยสั่งทุกคนที่มีอาวุธปืนกราดยิ่งทุกคนในนั้นที่เป็นศัตรู หลังจากนั้นชายนับสิบเริ่มล้มลงไปนอนกองกับพื้นพร้อมเลือดที่เอ่อนองไปหมดรวามถึงไอจอมวางแผนอย่างไอชินที่ตายทันทีสมมันแล้วละ แต่ถว่าผมกลับเห็นร่างเล็กสภาพน่าสงสารใจเป็นอย่างมากผมมาช่วยอะไรร่างเล็กไม่ได้เลยผมได้แต่ช้อนร่างบางขึ้นมาพร้อมกับร้อวเรียกชื่ออย่างไม่ลดละจนต้องรีบพามาโรงพยาบาล มันก็ผ่านมาสามวันเต็มๆที่ร่างเล็กไม่มีทางจะลืมตาขึ้นมาเลย

"เจ็บมากมั้ยเกล...ขอโทษนะ...ขอโทษจริงๆ...ที่ช่วย...ไม่ได้...ฟื้นขึ้นมาได้แล้ว...ได้ยินมั้ย..."

"...."

ภายในห้องเรียบหรูสีขาวมีเพียงแต่เสียงที่ผมเรียกร้องหาร่างเล็ก เค้าจะรู้มั้ยว่าผมคิดถึงเค้ามากแค่ไหนที่หลังจากหายตัวไปคนที่รักต้องมาหายไปมันเจ็บแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว ยิ่งคนที่รักมากที่สุดถูกกระทำแบบตํ่าช้าแบบนั้นอีกใจผมมันไม่เหลือชิ้นดีแล้วละตอนนี้

"คิดถึงรู้มั้ย...จะลงโทษกันรึไง...จะให้รอไปถึงไหน...ที่ผ่านมา...เค้ารอมานานแล้วนะ..."ผมกุมมือร่างเล็กที่นอนหลับอยู่บนเตียงก่อนจะกุมมือเล็กนั้นมาสัมผัสกับหน้าผมก่อนจะจูบซับหลังฝ่ามือเบาๆ

"โกรธรึเปล่า...จะโกรธมั้ยที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย...ยอมให้โกรธเลยนะ...แต่อย่าทิ้งกันไปนะ...ขอร้องละ..."

ตอนนี้ราวกับว่าผมเหมือนคนบ้าสติแตกที่นั่งพูดอยู่คนเดียวไม่ใช่แค่วันนี้วันแรกที่ผมมานั่งคุยกับร่างบางแต่มันเป็นวันที่สามที่ผมมานั่งอ้อนวอนขอร้องให้ร่างบางตื่นขึ้นมาสักที ผมนี่มันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆโชคชะตามันจะพาให้ไปพบเจอทกับเรืีองที่โหดร้ายอะไรขนาดนี้ หลังจากที่เกลหายไปผมได้แจ้งพ่อกับแม่ของเกลอย่างไม่รีรอท่านทั้งสองตกใจเป็นอย่างมากพ่อเกลถึงขนาดออกคำสั่งหรือขู่กันแน่ถ้าหากเกลเป็นอะไรผมต้องเจอดีแน่ ส่วนแม่ของร่างบางท่านก็ตกใจแต่ยังคงคุมสติได้และคอยปลอบใจผมตลอดเวลาท่านทั้งสองพอรู้ข่าวว่าผมพาเกลกลับมาได้ท่านก็ดีใจแต่ยังคงเป็นห่วงถึงอาการของร่างเล็กอยู่

"เห้อ!...ถ้าไปเร็วกว่านี้...เตี้ยคงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้เลยใช่มั้ย...ลืมตาขึ้นมาอยู่ด้วยกันในโลกความเป็นจริงได้แล้ว...อย่ามัวแต่ฝันอยู่สิ...อยู่กับเค้า...ตลอดไปนะ..ฮึก..."นํ้าตาผมเริ่มคลอออกมา นี่มันครั้งแรกเลยที่ผมถึงกับร้องไห้ออกมา แต่ถึงยังไงร้องไห้ขนาดไหนร่างเล็กก็คงไม่ได้ยิน







​(เกล พาท)

​"ที่นี่...ที่ไหน?"

​ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีผมมองไปรอบๆมีแต่ทุ่งหญ้าที่มองไปจนสุดลูกตายังคงไม่มีที่สิ้นสุด แต่! ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ละประหลาดจริง ตอนแรกผมยังอยู่ในโกดังอยู่เลยภาพสุดท้ายที่ผมจำได้มีแค่ภาพเลื่อนลางแต่เสียงที่ดังก้องในหูคือเสียงปืน รึว่าผมจะตายไปแล้วละเนี่ย?

"มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงอะ...มีแต่ทุ่งหญ้าเต็มไปหมด...ทั้งที่ตอนแรก.."ผมหันซ้ายหันขวามองไปนอบๆอีกครั้งเฃยหน้ามองท้องฟ้าก็ยังคงสว่างจ้า สายลมพีดผ่านทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันทีทั้งที่ความกลัวและความหมดหวังมันกอบกุมทั้งร่างกายและจิตใจ แต่พอได้มายืนอยู่ที่นี่ทุกสิ่งทุกอย่างมันแปรเปลี่ยน

"ฮ้าาาาา...สดชื่นดีจัง...อยากอยู่ที่นี่ไปนานๆเลย..."ผมอมยิ้มให้กับทุ่งหญ้าและท้องฟ้าพลางสูดสายลมที่มีกลิ่นไอหอมๆเข้าปอดิย่างสบายใจ เรื่องที่มันเกิดขึ้นผมไม่รู้สิว่ามันจบยังไงแต่ตอนนี้ผมมีความสุขมากกว่าที่ได้อยู่ที่นี่

ผมมองจากจุดที่ยืนอยู่ ก็เห็นต้นไม้ใหญ่อยู่ไกลไม่มากเลยตัดสินใจเดินไปหามัน ผมเดินมาจนถึงก็เข้าไปนั่งผักผ่อนใต้ร่มที่มันพอจะกันแสงแดดให้ได้และยิ่งดีด้วยได้ทั้งร่มเงาและสายลมที่พัดเข้ามาทำให้ต้องหลับตาลงอย่างช้าๆ

"มีความสุขจัง...ถ้าอยู่แบบนี้ก็ดีสิ...อย่ากับอยู่ในความฝันแหนะ...สบายใจกว่าเยอะ....อ๊ะ!...เจ็บ!"

ทันทีที่พูดขึ้นมายังไม่ทันขาดคำหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาซะดื้อๆแถมเจ็บแปล๊บๆกลางหน้าอกขึ้นมาเฉยๆทำเอาผมรีบจับที่ตรงหน้าอกอย่างรวดเร็วและกอบกุมมันไว้อย่างแนบแน่น

"เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย...ทำไมถึงเจ็บขึ้นมาซะดื้อๆละ...บ้าไปแล้วแน่ๆ...เห้อออ.."

​"เกล..."

ทันทีที่มีเสียงเรียงชื่อผมขึ้นผมตกใจหันมองซ้ายมองขวาทันทีว่าเสียงคนที่เรียกผมเป็นใครและอยู่ตรงไหนกันแน่จากเท่าที่ผมมองไม่เห็นใครเลยนอกจากทุ่งหญ้าพวกนั้น

"ใครน่ะ?..."

​"ตื่นขึ้นมาได้แล้วนะ...นอนเยอะไปแล้ว"

​"วะ...ว่าไงนะ...นอน...นอนที่ไหนกัน...คุณเป็นใครกัน...อยู่ที่ไหน...ออกมาสิ..."ผมถามกลับไปจากเสียงที่เอ่ยขึ้นพลางมองไปรอบๆไม่เห็นจะมีใครเลยมันว่างเปล่า

​"คิดถึง...กลับมาได้แล้ว..."

​"ชะ...ชายเหรอ...ชายนั่นชายใช่มั้ย..."ผมถามขึ้นอรกครั้งเสียงที่คุ้นหูเงียบไป มันทำให้ผมนึกถึงไอชายทันทีจริงสิมัวแต่มาเที่ยวเล่นไอทุ่งหญ้าพวกนี้แล้วไอชายละมันอยู่ไหน แล้วมันกำลังรอผมอยู่รึเปล่าตอนนี้

"กำลังฝันอยู่หรอ...ไม่ๆ...ที่นี่ต้องไม่ใช่ความฝันสิ...มันคือความจริง...ถ้าตื่นขึ้นไปก็ต้องไปเจอกับโลกที่มันเลวร้ายนั่นอีกสิ...ไม่เอาแล้ว..."ผมทรุดตัวกอดเข่าตัวเองทันทีผมจะร้องไห้อีกแล้วถ้าผมตื่นขึ้นไปแล้วไม่เจอไอชายอย่างที่มันเรียกผมแต่เจอไอพวกนั้นแทนแบบนั้นผมไม่เอาด้วยหรอก

​"โกรธกันแน่ๆเลยสินะ...ขอโทษ...ได้ยินมั้ยว่า...ขอโทษที่ช่วยไม่ได้...ตื่นขค้นมาเถอะนะ..."

​"ชาย...ชายอยู่ไหน...มาหาเตี้ยหน่อย...เตี้ยกลัวแล้ว..ฮึก...กลัวเเล้วนะ..."ในที่สุดผมก็ร้องไห้ออกมาพลางเรียกหาแต่ร่างสูงที่ได้ยอนแต่เสียงแต่ตัวตนกลับมองไม่เห็น

ผมคงอยู่ในความฝันงั้นหรอถ้าให้อยู่ในนี้ก็ยอมนะผมไม่กล้าสู้หน้าไอชายเลย ผมกลัวมันทำหน้าผิดหวังผมกลัวความผิดหวังที่สุดเลือกได้อยากจะอยู่ในความฝัน อยากจะอยู่กับมัน

​"มัวแต่ฝันอยู่ได้...ตื่นขึ้นมาเจอกับความเป็นจริงได้แล้ว...อย่ามัวแต่ฝันอยู่คนเดียวสิ..."

​"ฮรึก...ฮรืออออ...เตี้ยขอโทษ...เตี้ยไม่อยากเผชิญหน้ากับโลกความเป็นจริงเลย...ฮรือออ...เตี้ยกลัว...เตี้ยกลัวตัวเองผิดหวัง...เตี้ยขอโทษ...อึก...ฮรึก..."

​"จะอยู่กับความฝันไปถึงเมื่อไหร่กัน...ไม่นึกถึงใจเค้าบ้างหรอ...อีกไม่นานเค้าจะขอตัวเองเป็นคู่ครองเค้าแล้วนะ...แล้ว...ไหนว่าจะเคียงข้างกันไง..."

​เคียงข้าง? เพียงแค่คำนี้ตำเดียวที่เข้าใจถึงความหมายที่แสนจะลึกซึ้ง ทำเอาผมกล้าเงยหน้ายอมรับฟังและคิดย้อนไปในวันเก่าๆ เคียงข้าง เราจะเคียงข้างกัน ผม ผมต้องกลับไป กลับไปหาโลกความเป็นจริงที่มีไอชายรอผมอยู่

"ฮรึก...ชาย...รอเตี้ยก่อนนะ...เตี้ยจะรีบกลับไป....รอก่อนนะ...รอก่อน..."ผมลุกขึ้นยื่นพร้อมกัยออกวิ่งทันที วิ่งออกมาจนไกลจากต้นไม้ใหญ่จนหันหลังที่จะกลับไปไม่ได้แล้ว ผมทำได้เพียงวิ่ง วิ่งให้เร็วที่สุดถึงข้างหน้ามันจะไม่มีจุดหมายหรือประตูวิเศษที่จะพาผมกลับไป แต่ใจผมบอกให้วิ่งจนกว่าจะหมดแรง....

#ปัจจุบัน

​"ความฝันน่ะ....มันไม่มีความสุขเท่าที่เราอยู่ด้วยกันหรอกนะ...รีบๆตื่นได้แล้ว..."

​ปรือตาขึ้นมาก็เจอฝาเพดานสีขาวพอลองปรับโฟกัสอีกที่มองไปรอบๆก็พบว่าที่ที่นี่มันไม่ใช่ที่เดิมอีกแล้วแต่มันคือโรงพยาบาล และเสียงเมื่อกี้คุ้นหูจัง ผมมองไปทางด้านข้างๆเตียงของตัวเองก็เห็นร่างสูงที่ผมคุ้นเคยนอนหมอบแยู่ข้างๆพลางพูดอะไรอยู่ก็ไม่รู้

"ขอโทษ...ได้ยินมั้ยว่าขอโทษ...จะพูดสักกี่ครั้งก็ยอม...ตื่นขึ้นมาสักทีเถอะ...มาอยู่เคียงข้างกันได้แล้ว..."

ผมมองร่างสูงที่เงิมงำอย่างกับคนละเมอคงจะไม่รู้เลยสินะว่าผมตื่นแล้วผมยังคงนิ่งเงียบอยู่เฉยๆดูซิ๊ว่าจะพูดอะไรอีกรึเปล่า

"ปล่อยให้พูดคนเดียวแบบนี้มาสามวันแล้วนะ...เมื่อจะตื่น...พูดร้อยรอบแล้ว..."ผมฟังนํ้าเสียงที่แหบะร่าของร่างสูงราวกับว่ากำลังร้องไห้อยู่ยังไงยังงั้น ผมเองทันทีที่ตื่นขึ้นก็แทบอยากจะร้องไห้ทันทีที่เห็นร่างสูง

"ฮรึก...เกล...เกล...รักนะ...ได้ยินมั้ย...รักมากๆเลย...ฮรึก...ได้แล้วก็ฟื้นสิ...อย่าปล่อยทิ้งให้รอแบบนี้...ใจจะขาดอยู่แล้วได้ยินมั้ย..."

ผมฟังร่างสูงสาทยายมาซะเยอะเยะมากมายพลางฟังแล้วคิดๆก็ดีใจแทบจะหุบอมยิ้มไม่ได้เลย ผมจึงค่อยเอื้อมมือที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงไปลูบหัวร่างสูงเบาๆ

"ได้ยินแล้ว...รักเหมือนกัน...จะอยู่เคียงข้างตลอดไปเลย...เลิกร้องไห้ได้แล้วละ...ขี้แยจัง"

"หะ....ห้ะ!!!!...เกล!!!..."






​ติดตามตอนต่อไป

​น้องเกลเรากลับมาแล้ว งื้ออออออออ ขอบคุณที่ติดตามคร้าาและขอบคุณทุกเม้นที่เข้ามาติชมกันนะคะ

#ตอนก่อนหน้านี้ไรท์ต้องขอโทษด้วยเน้อมันเป็นอนื้อเรื่องที่ไรท์วางไว้แล้วจริงๆอะ แค่อยากให้มาม่านิดเดียวเอง อย่าพึ่งตามล่ามาฆ่าคนแต่งเลยเด้ออออ...กลัวอีหลี


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น