เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความสัมพันธ์ ตอนที่ 1

ชื่อตอน : ความสัมพันธ์ ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2560 06:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความสัมพันธ์ ตอนที่ 1
แบบอักษร

 “ทำอะไรอยู่ครับน้ำหวาน” เสียงทักทายของนภดลดังมาพร้อมกับตัวเป็นๆ ของเขาที่เดินเข้ามาใกล้ มธุรสส่งยิ้มหวานให้เหมือนเคย วันนี้เขามาส่งมารดาตามปกติและบังเอิญได้เจอหญิงสาวในครัวพอดี เขาไม่เห็นเธอมาสองสามวันแล้วมารดาของเขาบอกว่าเธอไม่สบาย

“สวัสดีค่ะพี่หมอ...น้ำหวานกำลังจัดกับข้าวให้คุณณกรค่ะ...ทำใส่ปิ่นโตตอนเที่ยงให้ด้วย” หญิงสาวยังคงสาละวนกับการทำอาหารนานา ชนิดอย่างจดจ่อไม่ได้สนใจหมอหนุ่มเท่าใดนัก

“อ๋อครับ...แปลกนะเดี๋ยวนี้คุณณกรกลับมานอนที่บ้านบ่อยจัง เมื่อก่อนกว่าจะมาได้คุณๆ ต้องเคี่ยวเข็ญกันแทบแย่” คราวนี้มธุรสถึงกับสะดุ้ง

“เขาคงอยากกลับมาอยู่กับครอบครัวบ้างมั้งคะ พี่ภูมิก็ไม่ค่อยอยู่ไม่มีใครคอยดูแลพวกคุณท่าน ท่านก็เหงาน่ะค่ะ อยากให้ลูกหลานอยู่ใกล้ชิด คงบ่นจนคุณณกรเบื่อก็เลยยอมทำตามใจพวกท่าน” สาวน้อยก้มหน้างุดไม่กล้าสบตายามที่พูดแล้วเฉไฉจัดโน่นนี่ต่อไปซึ่งนภดลเองก็ไม่ได้สงสัยอะไรนัก เออออคล้อยตามความคิดหญิงสาวไปด้วย

“นั่นสินะ...อ่อ ว่าแต่พี่ได้ข่าวว่าน้ำหวานไม่สบายหายดีแล้วเหรอ พี่ไม่กล้าขึ้นไปเยี่ยมน่ะ กลัวจะดูน่าเกลียด” หมอหนุ่มไถ่ถามด้วยความเป็นห่วง แต่คนถูกถามกลับหน้าแดงจัดเมื่อนึกถึงต้นเหตุที่ทำให้เธอนอนซมเป็นไข้อยู่ถึงสองวันเต็มๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายดี

“ก็...ยังครั่นเนื้อครั่นตัวนิดหน่อยค่ะ แต่ดีขึ้นมากแล้ว”

“เดี๋ยวพี่จัดยาให้นะ...พอดีมีติดรถมาด้วยแค่เป็นไข้หวัดใช่ไหม ยามีเยอะอยู่แล้วล่ะ” นภดลยิ้มกริ่มเสนอความช่วยเหลือแต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้พูดหรือทำอะไรต่อเสียงห้าวก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

“น้ำหวานไปหาหมอและมียากินอยู่แล้ว...” ชายหนุ่มเจ้าของเสียงเดินหน้าบึ้งเข้ามาตรงที่ทั้งสองยืนอยู่ หมอหนุ่มส่งยิ้มกล่าวทักทายตามมารยาท

“สวัสดีครับคุณณกร ยังไม่ไปทำงานเหรอครับ”

“สวัสดีหมอเพชร...ผมรอน้ำหวานอยู่” สายตาเสมองไปยังหญิงสาวที่กล่าวถึงนิดนึง ซึ่งเป็นจังหวะที่เธอมองมายังเขาเช่นกัน

“กับข้าวจัดใกล้เสร็จแล้วค่ะ...คุณจะรับอะไรเพิ่มอีกก็บอกนะคะ” มธุรสเอ่ยถามแต่หลบสายตาจากเขามา ก้มหน้างุดซึ่งเป็นท่าประจำของเธอตามเคย

“เสร็จแล้วก็ไปแต่งตัวสิ”

“แต่งตัว...แต่งตัวไปไหนคะ”

“ก็ไปทำงานไง...จะนั่งกินนอนกินอย่างเดียวไม่ดูสบายไปหน่อยเหรอ” ณกรตอบเสียงเข้ม หงุดหงิดเป็นยิ่งนักที่เห็นหญิงสาวคอยเอาแต่หลบอยู่ข้างหลังชายอื่นแถมยังก้มหน้าก้มตาเหมือนไม่อยากมองเขาอีก นภดลที่ยืนฟังการสนทนาของทั้งสองเอ่ยค้านขึ้น

“แต่...น้ำหวานไม่สบายอยู่นะครับ ผมว่า...”

“มธุรสเป็นคนของบ้านผมครับหมอ...ฉะนั้นแค่ให้ทำงานแลกข้าวแลกน้ำนิดๆ หน่อยๆ คงไม่ถึงกับตายหรอก อีกอย่างคงไม่มีใครปล่อยให้คนเพิ่งหายป่วยไปขุดดินมั้งครับ เรามีทั้งงานหนักและงานเบาจัดตามความเหมาะสมให้คนของเราทำ” ฟังจากน้ำเสียงแล้วหมอหนุ่มถึงกับต้องหยุด ไม่รู้เหมือนกันว่านายน้อยของบ้านนี้ไม่พอใจเขาเรื่องอะไรหรืออาจจะไม่ชอบที่เขาก้าวก่ายเรื่องภายใน

“เสร็จแล้วก็ไปเถอะ...ไม่ต้องเปลี่ยนมันแล้วเสื้อผ้า เสียเวลา” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินเข้าไปกระชากต้นแขนของมธุรสมืออีกข้างคว้าปิ่นโตที่เธอจัดเสร็จแล้วเดินดุ่มๆ ไปต่อหน้าต่อตานภดลที่ยืนงงทำอะไรไม่ถูก

ใจนั้นรู้สึกสงสารหญิงสาวนักยังไม่หายป่วยแท้ๆ กลับต้องถูกลากไปทำงานในสวนในไร่เสียแล้ว แต่คนนอกอย่างเขาพูดอะไรได้ล่ะ

ความคิดเห็น