คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 18 สุดจะทนไหว

ชื่อตอน : บทที่ 18 สุดจะทนไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2560 13:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 สุดจะทนไหว
แบบอักษร

วรารี ขึ้นมาทำงานในตอนบ่าย เดินเข้าไปเอาเอกสารในห้องทำงานของท่านประธานหนุ่ม ยืนนิ่งงันไปพักหนึ่ง ภาพที่ได้เห็นตรงหน้าคือ ท่านประธานหนุ่มนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน โดยมีหญิงสาวสวยที่ออกไปข้างนอกด้วยกันก่อนเที่ยง นั่งซ้อนอยู่บนตัก นางเอาหน้าอกอวบอิ่มเบียดเข้าหาอกแน่นตึง แขนเรียวคล้องอยู่รอบคอของท่านประธานหนุ่ม ปากทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ “ขอโทษค่ะ ดิฉันนึกว่าไม่มีใครอยู่” วรารี กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นๆ “ว้ายยย!.. เธอเข้ามาไม่รู้จักเคาะประตู เสียมารยาทจริง” อมิตตา ตำหนิเลขาสาว พลางลุกขึ้นจากตักชายหนุ่ม

“ดิฉันจะมาเอาเอกสารค่ะ” วรารี กล่าวขึ้น ซึ่งตอนนี้เธอหูอื้อ ตาลายไปหมด หัวใจมันปวดตุบเหมือนโดนค้อนทุบลงมากลางใจ มือทั้งสองข้างเย็นเฉียบจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว วรารี เดินเข้าไปหยิบเอกสารที่อยู่บนโต๊ะชายหนุ่ม “เดี๋ยว นุ่น” ท่านประธานหนุ่มร้องเรียก วรารี ไว้ “ท่านประธานมีอะไร อีกหรือคะ?” วรารี ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผมขอกาแฟ 2 แก้ว” ท่านประธานหนุ่มเอ่ยขอทั้งที่ยังนั่งอยู่ “ได้ค่ะ ดิฉันจะให้แม่บ้านจัดให้นะคะ หมดธุระแล้วดิฉันขอตัวนะคะ” พูดจบ วรารี ก็เดินออกไปด้วยหัวใจปวดร้าว 

เขาทำกับเธอได้ถึงเพียงนี้ ตอนเช้า ปากยังบอกว่าคิดถึงเธอ แต่พอเจอสาวนางใหม่ก็ลืมกันอย่างไม่ใยดีเลย นี้แหละนะผู้ชาย มีอำนาจ มีเงินในมือก็เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่นเท่านั้นเอง แล้วเธอจะต้องเจ็บอยู่อย่างนี้เพื่ออะไร เพื่อใคร เมื่อเดินพ้นประตูออกมา น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมาทันที วรารี เดินไปยังโต๊ะทำงาน นั่งนิ่งประมาณ 5 นาที ก็ยกหูโทรศัพท์กดโทรไปยังแผนกแม่บ้านแจ้งให้มาเสิร์ฟกาแฟให้ท่านประธานหนุ่มตามที่เขาสั่ง แล้วปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงาน สะพายกระเป๋า ลุกขึ้นเดินไปยังลิฟต์

“คุณนุ่น จะไปไหนครับ?” อัครวุฒิ ถามขึ้นเมื่อเห็น วรารี เดินผ่านโต๊ะที่เขานั่งอยู่ “นุ่น รู้สึกไม่สบายนิดหน่อยน่ะค่ะ ว่าจะขอลาครึ่งวัน ถ้ายังไงรบกวน คุณวุฒิ ช่วยบอก คุณลอฟ ให้ด้วยแล้วกันนะคะ พอดี คุณลอฟ มีแขก นุ่น เลยไม่อยากเข้าไปบอกเอง” วรารี กล่าวขอร้องแก่ อัครวุฒิ “คุณนุ่น ไม่สบายเป็นอะไรมากไหมครับ เดี๋ยวผมพาไปหาหมอไหม? อัครวุฒิ ถามด้วยความเป็นห่วง เพราะหน้าหญิงสาวตอนนี้ซีดอย่างกับกระดาษ 

“ไม่เป็นไรค่ะ นุ่น ว่ากลับไปพักที่ห้องดีกว่า ขอรบกวน คุณวุฒิ แค่เรื่องเดียวก็พอ ขอบคุณนะค่ะ” วรารี ปฏิเสธ เพราะโรคที่เธอเป็นอยู่นี้หมอคงช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก เธอต้องรักษามันด้วยตัวของเธอเองเท่านั้น “ให้ผมไปส่งไหม” อัครวุฒิ ถามด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ นุ่น กลับเองได้ ขอบคุณนะคะ” วรารี กล่าวปฏิเสธ เพราะเธอไม่อยากให้ใครต้องมาเห็นน้ำตาแห่งความอ่อนแอ ซึ่งตอนนี้เธอก็พยายามไม่ให้มันไหลออกมาอย่างยากลำบาก เพียง วรารี หันหลังเดินออกห่างมาจาก อัครวุฒิ น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างสุดจะกลั้นไว้ได้


“อะไรนะ! นุ่น กลับบ้านไปแล้วอย่างนั้นหรือ นายปล่อยให้ไปได้ยังไง แล้วทำไมนายไม่เข้าไปบอกฉันวะ วุฒิ” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด กล่าวโดยอารมณ์โมโหเป็นยิ่งนัก “ก็ คุณนุ่น บอกว่า คุณลอฟ อยู่กับแขกนี้ครับ ผมเลยไม่อยากรบกวน” อัครวุฒิ กล่าวเสียงอ่อย ก้มหน้างุด “โธ่โว้ย! เขาไปนานหรือยัง” ท่านประธานหนุ่มท่าทางฟึดฟัด หงุดหงิดใจเป็นอย่างยิ่ง ที่สาวเจ้าไม่ได้มีปฏิกิริยาหึงหวงเขาให้เห็นเลยแม้แต่นิดเดียว มิหนำซ้ำยังหนีเขากลับบ้านไปอีกต่างหาก “ไปได้สักพักใหญ่แล้วครับ” อัครวุฒิ กล่าว “นายไปถามเอาที่อยู่จากฝ่ายบุคคลมาเดี๋ยวนี้เลย” ท่านประธานหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน รู้สึกมีรางสังหรณ์แปลกๆ ยังไงชอบกล “ครับ คุณลอฟ” อัครวุฒิ ขานรับก่อนจะรีบลงไปทำตามคำสั่ง

ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด กดโทรศัพท์มือถือโทรหา วรารี จะเป็นร้อยๆ สายอยู่แล้ว แต่หญิงสาวไม่ยอมรับสายเขาเลย “ตุ๊ด ตุ๊ด” เสียงข้อความดังขึ้น ท่านประธานหนุ่มเปิดดูข้อความ ‘คุณลอฟคะ ดิฉันขอลาออก โดยขอให้มีผลตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปค่ะ วรารี’ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด อยากจะบ้าตายนัก ลางสังหรณ์ของเขาช่างดีซะจริงๆ เขากดส่งข้อความตอบกลับไป “ไม่อนุมัติครับ มาคุยกันก่อน นุ่น” ท่านประธานหนุ่มรอข้อความตอบกลับ ก็ไม่มีการตอบกลับจากหมายเลขที่ท่านเรียก ใจวุ่ยวายไปหมด แทบนั่งไม่ติด เขาไม่น่าเลย ทำเรื่องให้ตัวเองต้องเดือดร้อนเองแท้ๆ

“ได้ที่อยู่หรือยัง?” ท่านประธานหนุ่มกดโทรศัพท์มือถือโทรหาบอดี้การ์ด เอ่ยถามทันทีที่บอดี้การ์ด รับสาย “ได้แล้วครับ ผมกำลังจะขึ้นไป” อัครวุฒิ แจ้งกลับ “ไม่ต้องเดี๋ยวนายไปเอารถมารับฉันที่หน้าตึก” กล่าวเสร็จท่านประธานหนุ่มก็เดินลิ่วๆ ไปยังลิฟต์ทันที “เจ้านายนี้ใจร้อนจังแฮะ” อัครวุฒิ พูดกับตัวเอง เพราะร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นเขาจะต้องรีบร้อนกับผู้หญิงคนไหนเลย มีคนนี้เป็นคนแรกที่ทำให้เจ้านายเขาร้อนร้นได้ถึงเพียงนี้

เมื่อ อัครวุฒิ ขับรถมาถึงอพาร์เมนต์ที่ วรารี เช่าอาศัยอยู่ ชายหนุ่มเดินเข้าไปสอบถามคนที่ดูแลอพาร์เมนต์ก็ได้ความว่า สาวเจ้าได้ถือกระเป๋าใบใหญ่ออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปไหน  “คุณนุ่น ไปแล้วครับ ไม่รู้ไปไหน” อัครวุฒิ แจ้งแก่ท่านประธานหนุ่ม 

ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด นิ่งงันไปชั่วขณะ ให้ตายสิ! ทำไมเขาต้องสนใจด้วยว่าจะอยู่หรือไม่อยู่ เขามีผู้หญิงมาให้เลือกและวิ่งตามเขาตั้งเยอะแยะไป กับแค่ผู้หญิงแค่คนเดียวหาที่ไหนก็ได้ จะง้อไปทำไมให้เสียเวลา     

ทำไม คุณลอฟ ร้ายกาจอย่างนี้ ไม่เข้าใจเหรอว่า นุ่น เจ็บอ่ะ... ผู้ชายอะไรใจร้ายที่สุดเลย.....

​ ​ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น