Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่51 ความแค้นที่จางหาย

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่51 ความแค้นที่จางหาย

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2560 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่51 ความแค้นที่จางหาย
แบบอักษร

​(เกล พาท)


สายตาที่เหม่อลอยคิดบางอย่างไปเรื่อยเปื่อยราวกับเรื่งที่คิดนี่มันจะไม่มีที่สิ้นสุดเิาซะเลย จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อตัวเองถูกจองจำเยี่ยงนักโทษเเบบนี้เห็นทีมันก็ทำอะไรไม่ได้เลย ภายในห้องสี่เหลี่ยมไม่ใหญ่นักผมนั่งแค่รอเวลาให้มันผ่านไปเรื่อยๆจนรอเวลาให้มันผ่านไปอย่างไร้ค่า

"เกล...มึงหิวมั้ย..."

"ไม่อ่ะ..."ผมส่ายหน้าให้กับไอเฟมที่นั่งอยู่ในห้องด้วยที่พลางถามถึงความหิวของผม

"เป็นไรไป...ดูซึมๆนะ..."ไอเฟมถามผมอีกครั้งกับอาการของผมที่ดูเซื่องซึมคงไม่พ้นเพราะผมอยากไอไปจากที่นี่ต่างหากถึงได้ซึมขนาดนี้

"มึง...กูเหนื่อยจัง...ทำไมกูถึงเหนื่อยแบบนี้...กูอยากไปจากที่นี่..."ผมพูดด้วยอาการเชื่องช้าภายในสมองมันเบลอไปหมดไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อดีหรือว่าจะช่วยอะไรไอชายได้บ้าง

"มึงจะคิดมากไปทำไมกัน...เดี๋ยวไอชายมัน..."

แกร๊กกกก!

"หึ!...ไงไอน้องรัก....เรามาเคลียร์กันหน่อยซิ..."

ผมเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆประตูห้องก็เปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงของไอชินพี่ชายไอเฟมที่พุ่งตรงปรี่เข้าหาไอเฟมด้วยใบหน้าที่เกรี้ยวโกรธก่อนจะกระชากคอเสื้อไอเฟมแบบไม่ทันตั้งตัวและสวนหมัดใส่หน้าไอเฟมจนเซล้มลงไปกองกับพื้น

ผัวะ!

"อะ...เห้ย!...มึงทำอะไรของมึง!...ต่อยไอเฟมทำไม!..."ผมตะคอกใส่ไอสารเลวที่ไท่สนใตคำพูดผมเลยแม้แต่นิด แต่เดินเข้าไปคร่อมไอเฟมอย่างรวดเร็ว

"ไง!...มีอะไรจะพูดมั้ย!..."

"อะไร!..."ผมมองไอเฟมที่เลือดไหลออกมาจากมุมปากก่อนจะตะคอกกลับใส่หน้าของไอสารเลวที่คร่อมมันอยู่

"หึ...มึงไม่พูดใช่มั้ย...มึงไม่พูดใช่มั้ยไอเฟม...กูบอกแล้ว...มึงอย่าได้พามันหนี...ลุก!..."ผมมองไอเฟมอย่างห่วงๆได้แค่นั่งมองมันถูกกระทำอยู่บนเตียงใจนึงอยากจะวิ่งเข้าไปช่วย แต่ตอนที่มันถูกกระชากคอเสื้อให้ลุกมันกลับหันหน้ามามองผมและส่ายหน้าเบาๆเหมือนแบบ ไม่ต้องเข้ามาประมาณนี้

"กูถาม!...มึงช่วยมันใช่มั้ย!..."

"..."

ไร้การตอบรับจากไอเฟมตอนนี้พี่มันดูเคืองเป็นอย่างมากแะกลับกันไอเฟมกลับส่งสายตามองไปทางอื่นและนิ่งเฉยกับคำพูดของพี่มันราวกับมันไม่ได้ยิน

"หึ...อย่าลืมสิ...กูอำนาจเหนือกว่ามึงเยอะไอเฟม....เพื่อนมึงเป็นของกูได้สบาย...จะพูดมั้ยอยู่ที่มึง..."ไอสารเลวพูดอย่างใจเย็นก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างคนที่มีอำนาตเหนือกว่าก่อนจะหันหน้ามามองผม

"ไม่รู้..พูดเรื่องอะไร...ไม่เข้าใจ..."ไอเฟมก็ใจเย็นไม่แพ้กันก่อนจะยักไหล่และทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กับเรื่องที่ไอเลวมันพูด

"อ้อหรอ....ไม่รู้จริงๆหรอครับ..ได้...อยากลองใช่มั้ยครับ...พี่จัดให้น้องรัก...เห้ย!!!...มาตัวมันไปไว้ลานล่าง!!..."

ผมสะดุ้งตกใจกับคำพูดของไอชินที่ตะโกนขึ้นเหมือนจะสั่งใครสักคน และแล้วผมก็ต้องหลีกตัวเมื่อสิ้นคำสั่งก็มีผู้ชายเข้ามาคนแรกและตามด้วยคนที่สอง คนแรกมาปลดโซ่ที่ล่ามไว้กับข้อเท้าผมออกส่วนคนที่สองมาจับตัวผมไว้ทำให้ผมต้องดิ้นหนีทันที

"ปล่อย!!...อย่ามาจับ!...บอกให้ปล่อยไง!!!..."

"เดี๋ยว!...เห้ย_!..จะพาเพื่อนกูไปไหน...ปล่อย!!"ผมถูกชายสองคนจับล็อคแขนซ้ายและแขนขวาอย่างแน่นจนแทบจะดิ้นหนีไม่ได้เลย ส่วนไอเฟมก็ะยายามตะโกนหยุดพวกมันและให้ปล่อยผม

"เหอะ!...ไอน้องชาย...นี่แหละคือผลพวกอยากลอง...เอาทันไปที่ลานล่าง!.."ไอเลวมันหันมาสั่งลูกน้องก่อนที่จะลากเอาตัวผมออกไปจากห้องผมหันมองไอเฟมที่ไม่ว่างสายตาจากผมเลยผมดิ้นจนสุดกำลังแต่ก็ไร้ผล

"จะทำอะไรกันแน่...ปล่อยไอเกลซะ.."

"หึ..เดี๋ยวก็รู้"

เสียงที่ผมได้ยินตามหลังออกมาจากห้องครั้งสุดท้ายก่อนที่จะถูกลากลงมาจากบนห้องผมมองสำรวจโกดังนี่มันไม่ถึงกับใหญ่เลยที่เดียวแต่มันก็ใหญ่จนผมเริ่มกลัวว่าไอชายจะมาช่วยผมทันมั้ย

"ปล่อย!...บอกให้ปล่อยกู!..ปล่อย!..ปล่อย!"ผมจัดขืนทุกวิถีทางแต่ไอผู้ชายทั้งสองยังคงจับแขนปมล็อคไว้แน่นก่อนที่จะพาเดิมมาถึงกลางลานโกเังให้ที่มีโต๊ะวางอยู่กลางลานสูงประมาณแค่เอวผม ก่อนมี่ไอเฟมจะตามลงมาโดยถูกกระชากคอเสื้อให้เดินมา

"ขอละ..ปล่อยไอเกลไปเถอะนะพี่..."ไอเฟมยืนอยู่ห่างผมสักประมาณสองเมตรกว่าๆได้มันมองผมก่อนจะขอร้องพี่ชายเลวๆของมัน

"มึงลืมแล้วหรอ...คนที่มึงต้องแค้นน่ะพวกมัน!..มันทำอะไรกับมึงไว้...ไม่แค้นบ้างหรอวะห้ะ!..."

"แค้นสิ...ผใแค้นมันตั้งแต่เข้ามาในชีวิตไอเกลแล้ว..แต่...ผมแค้นต่อไม่ได้แล้ว...ในเมื่อ...เพื่อนผมมันรักไอคนที่ผมแค้นซะแล้วสิ..."ประโยคสุดท้ายไอเหมหันหน้ามามองผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่าจากความแค้นอย่างสิ้นเชิง 

"หึ!...มึงแม่ง...ไม่สบอารมณ์เว้ย!!!..ในเมื่อมึงไม่ต้องการจะแก้แค้น...กูจะทำเอง!..มึงรอดูได้เลยไอเฟม.."

"พี่แม่งก็เอาแต่เรื่องซํ้าซากมาเอาคืน...รู้มั้ยว่ามันน่าสมเพสแค่ไหน...มีพี่แบบนี้..แม่งโครตน่าอายเลยว่ะ..."

"งั้นเหรอ...น่าสมเพสมากสินะกูน่ะ...แต่ตอนนี้คนที่น่าสมเพสมากกว่าคือมึง!!!...ถ้าไม่ต้องการความหวังดีจากกู...กูก็จะไม่ให้มึง!..."

ตุบ! ผัวะ! ผัวะ!

เพียงสิ้นสุดบทสนทนาไอเลวนั่นก็สวนหทัดใส่ไอเฟมก่อนจะเรียกลูกน้องของมันอีกสองคนเจ้ามายืนจ้องมองไอเฟมที่กองอยู่บนพื้น

"ไอเฟม!...ปล่อยสิวะ!..ไอเฟม!"ผมได้แต่เรียกชื่อมันไว้เพียงเท่านั้นก่อนที่มันจะขยับตัวช้าด้วยความมึงและเงยหน้ามองผม

"จัดการมัน...."ชายกำยำสองคนพุางตัวเข้าไปพร้อมกับเตะและกระทืบไอเฟมที่นอนอยู่กับพื้น ภาพตรงหน้าที่หดหู่ใจมันตราตรึงในสมองผมแล้วตอนนี้

"อย่า!...อย่าทำไอเฟม..ขอร้องละ...ไอเฟม!...พอแล้ว..บอกให้พอแล้วไง...มันจะตายแล้ว!!"

ตุบ ตุบ ตุบ ผัวะ!!

"อึก!...อ่อก!..แค่ก..อึก...อะ...อ่อก..."ตอนนี้สภาพไอเฟมไร้ชิ้นดีแล้วใบหน้าเริ่มยอบชํ้าร่างกายเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นที่คละคลุ้ง นํ้าตาผมไหลรินทันทีเมื่อเห็นเพื่อนถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาอย่างนี้

"หึ...พอ!...เดี๋ยวมันจะตายซะก่อน.."

"อึก...เฟม...เฟม...มึงไหวมั้ย...มึงได้ยินกูมั้ย..."ผมถามไอเฟมทันทีเมื่อการรุมทำร้ายจบลงผมมองร่างไอเฟมที่ค่อยๆขยัยอย่างช้าๆแทบจะไร้เรี่ยวแรง

"หึ...จับให้มันยืนขึ้น.."ไอสารเลวสั่งผู้ชายสองครฝนเมื่อกี้ที่รุมกระทืบไอเฟมไปให้จับไอเฟมขึ้นมายืนในสภาพที่จะยืนแทบไม่อยู่ ก่อนที่ไอเลวนี่จะเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆและกระชากกลุ่มผมของไอเฟมให้เชิ่ดหน้ามองมัน

"ไง...ผลของการหักหลังกูมันต้องเจอแบบนี้...ตามึงแล้วไปเเล้วเฟม...ต่อไปตาเพื่อนมึงบ้างนะ...เห้ย!!!...จับมันนอนบนโต๊ะ!...จับแขนขามันไว้ด้วย!.."

"หะ...อะ..ปล่อย!!!...ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!!!....ไม่!!..."

"หึ...ถึงตาน้องเกลแล้วครับ...เดี๋ยวพี่จัดพาไปสววรค์เอง..หึๆ.."






​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น