ชุนอา (아 천)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

27.ผมไม่ได้ทำ nc 100%

ชื่อตอน : 27.ผมไม่ได้ทำ nc 100%

คำค้น : Sex addiction ภาค 4 รักเสพติด Just Loveaholic , SM , ดราม่า , NC แรงๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 95

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2560 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
27.ผมไม่ได้ทำ nc 100%
แบบอักษร

ตอนที่ 27 


ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง


"นายแบบมาหรือยัง? วันนี้ต้องซ้อมคิวเดินก่อนนะ ก่อนถึงวันจริงจะให้ผิดพลาดอะไรไม่ได้" เสียงของหัวหน้าทีมงานถามขึ้น ทุกคนต่างก็เตรียมตัวกันเต็มที่เพื่อให้โปรเจ็คงานในครั้งนี้ออกมาสมบูรณ์ที่สุด


"มาตั้งนานแล้วนี่คะ นั่นไง" สต๊าฟบอกแล้วชี้ไปทางเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่กับลิปเปอร์


"หึ นั่งประจบซะด้วย ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าได้งานนี้เพราะอะไร" สต๊าฟก็แอบซุบซิบกัน เพราะหัวหน้างานเคยบอกไว้ว่าจะเปลี่ยนตัวนายแบบในงานเปิดตัว เพราะอันไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนั้น อาจทำให้ไม่มีแรงดึงดูดอะไรที่เหล่าลูกค้าจะสนใจ แต่ลูกชายท่านประธานกลับมาบอกว่าไม่ต้องเปลี่ยน ใครขึ้นปกก็ต้องคนนั้น เล่นเอาทีมงานต่างก็เขม่นอันกันไปตามๆ กัน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะขึ้นเตียงกับลิปเปอร์แล้วแน่ๆ ถึงได้งานนี้ไปง่ายๆ


"อย่าพูดอะไรดังเกินไป เดี๋ยวจะโดนไล่ออกโดยไม่รู้ตัว" หัวหน้างานบอกออกมา เหล่าสต๊าฟก็เงียบกริบ


"ได้เวลาของนายแบบแล้วค่ะ" สต๊าฟเดินเข้าไปบอก อันพยักหน้ารับและเดินตามมา ลิปเปอร์ก็ลงคุมงานนี้ด้วยตัวเอง ถ้าไม่ใช่คำสั่งป๊าลีโอเขาคงไม่มา แถมยังเอาค่าขนมที่จะได้รายเดือนมาขู่เขาอีก เลยจำเป็นต้องมาจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย


"พอเสียงเพลงดังขึ้น จะมีทีมแดนซ์ออกมาเต้นเปิดตัวก่อน น้องอันจะอยู่ในกล่อง พอถึงเวลากล่องจะเปิดออกเองแล้วน้องอันค่อยเดินออกมา ถือผลิตภัณท์ออกมาด้วยค่ะ แล้วก็โพสท่าที่จุดนี้" ทีมงานบอกรายละเอียดคร่าวๆ ให้อันได้ฟัง อันก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เดินเข้าไปประจำที่ในแบบกล่องจำลอง


"ทีมงานพร้อมนะคะ" หัวหน้างานบอกขึ้นและการซ้อมก็เป็นไปตามปกติ ลิปเปอร์ก็นั่งดูงานอยู่ข้างหน้า สายตาจ้องมองอันเหมือนแทบจะทะลุไปทั้งร่างกายซึ่งอันก็รู้สึกได้ ร่างเล็กเดินออกมาจากกล่องและโพสท่าเพื่อโชว์ผลิตภัณท์


"หยุดก่อน!" ลิปเปอร์บอกเสียงดังจนทุกคนหยุดอยู่กับที่


"คนเต้น แทบจะบังตัวนายแบบจนมิด แล้วแบบนี้ใครจะไปเห็นนตัวผลิตภัณท์ของเรา? เต้นเพื่อทำให้นายแบบเด่นทำได้หรือเปล่า?" ลิปเปอร์สั่งงานออกมาจนทุกคนก้มหน้ารับ


"ได้ครับ/ค่ะ"


"แล้วก็อัน ท่านายแข็งไป ไม่มีอะไรเป็นธรรมชาติเลย ทำแบบนั้นตัวนายเองก็จะไม่เด่นด้วย นายเป็นจุดเด่นอย่าทำให้ตัวเองดูดรอปลงได้มั้ย" ลิปเปอร์สั่งหมดทุกคนไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น


"ครับ ผมจะทำให้ได้" อันตอบรับอย่างมั่นใจ ก่อนจะเริ่มใหม่อีกครั้ง และก็ถูกลิปเปอร์สั่งให้หยุดอีกเช่นเคย ร่างสูงถอนหายใจอย่างหนักเดินขึ้นมาบนเวทีด้วยตัวเอง อันยืนนิ่งอยู่ท่าเดิมแบบนั้น ก่อนจะถูกร่างกายหนาเข้ามาซ้อนหลัง เสียงหัวใจของเขาก็เต้นผิดปกติทันที


"ฉันเข้าใจความพยายามของนายดี แต่ถ้านายพยายามมากเกินไปจนร่างกายไม่เป็นธรรมชาติ สุดท้ายมันจะมีแต่ความเกร็ง ผ่อนคลายหน่อย...." ลิปเปอร์กระซิบบอกและรั้งเอวของอันให้อยู่ในตำแหน่งที่ดีกว่าเดิม มือหนาเลื้อยต่ำไปจนถึงสะโพกขยับมันเล็กน้อยให้ไปในทิศทางที่ควรจะเป็น อันใจเต้นตึ่กตักจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอกได้อยู่แล้ว


"ถอนหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองไปด้านหน้า ถ้านายไม่สามารถจับตาคนดูให้มองมาที่นายได้ นายจะไร้เสน่ห์ทันที" ลิปเปอร์พูดบอกและเหมือนเป็นคำสั่งให้ทำ อันแก้มขึ้นสีระเรื่อ มองไปยังเบื้องหน้าด้วยความผ่อนคลายมากกว่าเดิม นั่นทำให้พนักงานหลายคนถึงกับอึ้งเพราะดูดีกว่ารอบที่ผ่านมามาก


"มือที่จับขวดน้ำหอม นายต้องลูบไล้​หมือนกับหลงใหล โชว์จุดเด่นของมันออกมา อย่าให้องค์ประกอบรอบข้างบทบังสิ่งที่ควรจะเห็น" ลิปเปอร์บอกและจับมือของอันให้จับขวดน้ำในท่าใหม่ ซึ่งไม่ต่างกับว่าลิปเปอร์กำลังกอดอันอยู่เลย


"เข้าใจในสิ่งที่ฉันพูดมั้ย?" ลิปเปอร์ถามย้ำ อันที่กำลังอยู่ในห้วงของอารมณ์ก็ห๊ะขึ้นมาทันที


"อ่ะ...เอ่อเข้าใจแล้วครับ" อันตอบกลับ


"ดี งั้นเริ่มใหม่อีกครั้ง" ลิปเปอร์สั่งทุกคนและกลับไปนั่งที่หน้าเวทีดั่งเดิม อันและเหล่าทีมงานก็เริ่มใหม่อีกครั้ง คราวนี้อันทำได้ดีทีเดียว ตากลมที่มองมายังลิปเปอร์มันมีเสน่ห์จนร่างสูงยังยิ้มอย่างพอใจ จนกระทั่งการซ้อมผ่านไปด้วยดี


"ไปไหนต่อหรือเปล่า?" ลิปเปอร์ถามอันที่กำลังเตรียมตัวจะกลับ


"เปล่าครับ ผมคงกลับเลย" อันตอบยิ้มๆ รู้สึกเขินๆ ที่ลิปเปอร์มาคุยด้วย แต่เขารู้ดีว่าลิปเปอร์คงไม่ได้คิดอะไร มีแต่เขาเองที่กำลังคิดไปไกลและเข้าข้างตัวเอง


"ไม่กินข้าวหรือไง?" ลิปเปอร์ถามเสียงเรียบ อันทำหน้างงนิดๆ


"ผม...ยังไม่ค่อยหิว"


"แต่ฉันหิวแล้ว เพราะฉะนั้นวันนี้ฉันเลี้ยงเอง" ลิปเปอร์ไม่บอกเปล่า แต่ดึงคอเสื้อของอันให้เดินตามไปด้วย อันยกยิ้มนิดๆ อย่างน้อยลิปเปอร์ก็ให้ความสนิทกับเขามากขึ้น พวกเขาทั้งคู่มาที่ร้านอาหารในตัวห้างเพราะลิปเปอร์ไม่อยากไปไกล


"จะกินอะไรก็สั่ง" ลิปเปอร์บอกและยื่นเมนูให้อัน


"คุณหิวไม่ใช่หรอ? ทำไมให้ผมสั่งล่ะ" อันถามงงๆ แต่พอเจอสายตาของลิปเปอร์เขาก็เงียบปากในทันที หันไปสั่งอาหารมาหลายอย่าง


"ไหนบอกไม่หิวไง?" ลิปเปอร์ถามกลับ เพราะคนบอกไม่หิวแต่สั่งมาเยอะมาก ดาราที่ไหนเขากินจุกันขนาดนี้


"ก็ใช้พลังงานเยอะนี่ครับ ต้องกินตุนไว้ก่อน" อันบอกอย่างอารมณ์ดี ลิปเปอร์ก็มองรอยยิ้มที่ดูขาวสะอาดของคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง ใบหน้านิ่งแต่ใจไม่นิ่งเลย คนตรงหน้าดูน่ารักกว่าที่เห็นภายนอกซะอีก


"อย่ากินเยอะจนหน้าบวม มาทำงานไม่ได้ก็แล้วกัน" ลิปเปอร์พูดเตือนไม่จริงจัง แต่นั่นก็ทำให้อันยกมือขึ้นจับใบหน้าตัวเองทั แถมยังบ่นพึมพำอีก


"หน้าจะบวมมั้ยวะ? กินเสร็จแล้วไปออกกำลังกายที่ห้องก็ได้นี่ คงไม่บวมหรอกมั้ง" อันพึมพำกับตัวเองเสร็จก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้ลิปเปอร์อีกครั้ง จนร่างสูงหัวเราะออกมากับท่าทีติ๊งต๊องของคนตรงหน้า


"หึหึ นายนี่มันบ๊องชะมัด" ลิปเปอร์บอกขำๆ อันยังคงตกหลุมรักกับรอยยิ้มของคนตรงหน้าอยู่เสมอ


"คุณหัวเราะแล้วดูดีมากเลย ผมชอบ...." อันบอกออกไปโดยไม่ทันได้คิดอะไร แต่คำพูดนั้นทำให้ลิปเปอร์ชะงักและมองคนตรงหน้าอย่างจริงจัง จนอันเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน


"รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา?" ลิปเปอร์ถามเสียงนิ่ง อันพยายามจะเหล่ตามองไปทางอื่นและไม่ยอมตอบคำถามของลิปเปอร์ด้วย ร่างสูงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะอาหารมาเสิร์ฟพอดี อันก็นั่งกินไปเงียบๆ


"กลับหอยังไง?" ลิปเปอร์ถามขึ้นหลังจากทานอาหารเสร็จ


"รถเมล์ครับ"


"นายน่าจะหาผู้จัดการส่วนตัวซักคนนะ เวลาที่ต้องเดินทางไปทำงานไกลๆ ขึ้นมาจะทำยังไง?" ลิปเปอร์เสนอขึ้น


"ผมชื่อเสียงยังน้อยครับ ไม่มีใครอยากมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้หรอก" อันบอกตามที่คิด


"ถ้านายไม่คิดจะก้าวไปต่อข้างหน้า นายก็จะหยุดอยู่ที่เดิมแบบนี้ล่ะ ทุกการก้าวเดินมักจะเกิดการเปลี่ยนแปลง" ลิปเปอร์พูดราวกับกำลังสอนให้อีกคนเข้าใจชีวิต ร่างสูงลุกไปจ่ายเงินก่อน อันก็เดินตามไป


"เดี๋ยวฉันไปส่ง ฉันคงปล่อยให้นายแบบของตัวเองเดินทางกลับหอด้วยรถเมล์ไม่ได้ เกิดหน้านายเสียเพราะฝุ่นละอองของควัน โปรเจ็คฉันจะแย่เอา" ลิปเปอร์พูดเหมือนกลัวผลประโยชน์ แต่นั่นก็ทำให้อันยิ้มได้อยู่ดี พวกเขาทั้งสองคนเดินคู่กันไปที่ทางออก แต่ยังไม่ทันจะพ้นก็มีใครบางคนพุ่งตัวมาสวมกอดลิปเปอร์จากทางด้านหลัง


"พี่เปอร์!!" เสียงใสเรียกดังขึ้น คนตัวเล็กหน้าตาน่ารักกำลังกอดเอวลิปเปอร์ไว้แน่น อันรู้สึกเหมือนใจมันหวิวแปลกๆ ที่เห็นเขากอดกัน


"มิกซ์? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" ลิปเปอร์ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนพูดกับผู้เป็นน้อง แต่อันไม่รู้


"ผมแวะมาดูหนังกับเพื่อนครับ กำลังจะกลับพอดีเลย แต่เจอพี่เปอร์ก่อนเลยขอแยกกับเพื่อนแล้ววิ่งมาหา" มิกซ์บอกเสียงใสไม่ทันได้สังเกตว่าระหว่างพวกเขาทั้งสองคนยังมีอันอยู่ด้วย


"บอกแล้วไง ว่าอย่าวิ่ง ล้มขึ้นมาจะทำยังไงห๊ะ?" ลิปเปอร์พูดดุ พร้อมกับบีบจมูกน้องอย่างหมั่นเขี้ยว


"งื้ออออ ผมเจ็บนะ แล้วพี่เปอร์จะไปไหนต่อครับ?" มิกซ์ถามขึ้น ก่อนจะหันไปเห็นบุคคลที่สามยืนอยู่ถัดจากพี่ชายเขา


"อ่ะ!! คนนี้ผมเคยเห็น เป็นดารานี่" มิกซ์ส่งเสียงดังขึ้นมา แม้แต่อันยังตกใจ


"อ่อ คนนี้เป็นนายแบบให้กับโปรเจ็คน้ำหอมตัวใหม่ของบริษัท รู้จักหรอ?" ลิปเปอร์ถามน้องอย่างสงสัย


"รู้จักสิครับ ผมเคยเห็นในหน้าปกนิตรสาร ไม่คิดว่าตัวจริงจะน่ารักมากเลย" มิกซ์ไม่พูดเปล่าเดินเข้าไปจับมืออันอย่างถือวิสาสะด้วย ก็เขาไม่เคยเห็นดาราตัวเป็นๆ เลยนี่นา อันเองก็มองคนตรงหน้าอย่างพินิจ มิกซ์เองก็น่ารักมากเลย ตัวเล็ก หน้าใส ดูแล้วน่าถนุถนอมที่สุด


"พี่กำลังจะไปส่งเขา"


"ผมไปด้วยได้มั้ย?" มิกซ์ถามขึ้นทันที


"คืนนี้ไปนอนด้วยกันสิ แล้วพี่จะยอมให้ไปด้วย" ลิปเปอร์บอกขึ้นมา ใจอันยิ่งสั่นไหว //เขาสองคนเป็นแฟนกันหรอ?


"พวกคุณสองคน....เอ่อ....เป็นคนรักกันหรอครับ?" อันหลุดปากถามออกไป มิกซ์กำลังจะตอบแต่ลิปเปอร์ก็พูดแทรกขึ้นก่อน


"เป็นยิ่งกว่าคนรัก" ลิปเปอร์บอกน้ำเสียงไม่มีล้อเล่น อันรู้สึกเหมือนตัวเองอกหักทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เริ่มเลยด้วยซ้ำ


"พี่เปอร์ก็... พูดอะไรครับ แล้วสรุปให้ผมไปด้วยได้ใช่มั้ย?" มิกซ์ถามอ้อนๆ ลิปเปอร์มองคนตรงหน้าอย่างโคตรรักโคตรหวง


"ได้สิ แต่ต้อง จุ๊บๆ ก่อน" ลิปเปอร์บอกแล้วชี้ตรงแก้มตัวเอง


"คนเยอะนะครับ"


"ไม่ทำหรอ งั้นอด" ลิปเปอร์บอกอย่างเหนือกว่า มิกซ์หน้ามุ่ย ก่อนจะเขย่งตัวขึ้นไปจุ๊บที่แก้มพี่ชาย


จุ๊บ!


"ไปได้แล้วใช่ม๊า?" มิกซ์ยิ้มร่า ลิปเปอร์ก็ขยี้หัวน้องอย่างเอ็นดู กอดรั้งไหล่มิกซ์พาไปที่รถ อันก็เดินตามไปเงียบๆ ตอนนี้เขาแทบพูดอะไรไม่ออก ไม่เคยรู้เลยว่าลิปเปอร์มีคนของใจอยู่แล้ว ดีไม่ดีอาจจะได้ครอบครองหมดทั้งตัวเลยก็ว่าได้ ระหว่างลิปเปอร์ขับรถพาอันไปส่ง มิกซ์ก็ชวนอันคุยตลอดทางเพราะตัวเองตื่นเต้นที่ได้คุยกับดารา แต่อันกลับตอบน้อยคำ จนแทบไม่พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ พอถึงหอพักอันก็กล่าวขอบคุณแต่ไม่มองหน้าลิปเปอร์จากนั้นก็เดินลงจากรถไปทันที


"ผมว่าเขาชอบพี่เปอร์นะครับ" มิกซ์บอกขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของอีกคน


"พูดอะไรของเรา" ลิปเปอร์ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งๆ ที่สายตาจ้องมองอันจนร่างโปร่งหายเข้าไปในหอ


"ผมมองออกครับ ทำไมพี่เปอร์ไม่บอกเขาไปตรงๆ ล่ะ ว่าเราเป็นพี่น้องกัน ผมว่าเขาเข้าใจผิดแน่ๆ" มิกซ์ถามงงๆ


"พี่มีใครนอกจากเราไม่ได้หรอก" ลิปเปอร์บอกแล้วหันมาลูบหัวน้องชายอย่างเอ็นดู


"นอกจากผมไม่ได้อะไรกันครับ ดูสิ ท้องผมป่องขึ้นมาแล้วนะ เดี๋ยวผมจะต้องไปอยู่กับพ่อของลูกแล้ว พี่เปอร์ก็ต้องมีคนของใจได้แล้วนะครับ ถ้าเป็นอันล่ะก็ ผมจะชอบมากๆ เลย" มิกซ์บอกระริกระรี้ เพราะชอบใจอย่างยิ่งถ้าพี่ชายจะมีแฟนหน้าตาดีนิสัยดีแบบนั้น


"ไร้สาระน่า" ลิปเปอร์เปลี่ยนเรื่องที่จะพูดและเหยียบรถกลับไปที่คอนโด คืนนั้นมิกซ์ก็นอนที่ห้องเขา แต่ไม่ใช่แค่มิกซ์คนเดียว พอไอ้สามตัวนั้นรู้ก็หอบผ้าห่มมานอนกองรวมกันหมดเลยเพราะแต่ละคนต่างก็คิดถึงน้องชายคนเล็กมากพอๆ กัน

.

.

.

วันต่อมา


งานเปิดตัวน้ำหอมตัวใหม่กำลังจะเริ่มในตอนบ่ายสองของวันนี้ อันมาตามเวลานัด แต่ใบหน้ากลับไม่สดใสเลยสักนิด ตาก็บวมช้ำ นี่ขนาดยังไม่ทันได้บอกเขาเลยว่าชอบ ยังเจ็บขนาดนี้ นี่เขาเป็นเอามากขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย? เฮ้อ.....


อันถอนหายใจยาวๆ นั่งให้ช่างทำผมได้ทำหน้าที่ของตัวเองไป แม้ว่าใบหน้าของเขาจะถูกแต่งเติมอย่างเต็มที่แล้ว แต่มันกลับไม่มีความสดใสเพราะอารมณ์เขากำลังขุ่นมัว


"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะคุณน้อง ไม่ว่าจะมีเรื่องทุกข์ใจอะไร แต่พอเริ่มงาน คุณน้องจะต้องสวมหน้ากากแล้วแสดงให้ได้ทุกบทบาทนะคะ" รุ่นพี่ช่างแต่งหน้าบอกออกมา 


"ผมอกหักครับ รักแรกของผมด้วย ผมรู้สึกเหมือนโลกมันมืดมนไปหมดเลย" อันบอกออกมาตรงๆ เพราะรุ่นพี่คนนี้เขาเจอกันบ่อยเวลาไปออกงานต่างๆ


"น้องอันเนี่ยนะคะอกหัก แหม....ผู้ชายคนนั้นคงตาบอดมากเลยนะคะที่ไม่เลือกเรา ออกจะน่ารักน่าถนุถนอมขนาดนี้"


"ไม่หรอกครับ ผมไม่ได้น่ารักหรือน่าถนุถนอมอะไรเลย ผมก็เป็นแค่คนธรรมดา ที่ยังมีความอิจฉา รัก โลภ โกรธหลงอยู่ในตัว" อันบอกเสียงอ่อย


"มันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์เราค่ะ ตราบใดที่เราไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนกับความรู้สึกของเรา ก็อย่าคิดมากเลยนะคะ" พี่กะเทยบอกอย่างให้กำลังใจ อันพยักหน้ารับและมองตัวเองที่สะท้อนกระจก เขาไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน อย่าได้รู้สึกผิดอีกเลย

.

.

งานเริ่มไปตามปกติ อันทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม เขาหยิบหน้ากากขึ้นมาสวมและแสดงสีหน้าในแบบที่ต้องการออกมาได้ดี แม้ว่าตากลมจะเหลือบไปเห็นลิปเปอร์นั่งคู่กับผู้ชายคนเมื่อวานก็ตามที แต่เขาก็ยังไม่แสดงสีหน้าอะไรออกไป


"อันทำงานได้ดีเลยนะครับ ถ้าพี่เปอร์ไม่สน ผมจีบเองเลยนะ" มิกซ์กระซิบบอกพี่ชายล้อๆ เพราะวันนี้เขาอยากมาดูด้วยเลยขอติดท้ายลิปเปอร์มา


"มาจีบอะไรของเรา ระวังไอ้ยูมันจะงาบหัวเอานะ" ลิปเปอร์บอกเสียงนิ่ง


"อย่าไปพูดถึงสิครับ เมื่อคืนผมหนีไปนอนกับพี่ พี่ยูยังโวยผมไม่เลิกเลย" มิกซ์บอกขึ้นเพราะเมื่อเช้ารับสายจากคนรักที่โทรมาโวยไม่หยุด งอนเขาไปแล้วแน่ๆ


"หน้าเราซีดๆ นะ เมื่อคืนนอนน้อยใช่มั้ย?" ลิปเปอร์ถามเพราะเมื่อคืนน้องเขาแทบไม่ได้นอนเพราะโดนเหล่าพี่ชายคนอื่นๆ กวนไม่หยุด


"นิดๆ น่ะครับ รู้สึกเวียนหัวอยู่เหมือนกัน ผมว่าผมไปเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่า" มิกซ์บอกแล้วแยกตัวออกไป ลิปเปอร์มองน้องด้วยความเป็นห่วง จะตามไปก็ไม่ได้เพราะเขาต้องขึ้นเวทีไปเปิดงานก่อน

.

.

อันเดินลงมาจากเวทีหลังจากเสร็จงาน เขาเดินตรงไปที่ห้องน้ำทันทีเพราะอยากจะเปลี่ยนชุดออกจะแย่แล้ว แต่ร่างสูงก็สะดุดเข้ากับมิกซ์ที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก


"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" อันเข้าไปถามอย่างเป็นห่วง 


"ผมรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยน่ะครับ" มิกซ์บอกยิ้มๆ ทำท่าจะเซจนอันต้องเข้าไปประครอง แต่มิกซ์ก็โบกมือว่าไม่เป็นไร


"ผมไหว เดี๋ยวผมจะกลับแล้วล่ะครับ" มิกซ์บอกอย่างโอเค อันเลยไม่ได้ช่วยอะไรเพราะร่างเล็กขอตัวเดินออกจากห้องน้ำไปก่อน อันจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ใจก็อดจะห่วงมิกซ์ไม่ได้ เพราะสีหน้าดูไม่ดีเลย จนเขาต้องก้าวตามออกมา แต่ก็ชนเข้ากับสต๊าฟหญิงคนหนึ่งก่อน


"อย่าคิดว่าได้ใกล้คุณลิปเปอร์แล้วนายจะถือตัวว่าดีกว่าคนอื่นเขาหน่อยเลย" เสียงที่พูดแขวะออกมาทำให้อันหันไปมองหน้าอย่างไม่เข้าใจ หญิงสาวก็จ้องหน้าอันอย่างไม่ชอบใจเช่นกัน แต่อันเลือกที่จะเมินคำพูดพวกนั้นและตรงไปหามิกซ์เพราะเห็นหลังไวๆ ว่าเดินไปที่บันได หญิงสาวเดินตามมากระชากไหล่เพราะอันเมินเธอ 


"อย่ามาเมินฉันนะ" สต๊าฟคนนั้นบอกเสียงแข็ง เธอรู้สึกหมั่นไส้อันเป็นการส่วนตัวตั้งแต่ที่เห็นเข้ามาใกล้ชิดกับลูกประธาน ทั้งๆ ที่เธอก็แอบหมายตาไว้แท้ๆ แม้ว่ามันจะสูงเกินไปก็ตาม


"อย่าบ้าให้มากนักได้มั้ย" อันบอกแล้วสะบัดออกเดินเร็วต่อไปหามิกซ์


มิกซ์กำลังจะก้าวลงบันไดเพราะเขาโทรให้ยูมารับแล้ว และด้านนอกคนก็เยอะเกินไป ถ้าลงบันไดตรงนี้จะถึงที่จอดรถเลย แต่เหมือนร่างกายของเขากำลังจะไม่ไหว คงเป็นเพราะนอนน้อยมันทำให้เขาผะอืดผะอมและหน้ามืดขึ้นมากระทันหัน


"คุณ!!" อันเรียกมิกซ์ที่กำลังจะเซตกบันได ซึ่งตอนนี้มิกซ์แทบไม่รู้เรื่องแล้ว อันวิ่งเข้าไปคว้าตัวเอาไว้แต่เพราะมิกซ์นั้นยืนไม่ไหวทำให้เอนตัวล้มเต็มที่ อันที่ไม่ได้ตั้งหลักให้แน่นหนาก็กลิ้งตกบันไดกันไปทั้งคู่ สต๊าฟสาวถึงกับร้องกรี๊ดขึ้นมาเพราะเธอจำได้ว่ามิกซ์เป็นใคร และเสียงกรี๊ดของเธอก็เรียกให้คนแถวนั้นมาดูอย่างรวดเร็ว


"อึ่ก!" อันร้องออกมาด้วยความเจ็บ เขาพยายามเอาตัวเองกันมิกซ์เอาไว้แล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าป้องกันได้มากแค่ไหน ขาเขาเจ็บจนเหมือนจะเคล็ดเสียด้วยซ้ำ ตามตัวก็รู้สึกปวดไปหมดแต่อันก็ยังลุกขึ้นมาดูมิกซ์ที่นอนแน่นิ่งอย่างตกใจ


"มิกซ์!!" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น แต่ไม่ใช่เขาที่ลิปเปอร์เป็นห่วง เป็นคนตรงหน้าเขาต่างหาก ลิปเปอร์เข้ามาดูมิกซ์ที่ไม่ได้สติ อันยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้นมาดูก็ต้องชะงัก เพราะมันไม่ใช่เลือดเขา ลิปเปอร์เองก็มองเลือดที่ไหลซึมออกจากร่างกายของน้องอย่างตกใจด้วยเช่นกัน


"ทำไมเป็นแบบนี้?"


"อันผลักคุณมิกซ์ตกบันไดค่ะ" สต๊าฟสาวคนนั้นกล่าวหาอันขึ้นมาทันที ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนอกจากเธอ แล้วสภาพตอนนี้ก็ดูเข้าทางเธอไปซะหมด เสียงแตกฮือจากคนที่มามุงดูเพราะไม่คิดว่าดาราหนุ่มคนนี้จะกล้าทำเรื่องอะไรแบบนั้น อันส่ายหน้าไปมา


"ไม่ใช่... ผมไม่ได้ทำ" อันบอกเสียงสั่น ลิปเปอร์มองอันด้วยสายตาที่แทบจะฆ่าให้ตาย ร่างสูงช้อนตัวมิกซ์ขึ้นและมองอันอย่างเหยียดหยาม


"ผมไม่ได้ทำแบบนั้น...." อันพยายามปฏิเสธ จะลุกขึ้นแต่ขาเขาก็เจ็บเกินไป ลิปเปอร์อุ้มมิกซ์เดินออกมาไม่สนใจอีกคนที่นั่งเจ็บตัวอยู่ตรงนั้นเลยสักนิด ไม่มีคำพูดหรือคำเป็นห่วงใดๆ ให้กับอัน มีแต่ความเฉยชาให้กับสิ่งที่เขาไม่ได้ทำ


"นายหมดอนาคตแน่" สต๊าฟสาวเดินเข้ามาแล้วบอกคนที่ลุกไม่ขึ้นด้วยน้ำเสียงสะใจ ทุกคนเริ่มเอาเหตุการณ์ไปพูดกันในทางที่ไม่ดี อันไม่ได้แก้ตัวอะไรให้กับตัวเองอีก เพราะทุกคนมองเขาเหมือนคนที่ทำผิดไปแล้ว และเขาเองก็ยังคงช็อคกับสายตาของลิปเปอร์ ขาที่เจ็บจนแทบจะพยุงตัวไม่ได้นั้นลากสังขารเขากลับห้องอย่างยากลำบาก เสื้อผ้าเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนคืนเพราะไม่มีอารมณ์จะไปเจอหน้าใคร อันเปิดห้องเข้ามาได้ก็เดินไปทิ้งตัวลงบนที่นอน ตอนนี้ความรู้สึกมันกำลังอึดอัด มันทนไม่ไหวจนต้องระเบิดออกมาผ่านทางน้ำตา


"ฮึ่ก....ผมไม่ได้ทำ....."

.

.

โรงพยาบาล


"มิกซ์เป็นยังไงบ้างครับ?" ยูถามอย่างร้อนใจเมื่อโซ่ออกมาจากห้องตรวจ ลิปเปอร์เองก็อยากรู้เช่นกัน


"น้องไม่เป็นอะไรแล้ว พักผ่อนน้อยทำให้หน้ามืด ตอนตกบันไดท้องกระทบกระเทือนนิดหน่อย เลยทำให้มีเลือดออกมา แต่ตอนนี้ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกแล้ว" โซ่บอกออกมา ทำให้ทุกคนต่างก็โล่งใจพอกัน ยูขอตัวเข้าไปดูมิกซ์ทันที แต่ลิปเปอร์ไม่ได้เข้าไป เพราะอารมณ์เขายังครุกกรุ่นอยู่ ไม่เข้าใจทำไมอันต้องทำแบบนี้ ถ้าน้องกับหลานเขาเป็นอะไรไป เขาสาบานเลยว่าจะไม่ให้อภัยคนที่ทำน้องเขาเจ็บตัวเด็ดขาด แล้วเหตุจูงใจของอันคืออะไร //ผมว่าเขาชอบพี่เปอร์นะครับ ทำไมพี่เปอร์ไม่บอกเขาว่าเราเป็นแค่พี่น้องกัน? คำพูดของมิกซ์ก็ลอยเข้าหัวเขาทันที มือหนากำแน่นเดินลิ่วออกไปจากโรงพยาบาล เขาคงต้องไปจัดการกับตัวต้นเหตุหน่อยแล้ว

.

.

"เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้ครับ ไม่ทราบว่าบอสจะให้ผมเอาเทปจากกล้องวงจรปิดมาให้ดูมั้ยครับ?" ซีรายงานบอสใหญ่ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในงานโปรเจ็คเปิดตัวน้ำหอมของบริษัทวันนี้ให้ลีโอได้ทราบ 


"เด็กหนุ่มคนนั้นจะเป็นยังไง?" 


"คงจะหมดอนาคตเลยล่ะครับ เพราะข่าวลือถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกำลังถูกแพร่ออกไป ตอนนี้คุณหนูปลอดภัยแล้วครับ คุณโซ่บอกว่าปลอดภัยทั้งแม่และลูก" ซีบอกต่อ ลีโอจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ภายในงานน่ะมันไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่ที่ดูเหมือนจะมีปัญหาคงเป็นลูกชายเขาและคนข้างกายมากกว่า


"เอาวิดีโอจากกล้องวงจรมาปิดมาให้ฉัน ถ้ามันไม่ได้เป็นอย่างที่คนอื่นเล่า เด็กหนุ่มคนนั้นจะไม่หมดอนาคต แต่ถ้าใช่...ก็เหยียบซ้ำให้จม" ลีโอบอกเสียงเรียบ ซีพยักหน้าอย่างเข้าใจ ลีโอไม่ใช่คนไร้เหตุผลแต่เขาต้องการเห็นทุกอย่างด้วยตาตัวเอง ถ้าอันผิดจริงเขาก็ไม่ให้อภัย แต่ถ้าไม่ใช่...เขาก็จะดึงเด็กคนนั้นขึ้นมา และแก้ข่าวทุกอย่างให้เอง เขาเป็นคนดึงเด็กคนนี้มาทำงาน จะปล่อยทิ้งปล่อยขว้างก็คงจะใจร้ายเกินไปแล้ว


"เตรียมรถ ฉันจะไปเยี่ยมลูกชายที่โรงพยาบาล" ลีโอสั่งออกมา ซีจึงขอตัวออกไปทำตามคำสั่ง ยังไงตอนนี้เขาก็ต้องไปดูลูกชายคนเล็กของเขาก่อนล่ะนะ


.

.

ลิปเปอร์เหยียบรถมาหาอันที่หอ ร่างสูงยัดเงินใส่มือของคนดูแลหอเพื่อเอากุญแจห้องของอัน ซึ่งดูจากท่าทางแล้วลิปเปอร์ไม่เหมือนพวกมิจฉาชีพ เจ้าของหอก็หน้าเงินจึงยอมส่งกุญแจห้องให้ไปแต่โดยดี ลิปเปอร์เดินตรงไปที่ห้องของอัน ไขเข้าไปโดยไม่ขออนุญาตด้วยซ้ำ ร่างสูงกดปิดและล็อคประตูลง อันกำลังหลับอยู่บนเตียงเสื้อผ้ายังไม่ได้เปลี่ยนเพราะร้องไห้หนักจนเพลียและหลับไป


พรึ่บ!


"อ่ะ!! คะ....คุณ?" อันตกใจอย่างมากที่อยู่ดีๆ ก็มีคนมากระชากแขนเขาจากเตียง ความเจ็บจากที่ตกบันไดยังร้าวอยู่เลย


"ทำคนอื่นเขาเจ็บตัวแล้วยังนอนหลับได้สบายอยู่อีกงั้นหรอ?" ลิปเปอร์ถามเสียงแข็ง อันส่ายหน้าดิ๊ก


"ผมไม่ได้ทำ ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น ฮึ่ก...." อันบอกพร้อมน้ำตาที่คลอหน่วงขึ้นมาอีกครั้ง


"นายคงจะชอบฉันมากสินะ อย่าโกหกเพราะฉันดูออกทุกครั้งที่นายอยู่กับฉันนายหวั่นไหวมากแค่ไหน" ลิปเปอร์พูดเหมือนประชด


"ใช่ ผมชอบคุณ แต่ผมไม่เคยคิดที่จะทำอะไรแบบนั้น ผมไม่ได้ผลัก...โอ๊ย!!" อันจะบอกทุกอย่างแต่ก็ต้องร้องลั่นเมื่อลิปเปอร์บีบแขนเขาเหมือนจะทำให้มันแหลก ใครจะไปรู้ดูเหมือนคนใจเย็นอย่างลิปเปอร์จะโหดร้ายในตอนที่โมโห


"ฉันจะไม่รักใครนอกจากมิกซ์ นายมันน่าสมเพชที่ขี้ขลาด ทำร้ายคนอื่นลับหลัง ฉันเคยคิดว่านายเป็นคนดี ดูน่ารัก แต่การกระทำของนายวันนี้มันทำให้ฉันคิดต่างออกไป ขนาดทำผิดยังไม่ยอมรับ นายมันแย่กว่าที่ฉันคิด!" ลิปเปอร์พูดกระแทก​เสียง ผลักอีกคนจนอันหงายหลังลงเตียงอย่างเต็มแรง


"ฮึ่ก....ถึงผมจะชอบคุณ แต่ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายคนของคุณ ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายใครลับหลัง คุณเชื่อคนอื่นแล้วทำไมไม่เชื่อผม ผมมันดูชั่วร้ายมากขนาดนั้นเลยงั้นหรอ?" อันถามเสียงตัดพ้อ แม้ว่าความสัมพันธ์เหมือนจะเริ่มรู้จักกันไม่นาน แต่เขาก็ยอมรับตัวเองหมดใจว่าตกหลุมรักลิปเปอร์มากขนาดไหน และยิ่งได้รับคำดูถูกจากคนที่แอบรัก เขายิ่งเจ็บสาหัสไม่ต่างกัน


"หึ คงอยากได้ฉันมากเลยสินะ ถึงได้ลงมือทำร้ายน้องชายของฉัน เพียงเพราะความเข้าใจผิดของตัวนายเอง"


"นะ...น้องชาย?" อันอึ้งไปเล็กน้อยเพราะเพิ่งรู้ว่ามิกซ์คือน้องชายของลิปเปอร์ ร่างสูงแสยะยิ้มออกมา


"ใช่ ทุกอย่างมันเป็นเพราะนายกำลังคิดไปเอง คิดเข้าข้างตัวเองว่าฉันจะสนใจ ฉันไม่เคยคิดจะสนใจนายสักนิด และตอนนี้นายก็กำลังทำตัวน่าขยะแขยงมากขึ้นทุกที"


"ฮึ่ก...ผมไม่ได้ทำ ผมไม่ได้ทำร้ายเขา เขาพลาดตก ผมช่วยเขาไว้" อันพูดความจริงออกมา น้ำตาไหลพรากเต็มแก้มใส ลิปเปอร์ใช้มือเดียวบีบแก้มของอันจนหน้าหวานเบ้ด้วยความเจ็บ


"นายเก่งเรื่องแสดงละครจริงๆ ฉันยอมรับเลยในตอนนี้ แต่ขอโทษด้วยที่อนาคตของนายมันคงดับแล้วล่ะ" ลิปเปอร์บอกเสียงแข็ง อันพยายามแกะมือของร่างสูงออกจากใบหน้าตัวเอง 


"ผม ฮึ่ก...ไม่ได้โกหก อ่ะ!!" ร่างเล็กหงายหลังลงเตียงอีกครั้งเต็มแรง เมื่อลิปเปอร์กระชากข้อเท้าข้างที่เขาเจ็บขึ้น


"ฉันจะสนองให้สักครั้งก่อนที่นายจะไม่สามารถใช้ชีวิตได้แบบปกติเหมือนเคยดีมั้ย? ชอบฉันมากไม่ใช่หรือไงอัน?" ลิปเปอร์ถามเสียงนิ่ง กดมือทั้งสองข้างของร่างเล็กตรึงเอาไว้ 


"......................." อันส่ายหน้าน้ำตาคลอ เขาชอบลิปเปอร์ก็จริง แต่ไม่ได้ต้องการให้ลิปเปอร์ทำอะไรกับเขาแบบนี้ 


"อย่าปฏิเสธทั้งๆ ที่อยากได้มันใจจะขาด คงชำนาญพอตัวสินะ ฉันคงไม่ต้องอ่อนโยนอะไร" ลิปเปอร์บอกเยาะๆ ดึงเน็คไทออกจากคอตัวเองและมัดข้อมือร่างเล็กเอาไว้ด้วยกัน


"มะ...ไม่ อย่า!!" อันร้องลั่นเมื่อร่างสูงเริ่มลงมือฉีกเสื้อผ้าบนร่างกายเขาทิ้ง บางเศษเสี้ยวบาดผิวจนขึ้นรอยแดง เขาร้องไห้ด้วยความเจ็บ ดีดดิ้นให้อีกคนหยุด แต่ลิปเปอร์กลับกระหายมากยิ่งขึ้นเหมือนสัตว์ป่าที่พร้อมจะเล่นกับอาหารให้ตายช้าๆ ไม่คิดจะขย้ำให้แหลกในทีเดียว


"ฮึ่ก ผมไม่ได้ทำ คุณอย่าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมอีกเลย ฮือออ ผมขอร้อง" อันอยากจะยกมือไหว้ แต่ลิปเปอร์ก็ไม่สนใจ ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาว ตรึงมือของร่างเล็กไว้เหนือหัว มืออีกข้างก็บดคลึงกลางกายของอีกฝ่าย อันส่ายหัวไปมาพยายามผลักอีกฝ่ายออก แต่แรงเขาน้อยเกินไป


"จะดิ้นทำไม ชอบฉันไม่ใช่หรือไง? ห๊ะ!" จมูกสันไล้บนแก้มเนียนไม่หยุด


"ปล่อย! อื้อออ!" กลีบปากนิ่มถูกฉกฉวยอย่างรวดเร็วในตอนที่ลิปเปอร์ก้มลงมาเบียดขยี้ลิ้มลองเป็นครั้งแรก อันปิดตาแน่นด้วยความรู้สึกที่หายใจไม่ออก ลิปเปอร์เบียดร่างกายจนเขา​อึดอัด ร่างสูงไม่ยั้งในการดูดดึง ขยี้จนเขาเจ็บร้าวไปหมด ลิ้นร้อนสอดดันเข้ามาเปิดปากอันให้อ้าออก อันไม่เคยทำแบบนี้กับใครจึงเกิดความไม่ประสีประสาขึ้น อันตาเบิกกว้างนิดๆ เมื่อลิปเปอร์กวาดต้อนลิ้นในปากเขาราวกับจะกระทุ้งลงไปในคอ


"อื้อออ อืมมม" อันครางแหบแห้งออกมาจากลำคอ ลิปเปอร์รวบร่างกายของคนตรงหน้าเข้ามาในอ้อมกอด จูบแสนทรมานทำให้อันใจเต้นตึกตักจนแทบจะทะลุออกมา จูบแรกกับคนที่ชอบแต่ทำไมเขาถึงไม่มีความสุข


"อื้อออ อ่ะ อย่า...อึ่ก ไม่เอา อย่าทำ...." อันร้องด้วยความกลัวเมื่อถูกถอนปากออก ลำคอก็ถูกซุกไซ้ราวมันเป็นแหล่งพลังงานที่จะทำให้ร่างสูงมีชีวิตอยู่ต่อได้อย่างนั้น ใบหน้าหล่อฝังลึกจนแม้แต่แรงของอันก็สู้อะไรไม่ได้


"อยู่นิ่งๆ" 


"โอ๊ย ฮือออ เจ็บ....." อันร้องออกมาเมื่อถูกจับกระชากหัวอย่างแรง น้ำตาไหลพรากไม่ยอมหยุดทั้งเจ็บทั้งกลัว ลิปเปอร์หัวเราะออกมาทันทีที่เห็นคนใต้ร่างอยู่ในสภาพน่าสมเพช


"ชอบไม่ใช่หรือไง ร้องครางให้ดังๆ ล่ะ ร้องให้พอใจไปเลย"


"ฮือๆ ไม่เอา ฮึ่ก ช่วยด้วย ใครก็ได้ ฮือออ ช่วยด้วย อื้ออออ" ปากอิ่มถูกปิดทับอีกครั้ง ลิปเปอร์กดร่างของอันจมเตียงขย้ำร่างบางจนน้ำตาไหลพราก มือก็ลวนลามไปทั่วร่างกาย ลูบไล้บีบเค้นจนเขาเจ็บไปหมด


"ร่างกายดูดีเหมาะที่จะขย้ำให้แหลกจริงๆ" ลิปเปอร์มองอันอย่างโลมเลีย ผิวขาวผ่อง เอวบางน่าจะจับกระแทกให้หนักนั่นกำลังทำเขามีอารมณ์ ร่างสูงแสยะยิ้มราวกับปีศาจ ปากหยักก้มลงดูดปากของอันอีกทีแรงๆ ให้หายอยาก ล่อลวงไซ้ไปตามลำคอกัดดูดจนขึ้นรอย  


"ไม่ๆ ไม่เอา อย่า......อื้ออออ" ร่างบางยังคงดิ้นไม่หยุด ลิปเปอร์จับเรียวขาที่ถีบเขาตลอดเวลาแยกออกกว้าง อันตาโตส่ายหน้าดิ๊กด้วยความกลัว


"กลัวแล้ว อย่าทำ...ฮึ่ก ไม่เอาลิปเปอร์ อย่าทำผม" อันเหมือนไร้ที่พึ่ง อ้อนวอนลิปเปอร์จนเสียงใกล้แหบแห้ง


"จะกลัวอะไร ไหนบอกว่าชอบฉันไง?" ลิปเปอร์ถามเสียงเรียบ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองออกจากร่างกาย อันตาเบิกกว้างเมื่อเห็นแท่งร้อนกำลังชูผงาดชี้หน้าเขา มันดูใหญ่และน่ากลัวจะเอาเข้ามาได้ยังไง เขาไม่ตายก่อนหรอ


"อย่า ไม่เอา อื้ออ พอแล้ว ขอร้อง ผมขอโทษ ฮึ่ก อย่าทำผมเลย ฮืออออ" อันเอามือที่ถูกมัดไว้ไหว้ลิปเปอร์ด้วยความกลัว


"อย่าไหว้ให้เสียเวลา เก็บแรงไว้ครางดีกว่า" ลิปเปอร์บอกเสียงพร่า อารมณ์เขาเกิดขึ้นโดยง่ายเพียงแค่สัมผัสร่างกายของคนตรงหน้า เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทั้งๆ ที่ตอนแรกอยากจะสั่งสอนให้กลัวเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับหยุดไม่ได้ ต้องทำต่อไปให้สุด


"อ๊าา!! เจ็บ!!" อันครางลั่นล่นสะโพกหนีเมื่อลิปเปอร์ส่งนิ้วเข้ามาชำแรกในช่องทางของเขาอย่างรุนแรง ใบหน้าคมขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะมันเล็กจนเขาคิดว่าไม่สามารถจะเข้าได้


"อยู่นิ่งๆ" ลิปเปอร์บอกเสียงแข็ง กดนิ้วลึกลงไป อันดิ้นพล่านด้วยความเจ็บ เผยอปากหายใจหอบ เจ็บ...เจ็บไปหมดเลย แก่นกายเขานอนสงบนิ่งไม่แม้แต่จะมีอารมณ์ด้วยซ้ำ ลิปเปอร์ขยับนิ้วเข้าออกอย่างเชื่องช้า มือบางกดเล็บลงบนฝ่ามือของตัวเองจนเลือดซิบ มันเจ็บจนต้องหาทางระบายออกมา


"ฮึ่ก ไม่เอา ไม่เอาแล้ว"


"คลายตัวเดี๋ยวนี้!" สั่งมันง่ายแต่จะให้ทำเลยมันยาก อันเกร็งจนตัวสั่นไปหมด แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อลิปเปอร์ดึงนิ้วออกไป ก่อนจะแทนที่ด้วยบางอย่างที่ใหญ่กว่า


"ไม่ ลิปเปอร์ไม่เอา อ๊าา!!" อันร้องลั่นทั้งน้ำตาที่กระเซ็น ลิปเปอร์กัดฟันกรอดฝืนตัวยัดเยียดเข้าไป มันไม่ได้เข้ากันง่ายๆ แต่ถ้าฝืนก็เข้าได้แต่ต้องแลกด้วยความเจ็บนั่นเอง


"ฮ่ะ ฮืออออ เจ็บ!!" ขาเรียวถูกจับอ้าออกกว้างกว่าเดิม แท่งเนื้อร้อนขนาดใหญ่ไม่รอให้ขยายชำแรกทะลุผ่านเนื้อเยื่อเข้าไปจนสุด อันตัวสั่นระริกอ้าปากค้างด้วยความเจ็บ น้ำตาไหลทั้งๆที่ร้องไม่ออก


"ขยายตัว....ฮึ่มมมม" 


"ฮึ่กๆ....ผมเจ็บ.....ฮือออออ" อันร้องไห้เหมือนจะตายให้ได้ แต่จะให้หยุดแค่นี้ก็อย่ามาเรียกเขาว่าคนเลย ร่างสูงถอนแท่งร้อนออกและหยัดใส่ใหม่อีกครั้ง ช่องทางชุ่มไปด้วยเลือดแต่ลิปเปอร์ไม่ได้สนใจ หลับตากระแทกหนักๆ อย่างสมใจ


"อืมมม อ่า......." 


"โอ๊ย! เจ็บ อือ อ่ะ อ๊าาา!!" ลิปเปอร์บีบสะโพกเนียนอย่างรุนแรง เขาเสียวไปทั่วกายยิ่งอันรัดด้วยความเจ็บเขายิ่งสุขสม


"ฮึ่ก เจ็บ ชะ...ช่วยด้วย เจ็บ....อ่ะ ฮ่ะ อ๊าาาา หยุดที!!" ร่างบางตัวโยกคลอนไปตามแรงกระแทกที่แสนป่าเถื่อน มือบางยกมาผลักอกแกร่งเอาไว้ แต่ลิปเปอร์กับครางซี๊ดซ๊าดอย่างสมใจ สะโพกแกร่งซอยถี่ยิบในช่องทางเปื้อนเลือด อันสั่นระริกเจ็บแสบและทรมาน ไม่มีความสุขเลยสักนิด ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมเลยด้วยซ้ำ


"อ๊าาา"


"ซี๊ดดอ่า อ่า อืมมม ไม่ไหวแล้ว อัน...ฮ่า...." ลิปเปอร์กระแทกใส่อย่างแรงเมื่ออารมณ์รักมันเต็มที่ สะโพกนิ่มรองรับโดยไม่มีข้อแม้ อันตัวสั่นระริกน้ำตานองหน้าร่างกายเกร็งกระตุกหงึกหงัก ลิปเปอร์ปลดปล่อยความอุ่นเข้าไปข้างในจนหมดสิ้นถึงได้ทิ้งตัวลงทับร่างบางอย่างเต็มที่


"อ่า......"


"ฮึ่ก...." อันแทบสลบคาแผ่นอกแกร่ง ลิปเปอร์หายใจหอบรุนแรงเมื่อปลดปล่อยอารมณ์ใบหน้าคมก้มลงมอบจูบให้อันอย่างนิ่มนวล แต่อันกลับหันหน้าหนีนั่นทำให้ลิปเปอร์เหมือนได้สติขึ้นมา


"คุณมันใจร้ายที่สุด......" อันบอกเสียงสั่นและหลับตาลง แม้แต่หน้าของร่างสูงเขาก็ไม่อยากเห็นในตอนนี้ ลิปเปอร์ยกมือขึ้นลูบผมที่ปรกหน้าอันออกเบาๆ เขาถอนตัวเองออกมาช้าๆ อันก็ผวาเป็นระยะอย่างน่าสงสาร


"....................." เขาไม่มีแม้แต่คำขอโทษที่จะมอบให้ รู้ว่าตัวเองทำเกินอารมณ์ แต่เขาทำไปแล้วจะให้แก้มันยังไง ก็คงไม่เหมือนเดิม คืนนั้นเขาทิ้งอันนอนคนเดียวที่ห้องและกลับมาที่บริษัท แม้แต่หน้าพี่น้องคนไหนเขาก็ไม่อยากเจอ อยากจะอยู่คนเดียวมากกว่า

.

.

"ทำไมถึงมากลางดึกแบบนี้ล่ะครับ?" ซีถามเจ้านายน้อยที่เดินเข้ามาในบริษัท เพราะเขากำลังจะเลิกงาน


"ผมเบื่อๆ น่ะครับ ไม่อยากกลับห้องเลยมาหาที่อยู่" ลิปเปอร์ตอบเสียงเรียบ 


"อ่อ เห็นหน้าเจ้านายน้อยแล้วผมนึกขึ้นได้ ผมมีวิดีโอจากกล้องวงจรปิดวันนี้ตอนที่คุณหนูเล็กตกบันได จะเอาไว้ดูมั้ยครับ?" ซีถามขึ้นเพราะเขาเพิ่งได้มันมา และจะรายงานเจ้านายใหญ่ในวันพรุ่งนี้ เพราะตอนนี้ไปเฝ้ามิกซ์อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว


"วิดีโอ?"


"ครับ วิดีโอจากกล้องวงจรปิดตรงบันไดเผื่ออาจจะทำให้อะไรๆ มันกระจ่าง" ซีบอกและส่งแฟล็ตไดซ์อันเล็กให้กับลิปเปอร์ ก้มหัวให้นิดๆ และเดินจากไป ร่างสูงมองสิ่งที่อยู่ในมือก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ เขาเดินขึ้นไปยังห้องทำงานของตน ล้มตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อน เสียงครางหวานและใบหน้าที่ร้องไห้อย่างน่ารักนั่นมันติดตาเขาจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าอีกคนทรมานแต่ทำไมเขากลับชอบใจ?


"....................." ลิปเปอร์เปิดโน้ตบุ๊คขึ้นและเสียบแฟล๊ตไดซ์เพื่อดูวิดีโอข้างใน ทันทีที่ภาพขึ้นมาเขาก็เห็นมิกซ์กำลังเดินเซไปที่บันได เพียงไม่นานอันก็เข้ามาคว้าตัวเอาไว้เพราะมิกซ์กำลังจะล้มลงไป แต่เพราะอันก็ตัวไม่ได้ใหญ่ทำให้รับน้ำหนักไม่ไหวกลิ้งตกลงไปทั้งคู่ สต๊าฟหญิงอีกคนก็ตามมาพร้อมกับกรี๊ดเสียงดัง ลิปเปอร์ถึงกับคว่ำจอโน้ตบุ๊คลงและถอนหายใจ


"นี่กูทำอะไรลงไป?"



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพให้แบบจุใจเลย 100%  ให้ตอนเดียวเลยนะ

เดี๋ยวหลังจากนี้คือการเปลี่ยนแปลงของอันเราแล้ว

อ่านแล้วไม่เม้น งอน!!

​(ยังเปิดพรีออเดอร์รักเสพติดกันต่อเนื่องนะจ้ะ วันนี้ถึง 14 กุมภาพันธ์ 61 เน้อ)



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น