ปิงปองโต้คลื่น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ของขวัญ [ตอนพิเศษคริสมาสต์]

ชื่อตอน : ของขวัญ [ตอนพิเศษคริสมาสต์]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2560 13:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ของขวัญ [ตอนพิเศษคริสมาสต์]
แบบอักษร


มีคนเคยกล่าวไว้ว่า วันคริสมาสต์คือวันแห่งครอบครัว สมัยก่อนตอนที่เขาเรียนอยู่ที่อังกฤษ วันคริสมาสต์จะเป็นวันที่ทุกคนในบ้านบินไปหาเขาโดยพร้อมหน้าพร้อมตา บ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ริมทะเลสาบจะอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข อากาศหนาวเย็นยะเยือกจะถูกทำให้อบอุ่นขึ้นมาได้ด้วยขนมปังร้อนๆ ที่เพิ่งออกมาจากเตา ไก่อบน้ำผึ้งตัวโตจะถูกวางไว้กลางโต๊ะ สลัดผักแสนอร่อยวางไว้ข้างๆ มันบดสไตล์โฮมเมด เปลวไฟในเตาผิงจะเต้นระบำล้อไปกับทำนองร่าเริงของเพลง Jingle Bell พ่อจะนั่งอยู่หัวโต๊ะ ส่วนแม่จะนั่งอยู่ข้างๆ พ่อ โดยมีเขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข

แต่นั่นมันคืออดีตไปแล้ว

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเหลือตัวคนเดียว รู้ตัวอีกทีครอบครัวของเขาก็จากโลกนี้กันไปหมดแล้ว รู้ตัวอีกทีก็ใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้มาหกสิบปีเข้าไปแล้ว

กว่าจะมีครอบครัวเพิ่มขึ้นมา ก็เกือบจะไม่ทันกาลแล้ว

“ลุงว่าถ้าลูกเกิดมาแล้ว จะให้เขาชื่ออะไรดีนะ”

“พ่อชื่อปราณ แม่ชื่อดิม งั้นให้ชื่อดามดีไหม”

คนข้างๆ ส่งเสียง ‘เฮอะ’ พร้อมกับกลอกตาใส่เขายกใหญ่ ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าชื่อมันแย่ เขาก็แค่อยากแกล้งอีกคนเล่นๆ เท่านั้นล่ะ

“งั้นถ้าลูกเป็นผู้หญิงล่ะ”

เสียงเจื้อยแจ้วดังต่อไปเหมือนไม่ได้ยินคำตอบของเขา

จงใจเมินเหรอเหมียวน้อย ได้ เดี๋ยวเขาจะแกล้งซะให้เข็ด

“ดานเป็นไง”

“มาจากดักดานเหรอ”

คนสูงวัยหลุดหัวเราะให้กับประโยคที่ไม่คาดฝันว่าอีกคนจะพูดออกมา

แมวน้อยของเขาเมื่อก่อนฝีปากร้ายยังไง เดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นยังงั้น

...น่ารักยังไง ก็ยังน่ารักอยู่อย่างนั้น...

“ถ้างั้นอยากให้ชื่ออะไรล่ะ”

นิ้วเรียวสวยขยุกขยิกไปมาบนอากาศ

“ปริมดีไหม”

นัยน์ตาของอีกคนเป็นประกายจริงจังจนเขาอดทวนชื่อนั้นอีกครั้งไม่ได้

“ปริม?”

“อ่าฮะ”

ปริมเหรอ...

“ถ้าลูกเป็นผู้ชายล่ะ”

“ทำไมลุง ปริมเป็นชื่อผู้ชายไม่ได้รึไง”

เขาดึงเจ้าแมวน้อยที่เริ่มยู่หน้าขึ้นมาบนตัก นัยน์ตากลมเริ่มมีน้ำใสมาคลอปริ่มๆ อีกแล้ว

ใช่ อีกแล้ว แต่เขาก็ไม่ถือโทษอะไรหรอกนะ ออกจะเอ็นดูอีกฝ่ายมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

พักหลังมานี้คุณแม่มือใหม่อารมณ์รุนแรงเหลือเกิน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจนเขาตามไม่ทัน หนักที่สุดก็เห็นจะเป็นเรื่องร้องไห้

ปกติแล้วดิมไม่ค่อยร้องไห้ ยิ่งร้องไห้ให้คนอื่นเห็นยิ่งนับครั้งได้ แต่หลังจากตั้งครรภ์ เด็กหนุ่มก็บ่อน้ำตาตื้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น

คราวนี้ก็เช่นกัน...

“ไม่ร้องนะเด็กดี โกรธเรื่องที่ฉันล้อเหรอ”

หัวของคนในอ้อมกอดส่ายไปมาเบาๆ

“ถ้าไม่ได้โกรธฉันแล้วเป็นอะไรหืม?”

ริมฝีปากประทับลงบนหัวทุยๆ ของเด็กหนุ่มที่เอนตัวซบลงบนอกเขาเงียบๆ เด็กคนนั้นไม่พูดไม่จา แต่เขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้เพราะความรู้สึกเปียกชื้นที่หน้าอกนั่นล่ะ

ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า เพราะแบบนั้นเขาจึงรับรู้ถึงน้ำตาของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว

“หิว”

เขาหัวเราะกับคำตอบที่ได้ยิน

กะไว้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้

วันนี้หลังจากตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ เจ้าแมวน้อยก็อาเจียนไปแล้วสองรอบ กินข้าวเช้าไปได้แค่สองสามคำก็บ่นว่าเหม็นแล้วก็ทำท่าจะอาเจียนอีกรอบ ไม่ว่าจะบังคับ จะขู่ จะอ้อนยังไงอีกฝ่ายก็ยืนยันไม่ยอมกินข้าวอยู่ท่าเดียว ทีแรกเขาก็จะบังคับจับกรอกอยู่หรอก แต่พอเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่พยายามขอร้องก็ทำไม่ลง

เขาแพ้น้ำตาของเด็กคนนี้จริงๆ

ไอ้เขาก็อยู่ในวงการธุรกิจมาทั้งชีวิต พบเห็นน้ำตาของผู้คนมามากมายหลายรูปแบบ ทั้งขอร้อง เสียใจ หรือแม้กระทั่งเคียดแค้น แต่เขาก็ไม่เคยใส่ใจ

มีแค่เด็กคนนี้จริงๆ ที่มีอิทธิพลต่อหัวใจขนาดนี้

“อยากกินอะไรล่ะ”

ร่างบนตักเขาส่ายหน้าไปมา

“ไม่รู้ ผมไม่รู้”

เสียงนั้นสั่นเครือ

“แต่ผมหิว คุณปราณ ผมหิว”

ท่าทีสะกดกลั้นน้ำตานั้นทำให้เขากึ่งขำกึ่งเอ็นดู

เด็กหนอเด็ก

“แล้วปกติเหม็นกลิ่นอะไรล่ะ”

เจ้าเหมียวใช้เวลาคิดอยู่ครู่ใหญ่

“ตอนแรกผมคิดว่าผมเหม็นเนื้อสัตว์ แต่ตอนกินสเต๊กมันก็ไม่มีปัญหานะ ผมว่าผมมีปัญหากับข้าว”

“ข้าว?”

ใบหน้าสวยเงยขึ้นจากอกของเขา

“ใช่ ข้าว ผมอาเจียนทุกมื้อที่มีข้าว”

“โอเค งั้นกินสปาเก็ตตี้ดีไหม”

“ป้าติ่งไปจ่ายตลาดหนิ”

“ป้าติ่งไม่อยู่ แต่ฉันอยู่”

พอฟังจบ ใบหน้าสวยก็ประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ผมอยากกินสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าหมู”

“ปลา”

เขาแก้ให้

“หมูย่อยยากไปสำหรับตอนเช้า”

คิ้วเรียวขมวดยุ่งอย่างไม่พอใจ

“นี่สิบโมงแล้วนะลุง”

“ถ้าจะกินหมูต้องรอมื้อเย็น”

“แต่ผมอยากกินหมู”

“ไม่ได้”

ใบหน้าของคนบนตักเริ่มเง้าง้อขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาตั้งปณิธานไว้แล้วว่ามีแค่เรื่องอาหารเท่านั้นที่เขายอมไม่ได้ มันเป็นความจริงที่ว่าการปฏิบัติตัวของคุณแม่ขณะท้องเป็นเรื่องสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นการนอน การนั่ง การออกกำลังกาย ทั้งหมดล้วนส่งผลต่อทารกในครรภ์ทั้งนั้น แล้วกับเรื่องอาหารการกินที่เป็นเรื่องสำคัญที่สุดแบบนี้จะให้เขาปล่อยปละละเลยตามใจอีกคนคงไม่ได้

แต่พอเห็นใบหน้าหงิกงอของคนในอ้อมแขนแล้วมันก็อดใจอ่อนไม่ได้เลยจริงๆ

“ดิม ไม่ดื้อสิ”

“ผมไม่ได้ดื้อ”

ยังไม่ทันที่ผมจะได้อ้าปากพูด เขาก็สวนขึ้นมาเสียก่อน

“ผมไม่ได้ดื้อเพราะผมอยากดื้อเลยคุณปราณ ผมไม่เคยอยากเป็นคนอ่อนไหวแบบนี้ ผมเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ ผมไม่ชอบตัวเองในตอนนี้เลย แต่ผมน่ะ...ผม...”

“ชู่ ฉันรู้แล้วคนดี”

เขาโอบร่างสั่นเทาของอีกฝ่ายแน่นขึ้นกว่าเก่า

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไงในเมื่อตัวเขาเองก็เฝ้าสังเกตเด็กคนนี้อยู่ตลอด เด็กหนุ่มดูหงุดหงิดกับความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของตัวเอง นอกจากจะต้องเขารับการดูแลจากแพทย์อย่างละเอียดทุกอาทิตย์ บางครั้งก็ต้องใช้ฮอร์โมนเพศหญิงในการดูแลการตั้งครรภ์ด้วย

เพราะฮอร์โมนที่ต้องใช้ อารมณ์ของเด็กหนุ่มจึงไม่เสถียรนัก

การท้องในผู้ชายไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้เทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวไกลไปกว่าเก่ามันก็ยังไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งเรื่องฮอร์โมน เรื่องร่างกาย จิตใจ การดูแลหลังคลอด การทำคลอด ไม่มีอะไรง่ายเลยสักอย่าง ทุกอย่างต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ ทุกอย่างอันตรายเป็นพิเศษ แต่พวกเขาตัดสินใจแล้ว

ตัดสินใจแล้วว่าอยากให้เด็กตัวน้อยๆ ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก

ตัดสินใจแล้วว่าอยากให้เด็กคนนี้มาเติมเต็มคำว่าครอบครัวให้พวกเขาทั้งสองคน เพราะฉะนั้นต่อให้ต้องลำบากแค่ไหนพวกเขาก็ไม่กลัว

ไม่สิ ต้องพูดว่าเขาน่ะไม่กลัว แต่เด็กคนนี้...เด็กหนุ่มในอ้อมกอดคนนี้ล่ะ

...ดิมกลัวรึเปล่า...

“ลุง”

“หืม?”

“เป็นอะไร จู่ๆ ก็เงียบไปเลย”

นัยน์ตากลมโตสีดำขลับที่จ้องเข้ามาด้วยแววตาหงุดหงิดปนเป็นห่วงทำให้เขาแย้มยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ

ไม่เป็นไร ต่อให้ดิมกลัวก็ไม่เป็นไร เพราะเขาจะอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ กันไปอย่างนี้เอง

“ก็...กำลังคิดว่าจะทำปลาอะไรดี”

เป็นอย่างที่คิด เด็กน้อยบนตักเขากลอกตาขึ้นบนแทบจะทันทีที่เขาพูดจบ

“อะไร ไม่ชอบปลาขนาดนั้นเลยเหรอ”

“เมื่อก่อนก็ชอบ แต่ตอนนี้มันคาว”

“ฉันมีวิธีทำให้มันไม่คาวนะ”

“ลุงไม่ท้องเองก็พูดได้สิ รู้ไหมว่าตอนนี้จมูกผมมันไม่เหมือนเดิมแล้ว ทุกวันนี้เวลากินข้าว ผมได้กลิ่นน้ำยาล้างจานที่ติดอยู่บนจานด้วย ถึงจะไม่ได้รู้สึกว่าเหม็นแต่มันก็แขยงอยู่ดี”

เด็กคนนั้นร่ายคำบ่นออกมายาวเหยียดก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“แล้วเมื่อไหร่ลุงจะลุงไปทำข้าวให้ผมกินสักที หิว”

เขาหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อได้ยินคำว่า ‘หิว’ จากปากของอีกฝ่าย

ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่ามันน่าเอ็นดูไปหมด

“โอเคๆ”

เขายกยิ้มกว้างอย่างสุขใจ แต่แทนที่อีกคนจะยินดีแล้วยอมลุกออกจากตักเขา นัยน์ตากลมกลับสบลึกเข้ามาอย่างมีความนัยน์บางอย่าง

เพราะแบบนั้นเขาจึงเลิกยิ้มแล้วเปลี่ยนเป็นเอื้อมมือไปลูบหัวทุยนั้นเบาๆ

“เป็นอะไรหืม?”

เด็กหนุ่มมีท่าทีครุ่นคิดอยู่อึดใจ

“ผม...ผมทำให้คุณเหนื่อยรึเปล่า”

คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ เขารู้ดีว่าอีกคนไม่ได้รู้สึกผิดหนักหนาหรอก แต่สิ่งที่เด็กคนนั้นต้องการพูดออกมาจริงๆ คงจะเป็นประโยคจำพวก...’คุณรำคาญผมไหม’ ไม่ก็ ‘คุณจะทิ้งผมไปรึเปล่า’ เสียมากกว่า

อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปีก็เห็นอยู่แล้วว่าเขาหนีไปไหนไม่รอด ป่านนี้แล้วยังจะกังวลไม่เข้าเรื่องอีก แต่เอาเถอะ คุณแม่มือใหม่ก็เป็นแบบนี้ล่ะนะ

เพราะแบบนั้นเขาเลยต้องแสดงออกมากกว่าเดิมนิดหน่อย

“ดิม”

แขนหนาดึงอีกคนเข้ามาแนบอก

“ถ้าเพื่อลูกเพื่อเมีย ฉันไม่เคยเหนื่อย”

ริมฝีปากของเขาสัมผัสอีกฝ่ายเพียงแผ่วเบาแล้วผละออก

...ยังไม่ได้ เขาเสี่ยงให้เกิดอารมณ์ตอนนี้ไม่ได้ ดิมเพิ่งท้องได้แค่สามเดือน ยังเสี่ยงเกินไป...

“เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลนะ”

เพียงเท่านั้นใบหน้าของอีกฝ่ายก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

เขารู้เสมอว่าอีกคนต้องการอะไร แค่ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ก็เท่านั้น แต่อีกฝ่ายนี่สิ...

...เด็กคนนี้เคยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาบ้างไหมนะ...

“ขอบคุณนะครับ”

คำขอบคุณมาพร้อมกับความนุ่มชื้นที่ประทับตรงปลายคาง

“ขอบคุณมากๆ ที่พยายามห้ามอารมณ์ตัวเองเพื่อผม”

นัยน์ตาคมเบิกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะถูกแทนที่ด้วยการหรี่ลงเพราะรอยยิ้มกว้าง

ริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกันเพียงชั่วครู่แล้วผละออก ด้วยต่างคนต่างรู้ว่าการเกิดอารมณ์ในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องดี

ไม่เป็นไร...อีกแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น ถ้าผลการตรวจครั้งถัดไปออกมาว่าภาวะครรภ์อยู่ในสภาวะปลอดภัยเมื่อไหร่ เขาจะฟัดแมวน้อยให้หนำใจเลยทีเดียว

“อดทนหน่อยนะครับ อีกแค่อาทิตย์เดียวเอง”

เขาหัวเราะเบาๆ รับคำพูดยั่วเย้าของอีกฝ่าย

ใครบอกกันว่าแมวเป็นสัตว์ไม่สนใจใคร ดูอย่างเจ้าแมวน้อยของเขานี่สิ ไม่ใช่แค่ใส่ใจ แต่ยังรู้ใจกันไปหมด

...แล้วจะไม่ให้เขารักเจ้าแมวน้อยนี้ได้ยังไงกัน...

คริสมาสต์ปีนี้สำหรับเขาต่างจากทุกปี ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีทะเลสาบในอังกฤษเป็นวิวด้านหลัง ตอนนี้สิ่งที่เขามีเป็นเพียงแม่แมวแสนเอาแต่ใจ ลูกแมวตัวน้อยที่อยู่ในท้อง และตัวเขาที่กำลังจะเป็นพ่อคนตอนอายุหกสิบย่างหกสิบเอ็ดปี

โชคชะตาก็ชอบเล่นตลกกับเราแบบนี้เสมอ แต่สุดท้ายแล้วคนที่เลือกว่าจะเอายังไงกับมันต่อก็คือตัวเราเองอยู่ดีต่อให้ใครบอกว่าเขาบ้าที่มามีลูกเอาตอนนี้ ต่อให้ใครต่อว่าว่าเขาเห็นแก่ตัวที่เลือกจะมีลูกในตอนนี้ แล้วแก่ตายในไม่กี่ปีข้างหน้า ปล่อยให้ภรรยาเป็นทุกข์อยู่เพียงลำพังเขาก็ไม่เก็บมาใส่ใจ

เขาจะใส่ใจไปทำไมในเมื่อเขาได้ปูทางทุกอย่างไว้หมดแล้ว ดิมและลูกจะไม่ลำบาก เมียและลูกเขาจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างผาสุกต่อให้ตัวเขาต้องตายก่อนก็ตาม

เพราะทั้งสองคนคือของขวัญล้ำค่า...ของขวัญที่เขาจะโอบอุ้มและทะนุถนอมเอาไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ดิมคือของขวัญคริสมาสต์ที่เขาบังเอิญเจอบนถนนเส้นเล็กๆ ในเมืองเอดินบะระเมื่อสี่ปีก่อน​ ครั้งนั้นเขาจำได้ว่าอีกฝ่ายงดงามราวกับไฟประดับในวันคริสมาสต์

เขาจำครั้งแรกที่พวกเขาพบกันได้แม่นยิ่งกว่าความทรงจำไหนในชีวิต ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ดวงตากลมโตเป็นประกายชวนให้หลงใหล ทุกคราที่ริมฝีปากนั้นแย้มยิ้ม โลกทั้งใบก็เหมือนถูกหยุดไว้ในวันคริสมาสต์ตลอดกาล

เด็กคนนี้คือความอบอุ่นที่เหน็บหนาว แม้จะยิ้ม แต่ก็เหมือนมีอะไรในใจอยู่ตลอดเวลา

แต่ต่อจากนี้จะไม่มีอีกแล้ว...ต่อจากนี้จะเหลือเพียงความอบอุ่นเท่านั้น เพราะเขาจะเป็นคนเก็บความเหน็บหนาวนั้นเอาไว้เอง

อยากให้เติบโตอย่างมีความสุข...ทั้งคู่

นัยน์ตาคมจับจ้องไปที่หน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาน้อยๆ ของคนบนตัก

ทั้งแม่และลูก...เขาอยากให้สองคนนี้มีความสุข

ทั้งแม่แมวและลูกแมวควรจะมีความสุขเสียที

“Merry Christmas นะแมวน้อย”

เขาหอมหน้าผากของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือไปแตะที่หน้าท้องนูนของคนในอ้อมกอด

แตะเอาไว้อย่างนั้น หวังให้คำพูดและความรู้สึกของเขาสื่อถึงอีกคนที่กำลังเติบโตขึ้นช้าๆ

“Merry Christmas นะลูก”

มือเรียวทาบลงบนแก้มของเขาเป็นสัญญาณให้ต้องเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกคนที่ฉีกยิ้มกว้างอยู่แล้ว

“บอกลูกคนเดียว ขี้โกงนะลุง”

แล้วมือเล็กๆ นั่นก็ค่อยๆ เลื่อนไปทาบทับลงบนหลังมือของเขา

“We wish you a Merry Christmas นะหนูน้อย โตมาเป็นเด็กแข็งแรงล่ะ”

ความรู้สึกบางอย่างฟูฟ่องขึ้นในใจจนเขากลั้นยิ้มไม่ได้อีกต่อไป

นี่คือสิ่งที่เขาเฝ้าฝันถึงมาตลอดชีวิต

...ครอบครัว...ครอบครัวของเขา...ครอบครัวที่มีความสุข

…Merry Christmas…สุขสันต์วันคริสมาสต์ ครอบครัวที่รักของฉัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น