email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 31 ลงเอยแบบลงตัว

ชื่อตอน : Ep. 31 ลงเอยแบบลงตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 72.7k

ความคิดเห็น : 71

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2560 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 31 ลงเอยแบบลงตัว
แบบอักษร

​จากความเดิมตอนที่แล้ว

ฉันแทบทรุดลงกับที่เมื่อได้ยินประโยคหลังที่เวย์เป็นคนเอ่ยขึ้น นี่มันอะไรกัน ดรากอนจะเห็นได้ยังไง และที่สำคัญฉันจะอธิบายยังไงให้เขาเข้าใจ

"เวย์!!!! " ฉันหันไปหาอีกคน ที่ตอนนี้ก็คิดไม่ตกเหมือนกับฉัน

"ไม่ต้องถาม..."เขาเอ่ยดักคอฉัน ก่อนที่จะเล่าเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นให้ฉันฟัง

"ไอ้มังกร มันให้ฉันตามเธอมา มันบอกว่ามันไว้ใจเธอแต่มันไม่ไว้ใจเจ้านายเธอ" เวย์เอ่ยขึ้น ฉันถึงกับคิดไม่ตก ว่าจะทำยังไงให้คนหื่นเข้าใจ

"ที่สำคัญ ตอนนี้ไอ้กรมันเชื่อในสิ่งที่มันเห็น" ฉันได้ยินประโยคนี้จากปากเวย์ ฉันยิ่งคิดไม่ออกจริงๆว่าจะทำยังไง

"แล้วดรากอนเห็นได้ยังไง" ฉันเอ่ยถามออกไป

"ไอ้กร มันให้คอลมาหาฉัน แล้วมันก็บอกให้ฉันเดินตามมาดูเธอ มันเสือกให้ฉันเปิดกล้องหลังเพื่อมองหาเธอช่วยฉัน...และมันก็เป็นแบบนี้แหละ" เวย์ร่ายยาวให้ฉันฟัง ฉันนั่งทรุดตัวลงกับเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่...

"เดี๋ยวฉันช่วยเธอเอง..." ช่วยฉันโดยการยื่นโทรศัพท์ตัวเองมาให้ฉัน...

"เอาของฉันคอลหามัน...ถึงเธอคอลไปมันก็ไม่รับของเธออยู่ดี" ฉันหยิบสามร์ทโฟนขึ้นอย่างลังเล ก่อนที่จะตัดสินใจคอลหาคนที่อยู่อีกฟากของฟ้า

ติ๊ดด!!!

ทันทีที่ดรากอนกดรับ ฉันยิ้มให้เขาทันที แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือการเฉยชาแบบเลือดเย็นที่สุด

"ดรากอน!!!" ฉันเรียกเขาเสียงแผ่วเบา เขาไม่มองหน้าฉันเลยด้วยซ้ำ แล้วเราจะคุยยังไงกันถึงรู้เรื่อง

"ดรากอน!!!  ฟังพลอยก่อนนะ...มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ" เขาหันมามองหน้าฉันผ่านจอสมมร์ทโฟน ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากหนึ่งครั้ง แล้วหันหน้าหนีไม่มองหน้าฉันเหมือนเดิม 

ฉันเริ่มรู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ฉันไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เอาแต่มองคนไกลอย่างท้อใจ เขาไม่คิดจะฟังฉันจริงๆหรอ

"อึก!!!!" เสียงสะอื้นไห้ ดังเล็ดลอดเข้าไปในโทรศัพท์ ฉันรีบปาดน้ำตาไม่ให้เขาเห็น...

"เชี้ย!!!!" แหละสุดท้ายเขาก็สบถคำนั้นออกมา และมองหน้าฉันอย่างคาดโทษ...

ฉันจึงใช้โอกาสนี้ในการอธิบายเขา ให้เขาเข้าใจ เพราะสิ่งที่เขาเห็นมันไม่เป็นจริงแม้แต่น้อย

"เขาไม่ได้จูบพลอย...พลอยผละออกก่อน" ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคเลย ดรากอนก็แทรกขึ้นทันที

"ต้องหรอให้มันจูบก่อนหรือไง ถึงจะไม่ยุ่งกับมัน" เขาเอ่ยขึ้นเสียงดัง ทำเอาฉันสะดุ้งโหย่งทันที ฉันจึงทำใจดีสู้เสือเข้าไว้

"ดรากอน!!! ไม่ไว้ใจฉันหรอ" ฉันเอ่ยขึ้น ทำหน้าเศร้าๆ

"ไม่ต้องมาพูด...ถ้าฉันอยู่ใกล้นะจะจับตีให้กเนลายเลย" เขาเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย แต่ฉันลอบยิ้มเพราะตอนนี้อารมณ์เขาคงอ่อนลงมากแล้ว

"จะยอมให้ตีจนนั่งไม่ได้เลย"  ฉันเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มๆ ตอนนี้ใบหน้าเขาเริ่มเปลี่ยนท่าทีว่าเริ่มจะหายโกรธแล้ว

"เมียมึงพูดเรื่องจริง...ไอ้หมอนั่นมันยังไม่ทันได้จูบ เมียมึงผละออกก่อน" เสียงเวย์ที่เอ่ยขึ้นสมทบ ฉันจึงพยักหน้าว่าที่เวย์พูดมันคือเรื่องจริง ดรากอนก็แคร่นยิ้มออกมา

"ฉันไม่อยากจะคิดเลย นี่แค่วันเดียวมันยังจะจูบเธอได้ แล้ววันที่เหลือล่ะ มันไม่ปล้ำเธอหรือไง" เขาเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสียอีกครั้ง..

"ก็ใครจะให้ปล้ำล่ะ...รอแต่คนหน้ายักษ์มาปล้ำหนิ..." ฉันเอ่ยขึ้นอย่างหยอกๆ เขาจึงหลุดยิ้มออกมา 

"หายโกรธแล้วนะ" ฉันทำท่ายื่นนิ้วก้อยเป็นเชิงสัญญาว่าหายโกรธ เขาจึงยิ้มออกมาอีกครั้ง ฉันนี่ดีใจแทบบ้า คิดว่าจะหายโกรธยากซะแล้ว

"กลับไปเมื่อไหร่...จะกระแทกให้เดินไม่ได้เลยคอยดู" ฉันยิ้มอย่างอายๆก็เวย์เล่นนั่งฟังอยู่ใกล้ๆหนิ

"อยากให้กระแทกแล้ว...รีบมาสิ" ดรากอนถึงกับเลิกคิ้วพยักหน้า แต่ยังมิวายหลอกด่าฉันอีก

"ขี้อ่อยนะเราทุกวันนี้"เขาเอ่ยขึ้น ฉันจึงทำหน้ามึนใส่เขา ว่าให้หยุดเล่นได้แล้ว

"ก็อ่อยนายคนเดียวนี่แหละ" ฉันเอ่ยออกไป ดรากอนถึงกับยิ้มออกมา จนเวย์ที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น

"เกรงใจกูหน่อยเพื่อน..." เวย์จงใจพูดให้ดรากอนได้ยิน

"มึงไม่ต้องพูดมาก..." ดรากอนเอ่ยกลับมา ฉันจึงยื่นโทรศัพท์คืนให้เวย์

"ไอ้กร กูบอกเลยนะเว้ย...อีก1เดือนมึงไม่มา กูจะซั่มเมียมึงแล้วนะเว้ย" เวย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก ดรากอนจึงชูนิ้วกลางให้เวย์ ทั้งคุยกันสนุกสนาน จนฉันต้องขอตัวเดินกลับห้องไปเพราะนี่ก็ดึกแล้ว

"เวย์ฉันกลับห้องก่อนดีกว่า..." 

"แล้วเรื่องนี้ล่ะ เธอจะเอายังไง..." ตอนนี้ดรากอนวางสายไปแล้ว ฉันก็คงต้องบอกกับเวย์ไปตามตรง

"ถ้าให้ฉันเลิกฝึกตอนนี้คงเสียเวลา เพราะอีกไม่กี่เดือนก็จะฝึกเสร็จแล้ว...ฉันคงจะไม่เข้าใกล้เขาอีก" ฉันเอ่ยออกไป เวย์พยักหน้า 

"ฉันเข้าใจเธออยู่หรอก อย่าลืมอธิบายให้ไอ้กรมันเข้าใจล่ะ เดี๋ยวทะเลาะกันอีก จะแย่ ฉันไปล่ะ" เวย์เดินหันหลังกลับไป ส่วนฉันก็มุ่งหน้าไปยังห้องนอนของฉัน

ฉันไขกุญแจเข้ามาในห้อง ตอนนี้ฉันอยากอาบน้ำเหลือเกิน ฉันจึงเลือกที่จะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง 

"จะไปไหน????" คนในสายเอ่ยทักฉันก่อน ฉันจึงเลือกที่จะตอบเขา

"จะไปอาบน้ำ แป๊บเดียว เดี๋ยวกับมา" ฉันยังเอ่ยไม่ทันจบ

"อยากเห็น...ดูได้ไหม" ฉันนี่ถึงกับหน้าชา อายแทบแทรกแผ่นดินหนี จะมาขอดูกันอาบน้ำง่ายๆเนี้ยนะ

"ทะลึ่ง...ไม่เอา" ฉันเอ่ยขึ้นอยากตีให้ตายเลย พูดบ้าอะไร ฉันก็อายเป็นนะ

"นะ....นะคะ....นะครับๆๆๆ" เจอแบบนี้อีพลอยจะทำไงล่ะ หึหึ..ใจอ่อนนะซิ

"ดรากอน....พลอยอาย" ฉันเอ่ยเสียงแผ่ว แต่คนหูดีก็ได้ยินเหมือนเดิม

"อายทำไมเห็นหมดแล้ว..." เขายังหน้าไม่อาย จะดูให้จนได้ใช่ไหม...

"นะ...นะๆๆๆๆ..." อ้อนอีกละ ทำไมอ้อนบ่อยจัง

"ครั้งเดียวนะ..." เป็นคำพูดที่คิดอยู่นาน ฉันไม่รอให้เขาตอบ เดินหยิบสมาร์ทโฟนเข้าห้องน้ำไป

ฉันเริ่มเปลื้องผ้าออก ฉันโนคจิตไม่เนี้ย มายืนแก้ผ้าให้เขาแทะโลม

"มองไรเล่า...อาย" ฉันทำเสียงดุใส่เขา แต่เขากับไม่สลดแม้แต่น้อย ฉันจึงรีบหันหน้าหนีเขา

"เซ็กซี่เป็นบ้า...." ฉันได้ยินดังนั้น อายจนหน้าแดง รีบอาบน้ำสระผมให้เร็วเท่าที่จะเร็วได้

"พลอย...อยากว่ะ" คำพูดนี่เหมือนเป็นประโยคบอกเล่า แต่ฉันกับต้องฟังประโยคนั้นใช่ไหม

"ไม่เอา...ดรากอน" ฉันร้องห้ามเขาน้ำเสียงอ่อน อย่าคิดแม้แต่จะได้ดั่งคิดเลย

ฉันรีบชิ่งอาบน้ำให้เร็ว แล้วรีบเช็ดตัวจับโทรศัพท์แล้วรีบเดินออกมา

***************************************

หลังจากที่ฉันประชุมเสร็จ ฉันก็เดินออกจากที่ประชุมโดยไม่ได้รอใครบางคน

"พลอยยยย....พลอยยยย"

หมับ!!!!

ฉันหันขวับตามแรงกระชากของพี่ต้น ฉันจึงหันไปหาคนที่คว้าหมับที่ข้อมือฉัน พี่ต้นเลยรีบปล่อยมือของฉัน

"พี่อยากขอโทษ...เรื่อง...." ฉันชิ่งพูดดักเขาก่อน

"ไม่เป็นไรหรอกคะ...มันเป็นอุบัติเหตุ" ฉันเอ่ยขึ้นเพราะไม่คิดจะโกรธเขาหรอก  คนเรามันผิดพลาดกันได้

"พลอย...พี่ชอบพลอย" คำพูดที่ฉันไม่คิดว่าจะได้ยิน ทำเอาฉันอึ้งไปหลายวินาที ผู้ชายที่เพอร์เฟคทุกอย่าง หน้าตา ฐานะ รวยมีชาตกูล จะมาสนใจคนอย่างฉันทำไม

"พี่ต้นก็รู้ว่าพลอยมีแฟนแล้ว" ฉันเอ่ยขึ้น

"พี่รู้...แต่ความรักมันห้ามกันไม่ได้นะพลอย พี่ตกหลุมรักพลอยตั้งแต่วันแรกที่เจอ" เขาเอ่ยขึ้น พร้อมกับจับมือฉันทั้งสองข้างไว้รั้งเข้าหาตัว..ฉันจึงยื้อไว้และพยายามแกะมือเขาออก

"พี่ต้นคะ...ปล่อยพลอยก่อนนะคะ...คนอื่นมองกันใหญ่แล้ว" ฉันที่พยายามยั้งตัวออกจากเขา จนเขายอมที่จะปล่อยมือฉัน

"พลอยรักใครไม่ได้หรอกค่ะ...นอกจากดรากอน" ฉันเอ่ยออกไป ฉันพูดคือความจริง ก่อนที่จะเดินจากเขาไป ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเขาแต่ฉันเชื่อว่าพี่ต้นต้องเจอคนที่ดีแน่นอน...



**********************************

3 เดือน ผ่านไปไวเหมือนในนิยาย 

หลังจากเหตุการณ์ต่างๆลงเอยลงตัว พี่ต้นพบรักที่ดี ฉันได้พี่ชายเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน

วันนี้เป็นวันดีอีกวัน ฉันจบอย่างเป็นทางการ วันนี้เป็นวันที่ฉันรับปริญญาบัตร และตอนนี้ก็รับเสร็จแล้ว ฉันเลยเลือกที่จะมาถ่าย

"พลอย...." ฉันหันไปตามเสียงเรียก

"แม่...พ่อ..." ฉันวิ่งโผเข้าไปกอดคนที่ฉันคิดถึงมากที่สุด ไม่คิดว่าท่านทั้งสองจะมาได้

"เรียนจบแล้ว...โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะเรา" พ่อฉันเอ่ยแซว เอามือยีหะวฉันเบาๆ

"พ่ออ่ะ....." ฉันโผเข้ากอดท่านทั้งสองอีกครา...

"เรียนจบแล้ว ลูกจะไปอังกฤษกับแม่ หรือจะอยู่ไทย" แม่ฉันเอ่ยขึ้น

"หนูอยากเป็นสาวไทยมากกว่าค่ะ" ฉันเอ่ยตอบไป

"อยากเป็นสาวไทย หรืออยากเป็นเมียคนไทย" พ่อฉันเอ่ยขึ้นแซว..

"พ่ออ่ะ...หนูไม่คุยด้วยแล้ว" ฉันทำหน้างอนตุบป่องใส่คนเป็นพ่อ 

"พลอย..." เสียงเหมือนยัยเพื่อนจอมยุ่งสองตัวเลย ฉันหันไปมอง ฉันยิ้มแทบแก้มปริ

ยัยสองตัววิ่งมาหาฉัน ก่อนที่จะยกมือไว้พ่อกับแม่ฉัน

"สวัสดีค่ะ..." พ่อกับแม่ฉันรับไหว้และยิ้มให้ ก่อนที่ท่านทั้งสองจะปล่อยให้ฉันอยู่กับเพื่อน

"เดี๋ยวพ่อกับแม่ไปดูทางนู่นก่อน...หนูอยู่กับเพื่อนนี่แหละลูก" ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมาหาเพื่อนทั้งสอง ที่ยัยก้อยตอนนี้ถือกล้องถ่ายรูป รอถ่ายรูป

"เก็บไว้เป็นความทรงจำ" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น

"โฮ้!!!!  อย่าแดกมาม่า" ยัยฮารุเอ่ยขึ้น สองคนนี้คร้านกันได้ตลอดเวลา...

แชะ....แชะ....แชะ...

เสียงชัตเตอร์รัวๆ ยัยก้อยเป็นคนถ่ายรูปให้ฉัน ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นเพื่อนของดรากอน พูดถึงเขาแล้วก็คิดถึง ไม่งั้นคงได้มารับปริญญาพร้อมกันแล้ว

"อ้าวววว!!! นึกว่าจะไม่ได้เจอ" เสียงกัสเอ่ยขึ้น เดินตรงมาทางฉัน 

"ทำไมอ่ะ..." ฉันเอ่ยออกไปอย่างงงๆ

"ไอกรมันบอกเธอยัง..." ฉันได้ยินดังนั้นถึงกับทำหน้างง บอกเรื่องอะไร..

"บอก...บอกอะไร..." ฉันเอ่ยถาม

"ก็ไอ้กรมันบอกว่ามันอยู่ต่ออีก 3เดือน" ฉันพอจะเข้าใจ แต่ที่สำคัญใจมันฟ่อลงยังไงไม่รู้

"เฮ้ยยย!!! ไหนๆพวกนายก็มาแล้ว...ถ่ายรูปกัน" ยัยก้อยเอ่ยเรียกเพื่อนของดรากอนทั้งสามคน

แชะ...แชะ....แชะ....

หลังจากถ่ายรูปเสร็จฉันจึงเดินเลี่ยงออกมา เขาจะไม่บอกฉันสีกคำเลยหรอ 

~ครืนนนนน

ทันทีที่ฉันรับสาย

"นายจะไม่บอกฉันเลยหรอ ว่านายจะไม่ได้กลับมา" ฉันเอ่ยขึ้นอย่างนอยๆ

"ก็กำลังจะบอกนี่ไง" เขาเอ่ยขึ้น ฉันจึงถอนหายใจใหญ่ออกมา

"คิดถึงหรอ...เดี๋ยวไปหา" ฉันจึงแบะยิ้มให้เขา

"ไม่ต้องมาพูดเลย" ฉันทำหน้างอนใส่เขา เขาจะปล่อยให้ฉันเฉาตายหรือไง

"คิดถึงก็มาหาฉันสิ" เขาเอ่ยขึ้น ฉันละอยากเอาไม้ตีหัวเขาจังเลย ไปได้ฉันไปแล้ว

"อย่าท้าฉันนะ..." ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ก็ยังไม่ได้พูดอะไร" เขายังกวนฉันไม่เลิก

"ยังไม่ได้แสดงความยินดีด้วยเลย...เสียดายฉันไม่ได้ไป" เขามองสำรวจฉัน ฉันจึงยิ้มออกมา ฉันก็เข้าใจเขาที่เขาไม่ได้มา ก็อยู่ไกลหนิ

"ฉันได้ยินว่าวันนี้จะพากันกินเลี้ยงหรอ..." 

"อื้มมมมม นายรู้ได้ยังไง" ฉันเอ่ยขึ้น 

"ฉันเป็นใคร...มีอะไรที่เกี่ยวกับเธอฉันไม่รู้บ้าง" เขาเอ่ยออกมา ฉันจึงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่เขา

"นายต้องอยู่ต่ออีก3เดือนเลยหรอ" ฉันเอ่ยออกไป

"อื้มมมมม!!!" ฉันไม่อยากมองหน้าเขา ยิ่งมอง ยิ่งคิดถึง อยากให้เขากลับมาเร็วๆจัง แต่ละเดือนกว่าจะผ่านไปได้

"ฉันคิดถึงเธอ....คิดถึงเธอมาก...รอวันจะได้เจอแล้วเนี้ย"  เขาเอ่ยขึ้น ฉันยิ้มให้ ผู้ชายอะไรมีครบสูตร ปากหวาน กะล่อน ปริ้นปล่อน แต่ก็น่ารักกกกกกก






เห้อออออ!!!  ทำไมต้องอยู่ต่อ กลับมาสิ....

เดี๋ยวหาผัวใหม่ให้นางเอกเลยยยยยย 

เดี๋ยวเหอะๆๆๆๆ



ความคิดเห็น