mayarose

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

You Aren't Mine เธอไม่ใช่ของฉัน! [ตอนเดียวจบ]

ชื่อตอน : You Aren't Mine เธอไม่ใช่ของฉัน! [ตอนเดียวจบ]

คำค้น : ดราม่า ตอนเดียวจบ

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 686

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2560 06:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
You Aren't Mine เธอไม่ใช่ของฉัน! [ตอนเดียวจบ]
แบบอักษร

ฉันยืนอยู่หน้าประตูบ้านเล็กๆหลังหนึ่ง  ที่ปกติมักจะมาบ่อยจนคุ้นชิน ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้มา

ราวกับมันเป็นบ้านของตัวเองก็ไม่ปาน  แต่วันนี้การที่ฉันมายืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้มันช่างทำให้ฉันมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป  เหมือนมีกำแพงสูงก่อขึ้นในใจ  ขวางกั้นไม่ให้ฉันเข้าไปในนั้น

 สมองตั้งคำถามกับฉันว่า  ฉันมาทำอะไรที่นี่?   และตอกย้ำฉันเสมอว่า  ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน!!

แกร๊ก ~  

 บานประตูไม้สีขาวเปิดออกช้าๆบุคคลที่ชะโงกหน้าออกมายิ้มรับฉัน  อย่างที่เคยทำแบบทุกๆครั้ง  

คนตรงหน้า  คือคนที่ฉันเฝ้ารออยากจะเห็นหน้าในทุกๆวัน คนที่ทำให้ฉันได้พบกับความสุข ยิ้มได้และหัวเราะได้อย่างสบายใจ  แต่ทำไมวันนี้  ฉันถึงกลับอยากหลบสายตาที่แสนอบอุ่นนั้น  

ยิ่งพอเงยหน้าขึ้นสบตากัน  ฉันก็ยิ่งต้องรีบก้มหน้าหนี  สะกดสายตาตัวเองให้หยุดมองพื้นบริเวณหน้าประตูอย่างกับจะมองมันให้ทะลุลงไปถึงชั้นใต้ดิน  

แต่ฉันโกหกตัวเองไม่ได้หรอก  เขากำลังมองฉันอยู่  มองฉันที่เอาแต่ยืนก้มหน้าทั้งๆที่ปกติฉันจะยิ้มแย้มแจ่มใส

"ไอรีน~"  นิคเรียกชื่อฉัน  พร้อมกับขยับเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม  แล้วดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้แน่น มือแกร่งที่เคยสัมผัสและโอบกอดฉันไว้  ถูกใช้ยกขึ้นลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู

แค่การกระทำแสนอ่อนโยนเพียงเท่านี้จากเขา ก็ทำให้น้ำตาฉันหลั่งไหลออกมาด้วยความรู้สึกต่างๆนานา  ที่อัดแน่นเต็มไปหมด

ฉันซบใบหน้าซึมเศร้าลงที่บ่ากว้าง  เพื่อซ่อนน้ำตาที่เลอะเทอะอาบแก้ม พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่กำลังจะเล็ดลอดออกมา  มันน่าอายที่ต้องมาร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายคนนี้  เพราะฉันสัญญากับตัวเองแล้วว่าการมาครั้งนี้   ฉันจะเข้มแข็ง!!

"ว่า?"    น้ำเสียงติดจะสั่นๆเล็กน้อยของฉันเอ่ยถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ  ฉันกลัวทุกอย่างตลอดการเดินทางมาที่นี่  เรื่องในสมองที่คิด  ก็คงจะไม่พ้นเรื่องของคนตรงหน้าหรอก  

ครั้งนี้มันเป็นการนัดพบกันที่ฉันใช้เวลาตัดสินใจนานมากว่าจะมาดีไหม? แต่สุดท้ายฉันก็ต้องมา เหตุผลมีเพียงข้อเดียวฉันคิดถึงเขา  

สองขาก็เลยพาร่างของฉันเดินทางมาจนถึงที่นี่  ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่ามาแล้วจะเจ็บกลับไป เป็นเท่าตัว นิคดันไหล่ฉันออกจากอ้อมกอดและเลื่อนมือแกร่งลงมากระชับข้อมือฉันไว้  ดึงให้เดินตามกันเข้าไปในบ้าน  

ฉันกวาดสายตามองไปรอบห้องรับแขกเล็กๆทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม  แม้ฉันจะไม่ได้มาที่นี่หลายอาทิตย์แล้ว  แต่ข้าวของทุกอย่างที่ดูจะรกๆก็ยังวางระเกะระกะไว้ไม่มีการจัดหรือเก็บทำความสะอาดใดๆ

ดูเหมือนกับว่าถ้าฉันไม่เป็นคนมาเก็บ  นิคก็คงไม่คิดจะเก็บมันเลยสักนิด

...เฮ้อ~  นายคงไม่ดูแลตัวเองเลยสินะ  นิค...

 ฉันนั่งลงบนโซฟาขนาดสองที่นั่งตามแรงที่คนตัวโตดึงให้ลงไปนั่งด้วยกัน  นิคเอาแต่มองหน้าฉัน

ไม่ได้รู้เอาซะเลยว่าฉันไม่อยากให้มองฉันที่กำลังอ่อนแอเวลานี้เลย  แต่นิคก็ยังจ้องไม่หยุด  อีกทั้งยังใช้มือเชยคางฉันให้หันไปสบตาด้วยจนได้

"ขอโทษนะ"

สุดท้ายเขาก็พูดคำนั้น นิคกำลังพูดคำว่าขอโทด  ฉันกลัวคำนี้เสมอเพราะมันมักมาพร้อมกับคำตอบที่แสนจะน่าผิดหวัง  หัวใจที่เคยเต้นแรงเพราะผู้ชายคนนี้  แทบจะหลุดออกมากองอยู่นอกอกอีกครั้ง  

หากแต่มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขเช่นเดิม  แต่กลับเป็นความกลัว  ที่เกิดขึ้นในใจ  เหมือนหัวใจกำลังเต้นแรงๆเป็นเฮือกสุดท้าย  ก่อนที่มันจะหยุดเต้นลงเมื่อเหตุการณ์วันนี้จบลง .....

"นายไม่ได้ทำผิดอะไร  ขอโทษทำไม  ฉันต่างหากที่ผิด"  

ฉันเอ่ยบอกออกไปพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง  กลัวเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา  แต่มันก็คงจะไม่มิด  

นิคเบือนหน้าหนีไปเมื่อเห็นว่าฉันเริ่มร้องไห้หนักขึ้น  ถ้าฉันมองไม่ผิด นิคก็กำลังร้องไห้อยู่เหมือนกัน

"ขอโทษนะที่ทำให้เธอเสียใจ" 

ฉันตกอยู่ในอ้อมกอดอันน่าหลงไหลอีกครั้ง  แรงกอดที่แน่นซะจนทำฉันแทบหายใจไม่ออก  แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกดีอย่างประหลาด

...นายกอดฉันเอาไว้เหมือนกลัวฉันจะหายไปไหนอย่างนั้นแหละ...  อย่าทำแบบนี้ได้มั๊ยนิค...

"หยุดพูดเถอะ  บอกแล้วไงว่าฉันผิดเอง"    ฉันพูดไปทั้งเสียงสะอื้น  ปล่อยมันออกไปหมดแล้ว  กลั้นอะไรเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

"เราผิด  เราผิดเต็มๆเลย เราผิด  เราผิดเองรีน!!"  เสียงเรียบที่มีเสน่ห์เสมอเมื่อได้ยินตะคอกออกมา เสียงดังราวกับกำลังโมโหแต่ทว่าความจริงแล้ว นิคกำลังร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง  

สองแขนแกร่งยังคงกอดฉันแน่นขึ้นไปอีกเหมือนร่างกายฉันจะสลายหายเข้าไปในอกของเขาซะอย่างนั้น

"......."   เนิ่นนานที่เราต่างก็ร้องไห้แข่งกัน  เหมือนฉันจะเริ่มหยุดร้องไห้ไปก่อนและเงียบรอว่าต่อไปจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น

"เราไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้หรอกนะ ..เราชอบเธอนะไอรีน ชอบมากๆด้วย แต่เรา.. มีเรื่องต้องบอกเธอก่อน"

"......."  ฉันนิ่ง  เงียบ  เหมือนกับไม่ได้หายใจรึทำอะไรกับร่างกายเลย  รอฟังสิ่งที่นิคกำลังจะบอกออกมาอย่างใจจดใจจ่อ

"คือเรามีแฟนอยู่แล้ว แต่คุยกันน้อย"  หัวใจที่เต้นแรงแทบกระตุกและดับวูบลง  ชัดเจนแล้วสินะ  เจ้าของหัวใจของเขาไม่ใช่ฉัน

"นายกำลังจะบอกอะไร"  ฉันกลั้นใจถามออกไป  เหมือนไม่รู้จะถามอะไรดี  พูดไม่ออกมันจุกไปหมดเลย

"เรามีความสุขเวลาที่อยู่กับเธอนะ  เราไม่กล้าบอกว่าเรามีคนอื่นอยู่แล้ว  เพราะกลัวเธอจะหายไป ความสุขของเราจะจบลง"  

ฟังดูเป็นประโยคที่เห็นแก่ตัวมากสำหรับหลายๆคน  แต่สำหรับฉัน  ไม่เลย  ฉันกลับดีใจมากที่อย่างน้อยนิคก็มีความสุขมากที่อยู่กับฉัน

"........"

"เราขอโทษจริงๆนะ เรามันเห็นแก่ตัวเองขอโทษ!!"  เมื่อเห็นว่าฉันไม่พูดอะไรนิคก็เอาแต่พูดขอโทษซ้ำไปซ้ำมา มือหนาระดมทุบตีใบหน้าตัวเองเหมือนพยายามจะลงโทษในความเห็นแก่ตัวนั้น  

ฉันตกใจ  ไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่คว้ามือแกร่งนั้นมากุมไว้แน่นแล้วดึงนิดมากอดเอาไว้ซะเอง

"นายอย่าทำแบบนี้สิ  พอได้แล้ว  ฉันจะไปเอง  จะไม่มากวนใจอีกจะได้ไม่วุ่นวายแบบนี้"  

ฉันลูบหลังกว้างเบามือแล้วพูดกระซิบข้างใบหูนิคเพียงแค่ให้ได้ยินกันสองคนเท่านั้น  ดูเหมือนทุกอย่างน่าจะสงบลงแต่ก็ไม่ใช่

มือแกร่งผละฉันออกพร้อมกับเขย่าไหล่ฉันแรงๆสองสามที  เหมือนไม่พอใจ  ฉันเจ็บ  เจ็บนะกับการกระทำรุนแรงแบบนี้  แต่อดดีใจไม่ได้เลยที่นิครั้งฉันไว้

"ไม่!!!  เราไม่ได้ต้องการแบบนั้น  เราไม่ได้ต้องการให้เธอไปไหน  เราขอมากไปใช่มั๊ย "

".....แล้วจะให้ทำยังไง  "

"เราไม่รู้  แต่เราไม่ได้อยากให้เธอไปไหน"  เสียงเรียบยังคงย้ำความต้องการแบบเดิม  ฉันคงทำอะไรไม่ได้นอกจากยอม  เพราะให้พูดกันตรงๆคือฉันเองก็ไม่ได้อยากไปไหนเลย  ฉันอยากอยู่ อยากรักและอยากให้เขารักฉันบ้าง  แต่ฉันรู้ดี  วันนึงข้างหน้า  ฉันก็ต้องไป

"ฉันต้องทำยังไงบ้าง ไหนลองบอกมาสิ  จะทำให้ยังไง"  ฉันถามออกไป  พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่  มันทั้งโล่งอกและเจ็บปวดในคราเดียวกันกับการตัดสินใจของตัวเอง

"ทักเราเหมือนเดิมเป็นเหมือนเดิม  ให้ทุกอย่างเหมือนเดิม"  

"ฉันรักนายนะนิค"  เหมือนแทนคำสัญญา ว่าฉันจะทำ  แทนคำว่าตกลง  แทนคำว่าโอเค  

ฉันรู้...ว่านี่คือการโกหกครั้งใหญ่ของชีวิต  แต่ฉันก็จะทำมันเป็นครั้งแรก


..............................................................


หลังจากที่ฉันเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ทุกสิ่งอย่างในหัวของฉัน​มันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด สิ่งที่ฉัน​ทำไปมันถูกมั๊ย  ฉัน​เลือกความรัก  รักที่มีแต่ความเจ็บปวด  ฉันยอมอยู่เคียงข้างนิคไม่ใช่เพื่อความสุขของนิคอย่างที่เขาขอไว้  แต่ก็เพื่อตัวฉัน​เอง  ฉัน​ก็อยากอยู่มีความสุขกับนิคต่อไปให้คุ้มค่าที่สุด  จนกว่าจะถึงวันที่ฉันต้องไปจริงๆ

ฉัน​เลือกที่จะเดินกลับมาเพื่อให้หัวใจฉัน​ได้คิดอะไรเรื่อยเปื่อยตามเส้นทางอันยาวไกล  กว่าจะถึงบ้านก็ค่ำพอดี สายตาฉัน​โฟกัสไปเจอเข้ากับใครอีกคนที่นั่งรอฉัน​อยู่หน้าบ้าน  เมื่อเธอเห็นฉัน​  ก็รีบวิ่งเข้ามากอดฉัน​ทันที

"อะ ไอ ไอริส"   ฉัน​เซไปทางขวาเล็กน้อยเพราะแรงโถมกอดของฝาแฝดผู้พี่ของฉัน​'ไอริส'

"ไอรีน เธอหายไปไหนมา  ฉันเป็นห่วงเธอจนจะบ้าตายอยู่แล้วนะ" สีหน้าเป็นห่วงเป็นใยของไอริสทำให้ฉัน​แทบจะหลั่งน้ำตาออกมาอีกครั้ง  แต่ฉัน​ก็เลือกที่จะเก็บมันไว้  เพราะฉัน​ต้องยิ้ม  ยิ้มให้กับเวลาที่เหลือให้มากที่สุด

"ฉัน ..ฉันไปหานิคมา"  ฉัน​บอกด้วยท่าทางที่อิดโรย  ทิ้งตัวลงนั่งพื้นบ้านอย่างหมดแรง

"หืมมม  ไปหาหมอนั่นอีกทำไม  ไหนเธอว่าจะตัดใจไง" ไอริสทำท่าทางเหมือนจะดุฉัน​  แต่ฉัน​ก็เข้าใจนะว่าเธอเป็นห่วง  แต่ให้ฉัน​ทำไงได้ละ

"ฉันคิดถึง...ฉันอยากเจอ  พี่​...ฉันเหนื่อยจัง"  ฉัน​ขยับเข้าไปซุกในอ้อมกอดของแฝดผู้พี่อย่างเหนื่อยๆ  พร้อมกับหลับตาลง

"ไปนอนพักเถอะนะ  เธอรู้มั๊ยเธอดูแย่มากเลย"  ไอริส​พยุงฉัน​กลับไปนอนที่เตียงพร้อมกับเช็ดตัวให้ฉัน​อย่างเป็นห่วง  สายตาที่เธอมองทอดมายังร่างที่ผอมซีดของฉัน​  มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด  ฉัน​เองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน  ฉัน​ยังไม่อยากให้เวลานั้นมาถึงเลย

"ฉันรู้..  แต่เห็นมั๊ย ฉันยังยิ้มอยู่เลย  อย่ากลัวไปนะ  ฉันยังไหว"  ฉัน​ยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าไอริส​เบาๆอย่างอ่อนโยนก่อนจะหลับตาลงแล้วผลอยหลับไป


.......................................................................................


"หอมมั๊ย เธอชอบมั๊ย"  ดอกไม้สีสดสวยกลิ่นหอมลันจวนถูกวางไว้ ณ ที่จัดเตรียม ก่อนที่เจ้าของผมสีน้ำตาลยาวสลวยในชุดสบายๆจะเดินออกไปจากบริเวณนั้น

"เธอยังไม่บอกเราเลยนะ ว่าเรามาเยี่ยมใครน่ะไอรีน"  นิคเดินเข้ามาโอบเอวฉันไว้พร้อมกับยิงคำถามที่เขาเองก็คงสงสัยมานาน เพราะฉันบอกให้เขาแค่ยืนรอตรงนี้ไม่ต้องเข้าไป

"เป็นความลับน่ะนิค~"

"จ้าาา~ งั้นก็ไปกันเถอะ ก่อนมาบ่นหิวนี่นา"

"อื้มมม~"

ฉันหันกลับไปมองจุดที่วางดอกไม้ไว้อีกครั้ง ก่อนจะเดินตามนิคไปขึ้นรถ  สายตาฉันยังคงมองออกไปนอกกระจก ณ ที่แห่งนั้นจนมันลับสายตาไป

"เธอดูซึมๆนะ  เป็นอะไรรึเปล่า"

"เปล่า  ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย  "

"จริงนะ?"

"จริงสิ  5555"

"เธอเปลี่ยนวิธีพูดไปตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะไอรีน จะว่าไปลักษณะการพูดจาเธอแปลกไปเยอะนะ" ฉันกระตุกเล็กน้อยเมื่อนิคพูดแบบนั้น

"เอ่อ..เหรอ  ไม่หรอกนายคิดมากไปแล้ว!"


..................................................................


1 ปีผ่านไป  เหตุการณ์ยังปกติดี  ถ้าไม่เกิดเรื่อง  นี้ขึ้นมาซะก่อน

"ย๊าาาา   นายเล่นเกมบ่อยไปแล้วนิค  รู้ตัวมั๊ยนายสนใจฉันน้อยลงนะ"

"ห๊ะ!  อ้อ...ขอโทษๆ  นี่...ที่รักงอนเราเหรอ"

"............"  ฉันไม่ได้ตอบรับอะไรจากการกระทำของนิค  หมอนั่นเข้ามากอดฉันเอาไว้หลอมๆ  คางที่เกยอยู่ที่ไหล่เล็กๆของฉันขยับทีละนิดมาขโมยสูดความหอมจากแก้มฉัน พร้อมกับสมุดจดเล่มเล็กๆที่หมอนั่นมักพกติดตัวเสมอ ยื่นมาให้ตรงหน้าฉัน

"อะไร?"

"อ่านดูดิ"

ฉันอ่านข้อความในสมุดที่หมอนั่นส่งมาให้


-----------------------------------------------------------

....ถึงไม่ได้หันไปมองเธอตลอดเวลา  แต่ก็คิดถึงอยู่ตลอดนะไอรีน~....

​-----------------------------------------------------------


 แก้มที่อมยิ้มอยู่ของฉันแทบจะระเบิดออกมาในคราเดียวมันไม่สามารถซ่อนความรู้สึกอะไรเอาไว้ได้เลย  ฉัน​กำลังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ  ทั้งๆที่ฉัน​ไม่ควรทำแบบนี้  และความรู้สึกที่เรียกว่า 'รัก' มันไม่ควรเกิดขึ้น

แต่...หัวใจ  มันโกหกตัวเองไม่ได้

ฉัน​เขียนข้อความยุ๊กยิ๊กลงในสมุดแล้วส่งคืนให้คนที่กอดฉัน​อยู่จากด้านหลัง นิคหละจากการโอบกอดฉัน​ แล้วนั่งอ่านมันเงียบๆ   ฉันรู้สึกว่าเขาเงียบจนแปลกไป


------------------------------------------

....คิดถึงนายเหมือนกัน ไม่งั้นฉันไม่บ่นหรอก!!....

-------------------------------------------


บรรยากาศมันเริ่มแปลกไป  ฉัน​หันหลังกลับไปมองคนที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่

"นิค~"  ฉัน​ก้มลงไปพยายามมองใบหน้าที่ก้มงุดของนิค  พอดีกับจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นมาพอดี

"เธอเป็นใคร?"  สายตาเกรี้ยวกราดน่ากลัวแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฎขึ้นต่อหน้าฉัน​  นิคกำลังโกรธ?

"นายถามอะไรของนาย  ฉันก็ไอรีนไง" 

"ไม่ใช่ !!   เธอไม่เหมือน  ไม่เหมือนเลยสักนิด"

"อะไรของนาย  มันจะไม่ใช่ได้ยังไง  นายมองหน้าฉันสิ  ฉันคือไอรีนคนที่นายรักไง"

"เธอไม่ใช่  ไม่ใช่ !!!   เธอไม่ใช่ไอรีนของฉัน"

นิคผลักฉัน​ออกไปจนกระเด็นไปอีกทาง  หมอนั่นไล่ค้นรื้อข้าวของในห้องฉัน​จนกระจัดกระจายไปหมด ฉัน​ได้แต่มองอย่างงงๆ  ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา  ฉัน​ทำอะไรผิดเหรอ?

"อย่านะ!!"  ฉัน​รีบวิ่งไปห้ามทันทีเมื่อนิคกำลังจะเปิดประตูตู้เสื้อผ้าของฉัน​ออก  

"ทำไม? ในนั้นมันมีอะไร  ถอยไป  เธอคือใครกันแน่  ไอรีนอยู่ที่ไหน"

คำถามครั้งแล้วครั้งเล่าของนิค​ทำเอาฉัน​กลัวไปหมด ทั้งๆที่ตลอดระยะเวลา 1 ปีที่ผ่านมาทุกอย่างราบรื่น แทบไม่มีวันไหนเลยที่ฉัน​อยู่กับนิค​แล้วไม่มีความสุข  แต่แล้ววันนี้  วันที่ฉัน​มั่นใจว่ามีผู้ชายคนนี้เต็มหัวใจ  กลับเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น  มันหมายความว่ายังไง อยู่ๆมันเกิดอะไรขึ้นกับนิค

"ถอยไป!!!"  นิค​ดึงกระชากฉัน​ให้พ้นทางแล้วเปิดประตูออกมา  ข้าวของต่างๆนาๆที่ฉัน​ซ่อนมันไว้ก่อนที่นิค​จะเดินทางมาถึงที่ห้องฉัน  แทบจะเทออกมาเมื่อประตูอ้าออก ทั้งของใช้กระจุกกระจิก กรอบรูป บลาบลา~ กองระเนระนาดอยู่บนพื้นเรียบร้อยแล้ว ฉัน​มองของพวกนั้นแล้วถึงกับน้ำตาไหล  


...จบแล้วสินะ  ขอโทษนะไอรีน​...


"นี่อะไร!!!"  นิค​ยื่นกรอบรูปที่ภายในเป็นรูปถ่ายคู่ของคนสองคนที่หน้าตาเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน  ฉัน​รับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา

"เธอคือใคร  ?  ไอรีน​อยู่ที่ไหน  แล้วทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร"

"................"

"เธอโกหกเรา...เราจะบอกให้นะ ไอรีน​ของเราน่ะโกหกไม่เป็น"


...........................................


2NEIECRKI MEMORY

"นิค​จ๋า  ฉัน​คิดถึงนายนะ" เสียงหวานเอ่ยบอกพลางแอบหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

"จริงเหรอ?โม้รึเปล่า" นิคก็แกล้งถาม ลองใจคนตัวเล็กอยากจะแกล้ง  ไม่ใช่ไม่เชื่อนะแต่เพราะแกล้งไอรีน​น่ะ  สนุกจะตายไป

"ฉัน​โกหกไม่เป็นนะ" ไอรีนพูดตอบประโยคเดิมๆแทบจะทุกครั้งเมื่อโดนถามลองใจ จนนิค​ชินไปซะแล้วและเชื่อเสมอ  ว่าคนตัวเล็กข้างๆเขาโกหกไม่เป็นจริงๆ

"ฉัน​คิดถึงคนนี้" ทุกครั้งที่ไอรีนบอกคิดถึง เธอจะพูดประโยคนี้ พร้อมกับยื่นมือไปจิ้มที่จมูกนิค เธอทำแบบนี้ทุกครั้ง


ความจริงๆต่างๆนานาผุดขึ้นในสมองของนิคขณะที่กำลังขับรถออกมาจากบ้านที่คนแปลกหน้าสำหรับเขาอาศัยอยู่  และตรงไปที่สถานที่แห่งหนึ่งที่เขาเคยพาคนแปลกหน้าที่เขาเรียกว่าไอรีน​ไปมาเมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว

นิค​สาวเท้ามุ่งหน้าตรงไปยังหลุมฝังศพที่สะอาดตาอยู่เสมอ  จะมีก็แต่เศษใบไม้เล็กน้อยที่ปลิวมาบดบังชื่อเจ้าของร่างที่อยู่ข้างใต้

"ไอ...ไอ...ไอรีน"  เสียงเรียบเอ่ยขึ้นอย่างขาดห้วง  สิ้นสุดเสียงนั้น  เข่าหนาทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรงสองมือกำแน่นทุบลงไปยังพื้นดินอย่างโมโห

"ไหนเธอบอกว่าเธอโกหกไม่เป็น?   ทำไม  เกิดอะไรขึ้นกับเธอ"

ฉัน​รีบนั่งรถตามนิค​มา  ฉัน​คิดไว้แล้วว่าเขาต้องมาที่นี่แน่  เขาต้องรู้แล้วและฉัน​ก็เจอนิค​ที่นี่จริงๆ  หน้าหลุมศพของไอรีน​ตัวจริง!!!

"ฉัน​ขอโทษ"  ฉัน​เดินเข้าไปหาและพูดได้เพียงคำนี้เท่านั้น

"เกิดอะไรขึ้น  แล้วเธอคือใครกันแน่"  

"ฉัน...ฉัน​ชื่อไอริส ฉัน​เป็นแฝดพี่ของไอรีน​"


............................................


ณ เหตุการณ์ในช่วงลมหายใจสุดท้ายของผู้หญิงที่ชื่อ  'ไอรีน​'

"ไอ..ไอริส​...เธอ...ดูแล...ดูแลนิค​แทนฉันนะ" เสียงที่เริ่มจะขาดห้วงไปเรื่อยๆของน้องชสาวทำเอาฉัน​แทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ทั้งๆที่ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้

"จนตอนนี้แล้วเธอก็ยังจะคิดถึงหมอนั่นอยู่อีกเหรอ  ลืมไปแล้วรึไงเธอไม่ใช่แม้แต่คนรักของหมอนั่นด้วยซ้ำไป เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนที่สองของเขาเองนะ"

ฉัน​รู้ ว่าสิ่งที่ฉัน​พูดไปจะยิ่งทำร้ายจิตใจให้ไอรีน​ต้องเจ็บมากขึ้นแต่ฉัน​ก็ต้องพูด ฉัน​ไม่เข้าใจเลยทำไมน้องสาวของฉัน​ถึงรักผู้ชายที่ชื่อนิค​ขนาดนี้

"ไอริส​...ฉันตกลงแล้ว...ว่าฉันจะอยู่กับนิค​ก็ต่อเมื่อ...ก็ต่อเมื่อนิคอยากให้อยู่ แค๊กๆ"  มือบางของน้องสาวเขย่าเบาๆที่มือฉัน​ราวกับขอร้อง  ฉัน​ได้แต่มองร่างอันผ่ายผอมและสีหน้าอันเจ็บปวดนั้น  พลางพยักหน้าตกลง  มันคงเป็นสิ่งเดียวที่ฉัน​จะทำเพื่อน้องได้

"นี่เธอ..."

"ฉันอยู่เพื่อรักเขาไม่ได้แล้ว  เธอ...เธอต้องอยู่รักเขาแทนฉันนะ  ทำให้ฉันนะไอริส​  พี่สาว..."

"ไอรีน​..."

"ต่อไป..เธอจะคือ  ไอรีน​  ปล่อยให้ไอริส​ตายไปพร้อมกับฉัน"

"เธอก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้"

"แค่เรารู้กันก็พอแล้ว...พานิค​ไปเยี่ยมฉันบ่อยๆนะ...แต่อย่าให้เขาเห็นนะ...ให้ฉันได้รับรู้ว่าเขาก็มา ให้ฉันได้เห็นเขาห่างๆก็พอ"

"...................."

"ไอรีน​...เธอคือ..ไอ..ไอ..รี..รีน!"


....................................................................................................


......ใช่!!  เพราะฉัน​ไม่เหมือนไอรีน​ะสินะ  เพราะไม่ว่ายังไงฉัน​มันก็คือไอริส​......


ตั้งแต่วันนั้นฉัน​ไม่เจอกับนิค​อีกเลย  หมอนั่นคงเกลียดฉัน​  ทั้งๆที่ใจฉัน​ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเอาแต่คิดถึงเขา  นิค​คือผู้ชายที่ทำให้ฉัน​เข้าใจแล้วว่า  ทำไมน้องสาวฉัน​ 'ไอรีน​' ถึงได้ยอมเป็นเพียงเมียเก็บ และรักเขามากมายขนาดนี้

แต่... 

จริงอย่างที่ไอรีน​เคยพูดไว้ ในวันที่ไปเจอกับนิค​วันสุดท้าย พอกลับมาเธอก็เอาแต่พูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา


....นิค​ไม่ใช่ของฉัน​  ไม่ใช่ของฉัน​จริงๆสินะ  สวรรค์ได้โปรดอย่าเพิ่งเอาฉัน​ไปได้มั๊ย..

...แม้แต่สวรรค์ก็ยังคงตอกย้ำว่า  เขาไม่ใช่ของฉัน​สินะ...

...นิค​~  ไม่ใช่ของฉัน​...



.........


จนถึงตอนนี้  ฉัน​ ฉันในฐานะไอริส​ ฉันรู้แล้วว่า ต่อให้ฉัน​จะเป็นไอริส​ รึเป็นปลอมไอรีน นิค​ก็ไม่ใช่ของฉัน​


จบ.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น