นินนารถ

ขอบคุณที่ติดตามนิยายของนินนารถจ้า ชอบก็ให้คะแนนเค้าด้วยนะ อย่าอ่านแล้วก็ผ่านไปกลับมาให้กำลังใจกันด้วยนะ..ขอบคุณมากๆเลยนะ💖💖💖

อยากคุยด้วย NC เบาๆ (อัพครบ)

ชื่อตอน : อยากคุยด้วย NC เบาๆ (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2560 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
อยากคุยด้วย NC เบาๆ (อัพครบ)
แบบอักษร

​หลังอาหารเช้าอิริครบเร้าให้พิมพิสาไปที่โรงแรมของเขา เพราะเขาอยากให้เธอไปแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก แต่หวานก็ยังไม่อยากจะไปเธอให้เหตุผลว่า อยากเรียนรู้เรื่องการทำอาหาร ถ้าหากว่าเขาจะจริงใจกับเธอถึงขั้นแต่งงานกันจริงๆ

​"ที่รัก..เรื่องนั้นมันเรื่องเล็กเรื่องใหญ่คือเราต้องอยู่ด้วยกันไปตลอด ผมไม่เห็นว่ามันจะเป็นเรื่องสำคัญอะไรเลย เรามีร้านอาหารเยอะแยะที่สามารถฝากท้องกับเขาได้ทุกมื้อนะ"เขาสอดแขนเข้ามาโอบกอดเธอเอาไว้ทั้งตัว ทำไมเธอต้องการความอบอุ่นแบบนี้จากเขาเหลือเกิน

"อิริคคะคุณจะทนหวานได้อีกนานแค่ไหนกันคุณก็เห็น ว่าหวานทำร้ายน้องสาวคุณหวานอาจจะร้ายกว่าที่คุณคิดนะคะ"เธอแหงนหน้าขึ้นมองคนตัวโตที่กดจมูกหนักๆที่หน้าผากของเธอ

"ใครบอกล่ะผมชอบ เพราะลีจะได้รู้ว่าเมียผมเจ๋งเธอเอาน้องสาวผมอยู่หมัด รวมทั้งเอาผัวอยู่หมัดเหมือนกัน ฟอดด ไปอาบน้ำเถอะผมรอ"

"แต่ว่า.."

"อะไรครับคนดี?"

"เสื้อผ้าไม่มีเลยแล้วจะให้หวานสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์ รองเท้าแตะขอบฟ้าหรอคะ?"

"อยากออกไปแตะขอบฟ้า...คุณนี่ตลกชะมัด"

"คุณก็ตลกใช่ย่อยนะคะเอาเพลงเขามาร้อง รู้มั้ยคะว่า คนร้องนี่เขาเป็นไอดอลของวัยรุ่นเมื่องไทยเลยนะคะ"

"ไม่รู้หรอกแต่ผมอยากเป็นไอดอลของเมียก็พอ แล้วใครบอกล่ะว่าคุณไม่มีเสื้อผ้าเราไปดูกันเร็ว ทุกอย่างบนเตียงของคุณมีพร้อมเชื่อผม"

อิริคจูงมือแฟนสาวออกจากห้องนอนใหญ่ของเขา ต้องบอกว่าเท่ากับห้องนอนที่บ้านเธอ 2 ห้องรวมกันยังไม่เท่า เพราะนอกจากจะมีเตียงนอนขนาดใหญ่แล้วยังมีโต๊ะทำงานอยู่ด้วย

"อิริค..นี่มันอะไรกันคะทั้งเสื้อผ้าทั้งรองเท้า กระเป๋า ทำไมมันมากมายขนาดนี้ล่ะคะ คุณทำตัวเหมือนมาเฟีย ที่อยู่ในนิยายที่หวานเคยอ่านเลยนะคะ พระเอกร้ายมากจับนางเอกมา จัดหาเสื้อผ้าให้นางเอกครบเซ็ต"

เธอตกใจกับภาพที่เห็น ทั้งเสื้อผ้าแบรนด์เนม กระเป๋ารองเท้า ชุดชั้นในคนบ้าเอ้ย!แล้วเขารู้ได้ไงว่าเธอจะใส่ได้

"​ชอบมั้ยผมจัดเพื่อคุณโดยเฉพาะเลยนะ"

​"อย่าคิดนะคะว่าคุณเอาของพวกนี้มาล่อแล้วหวานจะยอมเป็นของคุณง่ายๆ"

"ที่รักผมไม่คิดแบบนั้นหรอกน่า ผมจะรอจนกว่าคุณจะเห็นว่าผมมีค่าสำหรับคุณ ที่รักอย่ามัวมาตกใจกับของพวกนี้เลยน่า มันแค่น้อยนิด"

"ขอบคุณนะคะ แล้วคุณจะให้หวานไปไหนคะ"

"เอ้า!ก็ไปที่โรงแรมกับผมไง คุณไม่ได้ยินหรือไงก่อนที่พ่อจะออกจากบ้านไป พ่อบอกให้ผมพาคุณไปด้วย ที่รัก..ไปอาบน้ำเร็วหรือจะไปอาบที่โรงแรมก็ได้นะที่ห้องผม"เขาส่งสายตากรุ้มกริ่มมาให้เธอ หญิงสาวหน้าร้อนผ่าวเขานี่ละตัวอันตรายที่สุด

เพียงไม่นานพิมพิสาอยู่ในชุดเดรสสีฟ้าลายดอกสดใส ผมหยักศกของเธอถูกเกล้าสูงเผยให้เห็นต้นคอสูงระหง มีไรผมเล็กๆระอยู่ตรงต้นคอดูแล้วน่าหลงใหลเป็นที่สุด

"หวาน"

"คะ"

"ผมมีอะไรจะให้หลับตาก่อน"

"อย่าเจ้าเล่ห์นะไม่งั้นหวานจะโกรธคุณมากๆ"

"เอาน่า..ถ้าผมจะปล้ำคุณไม่รอมาเกือบครึ่งเดือน วันเดียวก็ได้แล้วเชื่อเปล่า?"

"ค่ะ..หวานหลับตานานแล้วนะคะ"หญิงสาวรู้สึกเย็นที่คอ ก่อนที่ลมหายใจอุ่นๆของเขาจะกดอยู่ที่ซอกคอขาวผ่องนั้น

"ฟอดดด สวยมั้ยเพชรเม็ดเล็กๆหัวใจคู่เหมาะกับคุณที่สุด"

"อิริค..นี่มันอะไรกันคะ?"

"ทำไมล่ะตกใจอะไร?"

"ก็สร้อยนี่ไงคะ"เขาเอียงคอมองสาวเจ้าช่างคิดมากจริงๆ

"ผมให้คุณ..อ่านข้างหลังสิ"

"คะ..ดูลึกลับจัง"เธอยังสงสัยพร้อมพลิกจี้หัวใจกลับไปอีกด้าน เขียนอักษร E-W คงจะเป็นชื่อเขากับชื่อเล่นของเธอ

"คุณทำผิดรู้มั้ยคะ?"

"ครับ..อะไรที่ว่าผิด"

"คุณต้องให้เกียรติสุภาพสตรีก่อนสิคะรู้มั้ยที่เขาเรียกว่า Lady-first ไงคะ..แต่ก็ช่างเถอะค่ะยังไงหวานก็ขอบคุณที่คุณเห็นหวานสำคัญนะ จุ๊ฟ" 

เธอเขย่งจุ๊ฟที่เคราสากของเขาที่เริ่มขึ้นรกครึ้มตามแนวคาง ชายหนุ่มยิ้มกว้างรวบร่างแน่งน้อยเข้ากอด พร้อมกับกดจมูกข้างแก้มเธอฟอดใหญ่

"ฟอดดด หอมจังอย่าบอกนะว่าคุณใช้น้ำหอมของซานดิเอกา"

"ค่ะ..ยัยเมให้มาหอมมั้ย?"

"ยังไม่ได้กลิ่นเลย หอมใหม่ดีกว่าแล้วจะบอก ถูก ฟอดดด ฟอดดด อื้มม เชื่อแล้วว่าหอมจริงแต่ไม่ใช่น้ำหอมนะ แต่เป็นกลิ่นหอมของคุณต่างหากล่ะ ไปเถอะก่อนที่ผมจะเปลี่ยนไป แล้วไปทำอย่างอื่นนะครับที่รัก"เขายังรั้งเธอเข้าไปใกล้อีก หญิงสาวเบี่ยงหนีคนเจ้าเล่ห์ รีบเปิดประตูห้องนอนออกมาด้านนอก 

"หวาน!"

"คะ"

"ลืมไปแล้วหรอว่าเราจะก้าวไปพร้อมกัน"

"ค่ะ..ไปสิคะ"เธอคล้องแขนเขาลงบันไดมาข้างล่าง ลูกน้องคนสนิทด้อมๆมองๆอยู่ข้างประตูบ้าน

"​มองอะไร?"

​"กุญแจรถครับนาย"

​"รถใคร?"

​"รถนายครับแต่ผมขับ"

"​ไม่ต้องฉันขับเอง แกขับบิ๊กไบท์ไปแล้วกัน"

​"แต่ว่า...นาย"

​"มีปัญหามั้ย?"

​"ไม่ครับ"

​"ไม่มีก็ไปสิ"

​"ครับๆๆ"

"อิริคคุณแกล้งเขาหรอคะ คุณนี่มันร้ายกาจที่สุดรู้ตัวบ้างหรือเปล่า หวานไม่ชอบให้คุณทำแบบนั้นนะคะดูพี่เขาหน้าเสียเลยเห็นมั้ยคะ?"

"ไม่เห็นอ่ะ"

​"อิริค"

​"ครับเมีย"

"อย่ามาทะลึ่งนะ คุณแกล้งเขา"

"มันก็น่าจะรู้นี่นาว่าผมอยากไปกับเมียผมสองคน แล้วมันก็ยังมาเสนอหน้าไม่มีกาละเทศะอีก"

"คุณปกติดีมั้ยคะเนี่ย?"เธอหันหน้าไปถามเขาหลังจากขึ้นรถแล้ว

"ไม่รู้สิผมว่าผมตัวร้อนนะ ที่รักมาจับดูสิมันวูบวาบยังไงไม่รู้เหมือนจะมีไข้นะ"

"จริงหรอคะ..ไหนดูสิ"แต่ยืดตัวยื่นมือมาแต่ที่หน้าผาก แล้วก็ซอกคอเขา อาการก็ปกติดีทุกอย่าง

"ฟอดดด"

"ว้ายย!คนผี..คุณนี่ชอบเอาเปรียบหวานเรื่อยเลย ขับรถไปเลย"หญิงสาวอายม้วนแต่อีกคนลอยหน้าลอยตาผิวปากฮัมเพลงอย่างมีความสุข เขาแอบมองเธออยู่บ่อยครั้ง ผู้หญิงมีเยอะแยะแต่ทำไมถึงไปตกหลุมรักเธอก็ไม่รู้

"หวัดดีค่ะเจ้านาย"

"ครับ...นี่ว่าที่ภรรยาผมรู้จักไว้ซะ"พนักงานโค้งศรีษะให้ พิมพิสายกมือไหว้ตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้

"เออ!..ทุกวันทำหน้าเหมือนจะตายนะพวกแกแต่พอเมียฉันยิ้มให้เท่านั้นและเป็นปลากระดี่ได้น้ำเลยหมั่นไส้ ที่รักพอแล้วอย่าไปส่งยิ้มให้พวกนั้น ยิ้มให้ผมคนเดียวพอ"เขารั้งเธอเข้ามาที่ห้องทำงานอย่างรวดเร็ว

​"อิริคอะไรของคุณ?"

​"คนมันหึงนะเข้าใจมั้ย?"

​"หึงอะไรคะ..เขายิ้มให้เราก็ยิ่มทักทายเขานั่นพนักงานของคุณนะคะ ทำไมใจแคบจัง"

​"ไม่รู้ผมหวง"

"คนบ้า..หวงทำไมล่ะก็หวานอยู่ตรงนี้แล้วนี่คะไม่รู้จะหวงอะไรนักหนา?"

"คนหวงไม่มีเหตุผลหรอกน่า"

"นี่ห้องทำงานของคุณ แล้วจะให้หวานทำอะไรคะเจ้านายบัญชามาเลยค่ะ อย่าให้หวานต้องเหมือนคนไร้ค่าที่ไม่มีอะไรทำ ต่อไปถ้าหวานเป็นง่อยทำไงล่ะคะ?"

"ดีสิคุณจะอยู่กับผมตลอดไปไง ที่รักมาดูนี่สิผมกำลังจะขยายโรงแรมอีกที่หนึ่ง แต่แค่คิดนะยังไม่ได้ทำ"พิมพิสาฉุกคิดตามแบบของเธอ อิริคทำธุรกิจแบบนี้ก็คงจะมีคู่แข่งเป็นธรรมดา

"อิริคคะที่นี่มีกี่ชั้นคะ?"

"10 ชั้น แต่ละชั้นมี 30 ห้อง "

"แล้วมีหุ้นส่วนอื่นมั้ยคะ?"

"ไม่ฮะแค่ครอบครัวผม ที่รักคุณถามทำไมครับคุณถามเหมือนกับว่า..."

"ค่ะ..หวานเป็นห่วงคุณ หวานไม่รู้หรอกนะคะแค่ที่มีอยู่คุณก็แทบจะดูแลไม่ไหว อิริคคุณไม่ต้องเชื่อหวานก็ได้ หวานเป็นห่วงคุณกลัวว่าคุณจะต้องเหนื่อยกับการบริหารงาน บริหารคนมันเหนื่อยยิ่งกว่าค่ะ"

เขาครุ่นคิดตามที่เธอพูดอยู่นาน เพราะเรื่องนี้พ่อแม่ยังไม่รู้ และสถานที่แห่งใหม่ที่จะสร้างกะจะเปิดเป็นคาสิโนด้วยซ้ำ

"ที่รัก..คือผม.."

"อย่าบอกนะว่าพ่อแม่คุณไม่รู้"

"ใช่..ผมจะเปิดคาสิโนแบบถูกกฏหมาย"

​"อิริคคะ..หวานว่าคุณหยุดคิดก่อนได้มั้ยคะฟังที่หวานพูด คุณคิดให้ดีนะคะบ่อนคือที่ๆคนมาแสวงโชค แต่ไม่มีใครได้เงินจากบ่อนออกไปเลย เพราะเจ้าของบ่อนทำทุกอย่างเพื่อให้คนมาเล่นการพนันสูญเสียเงินทั้งหมดที่มี แล้วลูกเมียเขาจะกินอะไรคะ หวานไม่อยากเห็นคุณเป็นมาเฟียหวานต้องการพ่อของลูกที่เป็นอิริคคนนี้ ไม่ใช่เจ้าพ่อมาเฟียคาสิโนค่ะ"

​อิริคคิดตามที่เธอพูด เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าทำไมเธอถึงรู้เรื่องคาสิโนขนาดนี้ เขาคิดแค่ว่าในเมื่ออยากจะเสี่ยงก็หอบเงินเข้ามา แต่จะรวยหรือจะหมดตัวกลับไปมันก็เรื่องของแต่ล่ะคน ทำไมเขาต้องสนใจด้วย

​ก๊อกๆๆๆ

​"ป๋าขา..ลีเองค่ะ"

"เข้ามา"

คนที่เปิดประตูเข้ามา เดินตรงมาหาพี่ชายของเธอนาตาลีมองคนข้างกายพี่ชายของเธอแค่เพียงหางตาเท่านั้น

"ว่าไง?"

"pc มีปัญหาค่ะจะทำงานก็ไม่ได้ป๋าช่วยไปดูให้หน่อยสิคะ"

"เอ้า!แล้วไอ้พวกที่พวกที่เกี่ยวข้องมันไปไหนหมดล่ะ?"

"ไปทำงานอยู่ชั้น 8 ค่ะ"

"​คุณไว้ใจฉันมั้ยคะเดี๋ยวฉันจะไปดูให้"

​"น้ำหน้าอย่างหล่อยจะทำอะไรได้?"

​"ไม่เอาน่าลี เดี๋ยวป๋าให้หวานไปดูให้เขาเป็นโปรแกรมเมอร์เผื่อช่วยได้"

​"งั้นก็เชิญ"

หญิงสาวเดินนำหน้าออกประตูห้องทำงานพี่ชายเธอไป อิริคบีบมือแฟนสาวแน่นเป็นการปลอบเธอกลายๆให้หวานใจเย็นๆเธอรู้สึกอบอุ่นที่สุดบีบมือใหญ่เขากลับเช่นกัน

"คุณสำรองไฟล์ไว้หรือเปล่าคะ ฉันว่าบางทีเมนบอร์ดอาจจะเสีย ถ้ายังไม่เสียก็คงจะเป็นส่วนอื่น"

นาตาลีสบตาพี่ชาย หญิงสาวที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่กับคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กของเธอ พิมพิสาเป็นคนสวยมาก นาตาลีไม่สงสัยว่าทำไมพี่ชายเธอถึงหลงนักหนา พิมพิสาถอดอุปกรณ์เครื่องออกมาเพราะเธอลองเปิดอยู่นานไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลองเช็คดูชิ้นส่วนของอุปกรณ์ทุกอย่าง

"เธอจะทำอะไรนะเดี๋ยวก็พังเข้าไปอีกหรอก"

พิมพิสาชะงักมือนิดหน่อยก่อนจะลงมือทำต่อไป อย่างน้อยน้ำเสียงของนาตาลีก็อ่อนลงกว่าเมื่อตอนเช้าที่ทั้งสองคนปะทะกันมาแล้ว ถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน

"คุณรีสตาร์ตเครื่องใหม่นะคะ"

นาตาลีทำตามที่พิมพิสาบอก เพียงไม่กี่นาทีทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม หญิงสาวยิ้มออกมาคล้ายๆกับโล่งอกเมื่อข้อมูลทุกอย่างกลับมาใช้ได้เหมือนเดิม

"คุณควรสำรองไฟล์ไว้ที่ไหนสักแห่งเพื่อความปลอดภัย เพราะบางครั้งข้อมูลอาจจะถูกไวรัสทำลาย ทำให้เสียหายได้เครื่องเก็บข้อมูลมีขายเยอะแยะราคาไม่กี่สตางค์บางทีอาจจะถูกกว่าลิปสติกของคุณอีกนะคะ"

"ฉันรู้น่า"

"งั้นทุกอย่างเหมือนเดิมแล้วฉันขอตัวนะคะ"

"เอ่อ!..ขอฉันคุยด้วยได้มั้ย"

"ค่ะ..อิริคกลับไปก่อนนะคะหวานขอคุยกับคุณลีเธอก่อนเดี๋ยวหวานตามไปค่ะ"

"ครับ..ลีคุยกันดีๆนะ"

"ค่ะป๋า"อิริคเดินพ้นประตูออกไปแล้ว นาตาลีสอดมือเข้ากระเป๋าเสื้อสูทของเธอ เดินมายืนข้างๆหวาน ซึ่งเธอก็รออยู่ว่านาตาลีจะพูดอะไร

"หวาน..คือเรื่องเมื่อเช้าฉันขอโทษนะที่ฉันไปว่าเธอแบบนั้น เพราะตั้งแต่เล็กจนโตฉันกับป๋าเรามีกันสองพี่น้อง ป๋าไม่เคยพาใครเข้าบ้านมีเธอเพียงคนเดียวที่เข้ามาได้ เพราะเขารักเธอฉันคิดมานานแล้วว่าสักวัน ป๋าต้องเจอคนที่ถูกใจเจอคนที่ใช่แล้วเธอก็ไม่เหมือนคนอื่นที่ฉันเคยเห็น ป๋ามีคู่ควงเยอะแต่เขาก็ไม่เคยหยุดอยู่ที่ใคร ฉันมั่นใจว่าป๋ารักเธอ"

"คุณลี ฉันเข้าใจเพราะอิริคเขาบอกฉันแล้วก่อนที่ฉันจะมาที่นี่ เขาเองก็โดนพี่ชายฉันเล่นงานสะบักสะบอมเหมือนกัน หน้าตาแหกหมดที่ฉันตามเขามาเพราะเขาอยากฉันเจอกับครอบครัวเขา มันก็น่าขำนะคนเราแค่เจอหน้าก็สามารถฟันธงได้เลยหรือไงว่าเขาเป็นคนแบบไหน ทั้งที่ยังไม่ได้สัมผัส"

"เธอคงยังไม่ลืมเรื่องเมื่อเช้า?"

"ช่างเถอะค่ะ เมื่อเรารู้แล้วก็อย่าไปพิพากษาเขาว่าเขาเป็นแบบนั้นแบบนี้ จนกว่าจะได้ศึกษานิสัยใจคอกันก่อน อย่าตัดสินคนแค่แว๊บแรกที่เห็น คุณปกครองคนเป็นร้อย ถ้าคุณปกครองคนด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยอคติ คนที่จะหาความสุขไม่ได้คือคุณ"

"หวาน..ฉัน.."

"ลืมมันซะเถอะค่ะเรื่องเมื่อเช้า หวานลืมแล้วล่ะค่ะหวานยินดีช่วยเหลือคุณทุกอย่างถ้าหากคุณต้องการ หวานก็ต้องขอโทษคุณด้วยเหมือนกันนะเรื่องเมื่อเช้า หวานพอมีจะกินไม่ใช่มาเพื่อเกาะพี่ชายคุณเท่านั้น โปรดเข้าใจซะใหม่สักวันคุณจะรู้จักหวานดีกว่านี้ค่ะฉันไปนะ"

"วะ-หวานคือ.."

"คะ.."

"มีอีกเรื่องที่ฉันยังไม่ได้บอกเธอ?"

"อะไรคะ?"

"ป๋ามีผู้หญิงมาติดพันเยอะแยะ ฉันกลัวว่าเธอจะรับมือไม่ไหว แล้วก็มีนางแบบคนหนึ่งที่ตามตื๊อเก่งมากเธอคือ.."

​"อลิซ อลิซซาเบส พาร์มเมอร์"

​"เธอรู้?"

"ค่ะ..แล้วคุณชอบเธอมั้ย?"

"ไม่เคยชอบ"

"งั้นเราต้องร่วมมือกันอย่าให้อลิซมาปั่นหัวพี่ชายคุณอีก"

"โอเค..ฉันรับปาก"

"ขอบคุณมากคุณลี"

สองสาวจับมือกันแน่น นาตาลีรู้สึกครั้งแรกว่าอบอุ่น เพราะพิมพิสาไม่ได้มีแววตาหลุกหลิกเป็นลิงหลอกเจ้าเหมือนแม่สาวพวกนั้น ที่มาเกาะแกะพี่ชายเธอเลย

"ไฮ!..กลับมาแล้วค่ะ"

​"ที่รัก..ไหนดูสิมีบาดแผลตรงไหนหรือเปล่าครับ"

​อิริคถลาเข้าหาแฟนสาวพร้อมกับหมุนเธอไปรอบๆสำรวจเธอทั่วทั้งตัว เพราะกลัวว่าจะมีรอยฟกช้ำต่อเนื่องจากเมื่อตอนเช้า เขาก็รู้อยู่ว่าสองสาวมีเรื่องกันอยู่

"อะไรของคุณ..อิริคกอดหวานทำไมคะ?"

"ก็ผมเป็นห่วงคุณนี่นากลัวว่าจะมีเรื่องกันกับลีอีก ก็เมื่อเช้าเพิ่องวางมวยกันนี่ครับ"

"เปล่านี่คะกับลีหวานเข้าใจกันแล้วค่ะ แต่ตอนนี้หวานจะติดบัญชีกับคุณ อิริคอย่าโกหกหวานพูดมาทุกเรื่อง ถ้าคุณไม่พูดความจริงเรื่องระหว่างเราจบ"

"หวานอะไรกันที่รัก?"

"อย่าโยกโย้พูด..ก่อนจะไม่ได้พูด"

"ครับๆๆเมียใจร้าย"

"บ่นอะไรพูดมาสิหวานรอฟังอยู่นะ"

เขาเป็นระดับผู้บริหารของโรงแรมดังระดับ7 ดาวนะต้องมาเกรงใจผู้หญิงตัวเท่าเมี่ยงเนี่ยนะ

​"คิดอะไรนานจังพูดสิคะ?"

​"นี่เมียจ๋าคุณกำลังโดนผีสิงหรือเปล่า ทำไมหน้าคุณเขียวเหมือนนางเงือกที่กำลังถูกขัดใจแบนั้น อย่าเข้ามานะผมมีพระนะ"

​"ไม่ตลก"

​"ครับๆเล่าก็เล่า..ถามมาสิครับเล่าทุกเรื่อง"

"​ทำไมต้องให้ถามเอาทุกเรื่อง แม่คู่ควงของคุณทุกคนต่อไปนี้คุณต้องมีหวานคนเดียวโอเคมั้ย?"

​"ครับโอเคที่สุด"

​"งั้นก็เล่ามาแบบละเอียดยิบห้ามข้าม"

​"ครับ"

อิริคจำต้องเล่าเรื่องทุกอย่างให้หวานฟังทุกอย่าง ตั้งแต่อดีตยันปัจจุบันล่าสุด ไม่มีส่วนไหนที่เขาจะปกปิดเธอได้ ไม่รู้ว่าน้องสาวตัวดีของเขาที่เมื่อเช้าวางมวยกันอยู่ ไปเล่าอะไรให้หวานฟังบ้างเธอถึงได้มาแข็งข้อกับเขาขนาดนี้



ลุ้นอยู่กลัวว่าจะมีมวยต่อเนื่อง แต่สองคนนี้ดีกันแล้ว(เร็วไปมั้ย)คือเค้าไม่อยากให้ติดกันอยู่นานเคลียร์กันไปเลยเนอะอย่ายืดเยื้อเสียเวลา เพราะยังมีอย่างอื่นอีก รอตอนต่อไปนะ😘😘😘😘

ความคิดเห็น