แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -15- ...เพียงแค่ก้าว...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -15- ...เพียงแค่ก้าว...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.9k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2557 15:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -15- ...เพียงแค่ก้าว...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

ที่ 15

 

 

...พีค่ก้...

 

 

 

            ผ่านไป 2 วันเต็มๆที่ไอเดียอยู่ที่โลกแวมไพร์และอยู่กับเผ่าพันธุ์หมาป่า และวันนี้ไอเดียก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์ตามเดิม โดยที่รีคอนยืนยันว่าจะตามไปด้วยถึงแม้ไอเดียจะค้านแค่ไหนก็ตาม

 

 

 

            “นี้คุณจะไปจริงๆหรอ” ไอเดียพูดถามขึ้นมาอีกขณะที่ค่อยๆเดินไปทางออกจากโลกแวมไพร์

 

 

 

            “อืม! ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปคนเดียวหรอก” รีคอนพูดว่า ก่อนจะก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง

 

 

 

            “คันเป็นบ้า” รีคอนพูดว่าก่อนจะปลดกระดุมเสื้อออกจนหมดเผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องของรีคอน รีคอนยกมือขึ้นเกาๆตามตัวเพราะไม่ชินกับการใส่เสื้อ

 

 

 

            “เฮ้ออ...ผมก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมา” ไอเดียพูดว่าออกมาอีก

 

 

 

            “ก็ถ้าเจ้ากลับไปยังโลกมนุษย์เจ้าก็ไม่กลับมาหาข้าอีกนะสิ แล้วเจ้าก็จะลืมข้าไป” รีคอนพูดว่า ไอเดียส่ายหน้าช้าๆอย่างเอือมๆ

 

 

 

            “ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ลืมคุณหรอก” ไอเดียพูดย้ำคำที่ตนเองพูดบอกตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่รีคอนก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเลยสักนิด

 

 

 

            “พูดมากน่า ยังไงข้าก็ไม่เชื่อหรอกไม่เบื่อรึไงพูดแต่คำเดิมๆ รีบเดินเร็วเข้าไม่งั้นข้าทิ้งเจ้าไว้นี้จริงๆด้วย” รีคอนพูดว่าก่อนจะรีบจับมือของไอเดียเพื่อพาเดินตรงไปยังทางออก

 

 

 

            “กำหนดจิตว่าจะไปที่ไหนสิ” รีคอนพูดบอกหลังจากที่ทั้งคู่เดินมาถึงปากทางระหว่างโลกมนุษย์และโลกแวมไพร์แล้ว ไอเดียก็ทำตามอย่างว่าง่ายเพราะในโลกแวมไพร์แบบนี้อะไรมันก็เกิดขึ้นได้

 

 

 

            “หลับตาและค่อยๆเดินเข้าไปนะ ข้าจับมือเจ้าไว้ตลอด” รีคอนพูดบอกก่อนที่ไอเดียจนึกถึงบ้านของตัวเองและเดินไปข้างหน้า ไอเดียรู้สึกถึงความอุ่นวาบที่ริมฝีปากแต่มันเป้นความรู้สึกที่รวดเร็วมากจนไอเดียลืมตาขึ้นมามองไม่ทัน

 

 

 

            “ถึงแล้ว” รีคอนพูดว่า ไอเดียจึงลืมตาช้าๆ พร้อมกับระบายยิ้มออกมานิดๆ เมื่อตนเองมายืนยังหน้าบ้านของตนเอง แต่พอไอเดียหันไปมองบ้านอีกหลังที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไอเดียถึงกับชะงัก เพราะบ้านของลูซและดาร์คยังคงอยู่

 

 

 

            “นี้บ้านเจ้าใช่มั้ย น่าอยู่นี้!” รีคอนพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นร้าวกับเด็กน้อยทำให้ไอเดียยิ้มขำ

 

 

 

            “อืมเข้าไปข้างในสิ บ้านผมมี 2 ห้องนอนนะ เดียวผมจะทำความสะอาดอีกห้องให้” ไอเดียพูดยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปเปิดบ้านและโทรหาคนที่ร้านกาแฟว่าจัดการเรื่องร้านให้ด้วยจะไม่ได้เข้าไปสักพัก และโทรหาเกตเพื่อนสนิทของตนเพื่อถามงานที่ครูสั่งระหว่างที่ตนเองไม่ได้ไปเรียน

 

 

 

            “เจ้าจะทำอะไรนะ” รีคอนถามขึ้นเมื่อเห็นไอเดียจัดของในห้องและปัดๆเช็ดๆอยู่ที่ระเบียงห้อง

 

 

 

            “ทำความสะอาดไง ผมจะให้คุณยืมห้องนี้ชั่วคราวแล้วกัน” ไอเดียพูดยิ้มๆ

 

 

 

            “ทำไปทำไม ข้าจะนอนที่เดียวกับเจ้านะ” รีคอนพูดว่า

 

 

 

            “ไม่ดีหรอก คุณจะอึดอัดเอา” ไอเดียพูดว่าอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้รีคอนได้แต่นั่งเงียบจนไอเดียทำความสะอาดเสร็จ

 

 

 

            “เอาละ คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะคุณจะอาบฝักบัวหรือจะอาบที่อ่างละ” ไอเดียพูดขึ้น

 

 

 

            “เอาเป็นอ่างละกันอยากแช่น้ำ” รีคอนพูดบอก ไอเดียจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเตรียมอ่างอาบน้ำให้ เมื่อเตรียมเสร็จแล้วไอเดียจึงเดินออกมาเพื่อให้รีคอนเข้าไปอาบน้ำ โดยที่ตนเองขอไปซื้อของที่หน้าปากซอยเพราะของกินหมดแล้ว ไอเดียเดินไปยังหน้าปากซอยและซื้อของที่จำเป็นมาใช้ก่อนจะเดินกลับมา ไอเดียเดินไปพรางคิดเรื่องของลูซและดาร์คไปพรางโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนกำลังตามตนเองอยู่ตลอดเวลาจนมาถึงหน้าบ้าน ไอเดียหันไปมองบ้านของลูซและดาร์คด้วยแววตาหมองๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านและขึ้นไปบนห้องของรีคอนแต่ยังไม่ทันได้ที่ไอเดียจะเปิดประตูห้องนอนของรีคอน ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับสีหน้าและแววตาตกใจของรีคอน

 

 

 

            “เจ้า...!!” รีคอนพูดขึ้นอย่างตกใจก่อนที่รีคอนจะรีบพุ้งเข้ามาจับไปมาตามตัวของไอเดีย

 

 

 

            “ดะ..เดียวๆ” ไอเดียพูดห้ามพร้อมกับพลักตัวรีคอนออก

 

 

 

            “เจ้าไม่เป็นไรใช่มั้ย” รีคอนพูดถามด้วยน้ำเสียงตื่นๆ

 

 

 

            “อะไร ? ผมไม่เป็นอะไรนี้ครับ คุณกังวลอะไรอยู่” ไอเดียพูดว่า รีคอนส่ายหัวช้าๆพร้อมกับถอนหายใจๆผเฮือกใหญ่

 

 

 

            “เป็นอะไรรึเปล่า” ไอเดียพูดถามขึ้น

 

 

 

            “เปล่าหรอก แล้วเจ้าออกไปซื้ออะไรมาละ” รีคอนพูดถาม ไอเดียจงชูถุงขนมพร้อมกับพวกน้ำอัดลมและของจำเป็นให้รีคอนดู

 

 

 

            “วันนี้ผมต้องนั่งทำงานค้าง และอาจจะไม่ได้เข้ามาดูคุณเลย ผมก็เลยเอาขนมและพวกของใช้มาให้” ไอเดียพูดว่า

 

 

 

            “เจ้าจะเอามาทำไมข้าใช้ของเจ้าก็ได้” รีคอนพูดว่า ไอเดียส่ายหัวไปมา

 

 

 

            “ก็ข้าชอบกลิ่นเของเจ้านี้น่า” รีคอนพูดว่าไอเดียหน้าขึ้นสีนิดๆ ก่อนจะเกาแก้มแก้เขิน

 

 

 

            “เถอะน่า งั้นผมไปทำงานก่อนนะ” ไอเดียพูดว่าก่อนจะรีบเดินเข้าไปที่ห้องตัวเอง รีคอนอมยิ้มกับความน่ารักของไอเดีย ก่อนจะหุบยิ้มช้าๆ

 

 

 

            “กลิ่นพวกแกมันแรงจนกลบไม่อยู่เลยวะ ไอ้แวมไพร์น่าสมเพช” รีคอนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งดวงตาดุดันก่อนจะเดินไปนอนที่เตียง

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “เจ้าไปไหนมา” ดาร์คพูดถามเสียงเรียบเมื่อเห็นลูซเดินเข้ามาในห้อง ที่ตอนนี้ทั้งสองอยู่ที่โลกมนุษย์

 

 

 

            “ไปดูไอเดียมา” ลูซพูดบอกก่อนจะมองออกไปที่หน้าต่าง

 

 

 

            “กลิ่นหมาป่ารุนแรงจริงๆ เหม็นสาบจนข้าแสบจมูก” ลูซพูดว่าออกมาอีก

 

 

 

            “อืม เพราะฉะนั้นคืนนี้ข้าจะบุกไปรับตัวไอเดียคืน” ดาร์คพูดว่าในใจว้าวุ่นผิดกับน้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งกังวล ทั้งกลัว ทั้งโหยหา

 

 

 

            “ถ้ารับตัวมาแล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไปกันละ” ลูซพูดว่า

 

 

 

            “ข้าจะอธิบายให้ไอเดียฟังทุกอย่าง” ดาร์คพูดว่า

 

 

 

            “ถ้าหากไอเดียไม่ยอมฟังละ”

 

 

 

            “ข้าก็จะต้องจัดการให้มันเด็ดขาดไปเลยไง” ดาร์คพูดว่าและยกยิ้มนิดๆ

 

 

 

            “แล้วเจ้าละ คงไม่คิดจะเปลี่ยนไอเดียเป็นแวมไพร์หรอกนะ” ดาร์คพูดว่าอย่างรู้ทัน

 

 

 

            “ตอนนี้ยัง เพราะไอเดียยังคงยอมรับตัวตนของพวกเราไม่ได้” ลูซพูดว่าเสียงแผ่วเบาสักพัก ลูซและดาร์คก็หันหน้ามามองกันแทบจะทันทีเมื่อจมูกของลูซและดาร์คได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่แสนโหยหา

 

 

 

            “ไอเดีย..” ลูซและดาร์คพูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะระบายยิ้มออกมาอย่างพอใจ

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “(แล้วข้อนี้ก็เอาเลขหน้าตัวนี้ ไปหารแล้วค่อยมาคูณกับเลขท้ายพร้อมกับบวกกับเลข 7 นะ)” เสียงใสๆของเกตดังออกมาจากโทรศัพท์ของไอเดียเพราะไอเดียต่อสายคุยโทรศัพท์ให้เกตสอนคณิตในคาบที่ไอเดียไม่ได้เข้าเรียน

 

 

 

            “ขอบใจมากนะเกต ถ้าไม่มีแกเราคงโง่ตลอดทั้งเทอมนี้เลยละ แล้วก็ขอบใจมากที่อุสาห์เอาชิสงานทุกแผ่นมาไว้ในบ้านให้นะ” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “(ไม่ต้องขอบใจฉันหรอกย๊ะ! แล้วเรื่องชิสงานนะฉันไม่ได้เป็นคนเอาไปให้ แกไปขอบคุณพี่ชายสองคนนั้นดีกว่า คอยมาเอางานที่โรงเรียนไปให้แกบอกว่าแกไม่สบายหนัก)” เกตพูดบอกทำให้ไอเดียขมวดคิ้วทันที

 

 

 

            “พี่ชายที่ไหน” ไอเดียพูดว่า

 

 

 

            “(เอ้า! ก็พี่ชายที่ชื่อลูซและดาร์คยังไงละ ตอนที่พี่เขาเดินเข้ามาถามว่าฉันเป็นเพื่อนแกรึเปล่านะ ฉันละตกใจนึกว่าแกไปมีเรื่องกับพี่เขามา น่าตาพี่เขาน่ากลัวมาเลยอ่ะ)” เกตพูดว่า

 

 

 

            “งั้นหรอ...ขอบใจนะ เดียวเราขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะพรุ้งนี้จะได้ไปเรียนแต่เช้า” ไอเดียพูดว่าก่อนที่เกตจะวางสายไปและมองออกไปทางหน้าต่างซึ่งจะมีบ้านที่คุ้นเคยตั้งอยู่ก็คือ บ้านของลูซและดาร์คไอเดียปิดหนังสือทุกเล่มก่อนจะลุกเดินออกจากบ้านมายังหน้าบ้านของลูซและดาร์ค

 

 

 

            แอ๊ดดด

 

 

 

            ไอเดียเปิดประตูเข้าไปภายในบ้านที่เงียบสนิทไม่มีแม้แต่แสงไฟมันทำให้ไอเดียใจหวั่นๆไปนิดๆ ก่อนจะเคาะหัวตัวเองไปรอบ

 

 

 

            “เราเข้ามาที่นี้ทำไมกัน” ไอเดียพูดว่าก่อนจะหมุนตัวหมายจะเดินกลับ

 

 

 

            หมับ!

 

 

 

            “อ๊ะ...!

 

 

 

            “กำลังว่าจะไปรับตัวพอดีเลย” เสียงทุ่มต่ำอันคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับแรงกอดจากทางด้านหลังของไอเดีย

 

 

 

            “ดะ...ดาร์ค...งั้นหรอ” ไอเดียพูดขึ้นเสียงสั่นรู้สึกใจเต้นระรั่วเมื่อดาร์คกอดไอเดียแน่นกว่าเดิม

 

 

 

            “ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน...” ดาร์คพูดขึ้นอีกทำให้ไอเดียรู้สึกหน่วงในใจอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

            พรึบ!

 

 

 

            “ข้าว่าแล้วว่าต้องเป็นเจ้า...” เสียงทุ่มอีกเสียงที่ไอเดียแสนจะคุ้นเคยดังขึ้นด้านหน้าของไอเดีย

 

 

 

            “ปะ...ปล่อยฉัน!...ฉันจะกลับ้านแล้ว” ไอเดียพูดว่าทั้งๆที่ในใจอยากให้ช่วงเวลาในตอนนี้หยุดหมุนไปสักพัก

 

 

 

            “เจ้าพูดอะไรออกมา...เจ้าเป็นคนเดินเข้ามาในบ้านของพวกข้าเองนะ” ลูซพูดยิ้มๆ แต่ความมืดทำให้ไอเดียมองไม่เห็นรอยยิ้มดีใจของทั้งสอง

 

 

 

            “เพียงแค่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้เจ้าก็ไม่มีสิทธิที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้อีก...” ดาร์คพูดว่า

 

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สิบห้า!!++++++++++

 

 

ความคิดเห็น