คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 21 กลับบ้านกันนะ

ชื่อตอน : บทที่ 21 กลับบ้านกันนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2560 12:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21 กลับบ้านกันนะ
แบบอักษร

เมื่อทานข้าวเสร็จ วรารี กะว่าจะต้องพูดกันให้รู้เรื่องแต่ปรากฏว่า พอเธอเข้าไปในรถก็หลับอุตุเลย เหมือนอดหลับอดนอนมาจากไหนก็ไม่รู้ “หลับง่ายจริงเชียว” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด พูดพึมพำกับตัวเอง ขยับร่างบางให้ศรีษะโน้มลงมาอยู่ระหว่างคอกับไหล่ของเขา โดยแขนโอบกอดไปด้านหลังร่างบาง และแอบขโมยหอมแก้มนวลด้วยหนึ่งฟอด 

“วุฒิ กลับเพ้นเฮาส์นะ แล้วพรุ่งนี้ให้คนไปเก็บของ นุ่น ที่อพาร์ทเมนต์มาด้วย” ท่านประธานหนุ่มสั่งบอดี้การ์ด “ครับ คุณลอฟ” อัครวุฒิ ขานรับคำสั่ง

“นุ่น ถึงบ้านแล้ว” ท่านประธานหนุ่มกระซิบเรียกที่ข้างหูเล็ก  “อื้อ อื้อ” วรารี ทำเสียงในลำคอ แต่ไม่ยอมตื่น แถมยังซุกซบเข้าหาความอบอุ่นของอกกว้างอีกต่างหาก ท่านประธานหนุ่มจำต้องอุ้มคนขี้เซาไว้แนบอกเดินขึ้นเพ้นเฮาส์ไป ‘ท่าจะไปไหนไม่รอดแน่นงานนี้ ทั้งหวงทั้งห่วงขนาดนี้ ตายน้ำตื้นแท้ๆ เจ้านายเรา’ อัครวุฒิ คิดพลางอมยิ้ม มองตามหลังผู้เป็นนายที่อุ้มหญิงสาวแนบอกด้วยความทะนุถนอม ราวกับไข่ในหิน

“เอ๊ะ! เรามานอนอยู่นี้ได้ไงเนี้ย” วรารี ลืมตาขึ้นมา รู้สึกมึนๆ งงๆ กับสถานที่ เพราะจำได้ว่าตนนั่งรถมากับ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด เพื่อจะกลับห้องพักของเธอ แต่ทำไมไงมาอยู่เพ้นเฮาส์ของเขาได้ล่ะ มือใครบางคนไม่อยู่สุข จากที่กอดร่างบางไว้แต่แรกเริ่มลูบไล้ขึ้นลง จนทำให้คนตัวเล็กสั่นสะท้านจากความวาบหวิว หายใจติดขัด มือเล็กรีบตะคลุบมือใหญ่ไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวลงไปด้านล่างมากกว่านี้

“คะ คุณลอฟ หยุดเดี๋ยวนี้นะ คนบ้า..เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง” วรารี เพลียใจจริงๆ จับมือใหญ่ไว้ได้ข้างหนึ่งแต่อีกข้างก็ไหลลื่นไม่ยอมหยุดนิ่ง “ก็พูดมาสิ ฟังอยู่” ท่านประธานหนุ่ม พูดเสียงอู้อี้อยู่ชิดลำคอคนตัวเล็ก ปากหนาพรมจูบไปทั่ว 

“จะพูดได้ไงล่ะ ถ้าคุณยังทำอย่างนี้อยู่” วรารี สั่นสะท้านไปทั้งตัว พูดจาติดขัด สติสตังลดลงไปกว่าครึ่ง “งั้นก็ไม่ต้องพูด” ท่านประธานหนุ่มกล่าวจบก็พลิกกายขึ้นคล่อม กดริมฝีปากหนาจูบประกบริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม แล้วพายุสวาทก็เริ่มถาโถมเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า... 

พอพายุสวาทสงบลง วรารี ก็หันหลังให้ชายหนุ่ม น้ำตาไหลรินออกมาเป็นทาง ท่านประธานหนุ่มได้ยินเสียงสะอื้นก็ตกใจ “ร้องไห้ทำไม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” ท่านประธานหนุ่มมองสำรวจไปทั่วร่างบาง อย่างหาจุดที่ทำให้คนตัวเล็กร้องไห้ “คนบ้า!.. อะไรก็จะจับกินอย่างเดียวเลย จะไม่ให้พูดอะไรเลยใช่ไหม บ้าที่สุดเลย” วรารี หันไปแว้ดใส่คนตัวโต 

ทำให้ท่านประธานหนุ่มถึงบางอ้อเลย “ฮ่าๆๆ”  ท่านประธานหนุ่มหัวเราะออกมาในทันที “หัวเราะทำไมไม่ทราบยะ!” วรารี แว้ดส่งให้อีกรอบ “ไม่ชอบให้จับกินหรือ มันดีออกจะตายไปนะ” ท่านประธานหนุ่มเย้าสาวเจ้า ทำให้ วรารี หน้าแดงราวกับลูกตำลึงสุกเพราะความเขินอาย ที่ชายหนุ่มช่างกล้าพูดไม่อายปากเอาซะเลย

“ตกลง คุณจะเอายังไงกันแน่?” วรารี พูดน้ำเสียงจริงจัง “ก็..แต่งงานอยู่ด้วยกัน” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นหลังจากนิ่งงันไปพักหนึ่ง “คุณคิดว่าพอแต่งงานแล้วเราจะอยู่ด้วยกันสักกี่ปี คนที่แต่งงานโดยไม่ได้มาจากพื้นฐานของความรัก อยู่ด้วยกันสักพักคุณก็คงเบื่อ แล้วก็มองหาผู้หญิงที่คุณต้องการที่จะรัก แล้วเราก็คงต้องเลิกกันไป ฉันคงไม่ต้องการอย่างนั้นเหรอนะ คุณสามารถรับผิดชอบลูกได้ พบเขาได้ในฐานะพ่อ โดยไม่ต้องแต่งงาน ซึ่งเราสองคนก็ต่างคนต่างอยู่ใช้ชีวิตกันไปไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันจะดีกว่า”

“ช่างเสียสละจริงนะแม่คุณ..” ท่านประธานหนุ่มประชด “ก็ทางนี้มันดีที่สุดแล้วสำหรับเราสองคน เพราะเราสองคนไม่ได้รักกัน” วรารี กัดริมฝีปากตัวเองกั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา ภายในใจเหมือนมีเข็มร้อยแล่มทิ่มแทงลงมาที่กลางหัวใจ ทำให้ปวดหนึบไปหมด 

คุณลอฟขา ยังไงก็เพลาๆ บ้างนะคะ คนกำลังท้องกำลังไส้ เดี๋ยวลูกตกใจหมดนะคะ.....อิอิ.....

ถ้ายังไงฝากนิยายอีกเรื่องด้วยนะค่ะ ชื่อเรื่อง ปรารถนาจอมบงการ เรื่องนี้ก็สนุกไม่แพ้กันค่ะ แต่ขอติดเหรียญบางตอนนะคะ จะได้มีแรงในการแต่งต่อไปค่ะ..... :)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น