เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความสัมพันธ์ ตอนที่ 2

ชื่อตอน : ความสัมพันธ์ ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2560 10:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความสัมพันธ์ ตอนที่ 2
แบบอักษร

ร่างบางถูกลากให้เดินตามไปยังรถโฟว์วิลคันงาม ชายหนุ่มเปิดประตูด้านข้างจับเธอยัดเข้าไปยังที่นั่งทันที ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปเปิดประตูที่นั่งคนขับ และขับรถออกไปด้วยความเร็วสูง

“เอ่อ...คุณจะให้น้ำหวานทำงานอะไรเหรอคะ” หญิงสาวเปิดปากถามเสียงแผ่วหลังจากผ่านสงครามเงียบที่มีเพียงสายตาดุๆ มองมาตลอดตั้งแต่ขึ้นรถมาจนตอนนี้ก็ใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว

“ทำไม...ไม่อยากมาเหรอ หรืออยากอยู่อ่อยไอ้หมอนั่นต่อ พอฉันพามาก็เลยอารมณ์เสีย” สายตาดุคมกล้าซัดมายังเธอจนต้องหลบหน้า

“น้ำหวานไม่ได้อารมณ์เสียนะคะ แล้วก็ไม่ได้อ่อยใครด้วย แค่อยากรู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง”

“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้...แต่จำเอาไว้นะคราวหลังอย่าให้เห็นอีกว่าแอบไปยืนพลอดรักกับใครอย่างวันนี้ ฉันไม่ชอบ มีผัวอยู่แล้วทั้งคนหัดทำตัวให้มันดีๆ หน่อย”

“คุณ...” คำพูดที่สบประมาทนั้นทำเอาหญิงสาวโกรธจนหน้าแดง แต่รู้ตัวดีว่าทำอะไรไม่ได้จึงเลือกที่จะเงียบดีกว่า ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้หลายอารมณ์นักนะ เธอเองก็ตามเขาไม่ทันเอาใจเขาไม่ถูกเหมือนกัน คนตัวเล็กนั่งพิงเบาะอย่างอ่อนใจทอดมองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า ยังจำได้ดีคืนที่เธอเสียตัวให้เขาครั้งแรก ในตอนสายของอีกวันที่ตื่นขึ้นมาเขาช่างแสนดีนักอุ้มเธอไปอาบน้ำ สระผม แล้วยังเช็ดตัวเป่าผมให้อีก เสื้อผ้าเขาก็จัดการสวมใส่ให้หมดก่อนจะออกจากห้องไป

วันนั้นทุกคนต่างเหนื่อยกับงานในตอนกลางคืนจึงไม่มีใครค่อยมาสนใจอะไรนักต่างก็ทำงานของตัวแล้วพักผ่อนกันหมด เธอจึงไม่ต้องคอยตอบคำถามเรื่องเสื้อผ้าที่ใส่เสียมิดชิดเพื่อปกปิดร่องรอยเสน่หา ตกตอนเย็นอาการไข้ก็มาเยือนเนื่องจากเมื่อตอนกลางวันเธอทำงานทั้งวันพอตกกลางคืนก็ต้องรับศึกรักจากเขาจนค่อนรุ่ง ร่างกายบอบบางรับไม่ไหว อาการครั่นเนื้อครั่นตัวเจ็บกล้ามเนื้อและหนาวสั่นเริ่มคืบคลานเข้ามาหา

ดูเหมือนณกรจะคอยสังเกตเธออยู่แล้วก็ได้เขานั่นแหละที่คอยหายาให้กินเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ ตกกลางคืนก็ยังแอบย่องเข้ามานอนกอดให้ความอบอุ่นเธออีก สองสามคืนมาที่เธอป่วยเขาจะทำแบบนี้ตลอด แต่พอเช้ามาที่โต๊ะอาหารต่อหน้าทุกคนเขากลับเมินเฉยไม่แม้จะชายตามองด้วยซ้ำ...เหมือนว่าเธอไม่มีตัวตน หรือสำหรับเขาแล้วเธอมีความหมายแค่ตอนอยู่บนเตียงเท่านั้น

 เขาไม่อยากให้ใครรู้ ไม่อยากให้ใครสงสัย...เรื่องระหว่างเธอและเขามันต้องเป็นความลับสินะ ความลับที่เขาไม่อยากเปิดเผย ผู้หญิงที่มีแต่ตัว ต้องคอยอาศัยคนอื่นพักพิงอย่างเธอใครล่ะจะต้องการจริงจังด้วย ก็คงเป็นเพียงได้แค่ของเล่นที่รอวันเขาเบื่อเท่านั้น

“นั่งรอฉันตรงนี้แหละ...เดี๋ยวตอนเที่ยงจะมากินข้าว” เมื่อถึงสถานที่แห่งหนึ่งชายหนุ่มก็พาเธอลงจากรถและบอกให้เธอนั่งรอ หญิงสาวยิ่งงงกันไปใหญ่ก็ไหนเขาบอกจะพาเธอมาทำงานไม่ใช่หรือ

“ก็...ไหนคุณณกรบอกว่าจะพาน้ำหวานมาทำงานไง แล้วจะให้น้ำหวานทำอะไรคะ”

“รอ...ฉันที่นี่ น้ำหวาน” เสียงห้าวทุ้มออกคำสั่งอีกครั้งแล้วยังทำท่าไม่พอใจอีก มธุรสจึงไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด รับเอาปิ่นโตและสัมภาระที่เขายื่นให้ไปไว้บนแคร่ไม้ไผ่ที่มีหลังคาทำด้วยจากมุงแบบหยาบๆ เดาว่าคงเป็นที่พักรับประทานอาหารของเขาล่ะมั้ง หญิงสาวขึ้นนั่งบนฝากจัดการวางข้าวของให้เป็นระเบียบ เมื่อหันไปมองเขาก็พบว่าชายหนุ่มได้เดินจากไปแล้ว สายตาเศร้าสร้อยมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความหมองหม่น นี่ใช่ไหมคือหน้าที่ของเมียเก็บอย่างเธอ ต้องคอยทำตัวลับๆ ล่อๆ ลักกินโขมยกิน ต้องทำตัวให้เป็นความลับ และต้องคอยทำตามคำสั่งเขาโดยไม่มีปากเสียง อยากรู้จริงๆ ว่าในใจเขามีเธออยู่สักเสี้ยวในนั้นไหม ถ้าเพียงมีความรักแบ่งปันมาให้สักนิดทุกอย่างที่ทำอยู่นี้เธอจะไม่นึกเสียใจเลย

ความคิดเห็น