เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความสัมพันธ์ ตอนที่ 5 NC18++++

ชื่อตอน : ความสัมพันธ์ ตอนที่ 5 NC18++++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2560 14:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความสัมพันธ์ ตอนที่ 5 NC18++++
แบบอักษร

“ครับนาย...มีอะไรจะใช้ผมครับ” คนงานวัยกลางคนถามขึ้น 

“พี่ชาติช่วยเอาไอ้ลูกหมานี่ไปไกลๆ หน่อยนะ ไปทิ้งที่ไหนก็ได้รำคาญ” ร่างสูงสมส่วนลุกขึ้นจับลูกหมาที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ขึ้นมาโยนให้ มธุรสรีบวิ่งไปคว้ามาแต่ก็ไม่ทัน ลูกหมาน้อยของเธออยู่ในมือคนของเขาเสียแล้ว

“เอ่อ...ครับนาย” ชาติมองหน้านายของตนนิดนึงก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ใกล้ๆ

“คุณณกรคะ...ทำอะไรคะ เอามันไปทิ้งไม่ได้นะมันยังเป็นลูกหมาอยู่เลย” หญิงสาวละล่ำละลักอ้อนวอนเขาเบ้าตาคมเริ่มแดงเหมือนจะมีน้ำตาคลอหน่วย

“เอาไปได้แล้วพี่ชาติ เสียเวลา” เมื่อเจ้านายสั่งลูกน้องก็ทำตามอย่างว่าง่าย คนงานคนนั้นหันมามองเธอแว่บนึงก่อนจะอุ้มเจ้าลูกหมาเดินลงเนินไป หญิงสาวทำท่าจะไล่ตามแต่ถูกมือแกร่งดั่งคีมเหล็กจับตัวไว้เสียก่อน

“จะไปไหน...มานี่” ร่างบางถูกลากก่อนชายหนุ่มจะเหวี่ยงตัวขึ้นไปบนฝากไม้

“คุณอย่าเอาไปทิ้งเลยนะคะ สงสารมันตัวเล็กอย่างนั้นทิ้งไปก็มีแต่จะอดตาย” มธุรสร้องไห้สะอื้นอ้อนวอนเข้าอีกครั้ง แต่คนใจดำก็ยังนั่งกินข้าวต่อเฉยไม่ได้สนใจอาการร้อนรนของเธอ

“มันทำผิดอะไรเหรอคะ อีกไม่กี่ชั่วโมงพี่ไม้ก็จะมาเอากลับไปแล้ว อย่าทิ้งมันเลยนะคะ” เสียงร้องไห้คร่ำครวญไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งกินข้าวอยู่นั้นสะทกสะท้านสักนิด มีเพียงแววตาดุคมเท่านั้นที่เหลือบมองเธออยู่เป็นระยะ

“เป็นเพราะน้ำหวาน ถ้าน้ำหวานไม่เอามันมามันก็ไม่ต้องถูกทิ้งใช่ไหมค่ะ ทำไมค่ะ ฮึกๆ ทำไมน้ำหวานถึงดูแลมันไม่ได้”

“เพราะมันเป็นหมาตัวผู้ไง...ทีนี้เงียบได้หรือยัง ร้องไห้คร่ำครวญอะไรนักหนาก็อีแค่ลูกหมาตัวเดียว” พอพูดจบน้ำที่บรรจุในขวดถูกเทกรอกปากทันที ก่อนที่ช้อนในจานจะถูกรวบแสดงให้เห็นว่าคนกินกินอิ่มแล้ว แต่คำพูดเมื่อครู่เล่นทำเอาคนฟังถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน ‘หมาตัวผู้’

“คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอคะ...มันผิดมากเหรอคะที่เกิดเป็นหมาตัวผู้ คุณรู้ไหมลูกหมานั่นน่าสงสารแค่ไหน แม่มันโดนรถชนตาย มันเป็นลูกหมากำพร้า...เหมือนกับน้ำหวานพี่ไม้เก็บมันมาเลี้ยง ถ้าเอามันไปทิ้งมันจะกินอะไรล่ะคะ มันยังเด็กอยู่เลย” หล่อนพร่ำบอกทั้งน้ำตานองหน้า

คราวนี้คนตัวใหญ่ถึงกับใจอ่อนยวบ ที่แท้ลูกหมานั่นก็ไม่มีแม่เหมือนกับเธอนี่เองพอเขาจะเอาไปทิ้งก็เลยไปสะกิดใจเข้า ก็ตอนแรกใครใช้ให้เธอสนใจแต่ไอ้ลูกหมาบ้านั่นจนไม่สนใจเขาล่ะ เขาไม่ได้พาเธอมาหยอกล้อหัวร่อต่อกระซิกกับหมานี่นา แถมมีกอดมีจูบหอมกันด้วย...มธุรสเป็นของเขานะโว้ย ไอ้หมาเวร

แม่ตัวดียิ่งแล้วใหญ่เกลียดนักเวลาอยู่กับคนอื่นดูมีความสุขแม้กระทั่งกับหมาแต่เวลาอยู่กับเขาทำเหมือนแบกโลกเอาไว้หน้าตาไม่เคยจะเบิกบาน

“อย่าร้องน่า...ฉัน...ฉันไม่ทิ้งก็ได้เดี๋ยวโทรฯ ไปบอกพี่ชาติให้เอาไปคืนไอ้ไม้ดีไหม” คนใจอ่อนเดินอ้อมไปปลอบประโลมหญิงสาวที่ยังคงสะอื้นอยู่ แต่คำพูดเขาก็ได้ผลชะงัก เธอพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะใช้มือปาดน้ำตา

“ขอบคุณค่ะ...” หญิงสาวหันไปมองเขาก็ปรากฏว่าใบหน้าคมกำลังใช้จมูกมาประชิดแก้มเธอเสียแล้ว อารมณ์คนพาลเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

“หยุดร้องนะ...ไม่น่ารักเลย” สองมือใหญ่โอบอุ้มใบหน้านวลเอาไว้ เขาใช้หัวแม่มือสองข้างปาดเช็ดคราบน้ำตา ดวงตาสองข้างบวมช้ำ ใบหน้าเปรอะเปื้อนแต่หากยังดูน่ารักน่ามองนัก ณกรบรรจงจุมพิตลงบนเปลือกตาเบาๆ ก่อนละจากริมฝีปากเรื่อยมาจูบซับเบาๆ ที่ใบหน้างาม ก่อนจะสำรวจเรื่อยมาจนถึงริมฝีปากบางเฉียบสีชมพูสดอันอวบอิ่ม ปากหนาประกบจูบทันทีก่อนจะดุนดันลิ้นหนาเข้าหาโพรงปากสาว ใช้มันไล้เลียกวาดต้อนภายในอย่างดูดดื่ม ก่อนจะถูกหญิงสาวใช้สองมือผลักหน้าอกออก

“อื้อ...ปล่อยนะคะ...เดี๋ยวมีคนเห็น อายเขาค่ะ” สาวน้อยเบี่ยงหน้าหนีสายตาคมที่มองเธอด้วยสายตาฉ่ำเยิ้ม แก้มสาวจึงถูกระรานอีกครั้งแม้จะหันหน้าหนียังไงเขาก็ยังหนีไม่พ้นอยู่ดี

“มาทางนี้นะ...ไม่มีใครเห็นหรอกนะ น้ำหวานนะ ฉันทนไม่ไหวแล้ว...เธอหอมเหลือเกิน” เสียงแหบพร่าเอ่ยขอตรงๆ ทำเอาหญิงสาวยิ่งเขินจัดนี่เขาไม่อายฟ้าดินหรืออย่างไร ถึงกล้ามาขอเรื่องอย่างนี้กับเธอกลางป่าเขา แถมด้านล่างนั่นยังมีคนงานเดินป้วนเปี้ยนอยู่เต็มไปหมด

ความคิดเห็น