Mr.PINKMILK

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ch.18 เสือร้ายในร่างแกะน้อย

ชื่อตอน : Ch.18 เสือร้ายในร่างแกะน้อย

คำค้น : หลงหมอ,เติ้ลพิท,yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2560 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ch.18 เสือร้ายในร่างแกะน้อย
แบบอักษร

ห ล ง ห ม อ

Ch.18 เสือร้ายในร่างแกะน้อย


:: TLE ::

กว่าปาร์ตี้จะเลิกก็ปาเข้าไปเกือบจะตีสอง เจ้าของงานอย่างเจนก็ขอบคุณทุกคนที่มาและไม่ที่จะลืมร่อนการ์ดแต่งงานของตัวเอง


พอคุยกับเจนเสร็จผมก็หันมาดูลูกหมาสองตัวที่ดื่มกันแบบไม่รู้จักเจียมจนเมาหลับคอพับอยู่บนโซฟา ผมลองเขย่าตัวปลุกทั้งคู่ดูแต่ก็ไม่เป็นผล เหมือนจะหลงเข้าไปในฝันของตัวเองเรียบร้อยแล้ว


นับเป็นความผิดของผมส่วนหนึ่งที่สนุกจนลืมดูแลสองคนนี้ แต่วันนี้ก็ดีจริงๆ แหละ ผมไม่ได้ดื่มและเต้นหนักอย่างนี้มานานมากแล้ว พอเจอเพลงมันๆ เข้าเลยเพลินไปหน่อย แต่ตอนนี้ก็กลับเข้าสู่โหมดปกติแล้ว ความจริงอีกเรื่องคือผมค่อนข้างคอแข็ง รู้ตัวตั้งแต่ดื่มครั้งแรกแล้ว แต่ทุกครั้งที่ไปเที่ยวผมมักจะดื่มน้อยกว่าคนอื่น ทั้งที่ไม่ว่าจะดื่มเยอะยังไงก็ไม่เมาแท้ๆ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ยิ่งรู้ว่าต้องดูแลพิทผมยิ่งดื่มน้อยใหญ่


ผมมองไอ้น้องชายตัวดีที่สภาพเละกว่าใครเพื่อน แล้วจึงโทรหาคนที่คิดว่าน่าจะจัดการเรื่องนี้ได้ดีที่สุด


“มารับเด็กน้อยของมึงกลับไปหน่อยสิ หมดสภาพแล้ว”


“นั่นไง กูว่าแล้ว เมื่อเย็นห้ามแทบตายก็เอาไม่อยู่ บอกว่าไม่เมาๆ น้องมึงแม่ง กลับมาจะตีให้ก้นลายเลย” ผมหัวเราะเบาๆ กับปลายสายที่ดูจะหัวเสียน่าดู


“เอาเถอะ เมาแบบนี้จะได้ไม่ดื้อไง ไม่ดีเหรอ”


“ดีกับผีสิ ตื่นมามันอาละวาดแน่”


“อันนั้นมันเป็นเรื่องของมึงแล้ว รีบมารับมันเถอะ”


“เออ นี่เหยียบสุดตีนแล้ว แค่นี้แหละ” ไอ้เพื่อนสนิทวางสายไป ผมยังขำไม่หายกับความสัมพันธ์ของสองคนนี้ แต่ตอนนี้ช่างเรื่องคนอื่นก่อน ต้องจัดการเรื่องของตัวเองบ้างแล้ว


ผมมองพิทที่หลับอยู่ข้างน้องชาย ใบหน้าขึ้นสีเรื่อนิดๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เหงื่อไหลซึมออกมาจากไรผมลงไปถึงลำคอ สงสัยจะเต้นมากไปหน่อย


ผมมองอย่างเอ็นดู อดไม่ได้ที่จะช่วยซับเหงื่อออกให้อย่างเบามือ


“แหม ฉันก็สงสัยตั้งแต่วันนั้นแล้ว ท่าจะจริง” จู่ๆ เจนก็เดินเข้ามาจากไหนไม่รู้ก่อนจะมานั่งลงบนโซฟาใกล้ๆ กัน


“สงสัยอะไร” ผมหันไปมองเพื่อนสาวที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน


“ก็แกกับพิทไง ตั้งแต่เจอกันวันก่อนละ ฉันคิดว่ามันต้องมีซัมติงอะไรแน่ๆ แล้วก็ใช่จริงๆ ด้วย” เจนยิ้มเจ้าเล่ห์


“ซัมติงอะไร เปล่าสักหน่อย”


“ปฏิเสธตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วย่ะ แกดูแลเขาดีขนาดนี้ สงสัยคืนนี้น้องพิทของฉันคงไม่รอด”


“จะบ้าเหรอ เราจะไปทำอะไรพิท” ผมส่ายหน้าขำๆ นี่คุณเธอคิดอะไรอยู่กัน


“เอ้า ก็ไม่แน่ แกเมา เขาเมา สุดท้ายก็จบลงที่เตียง เรื่องปกติปะ” เจนยักไหล่อย่างไม่สนใจที่ผมปฏิเสธสักนิด ผมก็ส่ายหัวอย่างระอา เอาเถอะ อยากคิดอะไรก็ตามสบาย


“เราไม่เมานะ...ว่าแต่เจนเถอะ ไปรู้จักพิทตั้งแต่เมื่อไหร่” เรื่องนี้ผมสงสัยมาตั้งแต่เจอกันวันก่อนแล้ว


“ก็ตั้งแต่น้องเขาอยู่มอสี่แล้ว ตอนนั้นพิทโดนรุ่นพี่ลากมางานโอเพ่นเฮ้าส์ของมอเรา แล้วก็โดนทิ้งไว้กลางทาง หลงทางอยู่ในมอ” ตั้งแต่พิทอยู่ม.สี่เลยเหรอ นานมากแล้วนะเนี่ย ตอนนี้พิทก็ปีสี่แล้ว


“โห นานขนาดนั้น ตอนนั้นเจนยังไม่เปลี่ยนไปนี่ ใช่มั้ย?”


“ฉันเพิ่งเปลี่ยนตอนเรียนจบเอง ตอนที่ไปหาพิทเมื่อวันก่อนน้องก็จำไม่ได้เหมือนแกแหละ”


“ใครก็จำไม่ได้ทั้งนั้นแหละ”


“แล้วน้องแกล่ะเอาไง ดูไม่ได้แล้วนะเนี่ย” ผมมองน้องชายตัวเองเมื่อเจนทัก ดูไม่ได้จริงๆ แหละ


“เดี๋ยวมีคนมารับ” พอตอบอย่างนั้น เจนก็ร้องอย่างสงสัย


“หือ ใคร? แกไม่ได้เอากลับไปด้วยเหรอ น้องชายตัวเองแต่ให้คนอื่นมารับเนี่ยนะ แล้วพิทล่ะ” เจนถามรัวๆ จนผมแทบจะตอบไม่ทันจึงต้องยกมือบอกว่าให้หยุดก่อน


“พิทกลับกับเรา พอดีอยู่คอนโดเดียวกันน่ะ ส่วนตี๋ ตอนนี้มีคนเป็นห่วงมันมากกว่าเราอยู่คนหนึ่ง เลยต้องรอให้คนนั้นมารับอยู่” พอพูดถึงคนนั้นผมก็อดขำไม่ได้กับความสัมพันธ์แบบมึนๆ ของสองคนนี้


“คอนโดเดียวกันหรือห้องเดียวกันจ๊ะ” เจนส่งเสียงล้อเลียน


“ห้องตรงข้าม” ผมยิ้ม


“โห ร้าย อย่างงี้ก็ลากเข้าห้องได้สบายเลยอะดิ” ผมเขกหัวเจนเบาๆ ไปทีโทษฐานคิดแต่เรื่องอะไรแปลกๆ


“โอ๊ย เขกฉันทำไม พูดความจริงก็ผิดเหรอ”


“เราไม่ลากเข้าหรอก เราจะทำให้เดินเข้ามาเอง”


“นั่นไง ฉันว่าแล้ว แกมันเสือร้ายในร่างแกะน้อยชัดๆ” ผมหัวเราะชอบใจคำเปรียบเปรยนั้น อาจจะจริงก็ได้นะ


“ตอนนี้ก็เป็นเสือแล้วไง” ผมจับสูทตัวเองให้อีกฝ่ายดู


“จะใส่ไม่ใส่แกก็เป็นเสืออยู่แล้ว อยากให้ถึงวันที่แกลอกคราบจริงๆ พิทจะได้รู้ว่าแกมันผู้ชายตอแหล” เจนชี้หน้าด่าผม ผมก็ยิ้มรับพร้อมหัวเราะ


“ขนาดนั้นเลย”


“ยังมีหน้ามาถาม แกมันยิ่งกว่านั้นอีก เราคบกันมาตั้งกี่ปี ฉันรู้ไปถึงสันดานแกแล้วย่ะ” เจนเชิดหน้ากอดอกมองผมอย่างเหนือกว่า แต่แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าสงสัย ขยับเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยถาม


“ขอถามอย่างหนึ่ง” เธอยกนิ้วชี้ขึ้นมา ผมก็พยักหน้าอย่างงงๆ ไม่รู้ว่าจะถามอะไร


“คนที่แกบอกว่ากำลังตามจีบอยู่อะ...พิทใช่มั้ย” บางทีผู้หญิงก็น่ากลัวเกินไปนะผมว่า


“แล้วคิดว่าไงล่ะ” ผมเลี่ยงไม่ตอบตรงๆ ไม่เข้าใจว่าจะถามทำไมทั้งที่รู้อยู่แล้ว


“ชัวร์ ล้านเปอร์เซ็นต์ ให้พนันเลยก็ได้ ถ้าไม่ใช่นี่ฉันยอมเลิกกันแฟนเลยเอ้า!” นี่เธอไปเอาความมั่นอกมั่นใจมาจากไหนมากมายขนาดนั้น แล้วถ้าสมมติมันไม่ใช่ขึ้นมานี่ผมไม่กลายเป็นคนพังงานแต่งเจนเหรอ


“พูดขนาดนี้แล้วยังจะต้องถามอีกเหรอ” ผมพูดกลั้วหัวเราะ ถึงกับเอางานแต่งตัวเองมาเดิมพันก็ไม่รู้ว่าจะต้องถามอะไรอีก


“เพื่อความมั่นใจไง ถ้าใช่ฉันจะได้ช่วยดัน”


“ดันอะไร”


“ก็ดันให้ได้กันเร็วๆ ไง ไม่อยากจะพูดหรอกนะ คือแกกับพิทนี่ควรคู่กันจริงๆ แกก็หล่อ พิทก็หล่อ ถ้าเกิดต้องเสียคนหล่อทั้งสองให้ชะนีนางไหน ฉันคงรับไม่ได้” พอเจนพูดแบบนั้นผมถึงกับหลุดหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่


“ได้เร็วไม่ดีหรอก เราชอบช้าแต่ชัวร์มากกว่า”


“ได้เร็วก็ชัวร์ได้ถ้าเป็นแก ฉันว่าพิทก็แอบมีใจให้แกเหมือนกันแหละ” เจนเพิ่งเจอผมกับพิทในช่วงนี้เป็นครั้งที่สองเองนะ จำเป็นต้องรู้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ


“ถ้าเป็นอย่างงั้นจริงก็ดีสิ”


บทสนทนาของเราถูกขัดด้วยคนที่วิ่งขึ้นมาบนชั้นสอง เพื่อนที่คุ้นหน้ากันดีหอบน้อยๆ มองหน้าผมกับเจนอยู่ไม่ถึงวินาทีก็หันไปมองคนที่ตัวเองจะมารับกลับ พอเห็นสภาพแล้วก็ขมวดคิ้วแทบจะทันที


“เติ้ล! มึงไม่คิดจะดูแลน้องตัวเองบ้างเหรอ ให้มันเมาเละขนาดนี้ได้ไงวะ” ในเมื่อด่าคนที่เมาหลับไปแล้วไม่ได้ก็มาด่าผมแทน ซึ่งผมก็ทำแค่ยิ้มรับ


“นานๆ ทีไม่เห็นเป็นไรเลย เด็กใกล้จะเรียนจบมันเครียดนะ และกูก็รู้ว่ายังไงมึงก็จะดูแลมันอยู่ดี”


“มึงนี่มัน...กูไม่เห็นเคยเจอพี่ที่ไหนเป็นแบบมึงเลย” มันกุมหัวอย่างเหนื่อยใจ รีบเข้าไปสำรวจสภาพน้องชายผมแบบไม่สนใครทั้งนั้น


“อย่าบอกนะว่า คนนี้คือ...” เจนที่นั่งเงียบอยู่นานเริ่มเปิดปาก พอสบตาก็รู้เลยว่าเธอคิดอะไรอยู่ ผมยอมแพ้สัญชาตญาณของผู้หญิงจริงๆ


ผมพยักหน้าเบาๆ เจนยิ้มแล้วมองเพื่อนผมที่กำลังอุ้มตี๋ขึ้นในอ้อมแขน มันบอกลาผมเร็วๆ แบบไม่มองหน้าตัวซ้ำ แล้วเดินจากไป


“โห รักกันรุนแรงจริงๆ” เจนมองตามหลังคนที่มาไวไปไวพลางพึมพำ แล้วก็หันมาถามผม “แกให้ผ่านเหรอคนนี้”


“ให้มันทำขนาดนี้ยังไม่เรียกว่าผ่านอีกเหรอ”


“เออจริง แบบนี้เขาเรียกยกให้แล้ว”


“ถึงตาเรากลับบ้างแล้ว ไปก่อนนะ แล้วเจอกันวันแต่งงาน” ผมเขย่าปลุกพิทอีกรอบ คราวนี้เริ่มปรือตามองหน่อยๆ ยอมให้ผมพยุงกลับแต่โดยดี เจนก็ตามมาส่งถึงรถ


“บาย โชคดีนะ ถ้าได้กันเมื่อไหร่บอกฉันด้วยล่ะ” เจนหัวเราะ เข้ามาช่วยเปิดประตูรถให้ ผมพยุงพิทให้นั่งลงที่นั่งข้างคนขับอย่างเบามือ


“อีกไม่นานหรอก” ผมยิ้ม โบกมือลาเพื่อนสาวแล้วเริ่มออกรถ พิทหลับไปอีกครั้ง ผมแอบลูบหัวเขาตอนติดไฟแดง จะเมาหรือไม่เมาก็น่ารักไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่


สุดท้ายผมก็สามารถพาพิทที่มีสติอยู่ไม่ถึงครึ่งเข้ามาในห้องอย่างยากลำบาก ผมพยุงให้พิทนอนบนเตียง พอหัวถึงหมอนปุ๊บก็ปิดสวิตซ์ตัวเองอย่างรวดเร็ว ผมปาดเหงื่อตัวเองเล็กน้อย พิทไม่ได้ตัวเล็กแบบตี๋ กว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ก็เสียพลังงานไปพอสมควร


ผมเดินไปเตรียมอุปกรณ์มานั่งข้างเตียง บิดผ้าชุบน้ำเช็ดไปตามใบหน้าอย่างเบามือเพราะกลัวจะไปรบกวนให้อีกฝ่ายตื่น ผมเช็ดตัวเขาไปเรื่อยๆ ถอดเสื้อออก พบว่าครั้งนี้มันต่างจากครั้งก่อนที่พิทไม่สบายเพราะผมเริ่มเห็นซิกแพครางๆ บริเวณหน้าท้อง ไม่รู้ไปฟิตมาจากไหน แต่มันไม่ใช่แค่ร่างกายของพิทที่เปลี่ยนไป ความรู้สึกผมก็เปลี่ยนไปด้วย...ตอนนี้สิ่งที่ยากที่สุดคือการควบคุมตัวเอง โชคดีที่ผมไม่ได้เมาอะไรมาก ถ้าเกิดดื่มเยอะกว่านี้ล่ะก็ ผมไม่ไว้ใจตัวเองเหมือนกันว่ามันจะไม่เกิดอะไรๆ อย่างที่เจนพูด


ผมสูดหายใจเพื่อตั้งสติ ตั้งใจเช็ดตัวแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองให้พิทใส่ก่อนจะไปอาบน้ำดับอารมณ์ร้อนๆ ที่เริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ


เมื่อคิดว่ากลับเป็นปกติแล้วจึงล้มตัวลงนอนข้างคนที่หลับสนิทไม่รู้เรื่อง ไม่รู้สึกตัวสักนิดว่าทำให้ผมปั่นป่วนขนาดไหน


ผมมองคนที่นอนข้างๆ แล้วยิ้ม ลูบเส้นผมนุ่มอย่างที่ชอบทำแล้วกระเถิบเข้าไปกระซิบข้างหูเบาๆ


“ฝันดีนะครับ”


ผมไม่เคยลักหลับใคร แต่กว่าจะรู้ตัวว่าทำลงไปก็ตอนที่ถอนจูบจากริมฝีปากพิทอย่างอ้อยอิ่ง ครั้งที่แล้วแค่แตะกันเบาๆ ให้ใจสั่นเล่น เพิ่งมารู้จริงๆ ว่านุ่มแค่ไหนก็ครั้งนี้แหละ


ทำให้หมอติดใจขนาดนี้ จะหนีไปไหนไม่ได้แล้วนะครับ




TBC...


_____________________________________________________________________________________________

พิทงานเข้าแล้ว หมอไม่ให้หนีไปไหนแล้วนะ

และเจนก็ไม่ได้กล่าวเกินจริงแต่อย่างใด ฮา

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ปล.ถ้ามีคำผิดหรืออะไรที่ผิดๆ อย่าเพิ่งหงุดหงิดน้า เมนต์บอกไว้ได้เลยเนอะ เราจะรีบแก้ให้โลยย

#เติ้ลพิท #หลงหมอ กันได้นะ

นมเย็นรักคนอ่านจัง -/////-









แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น