Aurorapp

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พิมพลอย (ต่อ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2560 19:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พิมพลอย (ต่อ)
แบบอักษร

มหาลัย SD สาขาแฟชั่นและการออกแบบ

"พิมพลอยสอบเสร็จเข้าพบอาจารย์หน่อยนะมีเรื่องจะคุยด้วย"  อาจารย์อิสรา เป็นอาจารย์ที่พิมพลอยสนิทที่สุดเดินเข้ามาบอกเธอขณะที่การสอบกำลังเริ่มขึ้น

"พิม เธอยังมีหน้ามาสอบอีกหลอค่าเทอมก็ไม่จ่าย ทำใมทางมหาลัยไห้ไห้เธอออกสักที่นะพิม หรือว่าเอาตัวเองไปเป็นเมียอธิการบดีเลยได้เรียนฟรี ใช่ไหมจ๊ะพิม"  วาวาเพื่อนร่วมคณะของพิมเอ่ยทักพิมพลอยทันทีเมื่อเจ้าตัวเดินเข้าห้องสอบ

"ขอโทษทีนะวา พอดีฉันไม่ทำอะไรต่ำแบบเธอ" พิมพลอยตอบกลับอย่าวไม่แยแสอะไรมากนัก

"นังพิม แกด่าฉันหรืออีนังลูกกระหรี่" วาวาตะคอกกลับอย่าหัวเสีย

"ทำไม ลูกกระหรี่มันแปลกตรงไหน เป็นลูกกระหรี่แต่ไม่ได้ทำตัวเป็นกระหรี่แบบเธอสักหน่อยวา เมื่อคืนขายไม่ได้หลอถึงมาจิกชาวบ้านเขาแบบนี้  คุยกับเธอแล้วเสียเวลาชีวิตจิงๆเลย  เชิญเห่าอยู่นี้คนเดียวเถอะบายๆ"    พิมพลอยตอกกลับวาวาได้อย่างเจ็บแสบพร้อมกันเดินจากไป โดยมีเสียงกรี๊ดของวาวาดังไล่หลังมา  

แม่ไห้กินนกหวีดแทนนมไหมหว่ะเสียงแหลมชิบ  พิมพลอยเดินคิดในใจพลางรีบไปทำข้อสอบ เหลืออีกแค่วิชาเดียวเธอก็จะจบ ปี สองแล้วสู้ๆนะพิมพลลอย  การไห้กำลังใจตัวเองถือเป็นเรื่องปกติในชีวิตสำหรับเธอ เธอคิดเสมอว่าถ้าคนเราไม่ให้กำลังใจตัวเองก่อนแล้วใครจะมาไห้กำลังใจเรา 

เห้อ.....สอบเสร็จสักที เสียงถอนหายจยาวยืดของพิมพลอยบ่งบอกไห้รู้ภึงความเหนื่อยล้าของเธอในแต่ละวัน  รีบไปพบ​อาจารย์ดีกว่า น่าจะเรียกไปคุยเรื่องค่าเทอมแน่ๆ ดีนะเนี้ยที่เมื่อคืนหามาได้วันนี้ขอจ่ายก่อนสัก พันนึง หญิงเดินไปยิ้มไปเพราะดีใจที่หาค่าเทอมได้รอยยิ้มนี้ของเธออาจเห็นได้ไม่บ่อยนักจึงทำไห้ใครต่อใครที่หญิงสาวเดินผ่านต่างเหลียวหลังมองในรอยยิ้มที่สดใสนี้

ห้องพักอาจารย์

"มาแล้วค่ะ  พิมมาเเล้วค่ะ"  พิมพลอยรายงานตัวด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มที่สดใจ  เธอรักอาจารย์อิสรามาก เพราะทั้งชีวิตที่เกิดมาก็มีแต่อาจารย์อิสรานี้แหละที่หวังดีต่อพิมพลอยที่สุด

"ยิ้มมาเลยนะพิม  ไปอารมณ์ดีมากไหน"  อาจารย์อิสราทักขึ้นเมื่อเห็นพิมพลอยสดใสเป็นพิเศษ

"ก็หนูมีตังค์มาผ่อนค่าเทอมไงค่ะ นี่ค่ะ"  พิมพลลอยชูแบงค์พันหนึ่งใบไห้อาจารย์อิสราดู  

"เก่งมากพิมพลอยวันนี้มีมาผ่อนแค่นี้ใช่ไหม"  อาจารย์ถามด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"ใช่ค่ะ  ทำไมค่ะ" พิมพลอยตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

"คืองี้นะพิม  คืออาจารย์ไปคุยกับอธิการมาท่านบอกว่าถ้าถายในเดือนนี้หนูจ่ายไม่หมดท่านจะไล่ลูกออก  เพราะว่าผู้ปกรองหลายคนเขาร้องเรียนหนู ทั้งเรื่องครอบครัวและหลายเรื่องของหนู หนูรู้ใช่ไหมพิมว่านี่มันมหาลัยผู้ดี เขาไม่รับไม่ได้ในสิ่งที่หนูเป็น หวังว่าหนูคงเข้าใจนะพิม"  พูดจบอาจารย์ก้เดินจากไปทิ้งพิมพลอยไว้กลับความเงียบ

ฮึกๆๆๆ  อือๆๆๆๆๆ  น้ำตาที่อดกลั้นมานานใหลเอื่อยลงมาบนใบหน้าสวย ทำไมนะทำไมทุกคนต้องใจร้ายกับเธอด้วย

เธอทำอะไรผิด ยิ่งคิดน้ำตายิ่งใหล หยุดร้องสิพิมพลอย หยุดร้อง ยิ่งหยิงสาวห้ามตัวเองมากแค่ไหนน้ำตาเจ้ากรรมยิ่งใหลแรงลงเรื่อยๆเงินแค่ สามหมื่นเองพิม  เธอหาได้อยู่แล้วพิม สู้ๆๆ ยิ่งปลอบตัวเองเหมือนยิ่งตอกย้ำตัวเอง หญิงสาวยังคงยืนปลอบตัวเองเงียบๆจนเวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้  ออกมาจากห้องพักอาจารย์อีกทีก็มืดค่ำ ไปแล้ว

เห้ออออ............สู้ๆนะพิม  ร่างบางบอกตัวเองก่อนจะเดินกลับบ้านอย่างหมดอาลัยตายอยากในชีวิต   โดยหารู้ไม่ว่านี้แค่เพิ่งเริ่มเพราะหนทางด้านหน้ายังมีพายุอีกมากมายรอเธออยู่

บ้านพิมพลอย 

"กลับมาแล้วค่ะ"  หญิงสาวตะโกนบอกแบบนี้ทุกครั้งเพื่อหวังว่าวันนึงย่าจะออกมารับเธอพร้อมรอยยิ้มบ้างแต่ไม่เคยและวันนี้ที่แปลกไปคือบ้านมืดมากไฟยังไม่เปิด นี่อย่าบอกนะว่าย่าเธอยังไม่กลับ ย่านะย่ารู้ไหมว่าแก่แล้วยังจะเล่นไพ่ข้ามสันข้ามคืนอีก

หญิงสาวพาตัวเองเดินเข้ามาในบ้านเตรียมตัวจะไปทำกับข้าวแต่ต้องตกใจเมื่อจู่ๆมีกลุ่มชายร่างใหญ่หน้าเถื่อนเดินเข้ามาในบ้านเธอพร้อมกับย่าที่มาด้วยหน้าตาระรื่น

"กลับมาแล้วหลอนังพิม" นี่คือคำกล่าวทักทายจากย่าของเธอ  

"ย่าจ๊ะ  คนพวกนี้เป็นใครจ๊ะย่า"  พิมพลอยถามย่าด้วยความกลัวหวังว่าคงไม่ใช่แบบนี้เธอคิดนะ

"ออ  คนพวกนี้คือคนที่จะเอาแกไปไห้เสี่ยทรงพนไง ฉันขายแกไห้เขาไปแล้วนังโง่  ไปอยู่กับเสี่ยเขาก็ทำตัวดีๆนะนังพิม" ผู้เป็นย่าบอกพร้อมกับเดินกอดเงินเข้าบ้าน

ขาย  หญิงสาวพึมพำคำนี้เบาๆกับตัวเองย่าขายพิม มันเจ็บจนไม่มีน้ำตาไห้ใหล มันเจ็บเกินกว่าจะรับได้ ทำไมย่าทำกับเธอแบบนี้ 

"คุณครับรีบไปเถอะครับ อย่าไห้นายรอนาน" หนึ่งในกลุ่มชายร่างยักษ์ ลากตัวพิมพลอยไป ตอนนี้เธอไร้เรียวเเรงที่จะขัดขืน ไม่มีแม้กระทั่งแรงที่จะเดิน วันนี้มันวันเกิดเธอแท้ๆนะพิมพลอย สงสัยนรกคงไห้ของขวัญเกิดเธอแน่ๆเลยพิมพลอย ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บ หญิงสาวปล่อยตัวเองคิดฟุ่งซ่านไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกที ก็มานั่งอยู่บนรถที่ตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปไหนก็ไม่รู้

พิมพลอยเธอจะเเพ้ไม่ได้ไม่ใด้นะ เธอต้องสู้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น