แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -14- ...ทำไม่ได้...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -14- ...ทำไม่ได้...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.4k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2557 19:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -14- ...ทำไม่ได้...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

ที่ 14

 

 

...ทำม่ด้...

 

 

 

            “เจ้า...พูดอะไรออกมา” รีคอนพูดถามขึ้นพร้อมกับมองลูซและดาร์คด้วยความไม่พอใจ

 

 

 

            “อย่าทำร้ายพวกเขา” ไอเดียพูดบอกออกมาอีก

 

 

 

            “ไอเดีย...” ลูซและดาร์คเรียกไอเดียด้วยเสียงแผ่วเบา รีคอนกัดฟันแน่นพยายามระงับความโกรธเอาไว้

 

 

 

            “งั้นเลือกสิ เลือกที่จะมากับข้าแลกกับการที่ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าพวกหน้าสมเพชพวกนี้” รีคอนพูดว่าออกมา ลีโอเน่กัดฟันแน่นเมื่อได้ยินสิ่งที่รีคอนพูดแต่เร็นโอก็จับมือลีโอเน่ไว้แน่นเพื่อไม่ให้คนรักของตนเข้าไปยุ้งกับเรื่องระหว่างทั้ง 4

 

 

 

            “ไม่ได้นะไอเดีย!! กลับไปกับข้า ข้าขอร้อง” ลูซพูดว่าและจับมือของไอเดียไว้แน่น

 

 

 

            “เจ้าห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาดนะ” ดาร์คพูดบอกออกมาอีกคน

 

 

 

            “หุบปาก!!!” รีคอนตะหวาดลั่นก่อนจะใช้กงเล็บข่วนทั้งสอง ไอเดียจึงรีบจับร่างอันแข็งแกร่งของรีคอนเอาไว้

 

 

 

            “ไป...ฮึก...ผมจะไปกับคุณ” ไอเดียพูดว่าเพราะตอนแรกไอเดียก็ตั้งใจจะหนีลูซและดาร์คอยู่แล้ว ถึงทางเลือกครั้งนี้มันจะทำให้ไอเดียเจ็บปวดมากก็ตาม

 

 

 

            “ไม่นะไอเดีย!! อย่าทำแบบนั้น!” ดาร์คร้องห้าม แต่หมาป่าตัวอื่นๆก็เข้ามากันไม่ให้ลูซและดาร์คเข้าใกล้ รีคอนยกยิ้มอย่างพอใจที่ได้ชัยชนะในครั้งนี้ รีคอนจึงย่อตัวให้ไอเดียขึ้นไปนั่งบนหลัง ไอเดียน้ำตาไหลพรากเมื่อได้ยินเสียงร้องห้ามของลูซและดาร์ค ไอเดียกัดฟันแน่นก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนหลังของรีคอนโดยไม่มองลูซและดาร์ค เพราะถ้าไอเดียมองไป ไอเดียคงไม่สามารถละสายตาไปจากลูซและดาร์คได้อีกเป็นแน่

 

 

 

            “ไปกันเถอะ” ไอเดียพูดเสียงแผ่ว รีคอนจึงยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะออกตัววิ่งอย่างรวดเร็ว

 

 

 

            “ไอเดีย!!!!!” ลูซและดาร์คร้องตามอย่างบ้าคลั่งพยายามจะฝ่าฝูงหมาป่าออกมาให้ได้แต่ก็ฝ่าไม่ได้เพราะฝูงหมาป่าไม่มีท่าทีจะยอมปล่อยให้ลูซและดาร์คผ่านมาง่ายๆ

 

 

 

            ใช้เวลาไม่นานรีคอนก็พาไอเดียมายังหมู่บ้านของเผ่าพันธุ์หมาป่าไอเดียถูกพาตัวมายังบ้านของรีคอน เมื่อเข้ามาในห้องไอเดียก็ได้แต่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงนุ่มๆ รีคอนก็นิ่งเงียบเพื่อดูอาการขอไอเดีย

 

 

 

            “เจ้ารักมัน” รีคอนพูดขึ้นทำลายความเงียบ ไอเดียก้มหน้านิ่ง

 

 

 

            “อืม...” ไอเดียตอบรับในลำคอเบาๆจนแทบไม่ได้ยิน

 

 

 

            “แล้วทำไมเจ้าไม่เลือกมัน” รีคอนพูดถามออกมาอีกแม้ในใจจะรู้สึกเจ็บปวดก็ตาม

 

 

 

            “เพราะเผ่าพันธุ์ของเขา...ทำสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยเอาไว้...” ไอเดียพูดตอบออกมาอีก

 

 

 

            “งั้นหรอ” รีคอนพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆไอเดียพร้อมกับนั่งท่ายืนเข่าตรงหน้าไอเดียที่กำลังนั่งอยู่ที่เตียง

 

 

 

            “ข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกนั้นทำอะไรที่ไม่น่าให้อภัยไว้กับเจ้า...” รีคอนพูดว่า พร้อมกับยกมือไปลูบขอบตาที่แดงก่ำของไอเดีย

 

 

 

            “แต่พวกนั้นทำให้เจ้าร้องไห้...” รีคอนพูดขึ้นมาอีก ไอเดียกัดฟันแน่นด้วยความรู้สึกเศร้าในใจ

 

 

 

            “ร้องไห้ออกมาเถอะ...ข้าอยู่ตรงนี้ข้างๆเจ้า” รีคอนพูดบอกออีกมาอีก หยาดน้ำตาใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของไอเดียทันที

 

 

 

            “ฮึก!...ผม...ผมผิดหรือเปล่า....ฮือออ...ทั้งๆที่...ทั้งๆ...ที่พวกเขา...ฮึก...ไม่ได้เป็นคนทำ...ฮึก...แต่ผมกลับทำท่าเกลียดพวกเขา...ฮึก...ทั้งๆที่ใจของผม...มันเจ็บปวดแบบนี้...ฮือออ...” ไอเดียพูดว่าออกมา รีคอนจะกอดรัดร่างเล็กๆอันสั่นเทาของไอเดียเอาไว้ ใจนึกอยากจะรู้ว่ามันเรื่องอะไรที่ทำให้ไอเดียร้องไห้ แต่ก็ไม่กล้าถามออกไปเพราะกลัวจะทำให้ไอเดียเสียใจมากยิ่งขึ้น

 

 

 

            “ฮึก...ฮืออ...” ไอเดียสะอื้นอยู่อย่างนั้นจนเวลาผ่านไปนานรีคอนถึงพลักไอเดียออกช้าๆ

 

 

 

            “มาอยู่กับข้าเถอะนะ” จู่ๆรีคอนก็พูดขึ้นด้วยแววตาจริงจัง

 

 

 

            “เอ๊ะ...”

 

 

 

            “มาอยู่กับข้า...มาใช้ชีวิตกับข้า...รับรองว่าข้าจะไม่มีวันทำให้เจ้าเสียใจ” รีคอนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะพลักไอเดียลงไปนอนราบบนเตียงโดยที่ขายังหอยอยู่

 

 

 

            “ดะ...เดียวก่อน” ไอเดียพูดว่าอย่างตกใจและรีบยกมือขึ้นดันตัวของรีคอนเอาไว้เมื่อรีคอนตามขึ้นมาทาบทับร่างกายของตน

 

 

 

            “เป็นของข้าเถอะ” รีคอนพูดบอกก่อนจะรวบมือทั้งสองข้างของไอเดียด้วยมือข้างเดียวก่อนจะนำไปตรึงไว้เหนือหัว

 

 

 

            “จะทำอะไรนะ...” ไอเดียพูดขึ้น

 

 

 

            “ทำให้เจ้าเป็นของข้ายังไงละ” รีคอนพูดบอกก่อนจะก้มลงไปหมายจะจูบแต่ไอเดียรีบหันหนีทันทีด้วยความตกใจ รีคอนจึงยกมืออีกข้างที่ว่างจับคางของไอเดียให้หันมา

 

 

 

            “ยะ...หยุด...อึก...” ไอเดียเม้มปากเน้นเมื่อรีคอนประกบจูบลงมาถึงแม้ว่าจะไม่ใช่จูบแรกระหว่างไอเดียกับรีคอนก็ตาม

 

 

 

            “เปิดปากให้หน่อย...” รีคอนพลักตัวออกมาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

 

 

 

            “มะ...ไม่...อื้อออ...” รีคอนใช้จังหวะที่ไอเดียพูดรีบประกบจูบลงไปอีกรอบพร้อมกับสอดลิ้นเข้าไปด้านในอย่างแผ่วเบา

 

 

 

            “อื้อออ...อื้อออ...” ไอเดียร้องประท้วงในลำคอแต่รีคอนก็ไม่สนใจ รีคอนปล่อยมือจากปลายคางของไอเดียแล้วค่อยๆสอดมือเข้าไปใต้เสื้อของไอเดียพร้อมกับสะกิดยอดอกเล็กเบาๆ

 

 

 

            “อื้อออ...ยะ...อย่า...อ๊ะ...” ไอเดียหันใบหน้าหนีจูบของรีคอนและพยายามเอาแขนออกจากการกอบกุมของรีคอน

 

 

 

            “เป็นของข้า...แล้วข้าจะไม่ทำให้เจ้าเจ็บปวด” รีคอนพูดว่าออกมาอีกและก้มลงไปซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนของไอเดียพร้อมกับปลดกางเกงไอเดียช้าๆ

 

 

 

            “ไม่เอา...อย่านะ...ขอร้องละ” ไอเดียพูดขอทำให้รีคอนชะงักกึกพร้อมกับกัดฟันแน่นด้วยความโมโหตัวเอง

 

 

 

            พรึบ!

 

 

 

            “ไม่ได้...ข้าทำไม่ได้...ข้าฝืนใจเจ้าไม่ได้...” รีคอนพูดว่าก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ไอเดียอยู่ในห้องเพียงลำพังกับความรู้สึกวุ่นๆในใจ

 

 

 

            “มัน...เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง” ไอเดียพูดแผ่วเบาก่อนจะนอนคดอยู่ในที่นอนจนเผลอหลับไป

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            ปัง!! เพล้ง!! พลัก!! โครม!!

 

 

 

            “บ้าที่สุด!!!” ลูซร้องลั่นพร้อมกับทำลายข้าวของไปเรื่อยๆ ต่างจากดาร์คที่พยายามนั่งนิ่งข่มอารมณ์ขุมมัวเอาไว้

 

 

 

            “เลิกบ้าซะทีลูซ นั่งนิ่งๆสงบอารมณ์ซะ” ดาร์คพูดว่าลูซหันขวับมามองดาร์คทันที แต่ก็พยายามยืนนิ่งๆก่อนจะมานั่งลงที่โซฟาตรงข้าม

 

 

 

            “เพราะอะไรกัน ไอเดียถงเลือกเจ้าหมาป่านั้น” ลูซกันฟันพูดอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

            “ข้าก็ไม่รู้ ถ้าวัดจากกำลัง ระหว่างเรากับรีคอน ข้าว่ารีคอนชนะ ถ้าหากพระราชาไม่มาช่วย” ดาร์คพูดบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ถ้าจะถามว่าดาร์คเจ็บใจมั้ย ดาร์คคงจะตอบได้ทันทีเลยว่า มากจนแทบจะกลับไปฆ่าหมาป่าทุกตัวที่ป่าหมอกอีกครั้ง

 

 

 

            “แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดี” ลูซพูดว่าด้วยความกังวล

 

 

 

            “ช่วงนี้ปล่อยไอเดียก่อน และให้เรารักษาแผลด้วย” ดาร์คพูดว่า

 

 

 

            “แต่...!

 

 

 

            “ตราบใดที่ตราแวมไพร์ของเรายังอยู่กับไอเดีย...ไอเดียก็ไม่สามารถหนีเราไปได้หรอก” ดาร์คพูดว่าออกมา

 

 

 

            “เจ้าใจเย็นเกินไปแล้ว” ลูซพูดว่าออกมาอย่างไม่เข้าใจทั้งๆที่ลูซโมโหเป็นฟืนเป็นไฟแต่ดาร์คกลับนั่งนิ่งเงียบเสียอย่างนั้น

 

 

 

            “ร้อนรนไปมันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา มีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง” ดาร์คพูดดัก ลูซจึงนิ่งเงียบ

 

 

 

            “เจ้าจะยอมให้ไอ้หมานอกรีคนั้นคาบไปงั้นรึไง” ลูซพูดว่า

 

 

 

            “ไม่มีวันไม่มีวันเสียคนที่ข้ารักไปเด็ดขาด” ดาร์คพูดว่าด้วยแววตาจริงจัง สักพักก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

 

 

 

            ก็อก ๆ ๆ

 

 

 

            “เข้ามา” ดาร์คพูดว่า ก่อนที่ประตูห้องจะเปิดออกพร้อมกับเดม่อนที่วิ่งเข้ามาและกระโดดขึ้นไปบนตักของดาร์ค

 

 

 

            “ว่าไงหื้ม” ดาร์คพูดถามและลูบหัวเดม่อนไปมา

 

 

 

            “ท่านบาดเจ็บหนักขนาดนี้ทำไมไม่ไปตามพวกข้าละ” เดม่อนพูดถามขึ้นดวงตามองไปที่ลอยเล็บที่หน้าอกแกร่งของดาร์คและหัวไหล่ที่มีรอยเขี้ยวหมาป่า ลูซเองก็บาดเจ็บที่หลังและใบหน้าเช่นเดียวกัน

 

 

 

            “ข้าไม่เป็นไรจริงๆ” ดาร์คพูดเสียงทุ่มนุ่ม

 

 

 

            “พวกท่านนะตายด้านกันไปแล้วจริงๆ เลือดออกจนแทบจะหมดตัวยังนั่งทำหน้านิ่งได้อยู่อีก” เดม่อนพูดว่า ขณะที่คารอสกำลังเดินเข้าไปดูแผลของลูซ

 

 

 

            “เรานั้นแหละ เดี่ยวนี้อยู่กับคารอสแล้วกล้าพูดกับข้าแบบนี้งั้นหรือ หื้ม ?” ดาร์คพูดขึ้นเล่นๆ ทำให้เดม่อนหน้างอไปนิด คารอสเองก็แอบขำเบาๆ จนเดม่อนยิ่งหน้างอเข้าไปใหญ่

 

 

 

            “อย่าหัวเราะข้านะ!” เดม่อนพูดว่าทำให้คารอสต้องกลั้นขำเพื่อไม่ให้คำรักงอนตนเอง

 

 

 

            “แล้วท่านช่วยท่านไอเดียได้มั้ย” เดม่อนพูดถามเปลี่ยนเรื่อง ทำให้ลูซและดาร์คชะงักกึก

 

 

 

            “เดม่อน” คารอสพูดดุคนรักที่เผลอพูดอะไรไม่ดีๆไป

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สิบสี่!!++++++++++

 

 

ความคิดเห็น