Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่50 สถานะไร้ทางหนี

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่50 สถานะไร้ทางหนี

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2560 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่50 สถานะไร้ทางหนี
แบบอักษร

​(เกล พาท)



"แล้วจะออกไปจากที่นี่ยังไงอะ​..."

"กูคิดอยู่...กูจะบอกไอชาย...ให้มาช่วยมึง..."

ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มตกอยู่ในภาวะกังวลและตืีนตระหนกทั้งหวาดกลัว จะทำยังไงได้เราไม่มีอะไรแม้แต่แรงที่จะสู้หวาดหวั่นกับพวกที่มีกำลังเหนือกว่าใจยังคงโหยหาแต่ร่างสูง

"เดี๋ยวกูจะโทรให้มันมาช่วยเอง...รอก่อนนะ..."

"อื้ม..."ผมพยักหน้าเบาๆก่อนที่ไอเฟมจะมองดูโซ่ที่ล่ามอยู่กับข้อเท้าผมมันทั้งเจ็บและแดงไปพร้อมๆกับมันหนักด้วย

"เห้อ...เพราะกูแท้ๆเลย...มึงเจ็บตรงไหนรึเปล่า..."

"ไม่หรอก...กูไม่เจ็บ...."

"บอกกูสิว่ามึงโนทำให้เจ็บตรงไหนบ้าง...กูเห็นแผลอยู่...กูขอดูหน่อย..."ไอเฟมค่อยๆเอื้อมมือมาปลดกระดุมเสื้อออกเผยให้เห็นรอยชํ้าสีแดงตามบริเวณอกก่อนที่มันจะค่อยเลื่อนเสื้อตรงไหล่ข้างขวาผมลงก็ทำให้เห็นรอยฟันที่ถูกกัดลงบนหัวไหล่

"อะ...โอ้ย!...เจ็บ..."แค่ไอเฟมใช้หัวนิ้วโป้งแตะแผลเบาๆก็ทำเอาผมร้องออกมาเพราะแผลมันทั้งสดและมีเลือดซิบๆพร้อมกับมันชํ้าด้วย

"ไหนบอกไม่เจ็บไง...เดี๋ยวจะไปเอายามาทาให้นะ...รออยู่นี่ก่อน..."เพียงแค่ไอเฟมพูดว่ามันจะไปจากห้องนี้ถึงมันจะกลับมาอีกก็ทำเอาผมรีบกระชากแขนมันไว้

"มึง...มึงอย่าไปนานนะ...กะ...กูกลัว..."

"ไม่ต้องกลัว..ไอชินมันไม่ทำอะไรมึงหรอก...เพราะมึงเป็นเพื่อนกูไง...กูจะรีบมา..."

"อื้อ!"ผมค่อยปล่อยแขนไอเฟมก่อนที่มันจะลุกขึ้นด้วยความสูงและเดินออกไปจากห้อง มันทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวอีกแล้วในใจผมกลัวเหลือเกินพลางนึกถึงไอชายมันจะรู้มั้ยว่าผมอยู่ที่นี่และเจ็บปวดขนาดนี้มันจะหาผมเจอมั้ยนะ

10นาที ผ่านไป~

แกร๊ก!

ผมหน้าไปที่ประตูก็เห็นไอเฟมเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับกล่องยาปฐมพยาบาลที่มันถือเข้ามาพร้อมกันในห้องก่อนมันจะหันหลังไปปิดประตู

"มานั่งนี่สิ..."ไอเฟมบอกกับผมและมันก็ชี้ไปที่เตียงก่อนที่ผมจะค่อยๆลุกขึ้นโดยที่ขายังคงสั่นๆ

เคร้ง! เคร้ง!

เสียงโซ่ตรวจลากไปกับพื้นเมื่อเวลาที่ผมเดิน ผมค่อยๆขึ้นไปนั่งบนเตียงคอยมองไอเฟมที่เตรียมทั้งแอลกอฮอร์ล้างแผลกับยาใส่แผลสด

"ถอดเสื้อสิ...กูจะล้างแผลให้...."ผมค่อยๆปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกและรนลงให้ไอเฟมทำแผลให้

มันเอาสำลีชุบกับแอลกอฮอร์และค่อยๆแตะลงบนแผลของผมที่ถูกกัดตรงบริเวณหัวไหล่เพียงสำลีประทับลงบนผิวหนังที่มีแผลสดก็ทำเอาผมนิ่วหน้าด้วยความแสบทันที

"อึก...แสบ...พอแล้ว..ไอเฟมกูแสบ...โอ้ย..."ผมโวยออกมาทันทีเมื่อไอเฟมค่อยเอาสำลีทาตรงบริเวณแผลของผมมันแสบมากยิ่งเป็นเนื้ออ่อนแล้วมีแผลโดนแอลกอฮอร์เข้าไปไม่ร้องให้มันรู้ไปสิ

"เออๆ...กูรู้แล้ว...มึงจะแหกปากเพื่อ..."

"โอ้ย!...ซี๊ด!...แสบว่ะ..."ผมมองแผลอยู่ที่หัวไหล่ขวาที่ถูกทายาแล้วก่อนที่ไอเฟมจะตามมาติดพลาสเตอร์ให้

"อะ...เสร็จแล้ว..."

"ขอบใจ...แล้วมึงโทรบอกไอชายรึยัง..."ผมมองหน้ามันที่กำลังมองหน้าผมพอดีก่อนที่มันจะล้วงหาอะไรสักอย่างในกระเป๋ากางเกง

"นี่ไง...กูไม่มีเบอร์ไอชาย...กูเลยเอามาให้มึงโทรนี่ไง..."ไอเฟมยื่นโทรศัพท์มาให้ผม ผมไม่รอช้ารีบคว้าโทรศพท์นั่นไว้ก่อนจะกดเบอร์โทรหาไอชายแบบเร่งรีบ








​(ชาย พาท)


"ไอชาย...กูให้พนักงานทางโรงแรมตรวจดูกล้องวงจรปิดแล้ว...ก่อนที่เกลจะหายไป...เกลเข้าลิฟท์ไปกับผู้ชายคนนึ่งพอตอนออกจากลิฟท์เกลก็วิ่งออกมาทันทีเลย..อย่างกับกลังผู้ชายคนนั้น..."

"คนไหนวะ..."

ผมมองรูปภาพที่ถูกถ่ายไว้จากกล้องวงจรปิดที่ทำให้เห็นเกลยืนอยู่กับผู้ชายคนดังกล่าวอยู่หน้าประตูลิฟท์ที่มีท่าทางพิรุทจนเกลต้องวิ่งหนีออกมาจากลิฟท์ก่อนที่ร่างบางจะหายไปในคืนวันเดียวกัน

"อีกอย่างผู้ชายคนที่เกลอยู่ในลิฟท์ด้วย...ภาพจากทางหนีไฟก็จับได้ด้วย...แถมรอยสักนี่...กูว่ามีน่าจะรู้จักนะ..."ไอเบสยื่นภาพมาให้ผมดูผู้คนเดิมที่อยู่ในลิฟท์กับเกลที่แต่ตัวมิดชิดเดินขึ้นมาจากบันไดหนีไฟ พอลองสเก๊ตภาพไปตรงที่ข้อมือก็พบรอยสักที่ผมแสนจะคุ้นเคยมาก่อน

"พวกไอชินนิ...รอยสักรูปดาวตรงกลางมีดวงตา...ไม่ผิดแน่...ถึงภาพมันจะไม่ชัดกูฟันธงได้...มันต้องเอาเกลไปแน่ๆ..."

"ไอชายเย็นก่อน...ไอชินมันต้องเอาเกลไปแน่...กูก็ว่างั้น...หลังจากนี้คงต้องหาที่ที่มันซ่อนอยู่ให้ได้ว่ะ..."

ผมมองรูปภาพสัญลักณ์ของแก๊งมันที่แสนจะคุ้นตาผมรู้ตัวดีว่าไปทำอะไรให้มันคับแค้นใจตั้งแต่ผมอยู่ปีสี่แล้วก่อนที่จะจบและหางานทำจนได้ไปทำงานที่อเมริกา ก่อนหน้าที่จะไปผมก็บาดหมางกับไอชินมันน้อยครั้งนึงมันชวนผใแข่งรถแต่ผมไม่ยอมมันเลยจัดการพาคนมาถล่มสนามแข่งของพี่ตั้มพี่ชายไอต้นซะเละ จนผมทนไม่ไหวจัดการเอาคืนซะสาสมกับที่มันทำร้อยเท่าเงินของมันที่เสียเป็นสิบๆล้านในการสู้คดีบนชั้นศาลคงทำเอามันแค้นใจไม่น้อย

กร๊อบ!

ผมขยำภาพถ่ายในมือจนหยับยู่ยี่ไม่เหลือชิ้นดีและมองอย่างโกรธเคือง ทำไม ทำไมถึงต้องมาเอาคนที่ไม่รู้เรื่องไปเกี่ยวข้องหนำซํ้ายังเป็นร่างบางในดวงใจของผมอีกงานนี้ไม่ตายก็ให้รู้ไปจะเอาร่างบางกลับมาให้ได้

 Rrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrr

"ไอชาย...มึงไม่รับโทรศัพท์หน่อยหรอ..."

"เออ...กูหนวกหูนะเนี่ย..."

"เบอร์แปลกๆ...พวกคอลเซ็นเตอร์รึเปล่า...กูรำคาญ..."ผมหยิบโทรศัพท์ที่ว่างอยู่บนโต๊ะก่อนจะดูเบอร์ที่โทรเข้า ไม่ใช่พวกคลอเซ็นเตอร์แต่เป็นเบอร์คนโทรเข้าสงสัยจะโทรมาผิดรึเปล่าละ

"มึงรับหน่อยสิ...เพื่อเป็นเกลโทรมาขอความช่วยเหลือนะ..."ผมมองไอต้นคนเดียวที่มีความคิดโดดออกมาจากไอสองตัวที่นั่งสหลอนกัยอยู่ จริงสิอาจเป็นไปได้ใครโทรมาผิดก็ช่างมันรับหน่อยก็ดี

ติ้ด!

"ครับ...สายจากไหนครับ..."

(ชาย...ชายใช่มั้ย...มาช่วนเค้าด้วย..เค้าโดนจับมา...ชายมาช่วยเค้าด้วย)

เพียงเสียงเล็กที่แหบพร่าเอ่ยเรียกผมก็ทำเอาใจเต้นกระตุกอย่างตื่นเต้นเมื่อเสียงของเกลเอ่ยหาผมและขอความช่วยเหลือ ผมเงยหน้ามองไอสามตัวที่เหลือที่จ้องมองผมเช่นกัน

"อยู่ที่ไหน...ปลอดภัยดีมั้ย...เตี้ยได้ยินเค้ารึเปล่า..."

(อ่า...ได้ยินๆ...เฟมเราอยู่ที่ไหน...อะ...อ๋อ...โกดังvk...ตัวเองรู้จักใช่มั้ย...)

"รู้จักๆ....เตี้ยรอเค้าก่อนนะเค้าจะรีบไปช่วย...อดทนไว้นะ...ดูแลตัวเองดีๆ..."

(อื้ม!...มาช่วยเค้าไวๆนะ...เค้ากลัว...)

"ไม่ต้องกลัว...เค้าจะรีบไปช่วยเตี้ยนะ...แล้วรู้มั้ยใครจับตัวเตี้ยไปไว้ที่นั่น..."

(รู้...มันชื่อชิน...พี่ชายคนละแมาของเฟม...ตอนแรกเฟมกะจะรีบมาเตือนแล้ว...แต่ไม่ทัน..)

"เข้าใจแล้วละ....อดทนก่อนนะ..เค้าจะรีบไป..."

(อื้ม!..)

ติ้ด!

"ไงวะไอชาย...เกลใช่มั้ย...เกลโทรมาใช่ป่าว.."

"ใช่...เกลอยู่ที่โกดังvk...ไอชินเป็นคนจับตัวเกลไปจริงๆด้วย..."

"เหอะ!...ไอเลวนั่นอีกเลวหรอ...น่าเบื่อสิ้นดี..."ผมใองที่ไอวีพูดขึ้นมันพูดถูกเรื่องที่เกิดขึ้นมันน่าเบื่อจนแทบไม่อยากยุ่งเกี่ยว แต่ทำยังไงได้มันดันเอาคนที่ผมรักไปยุ่งเกี่ยวด้วยซะแล้ว

"มาวางแผนกันเถอะ...ถึงไปซุ่มสี่ซุ่มห้า...มีหวังโดนแก๊งแม่งยำเละแน่..."

"เออ...ไอต้นมึงพูดถูก...มาเตรียมแผนรับมือมันก่อนเถอะไอชาย..."

"อืม...ว่ามาเลย..."








​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น