HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่ 4 Hman ตะลุย วงการไอดอล1 คนที่คุณก็รู้ว่าใคร

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 Hman ตะลุย วงการไอดอล1 คนที่คุณก็รู้ว่าใคร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2560 14:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 Hman ตะลุย วงการไอดอล1 คนที่คุณก็รู้ว่าใคร
แบบอักษร

ตอนที่ 4 Hman ตะลุย วงการไอดอล1 คนที่คุณก็รู้ว่าใคร

เห้อ.....เพราะคุณแม่กับคุณไอโกะ อารมณ์โรแมนติกที่กำลังก่อตัวหายไปหมดทันที คืนนั้นผมนอนหน้าทีวี ยกห้องทั้ง3ให้ผู้หญิงเขาไป .....ส่วนทำไมไม่ไปนอนกับคุณไอโกะหรือคุณแม่น่ะเหรอ หึหึ ตอนพวกเธอเมาไม่น่ารักขนาดนั้นหรอกนะ

[ถ้านายเป็นผู้ชายสุดเท่แล้วละก็]

[ต่อให้มีคนอื่นเข้ามา]

[นอกจากนาย นอกจากนายยยยยยย]

[ฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ ใจ ใจ]

*ดัดแปลงมาจากเพลง控えめI love you!

“หืม...จิอากิเธอร้องเพลงได้ด้วยนี่” ผมถามจิอากิ เธอฮัมเพลงอะไรสักอย่างที่คุณไอโกะเปิดบนรถ

“อื๊มนิดหน่อยน่ะ” จิอากิตอบ เธอนั่งเบาะหลังกับผม กุมมือผมอยู่ด้วยนะ “แต่เลิกไปนานแล้ว ...ตั้งแต่คุณพ่อเสีย..” จิอากิก้มหน้าเล็กน้อยก่อนพูดกับคุณไอโกะว่า “คุณไอโกะคะ ...ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ ตกลง”

{ฉันจะเป็นไอดอลอันดับ1 ฉันจะพยายามไปให้ถึงที่ตรงนั้น ฉันจะยืนข้างๆ ไดจัง}

“เห้ย จิอากิ” ผมสะดุ้ง จู่ๆ ข้อความสีแพลทินั่มก็เด้งขึ้นมาบนหัวจิอากิ “นี่เธอจะเป็นไอดอล?”

“ไดจังรู้.....คุณไอโกะบอกไดจังได้ยังไงคะ หนูบอกแล้ว.ว่าห้าม” จิอากิเขย่าที่นั่งคนขับ ...ส่วนผมอะไรที่เกาะต้องหาโดยด่วน คุณไอโกะหันมาตอบจิอากิ และการมองถนนก็ไม่สำคัญกับเธออีกต่อไป

“เปล่า ฉันไม่ได้บอก” คุณไอโกะทำหน้าเบี้ยวแล้วจ้องมาทางผม “ไอ้เด็กเวร! แก...แก หุบปากมั่งได้ไหม จะเห็นอะไร รู้อะไรก็เก็บไว้ก่อนสิวะ” เอี๊ยดดดดดดดดดดดดด “มือๆ คุณไอโกะ พวงมาลัยๆ อย่าปล่อยครับ”

ความลับเรื่องพลังพิเศษของผมมีแต่คุณไอโกะที่รู้ ส่วนจิอากิรู้เพียงแค่ ผมเป็นปีศาจสีแดง ที่มีน้ำลายรักษาแผลและมีพลังเหนือคนทั่วไปนิดหน่อย เธอเชื่อสนิทใจเลยแหละ คานะก็เช่นกัน

คุยไปคุยมา ผมถึงรู้ว่างานถ่ายน่ะไม่ใช่ถ่ายแบบ แต่เป็นถ่ายMV ในเพลงใหม่ที่จิอากิฝึกร้องอยู่เมื่อกี้นี้ อ่าฮะ เธอจะไหวเหรอ ผมคิด

วง KTR 38 กลุ่มน้องสาวของABC 38 เพิ่งก่อตั้งใหม่ที่ชิบะ เมืองคาโทริ เป็นกลุ่มไอดอลแบบไงดี คือต้องทำงานหนักมากและแน่นอนว่าผมไปอยู่ข้างๆ คอยดูแลเธอไม่ได้ คุณไอโกะก็ด้วย

ข้อความสีแพลทินั่มงั้นเรอะแถมกรอบมันยังมีประกายระยับอีก อืม....สมกับความยาก ไอดอลอันดับ1สินะ นั่นหมายถึงต้องเข้าไปทีมหลักหรือเปล่า ผมได้ยินมาว่า มีกฎเหล็กห้ามมีแฟน หรือไปพบผู้ชาย...

“ทำหน้ายังกับปลาตายเลยไดจัง ไม่สบายเหรอ” จิอิกิถาม . “ปะ—เปล่า” ผมถึงเพิ่งรู้สึกตัว ผมเหม่อคิดไปนานเท่าไหร่แล้วนะ “ไหนดูซิ” เย้ย .... “เดี๋ยวยัยบ้า ทำอะไรน่ะ” หงุดหงิดตัวเองชะมัดพอเจอคนที่ชอบแล้วมันชอบทำตัวเป็นหนุ่มจิ้นเนี่ย เราแค่แตะหน้าผากกันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ใช่ไหม ใช่ไหม ใช่ไหม

“คุณไอโกะคะ ...พาไดจังไปหาหมอก่อนเถอะค่ะ ตัวร้อนจี๋เลย”

“ไก่อ่อนเอ๊ย”

“เปล่านะครับ” ฮึ่ม ผมรีบแก้ตัว

ประมาณ 3ชั่วโมงจากทามะลอดอุโมงค์ใต้น้ำผ่านอ่าวโตเกียวในที่สุดเราก็ถึงหาดโมริยะ ตอนเกือบ10โมง

โชคดีที่ยังไม่ถึงฤดูร้อน คนจึงยังไม่ค่อยพลุกพล่าน ริมถนนบนชายหาดรถบรรทุกคันใหญ่2คันจอดอยู่ ข้างกันมีรถตู้เรียงรายและรถหรูๆ ดูรู้ว่าเป็นของคนในวงการอีก3-4คัน ไม่ต้องห่วงรถของพี่เรย์นะเด่นสุด หึหึ แค่การเข้าไปจอดคนก็กระโดดกันเป็นแถว เรียกแขกตลอดเลยคุณไอโกะ

“ฉันไอโกะค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ” คุณไอโกะทักทายชายแก่หัวล้านพุงพลุ้ยสวมกางเกงว่ายน้ำซึ่งเดินตรงมาทางเราทันทีที่เห็นรถจอด

“ผมโมริทากะครับ ส่วนทางนี้คือ จิอากิจังสินะ” คุณโมริทากะหันไปยิ้มให้จิอากิ

“อาซากุระ จิอากิ ฝากตัวด้วยค่ะ” จิอากิเปลี่ยนไปเธอไม่อายแถมยังโค้งตัวทักทายผู้ชายได้อย่างปกติ

“ไดอิจิโร่ เท็ตสึยะครับ” ผมยื่นมือออกพร้อมโค้งตัว “โฮะๆ หนุ่มแน่นกล้ามกำลังดี” คุณโมริทากะเขย่ามือ แล้วใช้อีกมือตบไหล่ผมแหมะๆ “ถอดกางเกงเลย โชว์ของดีให้ดูหน่อยสิ”

“พรวดดดด” น้ำอัดลมกระป๋องแทบหล่น “คุณว่าอะไรนะ” ผมถามย้ำ คิดว่าคงฟังผิด

“คุณไอโกะไม่ได้บอกเหรอ?” เขาหันไปทางคุณไอโกะ “เท็ตคุงเขาแค่อายน่ะค่ะ โฮะๆ” คุณไอโกะขยับแว่นแล้ว ..... “อ่อๆ คนหนุ่มก็งี้ คิดไม่ถึงนะว่าหน้าตาแบบนี้ยังจิ้นอยู่”

“แฮะๆ” ผมเกาหัวแกร๊กๆ “จิอากิจังเชิญทางนี้เลย” คุณโมริทากะยื่นมือไปบนรถบรรทุก “กันปาปารัซซี่น่ะ” อ่อห้องแต่งตัวสินะ

ส่วนผมไม่มีไรมาก ไปห้องน้ำที่ไหนก็ได้ ใส่กางเกงว่ายน้ำตัวเดียว ....นี่ตูคงไม่ได้มารับบทไอ้หื่นใช่ไหม ผมชักสงสัย

“เท็ตสึยะคุง ใช่ไหม” ระหว่างที่ผมนั่งมองทีมงานกำลังเซ็ทอุปกรณ์บนชายหาย เสียงหญิงสาวรายหนึ่งก็ดึงขึ้น เธอเดินมาข้างๆ เป็นเรื่องปกติใช่ไหมที่ผมต้องมองไล่ไปตั้งแต่เท้า เรียวขา น่อง ...แล้วก็หว่างขาอวบนูนซึ่งซ่อนอยู่ภายใต้ชุดไว้น้ำทูพีซสีน้ำเงิน เอวบางมาก หน้าอกเป็นร่องนูนขึ้นมาจากการบีบรัดของชุดว่ายน้ำ

“มองอะไรอยู่เหรอ” ขณะที่กำลังจะมองหน้า รอยยิ้มอันสดใสก็ก้มลงมาจ้องแววตาผมก่อน ผมรู้สึกคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก “ปะ—เปล่าครับ เอ่อ....ผมเท็ตสึยะครับ” ผมก้มหัวหงกๆ

“นั่งด้วยคนนะ พวกน้องๆ ยังไม่ออกมา”

“ครับเชิญเลย ชายหาดเป็นของทุกคนอยู่แล้ว”

เธอยิ้มและนั่งลง เอ...เอางี้เลยเหรอ .ผมเขยิบตัวออกนิดหน่อย ทำไมไม่ไปนั่งห่างๆ แขนของเธอถูลงกับหัวไหล่ผม คงรู้นะว่าชิดแค่ไหน .....อย่า เธออย่าพยายาม ..เห็นนิ่งๆ แบบนี้อย่ายั่วฉัน ได้โปรด

“หึ...ไม่เหมือนที่ได้ยินเลย นึกว่านายจะหื่นกว่านี้นะ”

“เอ๋” ผมยกแขนเช็ดปาก หรือว่าน้ำลายผมจะเผลอไหลตอนคิดอะไรแปลกๆ

“ไม่ หน้านายเรียบร้อยดี” เธอปัดผมสีดำตรงหน้าไปทัดหูแล้วก้มมอง ... “ไอ้นั่นน่ะ ดูชั่วร้ายจัง”

“เย้ย คุณ คุณ ...” ผมรีบยกมือมาปิดเป้าตัวเอง อายเป็นเหมือนกันนะเห็นหื่นอย่างนี้ก็เถอะ

“ฮิฮิ ฉันล้อเล่น” เธอหันหน้ากลับไปมองทีมงาน “ว่าแต่ ทีมงานถ่ายMVบริษัทนี้ หน้าตาดูเถื่อนๆ เนอะ ยังกับยากูซ่า”

“เฮะ .หน้าเถื่อน ยากูซ่า อย่าบอกนะ” ผมเลิกเหม่อตั้งใจมองไปตรงกลุ่มทีมงานอีกที เก้าอี้เล็กๆ หลังกล้อง มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ ใส่เสื้อลายดอก กางเกงฮาวาย ผมชี้ๆ สีทองมั่งดำมั่ง ….นั่นชัด ชัดๆ เลย ไอ้คนที่เหมือนผู้กำกับ ชายคนนี้มันตัวซวยอันดับ1

“เฮ้ย เฮ้ย เท็ตคุง ทางนี้ ทางนี้เซ่ะ”

“มัตสึ คุณมัตสึโมโตะ!” ผมทำหน้าเหวอ ....ยังจำครั้งที่แล้วได้ ...ไม่รู้ทำไมมันอาจบังเอิญก็ได้นะ แต่ผมมีความรู้สึกว่า คุณมัตสึโมโตะแม่งมีออร่าโชคร้ายแผ่ออกมาจากตัวตลอดเวลา

“ม่ายยยย! อย่าเข้ามา อย่าเข้ามานะครับ!” ผมรีบยกมือห้าม ไอ้ทีมงานกุ๊ยเห็นผมก็พากันวิ่งกรูมาหา

“ว้าว ยูกิจังในชุดว่ายน้ำโว้ยพวกเรา” แต่พอมาถึงดันไปสนใจผู้หญิงที่นั่งข้างๆ ผมแทนซะงั้น โอ้ยยย ซักที ขอซักทีได้ไหม ไอ้พวกคุณมัตสึ

“เป็นไงบ้างคะ” ผู้หญิงคนนี้รู้สึกว่าจะชื่อยูกิ พอเห็นพวกคุณมัตสึมอง แทนที่เธอจะอาย เธอกลับลุกขึ้นยืนโพสต์ท่าเซ็กซี่ หน้าตาเธอคุ้นมาก จะว่าสาวๆ จากวงน้องใหม่อย่าง KTR38 ผมก็ต้องไม่คุ้นสิ เพราะนี่เป็นMVแรกเปิดตัวพวกเธอ

“ยูกิจังจะจบการศึกษา*ในปีนี้จริงๆ เหรอ” 1ในทีมงานตัวอ้วนหน่อยมีผ้าโพกหัวสีน้ำเงินพันหน้าผากเอ่ยปากถาม

(จบการศึกษาสำหรับไอดอลคือการออกจากวงครับ*)

“แหม...” เธอยิ้มเล็กๆ “พวกคุณเป็นทีมงานไม่รู้บทในวันนี้เหรอคะ”

“ไม่ครับ ไม่มีใครในทีมงานรู้นอกจากผมกับผู้จัดการ” คุณมัตสึตอบ “ถ้ารู้ก่อนMVนี้จะไม่มีความหมายเลยครับ”

ทำไมผมเห็นนรกอยู่บนหัวคุณมัตสึฟะ ไอ้เรื่องที่พยายามปิดอยู่เนี่ย ให้คุณมัตสึมาทำงานนี้จะดีเหรอ พวกคุณไม่รู้จักมนุษย์ซวยหมายเลข1ซะแล้ว

แชะ!

ความฉิบหายมาเยือนไวกว่าที่คาด เสียงกล้องดังมาจากริมถนน ด้วยความสามารถพิเศษของผม {เสริมการได้ยิน35/99} หูของผมดีกว่าคนทั่วไป 35เท่า ถ้าเรื่องนั้นเกี่ยวพันกับผม ผมคิดว่านะ ไม่ก็ถ้าเรื่องนั้นไอ้ไม่ใช่พระเจ้าอยากให้ได้ยิน แต่ช่างเถอะเสียงชัตเตอร์จากกล้องส่องมาทางนี้ไม่ผิด

{เสริมสายตา} 99/99

{True Eye}10/10

{ค่าความปรารถนา -500}

{ค่าความปรารถนา 43795}

ริมถนนฝั่งภูเขา ในป่าหลวมๆ หลังพงหญ้า ชุดพลาง กางเกงทหาร ใส่หมวกไหมพรมปิดหน้า นอนราบไปกับพื้นส่องเลนส์ขยายยาวเท่าแขนมาทางนี้

“โทษทีนะ คุณมัตสึ คุณยูกิ ผมขอตัวแป๊บ”

“ฉี่เหรอ ห้องน้ำทางนี้ เท็ตคุง” คุณมัตสึชี้ไปทางห้องน้ำ “เปล่าครับ ...ผมลืมของไว้ที่รถน่ะครับ”

ผมไปที่ทางออกจากชายหาย ขอบบันไดสูงประมาณ 2 เมตรบังสายตาทุกคนได้พอดี

{Overclock 10/10} ความสามารถทางกายภาพ ไม่เสียแต้ม แต่ผมจะเสียพลังงานมากกว่าเดิม 100 เท่า นั่นหมายถึงถ้าผมใช้มันวิ่งไป 100 เมตร เท่ากับ ผมต้องวิ่ง 10กิโมตร แต่ผลลัพธ์มันก็คุ้มนะ

ภาพทุกอย่างช้าลงจนเกือบหยุดนิ่ง เสียงอื๊ออึง เสียงตะโกนหายไป ไม่มีแม้เสียงคลื่นกระทบฝั่ง ผมวิ่งข้ามถนนเข้าไปในแนวภูเขาด้านหลัง กระโดดข้ามแนวกั้นดินถล่มสูงประมาณ 3เมตร

ในชั่วพริบตา ผมมายืนอยู่ด้านหลังไอ้โรคจิตแอบถ่ายเรียบร้อย

ปลดOC

“หยุดอย่าส่งเสียงไม่งั้นแกตาย!”

ผมนั่งทับหลังมันแล้วใช้แขนล็อกคอมันขึ้นจนตัวมันงอ แปลก.... ไม่มีเสียงตอบ ไม่มีการตอบโต้

มันหยุดนิ่งเหมือนพร้อมรับการโจมตีไว้แล้ว

“เป้าหมายรู้ตัวแล้ว ย้ำ เป้าหมายรู้ตัวแล้ว” มันยกมือแตะอุปกรณ์เล็กๆ แถวๆ หู ผมเห็นไม่ถนัด หมวกไหมพรมมันปิดอยู่ เปิดใช้ True Eye อีกรอบ ......ไม่ โง่ฉิบ แค่ดึงหมวกมันออกง่ายๆ

“หมายความว่าไง มึงอยากตายนักใช่ไหม” ผมกระชากหมวกมันออกจากหัว

“ไงที่รัก สบายดีไหม” ผมสีดำถูกรวบไว้กลางศีรษะเป็นก้อนกลม เผยให้เห็นไรผมบางๆ บนต้นคอเรียวขาว อยากก้มไปสูดกลิ่นหอมจากแชมพูประจำตัวเธอชะมัด ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่ใครที่ไหน

“อาจารย์คาดะ”

“ฉันจะกรี๊ดแล้วนะ” เธอถลึงตาโตๆ ขึ้น “เรียกใหม่ แค่4เดือนลืมไปแล้วเหรอคะ!”

“จุน” ผมตกใจมาก ตาค้างเลย “อะไร ..ทำไมถึง... แล้วเธออยู่.. เอ่อ. คือ ....แม่งเอ้ย มาอยู่นี่ได้ไง”

“ไดอิจิคุง” อ่าวไม่ได้มีแค่คนเดียว เสียงอีกเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง ใช่ ทางขึ้นเนินนี้อยู่ด้านหลังเขา ว่าแต่เสียงคุ้นอีกแล้ว แถมเรียกชื่อเก่าผมด้วย มีหรือผมจะไม่หันไปมอง

“คุณอาสุกะ ....โอ้ยยย จะเป็นลม” สงสัยผมใช้overclockมากไปไม่ก็โดนยุงกัดจนนอนได้ไม่เต็มอิ่ม อ่อ....อ่อ....รู้แล้วๆ ผมฝันอยู่นี่เอง

“ราตรีสวัสดิ์ นอนต่อนะครับ”

“พี่ ปล่อยอาจารย์เถอะ ความผิดฉันเอง”

อ๊ากกกกกกกกกกกกก ปลุกผมที ไม่จริงใช่ไหม เสียงนี้มัน …………

คนที่คุณก็รู้ว่าใคร

**********************************************

วอเดอ....moreสินะ ฮ่าๆ (คนเขียนเฉลยให้)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}