email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 30 ความไม่ชัดเจน

ชื่อตอน : Ep. 30 ความไม่ชัดเจน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 69.3k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2560 17:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 30 ความไม่ชัดเจน
แบบอักษร

ฉันเดินทางมาถึงเขาใหญ่ ต้องบอกก่อนเลยว่าเขาใหญ่เป็นสถานที่ที่อากาศบริสุทธิ์แห่งหนึ่งก็ว่าได้ มีที่เที่ยวมากมาย แต่วันนี้ที่ฉันมา ไม่ได้มาเพราะเรื่องเที่ยว แต่มาเพราะเรื่องงาน เพราะฉะนั้นฉันจะมัวคิดแต่เรื่องเที่ยวไม่ได้

"พี่ต้นคะ...แล้วเราประชุมชั้นไหนคะ" ฉันหันไปถามผู้เป็นเจ้าของบริษัท ซึ่งตอนนี้เขาก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มให้ฉัน...ก่อนที่จะทำให้ฉันนั้นงุนงงเข้าไปอีก

"เราอย่าพึ่งพูดถึงเรื่องประชุมกันเลย เดี๋ยวจะเครียดซะเปล่า" ฉันยิ้มให้เขา มองซ้ายมองขวา ยังไม่เห็นเลขาของพี่ต้นเลย ไหนพี่เขาบอกว่ามาถึงก่อนแล้ว แล้วทำไมไม่เห็น

"พี่ต้นคะ...แล้ว..พะ..พี่" ฉันยังพูดไม่จบเขาก็แทรกขึ้นมา

"พี่ว่าเราไปดูห้องพักกันก่อน" ฉันเดินตามเขาเข้าไปที่หน้าล๊อบบี้ ก่อนที่พนักงานจะยื่นกุญแจให้พี่ต้นสองดอก แล้วเขาก็ยื่นมันให้กับฉัน

ที่ฉันตัดสินใจมา เพราะมีหลายคนยืนยันว่ามันเป็นโอกาสที่ดี ทั้งตัวพี่ต้นเอง เพื่อนฉันเองที่อยากให้มานักมาหนา และเลขาของพี่ต้น และอีกหลายๆคนที่ทำให้ฉันไม่ยกเลิกเขา...

"เดี๋ยวช่วงเย็นลงมาเจอพี่ที่ล็อบบี้เนาะ เดี๋ยวพี่จะพาไปกินอาหารร้านอร่อย" เขายิ้มก่อนเดินเข้าห้อง ส่วนฉันก็เดินเยื้องไปอีกฝั่งนึง ฉันรีบไขกุญแจเข้าห้องไป ก่อนจะวางสำภาระลงที่พื้นเดินสำรวจห้อง จนสักพักเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

~~RrrrrrrrrrRrrrr~~

ฉันเดินไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู ฉันถึงกับยิ้มออกมา

'คนหื่น2018' 

"คิดถึง!!!!" ประโยคแรกที่ฉันได้ยิน ฉันยิ้มแทบแก้มปริ

"พลอยคิดถึงมากกว่า" ฉันเอ่ยออกไปที่ตอนเปิดกล้องเห็นหน้าหล่อๆของเขา ดูเหมือนจะซูบๆไปเขาเรียนหนักเกินไปหรือเปล่า

"เรียนหนักหรอ ทำไมเป็นซูบๆลง" ฉันเอ่ยถามเขาจึงยิ้มให้ เขาไม่ตอบอะไร เอาแต่จ้องหน้าฉัน ฉันถึงกับหน้าแดงอย่างอายๆ 

"ฮื้อออออ...หน้าฉันมีไรติดหรอ" ฉันแกล้งเย้าคนตัวสูงที่ตอนนี้ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่ฉัน 

"เปล่า...แค่อยากมองนานๆ กว่าจะได้กลับ แต่เดี๋ยวนะ...นี่มันไม่ใช่ห้องเธอ" ฉันจึงรีบบอกเขาเดี๋ยวหาว่าฉันโกหก แต่ตอนนั้นฉันก็บอกไปแล้ว

"ที่พลอยบอกไง ว่ามาประชุมที่เขาใหญ่...จำไม่ได้หรอ" ฉันเอ่ยขึ้นพร้อมมองหน้าหล่อเข้ม อย่างหลบสายตา ก็เล่นซะจ้องตาเขียวแบบนี้ จะไม่กลัวได้ไง

"ก็ไม่ได้ว่าอะไร...แต่ระวังตัว ฉันรู้สึกว่าไอ้เจ้าของบริษัทนี้มันชักทะแม่งๆ ชอบกล" เขาเอ่ยขึ้นหน้านิ้วคิ้วขมวดจนฉันต้องหัวเราะคิก อดขำไม่ได้คิดเป็นตุเป็นตะไปได้

"จะให้บอกกี่ครั้ง...ว่ารักซาตานร้ายคนเดียว" ฉันเอ่ยขึ้นพร้อมส่งจุ๊บหนึ่งทีให้เขา เขาเลยยิ้มออกมา

"ก็อย่างที่บอกฉันเชื่อใจเธอ...แต่ฉันไม่ไว้ใจมัน" เขาเอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น...

"ฉันห่อเหี่ยวไปหมดแล้วเนี้ย...ช่วยแต่ตัวเอง" จู่ๆก็เปลี่ยนเป็นเรื่องใต้สะดือซะงั้น ผู้ชายอะไรหื่นเต็มพิกัดจริงๆ

"อย่าให้กลับไปแล้วกัน พ่อจะกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์ให้ถึงใจเลย" ฉันจึงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่เขา ตอนเขาไม่อยู่ก็คิดถึงแต่ก็ดีเพราะอยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีคนคอยห้าม

"พูดอะไรทะลึ่งไปใหญ่แล้ว" ฉันปรามเขาก่อนที่จะหันไปเก็บกระเป๋าให้เข้าที่ และก็ไม่พ้นสายตาคมเข้ม

"ต้องรีบไปแล้วหรอ..." เขาเอ่ยถามขึ้นฉันจึงหันไปยิ้มแล้วตอบเขาไป

"เปล่า...แค่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวตอนเย็นจะได้ไปกินข้าวเลย" ฉันหันไปบอกเขา

"อืออออ!!! เปลี่ยนตรงนี้แหละ อยากดู" ฉันถึงกับหน้าชา นี่ดรากอนชักจะเอาใหญ่ทุกวันแล้วนะตอนนี้ 

"บ้า!!! เดี๋ยวมา" ฉัยเอ่ยบอกเขา แต่เขาก็ไม่ยอม

"ไม่!!!เปลี่ยนตรงนี้แหละ...นี้คือคำสั่ง" ฉันถึงกับทำหน้าไม่พอใจใส่เขา จะมาสั่งอะไรนักหนา ฉันเป็นคนนะไม่ใช่หุ่นยนต์

"นะพลอย...เปลี่ยนตรงนี้แหละอยากเห็น" น้ำเสียงหวานๆลอยกระทบหู ฉันก็เป็นคนใจอ่อนง่ายนะสิ  ฉันไม่หน้าหลงลมปากเขาเลย

"นะครับ...นะ...เปลี่ยนตรงนี้แหละนะ...นะครับ" เจอดอกนี้ฉันตายแบบไม่สามารถฟื้นคืนชีพมาได้เลย

"ก็ได้" ฉันตอบออกไปแล้วรีบค้นหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน ที่ฉันใส่เป็นเสื้อยืดกึ่งเอวลอยกับกางเกงเอวสูง เพราะฉันไม่ชอบใส่กระโปรง และทันที

"เปลี่ยน!!!!" จู่ๆเสียงเข้มก็ดังลอยออกมาจากโทรศัพท์

ฉันก็ทำหน้างงใส่เขาก้มสำรวจตัวเองอย่างพิจารณา มันก็สวยดีจะตายแล้วไงไล่ให้ไปเปลี่ยน

"พลอยว่าก็โอเครนะ ดูแบบกระฉับกระเฉงดีและดูสวยด้วย" ฉันเอ่ยออกไปหมุนซ้ายหมุนขวาให้เขาดู แต่เขาก็ยืนยันคำเดิมคือเปลี่ยน!!!

"อยู่กับฉันสั้นแค่ไหมไม่ว่าหรือไม่ใส่เลยยิ่งดีแต่ถ้าไปกับคนอื่นห้ามใส่" ดรากอนเอ่ยเสียงเข้มผ่านสมาร์ทโฟน เขายังคงใช้สายตาในการสั่งฉันเหมือนเดิม ฉันจึงยอมเปลี่ยนเพื่อไม่ให้ทะเลาะกัน

ฉันหยิบเดรสสั้นลูกไม้คลุมเข่าส่วนท่อนบนมีซับในไม่โป้จนเกินไป...ฉันยังไม่ได้ทันได้หมุนตัวให้เขาดูเลย เขาก็แทรกฉันขึ้นก่อน

"ไม่ชอบ เวลาก้มเห็นหมด...เปลี่ยน" ฉันถึงกับอ้าปากค้าง ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าเขา จึงเอ่ยประชดเขาไป

"ให้ใส่ชุดแม่ชีไปไหม" เขาทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มออกมา

"ก็ดีนะ...แล้วมีไหมล่ะ" ฉันถึงกับทำหน้าแหว๋ใส่เขา

"บ้าหรอ...ประชด" ฉันเอ่ยขึ้นหยิบเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์ขายาวที่มันไม่รัดรูปมากจนเกินไป 

"โอเครใส่ชุดนี้แหละ..." ฉันจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถ้าฉันใส่ไปแล้วพี่ต้นจะว่าไม่ให้เกียรติเขาไหมหนิ เพราะคนเจ้าอารมณ์คนเดียว

"และที่สำคัญใครถามว่ามีแฟนยัง...ให้ตอบว่าไม่มีหรอกแฟน มีแต่ผัวหนึ่งกับลูกอีกสอง" เขาพูดออกมา ฉันจึงหลุดขำออกมา

"ชักจะเอาใหญ่แล้วนะดรากอน..." ฉันตอบเขาไปอย่างยิ้มๆ

"เรื่องจริง...ไม่ฮาไม่ขำ..." เขาเอ่ยขึ้น ปากบอกไม่ฮาแต่ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะอะไรของเขาเนี้ย

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่คุยกับดรากอน ยิ่งคุยยิ่งคิดถึง ยิ่งคุยยิ่งอยากเจอ จนตัวเองเผลอหลับไป แบบชนิดที่ว่ายังคงข้างโทรศัพท์ไว้แบบนั้น

19.00น.

ฉันตื่นขึ้นมามองนาฬิกา ก็พลว่าเป็นเวลา1ทุ่ม จึงหันไปมองโทรศัพท์ ตอนนี้คนในสายวางไปแล้ว ฉันจึงลุกอาบน้ำแต่งตัว ก็ชุดที่ดรากอนให้ใส่นั่นแหละ แต่ฉันต้องทำตามที่เขาบอกไหม ซึ่งมันไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำ แต่ฉันกับเลือกที่จะทำ

ฉันเดินลงมารอพี่ต้นตามที่เขาเคยลอก ฉันนั่งเขี่ยโทรศัพท์เล่นไปเล่นมา สักพักพี่ต้นก็มาหยุดตรงหน้าฉันเขาแต่งตัวแบบนี้ก็ดูหล่อเหมือนกัน เสื้อยืด กางเกงสแล็คธรรมดา

"รอนานไหม...พอดีพี่คิดเรื่องการประชุมพรุ่งนี้น่ะ" เขาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ฉันจึงยิ้มให้เพราะฉันเข้าใจ การนั่งรอเขาก็ไม่ได้นานถึงขนาดเป็นชั่วโมงสักหน่อย รอนิดรอหน่อยจะเป็นไรไป นานเป็นปีก็ยังทำมาได้เลย (5555อันนี้ไม่ใช่และ)

"เราไปกันเถอะค่ะ" ฉันเอ่ยขึ้นเขาจึงให้ฉันเดินไปก่อนแล้วเดินตามหลังฉันมา

ฉันเดินมาตามที่เขาพาเดินมา ร้านอาหารที่หรูในโรงแรมระดับห้าดาว ทำเอาฉันตื่นตาใจไปซะทีเดียว

"รับอะไรดีคะ..." เสียงพนักงานเอ่ยขึ้นด้วยความสุภาพเรียบร้อย ฉันจึงยิ้มให้เขา

"ขอเป็นซิกเนเจอร์ของร้านแล้วกันครับ" พี่ต้นเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะพาฉันมานั่งยังฝั่งตรงข้าม เขาเป็นสุภาพบุรุษคนนึงเลยแหละ ฉันยิ้มให้เขา ก่อนจะเอ่ยขอบคุณตามมารยาท

"ขอบคุณนะคะ..." คนในร้านก็เยอะแสดงว่าอาหารที่นี่อร่อย อยากมาดินเนอร์แบบนี้กับดรากอนจัง ฉันคิดไปยิ้มไป ถ้าเป็นไปได้คงจะดี  จนกระทั่ง

"พลอย...น้องพลอย...พลอยครับ...พลอย"

ฉันเหมือนตื่นจากภวังค์. เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองดังเข้ามาในโสตประสาท

"คะ....พี่ต้นว่าไงนะคะ" เขาทำหน้ายิ้มทะเล้นใส่ฉัน 

"เป็นอะไรน่ะเรา...ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่" ฉันจึงยิ้มอย่างอายๆก็ใครใช้ให้คิดถึงไอ้มังกรจอมเจ้าเล่ห์ คิดแล้วอยากเอาหัวตัวเองโขกกับโต๊ะซะเลยหนิ

"ก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะคะ" ฉันเอ่ยออกไป

"ไม่ใช่ว่าคิดถึงแฟนหรอกนะ...พี่เสียใจแย่เลย" เขาเอ่ยขึ้นทำหน้าแอบเศร้านิด แล้วให้ตูทำไงเนี้ย...ตูผิดหรอ

"พี่ล้อเล่น...รีบกินเดี๋ยวไม่อร่อย" เขาเอามือมายีหัวฉัน ฉันจึงรีบจับมือเขาไว้ 

"เดี๋ยวผมเสียทรงหมด" ฉันแหว๋ใส่เขา ทำไมฉันรู้สึกผูกพันกับเขา ถ้าเขาเป็นพี่ชายฉันคงจะดี ผู้ชายบ้าอะไรอบอุ่น น่ารักฉิบหาย

"รีบกินเร็ว!!!" เขาเอ่ยขึ้นอีกครา ที่ตอนนี้คสดครั้นให้ฉันกินเหลือเกิน

"คร๊าาาาาาา!!!" ฉันตอบรับก่อนจะรีบตักอาหารเข้าปากอย่างที่เขาบอก 

หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จ ฉันก็ออกมาเดินรับอากาศหนาว บรรยากาศโรแมนติกฉิบหาย

'คิดถึง...อยากกอดนายจัง' ฉันในใจ มองดูดวงดาวทอประกายเต็มท้องฟ้า อยากรู้ว่าเขาจะมองดาวดวงเดียวกับเราไหม...

ฉันยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองปอยๆ ลมเย็นกระทบเข้ากับผิว ทำให้หนาวเป็นพักๆเลย

"ดาวสวยดีเนาะคืนนี้" พี่ต้นหันหน้ามามองหน้าฉันแล้วยิ้ม แต่ฉันเห็นเป็นลางๆเพราะมันเริ่มมืดแล้ว มีเพียงดวงจันทร์ที่สาดส่องลงมา

"ใช่ค่ะ...สวยมาก" ฉันพูดขึ้นพร้อมมองขึ้นไปบนท้องฟ้ากว้างไกล ที่ทำให้หวนคิดถึงคนอยู่อีกด้านของขอบฟ้า

"สวยจนพี่ต้องมอง...ไม่อาจละสายตาได้เลย" ฉันรู้สึกว่าพี่ต้นเป็นคนโรแมนติกมาก แต่ทำไมชอบพูดจาเลี่ยนๆแบบแปลกๆ ฉันจึงหันกลับไปมองคนพูดอีกครั้ง ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าสายตาเขาจับจ้องมาที่ฉันแบบเปิดเผย

"ดาวดวงไหนก็ไม่อาจสู้ดาวที่อยู่ตรงหน้าพี่ได้" เหมือนพี่ต้นค่อยๆโน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆฉัน ใกล้เข้ามาอีก ใกล้เขามาเรื่อยๆ ฉันที่ตอนนี้กำลังประมวลเหตุการณ์ทั้งหมด ริมฝีปากนั้นกำลังจะประทับลงที่ริมฝีปากฉัน...

"พี่ต้นคะ...." ฉันหันใบหน้าหลบริมฝีปากนั่นอย่างเฉียดฉิว เขาจึงชะงักแล้วเคลื่อนใบหน้าออกห่างจากใบหน้าฉัน...

"พี่..." 

"ไม่เป็นไรค่ะ...พลอยเข้าใจ...พลอยขอตัวก่อนนะคะ" ฉันรีบเดินออกจากตรงนั้นให้เร็ว ตอนนี้ฉันสับสนไปหมด พี่ต้นจะจูบเราทำไม แล้วถ้ายัยก้อยรู้ยัยนั้นจะคิดยังไง...และที่สำคัญถ้าดรากอนรู้เขาจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงยังไง

ปั่ก!!!!

"โอ๊ยยยยยย!!!! ขอโทษค่ะ" ฉันรีบขอโทษเขาเพราะฉันเล่นรีบจนไม่ดูตาม้าตาเรือซะหนิ

"เวย์...." ฉันเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะเจอเพื่อนของดรากอนตรงนี้ และเวลานี้

"ไม่ต้องพูด...มีไรจะเล่าไหม" จู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้น แสดงว่าเขาเห็นเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นใช่ไหม..

"นายเห็น..." ฉันเอ่ยออกไปพร้อมมองหน้าเขาอย่างลุ้นๆกับคำตอบ

"อื้มมมม!!!" เขาเอ่ยแค่นั้นใจฉันหล่นไปถึงตาตุ่มเลย

"มันไม่ได้มีอะไรเกินเลยนะ เขาไม่ไดจูบฉัน" ฉันเอ่ยออกไป ก็ที่ฉันพูดมันเป็นความจริง

"ฉันเชื่อ...แต่ที่คนไม่เชื่อ...ไอ้ดรากอน!!"

ประโยคแรกฉันก็ดีใจยุหรอก แต่ประโยคหลังนี่สิ ความหายนะมันบังเกิดขึ้นจนได้ แล้วดรากอนมาเห็นอะไรด้วย ฉันงงไปหมดแล้ว...







อะไรยังไง....เอ๊ะ!!! คนหื่นกลับมาแล้วหรอ นี่มันยังไง????

#โปรดติดตามตอนต่อไป😊😊😊






ความคิดเห็น