คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 24 โชคร้ายสองต่อ

ชื่อตอน : บทที่ 24 โชคร้ายสองต่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2560 07:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24 โชคร้ายสองต่อ
แบบอักษร

​“เราจะไปไหนกันคะ?” วรารี ถามขึ้นเมื่อเห็นว่ารถยนต์สุดหรูไม่ได้ขับไปตามเส้นทางกลับบ้าน “พอดีนัดลูกค้าไว้ที่พัทยาน่ะ” ท่านประธานหนุ่มกล่าว หันไปโอบกอดร่างบางและหอมแก้มสาวเจ้าหนึ่งฟอด ช่างไม่อายบอดี้การ์ดเอาซะเลย “คุณลอฟ บ้าจริง! อาย คุณวุฒิ เขาบ้างซิ” วรารี ใช้กำปั้นเล็กทุบอกหนาไปหนึ่งทีโทษฐานที่ทำอะไรประเจิดประเจ้อ หน้าเธอแดงขึ้นมาทันตาเห็น “ผัวเมียจะจู๋จี๋กัน ไม่เห็นต้องอายใครเลย จริงไหม? วุฒิ” ท่านประธานหนุ่มกล่าวพร้อมกับหาพรรคพวก อัครวุฒิ ได้แต่ยิ้มผ่านมายังกระจกมองหลังเพราะไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ‘เจ้านายนี้ก็กระไร เขาอยู่เฉยๆ แล้วแท้ๆ ยังเอาเข้าไปเกี่ยวด้วยอีก’ อัครวุฒิ คิด

“จะหลับก็ได้นะ ถึงแล้วเดี๋ยวผมปลุก” ท่านประธานหนุ่มกล่าวพร้อมกับโน้มเอนศรีษะของ วรารี มาซบที่ไหล่บึกบึนของเขา “หือ! ยังไม่ง่วงค่ะ” วรารี ขืนตัวออกจากอกกว้างของท่านประธานหนุ่ม ชายหนุ่มก็ปล่อยแต่โดยดี มือใหญ่ก็ยังคงโอบเอวเล็กไว้หลวมๆ แต่ยังไม่ถึง 10 นาที ร่างบางก็โงนเงนไปมา ท่านประธานหนุ่มอมยิ้ม ส่ายหน้าไปกับความดื้อดึงของหญิงสาว จับศรีษะเล็กให้เอนลงมาซบกับอกกว้าง

พอถึงพัทยาแล้ว ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ก็เปิดห้องพักของโรงแรมระดับห้าดาว ซึ่งติดกับทะเล วรารี ตื่นตาตื่นใจกับภาพท้องทะเลอันกว้างใหญ่ ที่เธอยืนมองออกไปนอกระเบียงห้อง จิตใจล่องลอยไปกับท้องทะเล ‘ถ้าหากการแต่งงานที่จะเกิดมีขึ้นมันเกิดจากความรักของคนสองคนก็คงจะดีไม่น้อย แต่นี้คงจะมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นซินะที่รักเขา ส่วนเขาก็คงเป็นแค่หลงประเดี๋ยวประด๋าว แล้วถ้าต่อไปในภายภาคหน้าเกิดเขาเบื่อเธอแล้ว เธอจะทำยังไงต่อไปดี แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วเธอก็ต้องปล่อยให้มันดำเนินต่อไป วันข้างหน้าจะเป็นยังไงก็ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน’ วรารี คิดอย่างปลงๆ

“เราไปทานข้าวกันเถอะ” เมื่อท่านประธานหนุ่มเปิดประตูเข้ามา ก็เอ่ยกับหญิงสาวที่ยืนหันหลังมองออกไปยังท้องทะเลนิ่ง “นุ่น เป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?” ท่านประธานหนุ่มถามขึ้น “ไม่ค่ะ นุ่นไม่ได้เป็นอะไร เราไปทานข้าวกันเถอะค่ะ นุ่นหิวแล้ว” วรารี ส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ แล้วกล่าวตัดบท

ที่ร้านอาหารที่ท่านประธานหนุ่มพาไปทานนั้น ก็ได้มีเพื่อนของเขาราวๆ 5-6 คน นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ซึ่งก็ยังมี แนนนี่ รวมอยู่ด้วย วันนี้เป็นวันอะไรของ วรารี ก็ไม่รู้ เจอผู้หญิงของท่านประธานหนุ่มถึงสองคนด้วยกัน “สวัสดีค่ะ” วรารี กล่าวทักทายเพื่อนท่านประธานหนุ่ม “หวัดดีจ้ะ นุ่น คงจำแนนนี่ได้นะ?” แนนนี่ กล่าว “จำได้สิคะ” วรารี ตอบหญิงสาว ‘มาไม้ไหนล่ะเนี่ย ทำไมมาแปลกๆ ชวนให้สงสัย’ วรารี รู้สึกเคลือบแคลงใจยังไงบอกไม่ถูกที่ แนนนี่ มาทำดีพูดดีกับตน

“นุ่น ขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ” วรารี กล่าวกับท่านประธานหนุ่ม “ไปสิครับ เดี๋ยวผมพาไป” ท่านประธานหนุ่มกำลังจะลุกขึ้น “อย่าเลยค่ะ แค่นี้เอง นุ่นไปคนเดียวได้ คุณอยู่คุยกับเพื่อนเถอะค่ะ” วรารี บอกกับท่านประธานหนุ่ม “แต่ผมเป็นห่วง นุ่น นี่ครับ” ท่านประธานหนุ่มยังคงดื้อจะไปเป็นเพื่อน วรารี ให้ได้ “เดี๋ยวแนนนี่ ไปเป็นเพื่อน คุณนุ่น เองคะ” แนนนี่ ขันอาสาขึ้นมาทันที “งั้นก็ได้ครับ” ท่านประธานหนุ่มจึงยอมไม่ติดตามไปห้องน้ำด้วย

 พอถึงห้องน้ำ วรารี ก็เข้าทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เปิดประตูออกมา และล้างมือ ซึ่งแนนนี่ ที่ยืนพิงประตูห้องน้ำอยู่รอ วรารี ก็เดินเข้ามากระชากไหล่บาง “อย่าคิดนะว่าจะมาแย่ง ลอฟ ไปจากฉันได้ง่ายๆ ไม่มีทางเสียล่ะ เขาก็แค่หลงไม่ได้รักเธออะไรจริงจังหรอก ก็แค่ของเล่นชั่วครั้งชั่วคราวของเขาก็เท่านั้นแหละ” แนนนี่ พูดด้วยน้ำเสียงกระชาก ‘ว่าแล้วไหมล่ะ ทำไมถึงทำดีด้วยเพราะอย่างนี้นี่เองสินะ’ วรารี คิดในใจ ถอนหายใจออกมาแรงๆ

“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะคะ ฉันอาจจะเป็นคนที่เขาจะจริงจังด้วย และอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตก็ได้ ใครจะไปรู้ ว่าไหมคะ?” วรารี ลอยหน้าลอยตาพูด “เชอะ! ฝันสูงเกินไปมั้ง คนอย่างเธอ ลอฟ ไม่เอามาทำพันธุ์หรอก” แนนนี่ เบ้ปากก่อนจะพูด “มันก็ไม่แน่หรอกค่ะ เขาอาจจะเอาทำพันธุ์แล้วก็ได้” วรารี ว่าพลางยิ้มยั่ว “ไม่มีทาง ลอฟ ไม่ตาต่ำอย่างนั้นหรอก” แนนนี่ กล่าวอย่างเหยียดๆ 

“ถึงฉันจะต่ำแต่หัวใจฉันก็ไม่ต่ำ เหมือนใครบางคน ที่ชอบดูถูกคนอื่นหรอกนะคะ คนพวกที่ชอบดูถูกคนนั้นน่ะฉันว่า น่าสมเพชเวทนามากกว่าซะอีก เพราะหัวใจเขาดำมืดชอบแต่อิจฉาคนอื่นเขา น่าสงสารนะคะ คุณว่าไหม?” วรารี ว่าแล้วก็เดินออกจากห้องน้ำแต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เดินผ่าน แนนนี่ไป เท้าของแนนนี่ก็โผล่ออกมากั้นไว้ จึงทำให้ วรารี สะดุด และลื่นล้มลง ก้นกระแทกพื้นห้องน้ำอย่างแรง


​เจอศึกถึงสองครั้งสองครา ใครก็ได้ช่วยนุ่นทีเถอะค่ะ..... :)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น