แสงแข

ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ :)

ชื่อตอน : ตอนที่ 30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2558 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30
แบบอักษร

ตอนที่ 30

พอถึงคอนโด พิมไพลินก็หันไปถามอย่างมีน้ำใจว่า “กาแฟซักแก้วมั้ยคะ สมองจะได้ตื่นตัวขับรถกลับบ้านได้”

“ก็ดีครับ ตอนนี้ตาผมจะปิดให้ได้เลย เฮ้อ...กว่าจะเสร็จเรื่องได้” ปฐวีถอนหายใจแล้วหันไปยิ้มให้

“ถ้างั้นก็เชิญค่ะ” พิมไพลินเปิดประตูรถแล้วก็เดินไปยืนรอที่ล็อบบี้

ปฐวีจึงขับรถไปจอดที่ลานจอดรถ แล้วเขาก็รีบเดินตามไป

พอเห็นปฐวีเดินมา พิมไพลินจึงเดินนำหน้าไปกดลิฟท์

พอเข้าไปในลิฟท์ พิมไพลินก็เสียบการ์ดแล้วกดปุ่มปิดประตูแล้วกดปุ่มชั้นที่หล่อนอยู่

ปฐวีมองระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ ซึ่งถ้าจัดมาตรฐานให้ ก็อยู่ในระดับดี แต่ถ้าจะให้เทียบกับที่บ้านของเขาล่ะก็คงจะเทียบกันไม่ได้

พอลิฟท์เปิดออก พิมไพลินก็เดินนำหน้าออกไป

ปฐวีจึงเดินตามไป เขาคาดว่าคงจะต้องเดินผ่านทางเดินจึงจะไปถึงห้องของหล่อนแน่ๆ แต่พอเดินออกมาจากลิฟท์ ปรากฎว่าทั้งชั้นคือห้องของหล่อนซึ่งเป็นห้องเพนเฮ้าส์ชั้นบนสุด โห อยู่ห้องเพนเฮ้าส์ซะด้วย

ความคิดของปฐวีสะดุดลง เมื่อพิมไพลินหันไปบอกพร้อมกับเปิดประตูห้องเข้าไป “เชิญค่ะคุณวี”

เขาเห็นพิมไพลินถอดรองเท้าวางไว้บนชั้นวางรองเท้าข้างประตู เขาจึงถอดรองเท้าตาม แล้วเดินตามเจ้าของห้องเข้าไปในห้องรับแขก

ซึ่งเจ้าของห้องสาวสวยก็รีบหันไปบอกว่า “เชิญนั่งค่ะ รอซักครู่นะคะเดี๋ยวชั้นไปชงกาแฟให้ค่ะ”

ปฐวีกำลังจะหย่อนก้นลงนั่งตามคำเชิญ แต่เขาก็นึกขึ้นได้จึงรีบเรียกพิมไพลินก่อนที่เจ้าหล่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว “เอ่อ...ห้องน้ำอยู่ตรงไหนครับ ผมอยากจะล้างหน้าซักหน่อยน่ะครับ”

พิมไพลินจึงหันมาบอกพร้อมกับชี้บอกทาง “ห้องน้ำเหรอคะ คุณเดินตรงไปทางนู้นนะคะอยู่ทางซ้ายมือค่ะ สวิทซ์ไฟอยู่ตรงข้างประตูนั่นแหละคะ”

“ขอบคุณครับ”

แล้วปฐวีก็เดินไปตามทางที่พิมไพลินบอก

พอเห็นห้องน้ำปั๊บ เขาก็เอื้อมมือไปเปิดไฟปุ๊บ

มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความเป็นระเบียบเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน ข้างอ่างล้างมือมีผ้าขนหนูผืนเล็กพับซ้อนกันไว้หลายผืนอยู่ในตะกร้าหวาย มีขวดสบู่เหลวล้างมือ แล้วก็มีขวดโฟมล้างหน้าวางเรียงไว้เป็นระเบียบ ส่วนอีกฝั่งของอ่างล้างมือมีกล่องแก้วใสภายในใส่สำลีแผ่นและคอตต็อนบัดเอาไว้

ปฐวีมองไปรอบๆแล้วเขาก็พูดกับตัวเองว่า “โห นี่ถ้ามีชุดแปรงสีฟันยาสีฟันหมวกคลุมผมด้วยล่ะก็...เหมือนโรงแรมห้าดาวชัดๆเลยนะเนี่ย”

“มี อยู่ในกล่องแก้วนั้นไงล่ะ” พิมไพลินตอบ

ทำให้ปฐวีสะดุ้งโหยง! “เฮ้ย!

พอหันไปเขาก็ว่าหล่อนว่า “โธ่คุณ เดินมาเงียบๆผมตกใจหมด เกิดผมโป๊อยู่ก็แย่ซิครับ”

“ขอโทษ ก็ชั้นเห็นคุณหายไปตั้งนานไม่ออกไปซักทีนี่ ชั้นก็นึกว่าคุณตกห้องน้ำตายรึป่ะ ที่ไหนได้มัวแต่มาสำรวจห้องน้ำอยู่ได้ กาแฟวางอยู่บนโต๊ะนะ คุณทำธุระเสร็จแล้วก็รีบๆออกไปกินล่ะ เดี๋ยวจะเย็นซะหมด อ้อ ชั้นทำแซนวิทให้คุณด้วย แต่ถ้าคุณอยากจะอาบน้ำ ผ้าเช็ดตัวอยู่ในตู้คุณใช้ได้ตามสบาย ไม่ต้องห่วงเรื่องความสะอาดนะคะ รับรองว่าโรงแรมห้าดาวยังชิดซ้ายเลยล่ะย่ะ”

พิมไพลินบอกเสร็จแล้วหล่อนก็สะบัดหน้าพรึ่ดเดินจากไป

ปฐวีจึงได้แต่ชะโงกหน้าออกไปมองตามด้วยความงุนงงเพราะตามอารมณ์เจ้าหล่อนไม่ทัน “อารมณ์ไหนของเค้าล่ะหว่า เมื่อกี้ก็ยังเห็นพูดดีๆอยู่เลย ไหงมาตอนนี้ทำหน้าหงิกได้หล่ะหว่า”

แล้วเขาก็ปิดประตูห้องน้ำ “เออ อาบน้ำด้วยเลยดีกว่า เหม็นสาบตัวเองจะแย่ ไหนๆเจ้าของบ้านเขาก็โอเพ้นให้แล้วนี่”

แล้วเขาก็จัดแจงเปิดตู้หยิบผ้าขนหนูออกมาจัดการอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันจนสะอาดหมดจรดตั้งแต่หัวจรดเท้า

ส่วนพิมไพลินพอสะบัดหน้าเชิดใส่เขาแล้วหล่อนก็เดินบ่นงึมงำว่า “หนอย! ไอ้เราก็นึกว่าหายไปไหนตั้งนาน ที่ไหนได้มัวแต่มาสำรวจห้องน้ำบ้านคนอื่นเขาอยู่ได้ ฮึ! กลัวจะมีเชื้อโรคติดรึไงยะ เชอะ! บ้านชั้นน่ะสะอาดจัดเรทได้ไม่แพ้โรงแรมห้าดาวหรอกนะยะอีตาคุณวี!

แล้วหล่อนก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนแล้วสวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาว

พอหล่อนออกมาจากห้องนอนก็พบว่าปฐวีนอนหลับอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ พอหันไปดูบนโต๊ะก็เห็นแต่แก้วกาแฟกับจานเปล่าๆ หล่อนจึงเก็บแก้วกับจานไปไว้ในครัว

แล้วหล่อนก็เดินกลับไปปลุกปฐวี “คุณวี คุณวีตื่นเถอะค่ะ คุณจะมานอนอย่างนี้ไม่ได้นะคะ กลับไปนอนที่บ้านคุณนู้น คุณวีคะ ตื่นเถอะค่ะ”

หล่อนเขย่าต้นแขนเขา แต่ปลุกเท่าไหร่เขาก็ไม่ยอมตื่น หล่อนจึงเขยิบเข้าไปใกล้มากขึ้นกะจะตะโกนกรอกหูกันเลยถ้าเขายังไม่ยอมตื่นอีก หล่อนเขย่าต้นแขนเขาอีกที

“คุณวีคะ คุณวี ว๊าย!” หล่อนร้องลั่นเมื่อจู่ๆก็ถูกเขาคว้าตัวไปกอด

ร่างบางล้มทาบกับอกแกร่ง หล่อนดิ้นออกจากอ้อมแขนของเขา “คุณวี! ปล่อยนะคะ”

แต่ยิ่งดิ้น อ้อมแขนล่ำสันก็ยิ่งรัดแน่น แถมเขายังพลิกตัวตะแคงทำให้พิมไพลินถูกเขากอดรัดเอาไว้ประหนึ่งว่าหล่อนเป็นหมอนข้างยังไงอย่างงั้น หล่อนจึงตะโกนปลุกเขาลั่นคอนโด “คุณวี ปล่อยค่ะ คุณวี ปล่อยชั้นนะ!

ไร้เสียงตอบกลับ แถมเขายังส่งเสียงงึมงำคล้ายๆคนนอนละเมอ

พิมไพลินจึงจิกเล็บลงบนท่อนแขนที่รัดหล่อนเต็มแรง

“โอ้ย!” ปฐวีร้องลั่นลืมตาตื่นทันที แต่พอเห็นใบหน้าหวานใกล้แค่คืบเขาจึงแกล้งแซวว่า “อะไรกันคุณ ยื่นหน้ามาใกล้ซะขนาดนี้คิดจะจูบผมเหรอ”

พิมไพลินจึงจิกเล็บลงบนท่อนแขนเขาอีกที “นี่แน่ะ!

ปฐวีจึงร้องลั่นอีกรอบ “โอ้ย! ผมเจ็บนะคุณ”

พิมไพลินจ้องหน้าเขาตาเขียวปั๊ด “ใครอยากจะจูบคุณห๊า! คุณต่างหากที่ละเมอมากอดฉันอยู่เนี่ย จะปล่อยได้รึยัง รึอยากจะโดนหยิกอีกทีห๊า!

ปฐวีรีบก้มมองตัวเอง พอรู้ตัวว่ากำลังกอดน้องสาวแม่เลี้ยงอยู่ เขาจึงรีบปล่อยหล่อนทันที “ชะอุ้ย! ขอโทษครับ”

พิมไพลินรีบลุกขึ้นผละออกห่างจากเขาทันที

ปฐวีจึงลุกขึ้นนั่ง อ้าปากหาวอย่างคนง่วงนอนจัด แล้วเขาก็มองไปทางพิมไพลินซึ่งกำลังยืนหน้าบึ้งจ้องเขาตาเขียวปั๊ด “ผมขอโทษครับที่เผลอกอดคุณ ผมไม่รู้ตัวจริงๆนะครับ ผม...”

“หยุดเลย ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เอาเป็นว่าช่างมัน” พิมไพลินรีบพูดแทรกอย่างไม่ต้องการจะฟังคำพูดของเขาอีก

ปฐวีหน้าจ๋อย

“นี่ก็เกือบจะเช้าแล้ว ชั้นว่าคุณกลับไปได้แล้ว ชั้นจะได้นอนซักที ง่วงนอนจะแย่แล้วเนี่ย” หล่อนบอกแล้วก็ปิดปากหาวบ้าง

ปฐวีจึงรีบบอกว่า “ขอผมนอนที่นี่ล่ะกัน ผมก็ง่วงนอนเหมือนคุณนั่นแหละ ง่วงๆอย่างนี้ผมขับรถไม่ไหวหรอกครับ ให้ผมนอนตรงนี้ก็ได้ นะครับละลิน นะครับ” เขาส่งสายตาขอร้องพร้อมกับปิดปากหาวหวอดๆ

พิมไพลินเห็นว่าเขาง่วงนอนจัดจริงๆหล่อนจึงใจอ่อน “ก็ได้คุณวี นี่เห็นว่าคุณอดหลับอดนอนหรอกนะ ไม่งั้นชั้นไล่คุณกลับบ้านแน่”

“ขอบคุณครับ ถ้างั้นก็ราตรีสวัสดิ์ครับ” ปฐวีกล่าวขอบคุณแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟา

พิมไพลินเลยโวยวายใส่เขาว่า “นี่คุณ! ใครใช้ให้นอนตรงนี้ย่ะ”

“อ้าว ไม่ให้ผมนอนตรงนี้แล้วจะให้ผมนอนตรงไหนล่ะครับ” ปฐวีย้อนถามพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง เงยหน้ามองเจ้าของบ้านด้วยสายตาขอร้องตาปริบๆ

จนพิมไพลินแทบอยากจะทุบให้ซักทีด้วยความหมั่นใส้

“ก็ไปนอนในห้องซิ คุณจะมานอนรุ่มร่ามอย่างนี้ได้ยังไง เดี๋ยวตอนเช้าแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดเค้ามาเห็นคุณนอนอยู่ตรงนี้เดี๋ยวก็ได้เอาไปเม้าท์กันสนุกปากเลยน่ะซิ ตามชั้นมา” พิมไพลินบอกแล้วก็เดินนำหน้าไป

ปฐวีจึงรีบลุกตามไป

หล่อนพาเขาไปที่ห้องนอนแขก หล่อนเปิดประตูแล้วก็เอื้อมมือไปเปิดไฟ

พอไฟสว่างหล่อนก็ถอยออกไปยืนหน้าห้อง “คุณนอนห้องนี้ ถ้าคุณหิวก็เชิญไปหาอะไรกินได้ตามสบายในห้องครัว ชั้นขอตัวไปนอนล่ะ”

“ขอบคุณนะครับ” ปฐวีกล่าวขอบคุณพร้อมกับยิ้มให้

พิมไพลินพยักหน้ารับแล้วก็เดินไปยังห้องนอนของตัวเอง

ปฐวีมองตามจนพิมไพลินเข้าห้องนอนไปแล้วเขาจึงปิดประตูห้องแล้วเดินไปเปิดไฟที่หัวเตียง  เปิดแอร์ แล้วเขาก็ปิดไฟเข้านอน

 ส่วนพิมไพลินพอเข้ามาในห้องนอน หล่อนก็นั่งมองใบหน้าตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกด้วยความรู้สึกสับสนตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมหล่อนจึงรู้สึกอบอุ่นยามที่อยู่ในอ้อมกอดของคนที่หล่อนเกลียดขี้หน้าได้

“พอๆๆๆ นี่ชั้นคิดเรื่องบ้าอะไรอยู่เนี่ย ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ไปนอนดีกว่า” หล่อนบอกกับตัวเองแล้วก็ลุกไปนอน

พิมไพลินนอนหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่เมื่อหล่อนลืมตาตื่น กลับพบว่าตัวเองอยู่ในห้องรับแขกกำลังปลุกเรียกปฐวีซึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา

“คุณวี คุณวีตื่นค่ะ คุณจะมานอนที่นี่ไม่ได้นะ กลับไปนอนที่บ้านคุณโน้น ตื่นเดี๋ยวนี้นะ ตื่นซิ  คุณวี!” หล่อนพยายามปลุกเขา แต่เขากลับนอนหลับสนิทปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น หล่อนจึงเขยิบตัวเข้าไปใกล้มากขึ้น

“หนอย! ไม่ยอมตื่นใช่มั้ยอีตาคุณวี! งั้นชั้นจะตะโกนกรอกหูให้หูหนวกกันไปเล้ย! ดูซิว่ายังจะนอนขี้เซาต่อไปได้ก็ให้มันรู้กันไปซิ!

หล่อนจึงโน้มตัวลงกะจะตะโกนกรอกหูเขา แต่จู่ๆปฐวีก็ลืมตาโพลงขึ้นมา ทำให้หล่อนตกใจผงะออก “อุ้ย!

เขาคว้าตัวหล่อนไว้แล้วกระชากตัวหล่อนเข้าไปกอด

หล่อนร้องลั่น “ว๊าย! นี่คุณวี! ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ!

“ไม่ปล่อยหรอก ปล่อยก็โง่ซิ เธอจะต้องเป็นของชั้นละลิน” เขาบอกตาวาว แล้วเขาก็พลิกตัวพร้อมกับรั้งตัวหล่อนให้พลิกลงไปอยู่ใต้ร่างกายกำยำของเขา

หล่อนดิ้นหนีสุดแรง “อย่านะคุณวี คุณจะทำบ้าอะไรของคุณ ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย!

แต่ยิ่งดิ้น อ้อมแขนแข็งแรงและท่อนขาแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นจนหล่อนไม่อาจจะกระดิกตัวได้

“เธอต้องเป็นของชั้น ของชั้นคนเดียว” แล้วเขาก็ก้มลงจูบ

“อย่านะ หยุดนะคุณวี อย่าทำอย่างนี้กับชั้นนนนนนน...........” พิมไพลินสะดุ้งสุดตัว

หล่อนลืมตาตื่น ใจเต้นตึ๊กๆเหงื่อท่วมตัว

พอมองไปรอบๆจึงรู้สึกตัวว่าฝันไป หล่อนจึงถอนหายใจโล่งอก “เฮ้อ....โธ่เอ้ย นี่ชั้นฝันไปเหรอเนี่ย ทำไมต้องฝันบ้าๆอย่างนี้ด้วยนะ”

หล่อนพนมมือขึ้นไหว้ “คุณพระคุณเจ้าเจ้าขา ขออย่าให้ลูกฝันแบบเมื่อกี้นี้อีกนะเจ้าคะ สาธุ”

พอไหว้เสร็จหล่อนก็ล้มตัวลงนอนต่อ 

***ขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านค่ะ***

 

ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง Facebook นะคะ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น