Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

2.18 กาลครั้งหนึ่ง

ชื่อตอน : 2.18 กาลครั้งหนึ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 624

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2560 17:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.18 กาลครั้งหนึ่ง
แบบอักษร

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีมังกรกับปิศาจคู่หนึ่ง ทั้งสองตนถูกสาป ....


ข้าเกิดในยุคสมัยที่เหล่าเทพเจ้ายังคงเข้ามาวุ่นวายกับโลกเบื้องล่าง 

ตัวข้าเป็นสัตว์อสูรตัวแทนสื่อกลางระหว่างเทพเจ้าและโลกอื่น บ้านเกิดของข้าเป็นป่าไผ่ที่อยู่ติดกับเขตแดนของมนุษย์กับวิหารของเทพมารดาผู้สร้างมนุษย์ ในภพนั้นข้าเป็นจิ้งจอกตัวเล็กๆ ยังไม่โตเต็มวัย มีหางเพียงห้าหาง มีปิศาจไก่กับปิศาจพิณเป็นเพื่อนสนิท

.... เริ่มคุ้นๆกับเรื่องราวของข้าแล้วใช่ไหมล่ะ 

ตำนานของข้าไม่ได้เริ่มต้นที่จิ้งจอกสาวยั่วยวนราชาหนุ่มรูปงาม แต่เริ่มต้นจากคืนงานเทศกาลและพุทราเชื่อมไม้หนึ่ง

หมับ! 

"พี่ฉาววว สนใจไปกินลูกชิ้นปิ้งกับข้าม้าย เหะ เหะ เหะ"

ข้าในร่างสองขาก้มลงมองเด็กมนุษย์ตัวผู้วัยไม่ถึงทศวรรษ มันจับมือข้า ทำหน้าแก่แดด ตาจ้องมองพุทราเชื่อมในมือข้า

เป็นเด็กตัวผู้ผอมโซที่มีตาสองสี ...

".............." ท่าทางเหมือนหมาจรนั่นไม่เข้ากับท่าทางแก่แดด ตาเยิ้ม น้ำลายยืดเลยนะ

เบ้ปาก ดึงมือออกจามือเล็กเหนียวหนับ รีบเดินหนี ไอ้เด็กบ้านั่นวิ่งตาม

"พี่ฉาวค้าบบบ พี่ฉาววว พี่ฉาววววว" 

มันวิ่งตามข้ามาเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ จากงานจนใกล้เขตป่า ข้าโยนพุทราเชื่อมทิ้งโดดขึ้นต้นไม้ มันกระโดดงับไม้พุทราเชื่อมแต่ยังตามวนเวียนตะแง้วๆเรียกข้าอยู่ใต้ต้น

ไอ้เด็กเพี้ยน ไปไกลๆเลย  ... ข้าแปลงร่างเดิมขู่มัน มันยิ้มปัญญาอ่อนกลับมา ข้าโดดหนีขึ้นไปขู่ฟ่อจากกิ่งไม้ ด่าไอ้เด็กที่ทำตาละห้อยน้ำมูกน้ำลายน้ำตาเปรอะหน้า

นั่นคือความทรงจำแรกเกี่ยวกับตัวมัน 


หลังจากคืนนั้นข้าเจอมันอีกหลายครั้งแถวป่าที่ข้าทิ้งมัน ป่าไผ่ของเผ่าข้าบางส่วนติดกับป่าที่ใช้ล่าสัตว์ของราชวงศ์ ข้ามารู้ที่หลังว่าถึงจะเอ๋อๆ งั่งๆ แบบนั้นไอ้เด็กนั่นเป็นถึงเชื้อพระวงศ์เชียวนะ


วันนี้มันมาอีกแล้ว คราวนี้มันเอาพุทราเชื่อมเสียบไม้ที่เหลือไม่กี่ลูกมาฝากข้า 

ข้าใช้ขาหลังเกาหู เมินหน้า .....  ดูจากใบหน้าฟกช้ำดำเขียวของมัน ตาสองสีลักษณะแปลกแยกคงทำให้ชีวิตในวังของมันคงไม่สบายนัก

"พี่ฉาวว มาเล่นกันเถอะะะ"

ข้ามองหน้ามึนๆของมัน มองยิ้มหวาน มองร่างกายผ่ายผอมของมัน มองชุดผ้าเนื้อดีแต่ฉีกขาด มองฝ่ามือเปื้อนเลือด ... แล้วกรอกตามองบน 

วันนั้นข้ายอมลงมาจากกิ่งไม้ ถามมันว่าใครรังแก มันทำหน้างงๆ แต่ยอมเล่า พยักหน้าหงึกเมื่อข้าถามว่าอยากให้ช่วยไหม

แล้วมันก็ยื่นพุทราเชื่อมเสียบไม้ที่มีรอยกัดเป็นของแลกเปลี่ยนพันธะสัญญาให้ข้า

ไม่ใช่ว่าข้าจะรักมนุษย์หรอกนะ ข้าแค่สนุกกับการแกล้งมนุษย์น่ะ เฝ้าป่าไผ่มันออกจะน่าเบื่อ

หลังจากนั้นชีวิตของไอ้เด็กนั่นก็ดูดีขึ้น และอาจเป็นเพราะข้าเหงาล่ะมั้งถึงยอมสอนอะไรเล็กๆน้อยๆให้มัน 


จนกระทั่งข้ารู้ว่านายมีคำลั่งให้ฆ่าเด็กคนนี้

ปิศาจพิณกับไก่เพื่อนข้าคาบข่าวมาบอกว่าไอ้เด็กนี่อดีตเป็นสัตว์อสูรเผ่าอื่นเหมือนกัน รับคำสั่งจากเทพสามีของนายข้าให้มาปกครองมนุษย์ แต่ดูหมือนนายของข้าจะพยากรณ์ว่าถ้ามันขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่า จะมีมนุษย์นับแสนตายเพราะมัน

ข้ากับเจ้าพิณและไก่กรอกตาพร้อมกัน เป็นห่วงมนุษย์เหรอ? ตอแห-สิ! ลือกันให้แซ่ดว่าผัวเมียคู่นี้ทะเลาะกันแล้วชอบขัดแข้งขัดขากัน เดือดร้อนพวกข้ากับหญ้าแพรกเบื้องล่างตลอดๆ

การนินทาทำให้ชีวิตของเหล่าเทพเจ้าและอมตะไม่น่าเบื่อเกินไปน่ะ

ข้าจัดการพาไอ้เด็กดวงกุดไปซ่อน หาศพเด็กอื่นมากลบเกลื่อนร่องรอย รอให้นายของข้ากับสามีนางคืนดีแล้วลืมๆเรื่องนี้ไปเสีย


เวลาผ่านไป นางคืนดีกับสามี และข้าคิดว่านางเกือบจะลืมแล้วล่ะ แต่จู่ๆนางกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าข้าและไอ้เด็กนั่น

เทพหนี่วานายของข้าหรี่ตา 

ข้าฉีกยิ้ม หางทั้งห้ากระดิกรัวๆ ทำหูลู่ มองสีหน้านางอีกครั้ง ละศักดิ์ศรี ล้มแผละนอนหงายทำท่ายอมแพ้ บีบน้ำตา ครางอ้อนงื๊ดง๊าด งัดทุกกลเม็ดที่เคยทำให้นายใจอ่อน

ซึ่งมันเกือบสำเร็จ ถ้าไอ้เด็กนั่นไม่พุ่งเข้ามาเสียก่อน

"ปล่อยพี่สาวเดี๋ยวนี้เลยนะ อีป้าแก่แร้งทึ้งผัวทิ้ง นี่แน่ะ! นี่แน่ะ!" 

ข้าเคยเผลอหลุดปากเล่าเรื่องของครอบครัวนายให้มันฟังน่ะ

นายข้าจ้องหน้า ข้ามองหน้านาย นางมองข้ากับไอ้เด็กนั่น ... แล้วเปล่งคำสาป


เคราะห์กรรมของข้าเริ่มต้นจากปากเน่าๆของไอ้เด็กเวรนั่น

หลังจากวันนั้น ข้ากับไอ้เด็กนั่นลืมเหตุการณ์ที่นายไปเจอ ไร้ความจำเรื่องคำสาป หลงระเริงว่านายให้อภัยแล้ว เพียงแปลกใจว่าปิศาจพิณและไก่สหายของข้าหายไป

เดือนปีผ่านไป ไอ้เด็กตาสองสีกลายเป็นชายหนุ่ม ด้วยฝีมือการสอนชั้นเลิศของข้าและชะตากรรมที่นายของมันกำหนดมาแล้ว มันไต่ขึ้นปกครองเหล่ามนุษย์ เป็นหัวหน้าเผ่า 

จะด้วยคำสาปบันดาลหรืออะไรก็ตามแต่ มันหันมาเกี้ยวข้า และข้าเผลอไปผสมพันธุ์กับมัน มันจับข้าได้สำเร็จ ข้าช่วยมันปกครองมนุษย์ สงบสุขอยู่ช่วงหนึ่ง มีกบฎครั้งสองครั้งพอแก้เบื่อ มีสงครามขยายอาณาเขต และเรื่องวุ่นวายตามแบบเผ่ามนุษย์จะมี 

ข้าท้อง แล้วคำสาปก็เริ่มทำงาน

ข้ากลายเป็นนางปิศาจล่อลวงราชา มันกลายเป็นทรราช พวกมนุษย์จัดกองทัพไล่ล่าข้า ในวันสุดท้ายของภพนั้น ไอ้เด็กนั่นเสือกดาบเข้ามาที่อกของปิศาจจิ้งจอก ในเวลานั้นข้าจำคำสาปได้ตอนที่คำสาปสำแดงร่างถามเงื่อนไข

สามีหน้าโง่ของข้าไม่ตกลง ข้าตาย 


ชาติภพถัดไปข้าไปเกิดในอีกทวีป มันตามมาคู่กับข้า คำสาปทำงาน ข้าถูกกีบเท้าของม้ามันกระทืบ เกิดอีกครั้งในอีกดินแดน มันตามมาอีก คำสาปทำงาน มันฆ่าข้าอีกครั้ง ข้าเกิดอีกรอบ มันตามมาอีก ข้าโดนมันฆ่าอีกที

ข้ากลับมาเกิดในเผ่าจิ้งจอกในอีกแผ่นดิน เป็นแผ่นดินที่เผ่าของข้าเป็นที่เคารพถึงกับถูกยกเป็นเทพเจ้า คราวนี้แม่ของข้าในภพนี้เป็นผู้รับใช้ของเทพองค์นั้น

แล้วสงครามกลางเมืองก็ระเบิด แม่ของข้ากับบางคนในเผ่าอยู่ปกป้องพวกมนุษย์กับวิหาร เราถูกมนุษย์บางตัวทรยศ แม่ของข้าถูกปิศาจของฝ่ายตรงข้ามกัดกิน ข้าที่ยังมีเพียงหางเดียวถูกส่งขึ้นเรือข้ามมาอีกเกาะ

ข้าถูกมนุษย์รับเลี้ยงจนโตพอที่จะงอกอีกหาง สงครามเกิดอีกรอบ พ่อแม่บุญธรรมของข้าถูกฆ่า ข้ารับแลกเปลี่ยนสัญญาเพื่อแก้แค้น

ข้าแปลงกายอีกครั้ง แฝงตัวเข้าครอบครัวขุนนาง เข้าวังเพื่อหาทางฆ่าไอ้ตัวก่อสงคราม

แล้วข้าก็เจอเจ้าชายที่มีตาสองสีองค์หนึ่ง ...


โว้ะ! อีกแล้วเรอะ

คิดมาถึงตอนนี้ได้แต่กรอกตา ร่างคำสาปปรากฏกายเพื่อยื่นข้อเสนอให้สามีหน้าโง่อีกแล้ว มันปฎิเสธอีกแล้ว ข้ามองหน้ามัน ภาวนาขอให้คราวนี้มีปาฎิหาริย์ให้ข้าหายไปจากโลกนี้เสียที

คราวนี้มันใช้ดาบสะบั้นคอข้า ค่อยดีขึ้นหน่อยเมื่อเทียบกับตอนโดนกีบม้ากระทืบ

................................................

................................................


"ขอข้าสิ แลกเปลี่ยนกับสิ่งที่มีค่าที่สุดของเจ้า" ปาฎิหาริย์มาในรูปจิ้งจอกขนสีขาวสิบหาง จิ้งจอกตัวที่ข้าคุ้นเคย

ข้าในร่างวิญญาณเลิกคิ้ว เอาจริงน่ะจะค้าขายกับเผ่าพันธุ์เดียวกันเนี่ยนะ 

จิ้งจอกฉีกยิ้ม นั่งลง หางทั้งสิบส่ายเบาๆ

ข้ามองศพหัวขาดของตัวเอง มองลูกในท้องที่ไม่อาจเกิด

"ทำให้ไอ้บ้านั่นเงียบทีสิ หนวกหู" ข้าเคาะหาง หูหรี่หงุดหงิด รำคาญสามีหน้าโง่ที่ร้องกรี๊ดๆกอดหัวของข้า พยายามจะเอาดาบปาดคอตัวเองหลังหลุดคำสาป​

ทีตอนนี้ล่ะทำท่าเป็นพระเอกหนังน้ำเน่าเชียวนะไอ้เวร!  


จิ้งจอกมองหน้าข้า กลั้นหัวเราะ ข้าคำราม จิ้งจอกกระดิกใบหู เสียงของสามีเฮงซวยของข้าเงียบไป ข้าเหลือบมองมัน มันถูกตรึงกับพื้น ตาของมันเบิกกว้างมองมาที่ข้า 

สายตาแบบนั้นอีกแล้ว ... 

เฮ้อ ...


ข้าปลดสิ่งมีค่าเพียงอย่างเดียวที่ยังเหลือ ยื่นให้จิ้งจอก

"เอาไปสิ ข้าขอแลกเปลี่ยน ..." 

"ทำให้ข้าหายไปจากโลกเฮงซวยแบบนี้ ... อย่าให้ข้าวนกลับมาเจอไอ้เวรนี่อีก"

ข้าแสยะเขี้ยว คำรามด่าสามีงี่เง่า

"และ .... ขอให้มันมีชีวิตต่อไป ..." 

น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมา​

" ....ให้มันลืมเรื่องของข้าให้หมด"

จิ้งจอกกระดิกหู มองตาข้า ยื่นอุ้งเท้ามารับของแลกเปลี่ยน


"ได้สิ หลับเถอะ เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว"


ข้าได้ยินเสียงร้องโหยหวนของสามีหลายชาติภพก่อนจะหายไปจากโลกใบนั้น


........................................

........................................



เพื่อจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง 

คราวนี้ในร่างเด็กห้าขวบถูกผูกติดกับคู่ผัวเมียพ่อมด-มังกรคู่หนึ่ง


__________________________________________











แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น