เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความสัมพันธ์ ตอนที่ 4

ชื่อตอน : ความสัมพันธ์ ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2560 14:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความสัมพันธ์ ตอนที่ 4
แบบอักษร

 “เอ...นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วทำไมคุณกรยังไม่มานะ” มธุรสกระโดดลงจากแคร่เดินวนไปมาคอยมองลงไปด้านล่างที่ลาดต่ำกว่าที่ที่เธอยืนอยู่ ส่วนตรงนั้นเป็นแปลงเพาะชำต้นกล้าพันธุ์ดีเพื่อออกจำหน่ายหารายได้อีกทาง ส่วนที่พักของเขาที่เธออยู่จะเป็นเนินสูงขึ้นมา รอบๆ เต็มไปด้วยต้นไม้ป่าหลายชนิด

ในส่วนตรงนี้ภูมิศิลาเคยเล่าให้ฟังว่าถัดออกไปจะเป็นเขตอนุรักษ์พวกเขาจึงตัดสินใจเว้นว่างไว้เพื่อให้มีธรรมชาติหลงเหลืออยู่ในพื้นที่ของตนบ้าง  แต่พอคนงานในแปลงเพาะปลูกด้านล่างเริ่มทยอยกันไปพักกลางวัน ตรงนี้ก็เริ่มเปลี่ยว หญิงสาวมองซ้ายมองขวา มือบางกอดลูบแขนเบาๆ เธอเริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว ไม่รู้ว่าด้านหลังป่านี้จะมีสัตว์ร้ายอยู่บ้างไหม

“ลองลงไปเดินหาดีกว่า...ถ้าคุณณกรกลับมาก็คงเจอกันระหว่างทาง” หญิงสาวเหลือบมองของที่วางบนแคร่นิดนึงก่อนจะตัดสินใจเดินออกไป

“อ้าว...คุณน้ำหวานมาทำอะไรที่นี่ครับ” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้หญิงสาวที่เดินลงมายังแปลงเพาะปลูกหันกลับไปมอง

“พี่ไม้นั่นเองนึกว่าใคร...อย่าเรียกคุณเลยค่ะเรียกแค่น้ำหวานก็พอ น้ำหวานไม่ได้เป็นคุณอะไรนั่นหรอกค่ะ” หญิงสาวรู้สึกเขินนักยามมีใครเรียกขานเธออย่างนี้เพราะความไม่คุ้นเคย อีกอย่างคำนี้ก็ไม่ได้เหมาะสมกับผู้อาศัยอย่างเธอหรอก

“เอ๊ะ...นั่นลูกหมาที่ไหนคะพี่ไม้ น่ารักจังเลยค่ะ” สาวสวยยิ้มร่าทันทีที่เห็นลูกหมาตัวอ้วนสีขาวที่ถูกอุ้มอยู่ในมือคนงานหนุ่ม มันมองมายังเธอแล้วร้องหงิงๆ ด้วย

“อ๋อ...แม่มันเป็นหมาจรจัดพอเกิดมันก็ถูกรถชนตายแถวๆ บ้านพักคนงานครับ ผมสงสารก็เลยเอามาเลี้ยง แต่จะปล่อยไว้ที่บ้านพักก็กลัวจะถูกรถชนตายเสียอีกตัวเลยต้องหอบหิ้วมาด้วยนี่ล่ะครับ” คนงานร่างหนาก้มมองลูกหมาน้อยแล้วยิ้มแหยๆ ให้หญิงสาวนิดนึง

“น่าสงสารจังนะคะ...เกิดมาไม่ทันไรแม่ก็ตายเสียแล้ว” เมื่อได้ยินประวัติของหมาน้อยคนใจอ่อนถึงกับน้ำตาคลอเบ้ามันช่างเหมือนกับชีวิตของเธอเหลือเกิน

“เอ๊ย...คุณ เอ่อ น้ำหวานร้องไห้ทำไมครับ อย่าร้องเลยครับเดี๋ยวใครมาเห็นจะหาว่าผมรังแกนะ” คนงานหุ่นล่ำตกใจลุกลี้ลุกลนกับอาการของสาวน้อยตรงหน้า

“น้ำหวานสงสารน้องหมาน่ะค่ะ...กำพร้าตั้งแต่ตัวยังเล็กๆ มันคงคิดถึงแม่มันแย่นะคะ...แล้วนี่พี่ไม้พาไปพามาอย่างนี้ไม่ลำบากเหรอคะ ต้องทำงานทั้งวันด้วย” มือบางปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะสนทนาต่อ

“ให้น้ำหวานดูให้ก่อนไหมคะ...พี่ไม้จะได้ไปกินข้าวแล้วจะได้ทำงานสะดวกด้วย ตอนเย็นน้ำหวานค่อยคืนให้นะคะ”

“จะดีเหรอครับ...คือผม” ยังไม่ทันที่คนงานหนุ่มจะพูดอะไร หญิงสาวก็ยื่นมือมาจับที่ตัวลูกหมาแล้วดึงเอาไปอุ้มเสียก่อน

“ทำอะไรกันน่ะ...” ทั้งสองที่ฉุดดึงลูกหมากันอยู่หันไปมองตามเสียงทันที

“คุณณกรมาแล้ว พี่ไม้รีบไปกินข้าวเถอะค่ะ ส่วนเจ้าขนปุยเนี่ยน้ำหวานจัดการเองค่ะ”

“ครับๆ...” ไม้หันไปมองยังเจ้านายตัวเองที่กำลังเดินใกล้เข้ามาแล้วถึงกับต้องเสียววาบกับสายตาคมกล้าที่มองเขาก่อนตัวเองจะปลีกตัวไปอย่างเร็วรี่

“ฉันบอกให้รอไม่ใช่เหรอ...มาเดินอ่อยคนงานอยู่แถวนี้ทำไม” เสียงห้าวทุ้มถามด้วยความไม่พอใจขณะเดินมาประชิดตัวหญิงสาว

“น้ำหวานไม่ได้อ่อยใครค่ะ...น้ำหวานเห็นคนงานไปกินข้าวกันหมด ตรงนั้นมันเปลี่ยว น้ำหวานกลัวก็เลยเดินลงมาก็เจอพี่ไม้” มธุรสพยายามอธิบายด้วยสีหน้าเศร้า เขาไม่เคยมองเธอในแง่ดีเลยหรือ

“แล้วนั่นอะไร...ลูกหมาที่ไหน”

“เอ่อ...ของพี่ไม้ค่ะ น้ำหวานอาสาดูให้แล้วจะคืนตอนพี่ไม้ทำงานเสร็จค่ะ...คุณณกรคงไม่ว่านะคะ” สองมือกอดลูกหมาน้อยไว้แน่นสายตามองเขาอย่างรอคำตอบ

“ฮึ...ไม่คอยให้ถึงตอนเย็นก่อนล่ะแล้วค่อยขอ...ใจบุญจริง แม่คุณ” พูดจบร่างหนาก็เดินไปยังเพิงพักทันที ถึงไม่ได้คำตอบแต่สาวน้อยก็วางใจที่เขาไม่ได้ดุด่ามากนัก เธอจึงอุ้มลูกหมาน้อยวิ่งตามเขาไปติดๆ

เมื่อถึงจุดหมายมธุรสก็จัดการจัดสำรับให้ชายหนุ่มโดยไม่รีรอ ส่วนตัวเองก็แบ่งส่วนหนึ่งให้เจ้าหมาด้วย วันนี้เป็นอีกวันที่เธอมีความสุขมากๆ เพราะได้เพื่อนใหม่ผู้น่ารักนั่นเอง

หญิงสาวนั่งหยอกเอินกับลูกหมาอย่างอารมณ์ดี บางทีก็อุ้มมันเดิน กอดหอมมันอย่างรักใคร่ก็ใครล่ะจะไม่หลงเจ้าขนปุยสีขาวแสนขี้อ้อนอย่างนี้ มันเล่นกับเธออย่างสนิทสนมพอเธอหอมมันมันก็จะเลียหน้าเธอ บางทีก็กัดมือเบาๆ เห่าเรียกร้องความสนใจบ้างล่ะ วิ่งให้ไล่จับบ้างล่ะพอหญิงสาวไม่ไล่ตามมันก็ทำท่าจะเดินมาหาพอวิ่งอีกมันก็หนีอีกเป็นอย่างนั้นอยู่นานจนทั้งสองเหนื่อยหอบ

แต่ไม่ได้รู้เลยว่าเสียงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขของเธอนั้นช่างขัดใจใครบางคนเสียเหลือเกิน สายตาคมทดมองไปยังเบื้องล่างเห็นคนงานเริ่มทยอยกันมาปฏิบัติหน้าที่ก็เป่าปากเรียก คนงานคนหนึ่งได้ยินจึงรีบวิ่งขึ้นมาหาทันที

ความคิดเห็น