HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่ 3 อาซากุระ จิอากิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 อาซากุระ จิอากิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2560 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 อาซากุระ จิอากิ
แบบอักษร

ตอนที่ 3 อาซากุระ จิอากิ

[ช่วงสุดท้ายของข่าวค่ำวันนี้ เหมือนเช่นเคย คลิปล่าสุดของ Hman สุดสัปดาห์ อาทิตย์นี้ผู้เคราะห์ร้ายคือ คุณโมริ ผู้กำกับชื่อดัง เราไปดูพร้อมกันเลยค่ะ]

“นี่จ้า จิอากิจัง ทานเยอะๆ นะจ๊ะ” คุณแม่คีบเนื้อจากหม้อไฟผิดฤดูให้จิอากิ (เปิดเทอมใหม่ เมษา หม้อไฟจะกินกันฤดูหนาว)

“คุณแม่ครับ เบาๆ หน่อยเหอะครับ เดี๋ยวจิอากิก็อ้วนกันพอดี” ผมพูด พอดีเห็นเนื้ออันเก่าในถ้วยของจิอากิยังค้างอยู่

“อ้วนเอิ้นอะไรกัน แฟนลูกน่ะผอมจะตายอยู่แล้วไม่เห็นหรือ”

พรวดดดดดดด น้ำซุปเกือบพุ่งออกจากปาก

“แฟน แฟน แฟน คะ คุณแม่เข้าใจผิดแล้วครับ จิอากิเป็นเพื่อนผมเฉยๆ” อยากตบปากตัวเองชะมัด จะแก้ตัวยังจะติดอ่างให้คนอื่นเห็นพิรุจอีก

“เดี๋ยวเถอะ!” คุณแม่ดุ “อย่าพูดแบบนี้นะ มันเป็นการไม่ให้เกียรติผู้หญิง ความรู้สึกผู้หญิงด้วยกันแม่รู้ดี” จิอากิหน้าแดงไปถึงใบหู คุณแม่ดุผมเสร็จก็หันกลับไปหาจิอากิ “ลูกชายป้าอารมณ์แปรปรวนมาตั้งแต่เด็ก อย่าไปถือสาที่เขาพูดเลยจ้ะ ป้าฝากดูแลเขาด้วยนะหนูจิอากิ”

“คะ—คือหนู คะ-คือว่า” จิอากิถือตะเกียบค้าง ปากเธอเองก็เช่นกัน

“นี่จ้ะ ทานอีกนะ” คุณแม่ไม่รอคำตอบคีบเนื้อไปใส่ถ้วยเธอจนพูน ส่วนผมคีบผักยัดเข้าปาก หาเนื้อแทบไม่เจอแล้วครับคุณแม่

[ผมชื่อ โมริ โทโกโร่ ผมใช้ชื่อผู้กำกับหลอกผู้หญิงที่อยากเป็นนักแสดงมาข่มขืน]

[ผมชื่อ โมริ โทโกโร่ ผมใช้ชื่อผู้กำกับหลอกผู้หญิงที่อยากเป็นนักแสดงมาข่มขืน]

[ผมชื่อ โมริ โทโกโร่ ผมใช้ชื่อผู้กำกับหลอกผู้หญิงที่อยากเป็นนักแสดงมาข่มขืน]

[ค่ะและนี่คือคำสารภาพของเหยื่อท้ายคลิป ข่าวลือเรื่องนี้จะเป็นจริงหรือเปล่า เราคงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจในการสืบสวนขยายผล อย่าลืม! พบกับคลิปใหม่ของHmanก่อนใครได้ที่นี่ ฉัน คัทสึรากิ เรย์นะ พบกันใหม่วันพรุ่งนี้ค่ะ]

“ลูกสาวฉันเก่งกว่าฉันแล้วสินะ คุณไอโกะ” คุณแม่ถือขวดโชชูหันไปทางคุณไอโกะ “ขอบคุณค่ะ” คุณไอโกะกระดกโชชูที่คุณแม่รินให้เข้าปาก “แต่ว่า เรย์นะเธอมีพรสวรรค์อยู่แล้ว ไม่ใช่ฝีมือของฉันหรอกค่ะ คุณนาย..ขอโทษค่ะ คุณซากุระ”

“อย่ารินเยอะสิครับ คุณแม่ไม่รู้หรอกครับ ว่าคุณไอโกะเวลาเมาแล้วอันตรายแน่ไหนน่ะ อุ๊บ” ฉิบ....ปากตูนี่พาซวยตลอดเลยวุ้ย “มะ มะ ไม่ๆ ลืมๆ ที่ผมพูดไปเถอะครับ” ผมรีบปฏิเสธแล้วลุกขึ้นหาทางเผ่น สายตาของคุณไอโกะตอนนี้น่ากลัวชะมัด .....ไม่อย่าขยับแว่น ไม่ “เอ่อ ...ผมอิ่มแล้วครับ ขอตัวไปอาบน้ำก่อนแล้วกันฮะๆ ฮ่าๆ”

ตึก ตึก ตึก ผมรีบก้าวเท้าให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ต้องขอโทษแทนเจ้าลูกชายตัวดีด้วยนะคะ คุณไอโกะ ปากเขาเนี่ย แก้ไม่หาย”

เหมือนจะได้ยินเสียงคุณแม่ขอโทษตามหลังแต่ช่างเถอะ .....ตอนนี้ เผ่นได้เผ่นก่อน

ครืดดด ผมรีบเปิดประตูห้องอาบน้ำ โยนชุดนักเรียนเข้าตะกร้าแล้วพันผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำด้วยความรวดเร็ว ฟู้ววว ผมถอดหายใจฟอดใหญ่ และเปิดน้ำล้างตัวทันที

“เห้อ....เกือบไป ว่าแต่...คืนนี้...ตูจะนอนไหนวะเนี่ย” ผมบ่นพลางบีบแชมพูใส่มือ “ที่ไหนก็เหมือนกันแหละน่ะ.ที่สำคัญ.ต้องรีบนอนสินะ พรุ่งนี้มีงาน.ทำงานเก็บเงิน ท่องไว้ๆ .จะมาอาศัยบ้านคุณเรย์โกะอยู่แบบนี้ตลอดไปคงไม่ได้” ผมถอนหายใจแล้วยกมือขึ้นขยี้หัว

ครืดดดดดด

หืม เสียงเหมือนคนเปิดประตู ....หรือว่าจะหูแว่ว หลับตาอยู่ด้วยสิ...เอ... ไม่มีอะไรหรอกมั้ง ทุกคนก็รู้แล้วว่าผมอาบน้ำอยู่

“ฉันถูหลังให้นะไดจัง”

“ฟูดดดดด” เสียงหวานๆ ทำให้ผมสำลักแชมพู “จิอากิ นี่เธอ”

จิอากิไม่ตอบ เธอใช้ผ้าชุบน้ำขัดหลังผม นิ้วนุ่มๆ ของเธอกำลังถูขึ้นๆ ลงๆ อยู่กลางหลัง ความรู้สึกแปลกๆ เริ่มก่อตัวแล้ว .....เย็นไว้ลูกเย็นไว้

“แผ่นหลังของไดจังกว้างดีนะ” จิอิกิพูด “งะ—งั้นเหรอ” เห้ย ผมจะติดอ่างทำไม “มันแบกอะไรไว้เหรอไดจัง บอกฉันได้ไหม” จิอากิหยุดมือค้างไว้บนไหล่

“ไม่ต้องคิดมากนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้ทุกคนเข้าใจผิด แต่..ไดจัง คือฉันรู้ว่าฉัน ผู้หญิงที่แปดเปื้อนอย่างฉัน ข้างๆ ของไดจังไม่ใช่ที่ของฉัน แต่แผ่นหลังที่มอบความกล้าให้ฉัน ทุกครั้งที่ฉันมอง ทุกครั้งที่ฉันเดินตาม มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉันเคยรวบรวมความกล้านะ อีกก้าวเดียวจิอากิ อีกก้าวเดียวเธอก็จะยืนข้างเขาแล้ว ขอแค่อีกก้าวเดียว ......แต่พอคิดแบบนั้น....แผ่นหลังไดจังก็หายไป”

“เดี๋ยวจิอากิ เธอพูดอะไรของเธอน่ะ” ผมรีบล้างหัว จิอากิคิดมากขนาดนี้เลยเหรอ ผมนึกว่าเธอเข้มแข็งขึ้นแล้ว แต่ไม่เลย....เธอยังต้องการที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเหมือนเดิม ...จิอากิ.

“อย่าหันมานะ!” จิอากิผลักหน้าผมกลับไป “พ่อเลี้ยงฉันกลับมาแล้ว และคุณแม่เชื่อเขามากกว่าฉัน.. รู้อะไรไหมไดจัง ความกล้าน่ะ บางทีมัน ..มันอาจทำให้ทุกอย่างแย่ลงก็ได้ ...”

“ไม่ จิอากิ..แล้วตอนนี้เธอ”

จิอากิเงียบ เธอปล่อยมือที่ผลักหน้าผมลง มือเล็กๆ ของเธอสั่นไหวอยู่กลางแผ่นหลัง

“ห้ามหันกลับมามองฉัน ห้ามก้าวช้าลงด้วย ไดจังต้องไปข้างหน้า แผ่นหลังของไดจัง ฉันจะเฝ้ามองมันตลอดไป และถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะช่วยไดจัง แบ่งเบาสิ่งที่ไดจัง.........อุ๊บ”

ผมหันหลังกลับ ผมไม่สนแล้วว่าเธอจะว่ายังไง จิอากิ เธอไม่ได้ไร้ค่า ก่อนที่ริมฝีปากอันอวบอิ่มจะดูถูกตัวเองไปมากกว่านี้ ผมดูดกลืนคำพูดเหล่านั้นด้วยจูบ จิอากิค่อยๆ หลับตาลง

“ไอ่ ไอ๊”

แต่แล้วเธอก็สะบัดหน้าออก ตบปากตัวเอง!

เพี้ย

“ฉันขอโทษ! ปากของฉันมันสกปรก มาเอดะ ฉันเคย ...” จิอากิ ง้างมือ

“ไม่” ผมจับข้อมือเธอไว้ดึงตัวเธอเข้ามากอด “ร่างอันบอบบางนี้ไม่ได้แปดเปื้อนจิอากิ ปากของเธอไม่ได้สกปรกเลยจิอากิ” ผมขยับหน้าเข้าใกล้ “ลืมตาสิจิอากิ มองตาฉัน” จิอากิเลิกเม้มปาก เปลือกตาโตๆ ของเธอขยับขึ้นช้าๆ หยดน้ำใสไหลออกมาจากหางตาเธอ “ฉันจะล้างมันเอง จิอากิ มลทินที่พวกระยำมันยัดเยียดให้เธอ ฉันจะล้างมันเอง”

ผมจูบเธออีกครั้ง เป็นจูบที่หวานกว่าครั้งไหนๆ

ผมไม่สนหรอกว่าผู้หญิงคนนี้จะผ่านอะไรมา สำหรับผมเธอบริสุทธิ์เสมอ

*******************

ผมรู้แล้วครับ ว่าคืนนี้ผมจะนอนที่ไหน

นอนข้างๆ ผู้หญิงคนนี้ ข้างๆ เธอ ข้างๆ จิอากิ

.

.

.

.

.

.

.

"แหม่ วัยรุ่นนี่ดีจังเลยน้า หุหุ"

"คุณไอโกะนี่ล่ะก็ ปล่อยให้หนุ่มสาวเปร่งประกายไปเถอะค่ะ เราไปดื่มด้วยกัน มองพระจันทร์ด้วยดีกว่าค่ะ หลังจากฝนตก ท้องฟ้ามันงดงามนะคะ"

"นั่นสิน้าคุณซากุระ ว่าแต่คุณไม่ใช่เหรอคะ ที่พาฉันมาแอบดูเนี่ย หุหุ"

"คุณแม่! "

**********************


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}