HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่ 21 ความลับอันมืดมิดของครอบครัว คัทสึรากิ จบบท

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 ความลับอันมืดมิดของครอบครัว คัทสึรากิ จบบท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2560 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 ความลับอันมืดมิดของครอบครัว คัทสึรากิ จบบท
แบบอักษร

ตอนที่ 21 ความลับอันมืดมิดของครอบครัว คัทสึรากิ

“พอได้แล้วน่ะ คานะ” ผมกอดเอวคานะยกตัวเธอลอย แต่ขาเล็กๆ ของเธอยังถีบมาเอดะไม่หยุด

“นี่ส่วนที่แกทำกับพี่ฉัน !” ขอบใจคานะ แต่ถึงเวลาแล้วแหละ เสียงรถ 3คันจากความสามารถเสริมการได้ยิน กำลังมุ่งมาทางนี้

พวกเธอไม่เกี่ยว ผมคนเดียวเท่านั้น

“คานะจัง นี่จ้ะ ใส่ของฉันไปก่อนนะ” จิอากิถอดเสื้อนอกให้คานะ น้องสาวผมเพิ่งรู้ตัวว่าเกือบโป๊ เสื้อของคานะขาดเป็นสองส่วน เปิดเนินกำลังโตโชว์พี่ชายให้พอกระชุ่มกระชวย ส่วนกระโปรงของเธอขาดวิ่น กางเกงในสีขาวลายพี่หมีคุม่าโบกมือให้ผมหลายรอบมาก ...

“คานะ พี่ดีใจนะ วันนี้น่ะ ...พี่....พี่ขอบใจ และ ขอโทษ ไม่ใช่แค่วันนี้ พี่หมายถึงตลอดมา ขอโทษนะ” ผมพูด “ฉันต่างหากล่ะ ...พี่ไดอิจิ ฉัน...” คานะก้มหน้า มือเธอกุมปกเสื้อนอกไว้แน่น ไม่มีข้อความอะไรขึ้นบนหัวเธอ แต่ผมรู้ว่าเธออึดอัดใจ

“ไม่เป็นไร ...ไม่เป็นไรนะ” ผมขยี้เส้นผมสีน้ำตาล หัวเล็กๆ ของน้องสาวมันให้ความรู้สึกแบบนี้เองสินะ

“จิอากิ ถ้ามีอะไร บอกคุณไอโกะได้นะ เธอไว้ใจได้ทุกเรื่อง” ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตู เสียงรถยนต์หยุดลงเช่นกัน เสียงฝีเท้าของคนหลายคนดังขึ้น ผมพร้อมแล้ว พร้อมเผชิญหน้าความจริงกับตำรวจ

“อื๊ม ....แต่.... ไดจัง ที่มาน่ะไม่ใช่...”

เอี๊ยดดดด

ผมฟังเธอพูดไม่ถนัด บานประตูฝืดเลื่อนออกช้าๆ แสงสว่างพุ่งเข้ามาในห้องสลัว ผมหลับตาถอนลมหายใจ “มา เข้ามา!”

“ได้! กัดฟันแน่นๆ นะไอ้หมูตอนเอ๊ย!” เอ๊ะ ..พี่เรย์นะ ผมลืมตาทันที และภาพแรกที่เห็นคือ หมัดของราชาปีศาจ มันตรงมาที่แก้ม! ตุบ “หลับตา! กัดฟันไว้” ตับ “แกมัน แกมันบ้า!” ตุบ พลังทำลายของปีศาจลดลงมากฮ่าๆ ผมไม่เจ็บเลย ฮ่าๆ พี่เรย์นะฝีมือตก ฮะๆ

ฮะ ฮะ ฮะ.....ฮะๆ แล้วทำไมน้ำตา..ฮะ ฮะ ทำไมผมถึงร้องไห้ล่ะ

“ขอบใจ ขอบใจนะไดอิจิ ขอบใจที่ปกป้องคานะ ขอบใจจริงๆ” มือของพี่เรย์นะยังไม่หยุด แต่เลื่อนลงมาทุบแผ่นอก เสียงตึกตึกจากหมัดเล็กๆ ดังเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจของเธอ พี่เรย์นะแนบร่างลงมา จนหน้าผากติดอยู่กับจมูก กลิ่นของพี่เรย์นะ ทำไมถึงอบอุ่นอย่างนี้นะ

“ผมขอโทษ ...ขอโทษครับ” มือผมยกขึ้นมาอย่างติดขัด มันขยับเขยื้อนอยากกอดผู้หญิงคนนี้ใจจะขาด ...แต่ ...ไม่มีสิทธิ์ ผมไม่มีสิทธิ์กอดเธอ

“ไดอิจิ เรย์นะ คานะ” เสียงนี้ ....คุณแม่ ...ตอนเที่ยง ไม่....เธอต้องอยู่จัดรายการไม่ใช่เหรอ

“คุณแม่คะ คุณแม่ ฮือๆ” คานะวิ่งผ่านผมกับพี่เรย์นะ ผมมองตามเธอไปทุกฝีก้าว จนกระทั่งเธอกระโดดเข้ากอด ..คุณแม่ ใช่ ใช่เธอจริงๆ ผู้ประกาศที่ทุกคนในประเทศเห็นหน้าทุกวัน คุณแม่ไม่เคยขาดงานเลยสักครั้ง แต่วันนี้เธออยู่ที่นี่ อยู่ตรงหน้าผม เธอกอดคานะแน่นที่สุดเท่าที่คนเป็นแม่จะกอดได้

“ไดอิจิ เป็นยังไงบ้างลูก” คุณแม่มองมาทางผมขณะลูบหัวคานะไปด้วย

“ผม...ผม ขอโทษครับ” ผมขอโทษคุณแม่ พี่เรย์นะเลิกทุบแล้ว เธอกอดเอวผมแน่น หน้าอกผมรู้สึกเปียกๆ พี่เรย์นะถูไถหน้าเธอกับเสื้อนอกผมไปมา ผมมองไปรอบตัว ไม่มี พวกที่บาดเจ็บ พวกที่เคยนอนร้องอวดครวญหายไปหมด .... ผมมองไปข้างหน้า ผู้หญิงผมบลอนด์กำลังก้มหน้าเดินมาทางนี้

“ต้องขอโทษด้วยค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ” เธอโค้งตัวขอโทษคุณแม่ผมกับคานะ

“ไม่!” คุณแม่หันมาตวาด แววตาดุดันของเธอจ้องไปยังร่างผู้หญิงที่พูดเป็นแต่คำว่าขอโทษไม่หยุด

“ฉันไม่มีวันยกโทษให้ลูกชายแก!” เพี้ย .....คุณแม่ตบผู้หญิงคนนั้น แต่คำขอโทษจากปากเธอยังดังออกมาไม่หยุดแม้จะนั่งลงกองอยู่กับพื้น ผมไม่เคยเห็นคุณแม่ดุอย่างนี้ในที่สาธารณะ ภาพพจน์ของเธอสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดนั่นคือคำนิยามของเธอ แต่ไม่ใช่ในวันนี้ วันที่ลูกสาวของเธอเจ็บ!

คุณแม่ยกเท้าขึ้น

“ไม่ คุณแม่ อย่าทำเธอ!” ผมแกะแขนพี่เรย์นะออกแล้ววิ่งไปกอดคุณอาสุกะ

“คุณอาสุกะ เธอไม่ผิดอะไรครับ คุณแม่!” เธอยังคงคุกเข่าพูดคำว่าขอโทษออกมาไม่หยุด “คุณอาสุกะ พอได้แล้วครับ ไม่ใช่ความผิดของคุณ พอได้แล้วครับ ผมกับคานะไม่เป็นอะไรครับ” เธอไม่ได้ยินเสียงผม ร่างเล็กๆ ของคุณอาสุกะยังคงก้มหน้าติดพื้น

นี่คุณอาสุกะกำลังเสียใจขนาดไหนกัน ไอ้มาเอดะ มึงนี่มัน มึงไม่เห็นเหรอวะว่าผู้หญิงคนนี้รักมึงแค่ไหน แม่งเอ้ย

“คุณอาสุกะคะ” จิอากิเดินมาทางผม “ไปรับเซจิเถอะค่ะ” เธอดึงมือคุณอาสุกะขึ้น

“ขอโทษด้วยค่ะ” คุณอาสุกะโค้งตัวให้ผมก่อนจะเดินตามจิอากิเข้าไปในห้องชมรม

มาเอดะมันไม่เป็นอะไร ผมรักษาแผลมันเรียบร้อย ตอนนี้มันแค่นั่งร้องไห้อยู่ตรงมุมห้อง.. ผมอยากจะบอกคุณอาสุกะ แต่...ให้เธอเข้าไปเห็นสภาพมันเองดีกว่า

“คุณแม่ครับ ผมขอโทษ เพราะผมรายการของ..” ผมเดินไปหาคุณแม่และก้มหัวขอโทษเธออย่างเป็นทางการ ผมรู้ว่าค่าผิดสัญญามันมีมูลค่าแค่ไหน

“โถ ไดอิจิ ...” คุณแม่เดินมาทางผมพร้อมกับคานะ “ลูกน่ะ หัดห่วงตัวเองบ้างนะ”

“คุณแม่คะ พี่ไดอิจิ เขาไม่ผิดนะคะ เขาแค่” คานะพยายามอธิบาย

“พี่น่ะนะ ..อิจฉาคานะมากเลยรู้หรือเปล่าไดอิจิ” พี่เรย์นะพูด เธอเดินเข้าไปกอดคานะ

“แกอาจจำไมได้ แต่คานะน่ะติดแกมากๆ เลยนะเมื่อก่อน รู้หรือเปล่าตอนเด็กๆ คานะไม่มีเพื่อนเลย” พี่คานะหันมาทางนี้ ผมส่ายหัว ผมพูดไม่ได้...ในหัวผมมึนไปหมด ในใจผมพยายามแย้งว่าไม่จริง แต่ความรู้สึกบอกผมว่าใช่ “ไม่มีใครกล้าไปยุ่งกับน้องสาวปีศาจสีแดงหรอกนะ”

“ก็ใช่น่ะสิ ใครๆ ก็รู้ว่าพี่เรย์นะเก่งขนาดไหน” ผมพยายามตอบถึงจะปวดหัวมากก็เถอะ แต่ผมว่าพวกเธอกำลังเข้าใจผิด คานะไม่ใช่อย่างที่พวกเธอเห็น

“ไม่ ไม่ใช่เลยไดอิจิ แกต่างหากล่ะปีศาจสีแดง แกจะไปจัดการคนที่รังแกคานะทุกครั้งที่เธอร้องไห้กลับมาบ้าน จนกระทั่งครั้งสุดท้าย .......มันร้ายแรงมาก ...เหมือนวันนี้ ...”

“ไม่จริง! ไม่ใช่ ไม่ใช่ ผม” ปวด ปวด ทำไมถึงปวดหัวอย่างนี้ ทำไม

วิ้ง ...........อ่า.....ความมืดจะมาแล้ว ...อ่า ผมหายปวดแล้ว

ฉันเป็นแค่ไอ้อ้วนอ่อนแอ พวกมันรังแกฉัน พวกมันหลอกฉัน มันกำลังใส่หน้ากากครอบครัวอยู่ ใช่ ฉันมันแค่ไอ้อ้วนจิ ฉันมันอ่อนแอ ฉันเป็นแค่ไอ้อ้วน ฉันต้องเป็นไอ้อ้วน ฉันถึงจะอยู่ในครอบครัวนี้ได้ ใช่ ใช่เลย พวกมันอยากให้ฉันเป็นไอ้อ้วน ไอ้อ้วนที่อ่อนแอ ไอ้อ้วนที่ถูกรังแก ใช่ ใช่แล้วไดอิจิ.......

“ถอยไป!”

“คุณพ่อคะ อย่าค่ะ”

“คุณคะ ไม่!”

“คุณพ่อ ถอยไป!”

“อย่ามาขวางฉัน พวกแกกล้าขัดคำสั่งฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ!”

เสียงนั่นๆ ไม่ ไม่ ผม ผม “ผมเป็นลูกคุณพ่อแล้วไม่ใช่เหรอครับ!”

“แกไม่ใช่ลูกฉัน!”

เปรี้ยง! อ่าห์ ความรู้สึกนี้ หมัดนี้สินะ ฮ่าๆ จำได้แล้ว คำๆ นี้ ใช่ ผมจำคำนี้ได้ ฮ่าๆ

********************************

“Red Devil Man มาแล้ว ฮ่าๆ” ผมตอนเด็กๆ ชอบใส่หน้ากากปีศาจจากงานวัดมาก ท่าโพสต์เท่ๆ ก็เอามาจากหนังแปลงร่างในทีวี ฮะๆ

“พี่จ๋า สุดยอด” นั่นคานะสมัยเด็ก เธออายุพอๆ กับผม พวกเราสนิทกัน เป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งพี่น้อง เธอชอบดูท่าแปลงร่างของผมสุดๆ “งั้นหนูก็เป็นเจ้าสาวของปีศาจสีแดง ใช่ไหมคะ”

“ไม่ได้ ...พี่เรย์นะต่างหากล่ะเจ้าสาวสีแดง” ผมวิ่งไปหาพี่เรย์นะ เธอกำลังทำการบ้านอยู่ พี่เรย์นะตอนเด็กๆ สวยเหมือนตอนนี้เลย แต่..ตอนนั้นเธอเอาแต่เรียนๆ เธอเรียนเก่งที่สุดในโลก ฮ่าๆ

“ใช่ไหมครับ พี่เรย์นะ พี่เป็นเจ้าสาวของปีศาจสีแดงใช่ไหมฮะ”

“....อืม ใช่สิ พี่นี่แหละเจ้าสาวของปีศาจสีแดง” พี่เรย์นะหันกลับมายิ้ม

“ฮือ ฮือๆ” คานะร้องไห้ ใช่ เมื่อก่อนเธอขี้แย

“อย่าร้องไห้สิ คานะ” ผมในตอนนั้นเดินเข้าไปปลอบคานะ สมัยนั้นยังไม่มีพุงย้วยๆ เป็นเด็กคิ้วเข็มจอมแสบ

“ก็หนู ก็หนู ไม่ได้เป็นเจ้าสาวปีศาจสีแดง” คานะยกมือปาดน้ำตา

“สำหรับคานะน่ะ เป็นน้องสาวปีศาจสีแดงไงล่ะ” ผมโพสต์ท่ายื่นแขน “เช้ง ผ่าม พาม พ่าม”

“เหรอ ...คานะเป็นน้องสาวปีศาจสีแดงเหรอ เย้ เย้”

“ใช่แล้ว” พี่เรย์นะเดินไปปลอบคานะ “คานะเป็นน้องสาวของปีศาจสีแดง แล้วก็เป็นน้องสาวของเจ้าสาวปีศาจสีแดงด้วย โห เป็นน้องของสองคนเลย สุดยอด”

“ใช่แล้ว สุดยอด คานะ เป็นน้องสาวปีศาจสีแดง สุดยอด” คานะยื่นมือทำบ้าง “เช้ง ผ่าม พาม พ่าม”

“พี่ลงไปหาคุณแม่ปีศาจสีแดงก่อนนะ ชะแว๊บ” ผมสะบัดผ้าเช็ดตัวด้านหลังแล้วเปิดประตูวิ่งไปด้านล่าง

“ชะแว๊บ” คานะ พูดตาม

ชั้นล่างของบ้าน

คุณแม่อุ้มยูนะอยู่เธอยังเด็กมาก อื๊ม เธอจำอะไรไม่ได้มากนักหรอก

พ่อกำลังทะเลาะกับคุณแม่อีกแล้ว ..... ต้องแอบ คราวนี้ต้องแอบไป จะได้ไม่โดนไล่กลับขึ้นไปข้างบน “ปีศาจสีแดง พรางตัว”

“ยัยร่าน!” คำพูดติดปากของพ่อเวลาทะเลาะกับคุณแม่ “ไอ้โทชิมันมาหาแกอีกแล้วใช่ไหม!”

“คุณคะ .....คุณเมาแล้วนะคะ ฉันเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนเถอะค่ะ” คุณแม่เขย่ายูนะ น้องสาวคนเล็กของผมตกใจจนร้องไห้

“ตอบฉัน ตอบฉันเดี๋ยวนี้!” พ่อเขย่าตัวแม่ ยูนะร้องไม่หยุด พ่ออารมณ์เสียมากตอนนั้น

“ใช่ โทชิเขามา เขาจะมาหาลูกของเขามันผิดเหรอ” .คุณแม่ตอบ

“ไม่ ไม่ ซากุระ ไม่ใช่ แกมัน แกมัน!” พ่อบีบคอแม่ “เรย์นะเป็นลูกของฉัน ฉันรับเธอมาเลี้ยงเอง มันไม่มีสิทธิ์มายุ่งอยู่แล้ว แต่ที่มันมาหาแกน่ะ เพราะลูกของแกกับมันไง”

“ไม่ใช่ ! คุณกำลังเข้าใจผิด”

แงๆ ยูนะร้องไม่ยอมหยุด

“เงียบ! ใครใช้ให้แกขึ้นเสียงกับฉัน”

เพี้ย!

ทั้งคุณแม่ ทั้งยูนะล้มลง ยูนะร้องไห้ ผมในตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าต้องเข้าไปช่วยยูนะ

“หยุดนะ เจ้าสัตว์ประหลาด Red Devil Man มาแล้ว!” ฮะๆ ตลกชะมัด ผมในตอนนั้นเอาความกล้าบ้าบิ่นนั่นมาจากไหนนะ ฮ่าๆ

“หยุด ไดอิจิ ลูกอย่าเข้ามา”

“ดูมัน ดูมันสิ ...........แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง หน้าตาของมันเหมือนกับไอ้โทชิซะขนาดนี้”

“Red Devil Beammmmm” ท่าไม้ตายที่ผมคิดขึ้นเอง คานะชอบมาก ผมในตอนนั้นคิดว่าแรงสุดๆ เลยล่ะ แต่กับพ่อน่ะเหรอ

“ไอ้เด็กเวรเอ๊ย!”

เปรี้ยง นั่นเป็นครั้งแรกที่ปีศาจสีแดงพ่ายแพ้ ลูกเตะของพ่อทำเอาหัวผมแตก แม่รีบพุ่งเข้ามากอดผม

“คุณพ่อฮะ ... คุณพ่อเตะผมทำไมฮะ”

“แกไม่ใช่ลูกฉัน!”

เปรี้ยง คราวนี้คุณแม่เอาตัวมารับแทน จากนั้นคุณพ่อด่าอะไรคุณแม่ผมก็จะไม่ได้ รู้แต่ว่าผมเอาแต่ถามพ่อ กับถามคุณแม่

“ผมเป็นลูกของคุณพ่อใช่ไหมครับ คุณพ่อเข้าใจผิดใช่ไหมครับ .....”

“คุณแม่ตอบผมสิครับ อย่าเอาแต่เงียบสิครับ ผมไม่ใช่ลูกคุณอาโทชิใช่ไหมครับ”

“ไดอิจิลูก นี่ลูกเลือดออกขนาดนี้เลยเหรอ คุณคะ คุณทำลูกขนาดนี้ได้ยังไงคะ”

“มันไม่ใช่ลูกฉัน! วันนี้ฉันจะออกไปนอนที่กองถ่าย ห้ามโทรตาม”

ถึงพ่อจะไปแล้ว ผมก็ยังเฝ้าถามคุณแม่อยู่ แต่ไม่มีคำตอบใดๆ จากเธอออกมา ผมในตอนนี้ตัดสินใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

“คุณพ่อฮะ ผมไม่เหมือนคุณอาโทชิแล้วใช่ไหมฮะ”

“ไปไกล ๆ ฉัน ไป๊!”

ผมกินทุกอย่างที่ขวางหน้า น้ำหนักขึ้นเอาขึ้นเอา แต่ไม่ว่าผมจะอ้วน จะเปลี่ยนไปเท่าไหร่ พ่อก็ไม่เคย หันมองมาผมเลย

“พี่จ๋า มาเล่นปีศาจสีแดงกัน”

“ไป ออกไป แกไม่ใช่น้องฉัน!”

“.........เอ๋ พี่จ๋า ปีศาจสีแดงตอนใหม่ เหรอ”

ปึ้ง ผมในตอนนั้นปิดประตูใส่หน้าคานะ

“ฉันไม่ใช่พี่แก ไม่ใช่ปีศาจสีแดงอะไรทั้งนั้น!”

“แงๆ พี่ พี่จ๋า หนูขอโทษ หนูขอโทษ ออกมาเป็นพี่ของหนูเถอะนะ”

หลายเดือนต่อมา ผมกลายเป็นคนเก็บตัว ไม่ยุ่งกับใคร และจะออกไปข้างนอกเป็นประจำ

“ลูกจะออกไปทำไมอีก เมื่อวานก็โดนแกล้งมาไม่ใช่หรือ หน้าบวมๆ ยังไม่หายเลย”

“อย่ามายุ่ง”

“ฮือ ...ฮือ” ขณะที่ผมกำลังจะออกไปสวน คานะก็เดินเข้ามาในบ้าน ผมเลิกผูกเชือกรองเท้าและจ้องมองคานะในขณะนั้น

“เป็นอะไรไปจ้ะ คานะ ทำไมถึงมอมแมมแบบนี้ ....ว้าย เลือด คานะ เป็นอะไร ใครทำอะไรลูก”

“ปีศาจสีแดง พี่จ๋า ...ปีศาจสีแดง หนูปกป้องปีศาจสีแดง หนูเป็นน้องสาวได้แล้วนะ”

คานะยื่นสมุดวาดเขียนออกมาให้ผมดู เป็นรูปเส้นๆ สีแดงๆ มีผ้าคลุมแล้วก็หน้าปีศาจ ข้างๆ ปีศาจสีแดง มีเส้นใส่ชุดขาว ผมเดาว่าเจ้าสาวปีศาจ กับ เด็กผู้หญิงอีกคนที่ปีศาจสีแดงจูงมือ ดูจากชุดแล้ว เป็นคานะไม่ผิด ครอบครัวปีศาจสีแดงกำลังยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้น มีรอยเท้าเปื้อนอยู่ ทั้งสมุด ทั้งชุด ทั่วทั้งตัวของคานะ มีแต่รอยเท้าและบาดแผล

นั่นเป็นความมืดครั้งแรกของผม

“มาทำไมวะไอ้หมูตอน”

“พวกแกทำคานะทำไม”

“ก็มันเอาแต่พูดว่าปีศาจสีแดงๆ น่ารำคาญ ว่ะ”

“ฮ่าๆ ก้มตัวนอนทับกระดาษ ให้พวกเรากระทืบ ฮ่าๆ น้องสาวปีศาจสีแดงอะไรวะ”

“พวก แก ตาย ปีศาจสีแดง มาล้างแค้นให้น้องสาวปีศาจสีแดงแล้ว”

ผมไม่รู้ตัวว่าทำอะไรไปบ้าง รู้แต่ว่าวันต่อมาเกิดอะไรขึ้นกับผม

“แก แก มันดีแต่หาเรื่อง ไอ้สารเลว”

“คุณคะ ....ไดอิจิเขาทำเพราะคานะ”

“ไปหักแขน เด็กคนอื่นแล้วบอกว่าทำเพื่อน้อง มันไม่เคยเป็นพี่คานะ ไอ้สารเลวเอ้ย”

วันที่ผมกลายเป็นลูกบอลครั้งแรก ใช่ วันนั้นผมกลายเป็นลูกบอลแล้วพ่อพูดกับผม

“คุณพ่อคะ อย่าทำพี่ไดอิจิ”

“ถอยไป คานะ ลูกไม่ต้องมายุ่ง ไอ้นี่ไม่ใช่พี่แก”

“ไม่ ไม่ พี่ไดอิจิเป็นพี่ของหนู หนูเป็นน้องสาวของปีศาจสีแดง”

“เลิกพูดไอ้ปีศาจบ้าๆ นี่ซักที ไป๊!”

วันนั้น คานะโดนพ่อตี ครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตเธอ .....ผมไม่ยอมให้มีครั้งที่สองหรอก

“คุณพ่อคะ หนูสอบได้คะแนนเต็มอีกแล้วค่ะ ใจเย็นๆ นะคะ” พี่เรย์นะ วิ่งถือผลสอบมา เธอเป็นความภูมิใจของพ่อเสมอ

“เรย์นะ แกพยายามช่วยน้องสินะ พ่อแกบอกสินะ ว่ามันเป็นน้อง”

“ไม่ใช่ค่ะ หนูแค่อยากให้คุณพ่ออารมณ์ดี”

“ขึ้นไปอ่านหนังสือข้างบนไป”

“แต่ว่า...........”

“ฉันบอกให้ไป๊ ...เอ๊ะ ฮ่าๆ.....ไม่ ไม่...เดี๋ยวก่อน ...พวกแกอยากช่วยมันมากใช่ไหม”

พ่อหันมามองทางผม

“แกจะเป็นคนในครอบครัวนี้ก็ได้ ไอ้สารเลว แต่ ห้ามทุกคนไปยุ่งกับมัน! ฉันจะลงโทษแก แทนพ่อของแกที่หนีไปลงนรกซะก่อน ไอ้โทชิมันไม่ได้รักแกหรอก ไอ้สารเลว มันฆ่าตัวตายหนีความผิดไปแล้ว”

“เข้าใจไหม !”

“ไม่มีคนรัก ไม่มีคนสนใจ ผมเป็นแค่ไอ้อ้วน แล้วทุกคนจะไม่เดือดร้อน ทุกคนจะไม่เดือดร้อน”

“โถ ไดอิจิลูกแม่”

“ยัยร่าน อยากลองดีใช่ไหม”

ปั๊ก

“ฉันเป็นแค่ไอ้อ้วนอ่อนแอ พวกมันรังแกฉัน พวกมันหลอกฉัน มันกำลังใส่หน้ากากครอบครัวอยู่ ใช่ ฉันมันแค่ไอ้อ้วนจิ ฉันมันอ่อนแอ ฉันเป็นแค่ไอ้อ้วน ฉันต้องเป็นไอ้อ้วน ฉันถึงจะอยู่ในครอบครัวนี้ได้ ใช่ ใช่เลย พวกมันอยากให้ฉันเป็นไอ้อ้วน ไอ้อ้วนที่อ่อนแอ ไอ้อ้วนที่ถูกรังแก ใช่ ใช่แล้วไดอิจิ.......”

พ่อเลิกตีคุณแม่ตั้งแต่นั้น เพราะทุกครั้งที่มีคนทำดีกับผม ผมจะเป็นคนที่โดนตีแทน

“พี่จ๋า ไม่นะ!”

***********************************

“พี่จ๋า พี่จ๋า”

“ลูก ลูก ตื่นสิ ตื่น”

“ไดอิจิ ไอ้หมูตอน ไอ้หมูตอน ตื่นสิ”

“คานะ คุณแม่ พี่เรย์นะ” ผมลืมตาตื่น อาการปวดหัวของผมหายไปแล้ว ผมมองไปรอบๆ ผมยังอยู่ที่เดิม หน้าชมรมอเมริกันฟุตบอล คุณแม่ คานะ พี่เรย์นะ .. “จิอากิ เธอยังอยู่เหรอ ....คุณอาสุกะ”

ผมนอนอยู่บนตักพี่เรย์นะ โดยมี คุณแม่ คานะ พี่เรย์นะ จิอากิ และคุณอาสุกะอยู่ ...บนหัวของคุณอาสุกะ ไม่มีข้อความสีทองแล้ว ......อะไรกัน ที่แท้คุณอาสุกะก็อยากให้มาเอดะถูกซ้อม “ฮ่าๆ”

“พี่จ๋า พี่จ๋าฟื้นแล้ว ฮือๆ”

“พี่จำได้แล้ว คานะ พี่จำได้ทุกอย่างเลย” ผมยิ้ม มือของผมยืดออกชี้ขึ้นฟ้า “เช้ง ผ่าม พาม พ่าม”

“พี่ พี่ พี่จ๋า”

“ขอโทษนะ แม่ขอโทษทุกอย่างไดอิจิ”

“ดีใจด้วยนะ ไดอิจิ” พี่เรย์นะพูด เธอบอกว่าดีใจที่ผมโดนพ่อต่อย ฮ่าๆ

“เห็นผมโดนต่อยพี่ดีใจ แหมๆ สมกับเป็นเจ้าสาวปีศาจนะครับ”

“เดี๋ยวปั๊ด” พี่เรย์นะยกกำปั้น

“ว่าแต่ พ่อล่ะ”

ทุกคนเงียบ ............. ไม่มีคนกล้าเปิดปาก ...มีอะไร ผมมองไปทางคุณแม่ เธออาการหนักที่สุด

“แม่หย่ากับพ่อแล้วล่ะไดอิจิ ลูกถูกปลดปล่อยแล้วนะ ไม่ต้องฝืนแล้วนะ” คุณแม่ ร้องไห้ แต่เธอก็พยายามฝืนพูดต่อ “แต่ว่า คานะ กับ ยูนะ .... “

“....คุณแม่ ..แล้วคานะ กับยูนะ.. มีอะไร.”

“หนูจะดูแล ยูนะเองค่ะ ไม่ต้องห่วง ถึงไม่ได้ใช้นามสกุลเดียวกันแล้วแต่ว่า หนูยังเป็นน้องสาวของปีศาจสีแดงเสมอนะคะ”

“คานะ คานะนี่เธอ...ทำไม..” อาการปวดหัวของผมกำเริบขึ้นมาอีกรอบ ทุกอย่างมืดลงอีกครั้ง

******************************

3เดือนต่อมา

โรงเรียนมัธยมปลายธรรมดาๆ ในเมืองทามะ ชื่อโรงเรียนก็ชื่อเดียวกับเมืองนั่นแหละ

ปี3 ห้อง A

“ผม ไดอิจิโร่ เท็ตสึยะ ฝากตัวด้วยนะครับทุกคน”

********************************************

จบ

ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้นะครับ

ขออนุญาตคลายหลายๆ ปมในเรื่องรวดเดียวเลยนะ ฮ่าๆ

การเขียนนิยายNC ลงขายเป็นตอนนี้ยากจริงๆ ยอมรับเลย

ทุกคนอยากรู้ อยากสนุกกับทุกตอนที่เสียเงินไป เนี่ยแหละยากตรงนี้

การจะดึงเนื้อเรื่องไว้ ค่อยๆ คลายปม มันเลยเป็นเรื่องน่าเบื่อไป ตรงจุดนี้แหละที่ผมต้องแก้ไข

ยังไงก็ ต้องขอโทษด้วยนะ

และที่สำคัญ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตอนนี้ครับ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}